Met ons gezin hebben we een aantal vaste feestdagen in het jaar waarop we elkaar met z’n achten zien; in deze maand vieren we altijd ons zelfbedachte ‘Februari-is-stom-feest’,* dit jaar op de 21e. Vrijdagmiddag had ik 45 knieperties gebakken en er lag nog een zak chocoladepepernoten die was overgebleven van 6 december.
Gerard had van te voren gevraagd of onze gezinsleden wilden helpen met het leeghalen van onze garage die we willen aanpakken; met z’n tweeën doen we daar een halve dag over, met acht man ben je in drie kwartier klaar.

Ieder jaar willen we op deze dag een spelletje doen, maar ook dit jaar kwam het er niet van.
Toen we met kerst met elkaar carols hadden gezongen en we de muziek weer opborgen ‘voor volgend jaar’ opperde iemand: “We hoeven toch niet persé kerstliedjes te zingen? Er is toch ook genoeg andere leuke muziek!”
Was ook zo. Het idee bleef in de vaagheid hangen, maar begin deze week werd er een nieuwe app-groep in het leven geroepen: ZINGEN.
We kregen MP3 bestandjes voor de afzonderlijke stemmen en vierstemmige bladmuziek: Harriët had het lied ‘Love of my life’ van Queen voor ons voorbereid.
Toe maar…waarom zou je de lat ook laag leggen!

Tijdens de koffie zaten we in groepsverband te mopperen hoe moeilijk de muziek voor ons was en even later zaten we met de papieren voor ons al kleine stukjes door te zingen.
Na het eten zongen we nóg een uur en toen kwam de garage aan de beurt.
“Hé, dit plankje met dat wolkjes-plastic kwam van mijn kamer. Waarom bewaar je dit?”
Tja.
Bij het verschuiven van een kast vonden op de zijkant papieren met aantekeningen: die kwam nog uit de steenfabriek van Roelfsema waar mij vader vroeger werkte. Wat weer veel herinneringen naar boven brengt.

Dit feest heeft een aantal vaste onderdelen: een eenvoudige doch voedzame lunch, na de thee een ‘dikke-plank-en-chips-op-de-bank’ en tenslotte eten bij Alida’s smulpaleis, dit alles gelardeerd met verhalen en gezamenlijke gezinslol.

Nu ik dit zit te schrijven is het zaterdagavond 22.45 uur; na de koffie vertrokken ze weer naar Groningen/Almelo.
Er zijn nog 3 knieperties en de pepernoten zijn op.
De garage is leeg en mijn stappenteller zegt dat ik meer dan 12.000 stappen heb gezet.
Bij Alida’s is de rust weergekeerd; sommigen van ons deden aan tafel de geluiden na die hun keukenmachines maken. “Onze broodbakmachine zegt ‘honkusjumpuhonkesjumpe’…”
En het mooiste: in de gezinsapp staat een opname van een vierstemmige gezins-uitvoering van ‘Love of my life’.

We hadden een fijne dag met ons gezin.
Toen we gisteravond aan de koffie zaten had ik een schaaltje met paaseitjes op tafel gezet, wat iemand de opmerking ontlokte: “Pepernoten, knieperties en paaseitjes op één dag!”
Voor mij is het Februari-is-stom-feest net zo’n hoogtijdag als Sinterklaas, Oud&Nieuw en Pasen. Na alle zorgen van de afgelopen maanden balsem voor onze ziel.

Benieuwd naar de vorige edities van dit gezinsfeest? Hierbij een link naar de editie 2025; onderaan dat blog kun je doorlinken naar de vorige edities.
* Lees hier over het ontstaan van dit feest in 2017.