Nu Gerard niet goed ziet met zijn rechteroog rijdt hij liever geen auto; dat heeft als gevolg dat ik regelmatig achter het stuur zit.
Veel meer dan anders.
“Wil je wel even met mij mee naar de autowasstraat?” vroeg hij vorige week.
Wat een avontuur weer!
Spannend is niet het goede woord, maar een wonderlijke ervaring was het zeker.

Je moet je eerst melden bij een hokje waar je het wasprogramma kiest en alvast betaalt.
Daarna rijd je naar een poort en zet je de auto in een soort spoor; de machine trekt de auto in dat spoor door de wasstraat.
Dan moet je je auto in ‘de vrij’ zetten.
In de auto voor mij zat een mevrouw die het niet helemaal had begrepen.
De meneer die de handmatige voorwas deed trok de deur een stukje open en toeterde in haar oor: “DE NNNN!”
Het had niet het gewenste effect…..
“Je moet hem op N zetten!” De klantvriendelijkheid was deze keer naar beneden bijgesteld.

Dan hoop ik al dat het bij mij wel goed gaat, maar gelukkig: ik voelde de auto in het spoor komen en zetten de auto met een gerust hart op N.
En dan kom je in de wondere wereld van de autowasstraat.
Actief schuim.
Hoofdreiniging.
Vlekvrij naspoelen.
Droging.
Coating wax.
Hoge druk velg/dopreiniging.
Onderwas.

We zaten met z’n tweeën voor in onze auto en ik voelde me een kind in de rups op de kermis.
Maakte me zorgen of de spiegels niet zouden inklappen.
“En is de auto eigenlijk wel waterdicht?”
“We staan stil….. klopt dat wel?”
Grote draaiende borstels, golven wit schuim, emmers vol water…….
Als het hele programma is doorlopen gaat er een rode pijl branden en dan mag je wegrijden.
Maar die rode pijl ging niet branden.
“Duurt het altijd zo lang?”
Gerard wist het ook niet. Het was al weer even geleden….
De auto die na mij door de wasstraat ging claxonneerde achter ons; dat beschouwde ik maar als ‘het teken’…..
Weer wat geleerd.

En ik leer nog meer: achteruit inparkeren.
Och, wat heb ik een hekel aan parkeren.
Ik kan het ook niet goed.
Denk aan het vooroordeel bij ‘vrouw’ in combinatie met ‘parkeren’: dat komt door mij denk ik.
We hebben nu een auto waar een achteruit-rij-camera in zit en een week of wat geleden dacht ik: “Ik moet het gewoon doen, anders leer ik het nooit.”
De eerste keer ging het niet goed.
Toen stond ik te drukkelen midden op de route in de parkeergarage van het UMCG en stond er iemand te wachten die er langs wilde.
Ik zag het bovengenoemde vooroordeel weerspiegeld in zijn gezicht.
Toen ben ik maar doorgereden en heb de auto ergens anders vooruit ingeparkeerd waar meer ruimte was.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en ik kan het.
In de parkeergarage van het UMCG geeft Gerard mij adviezen en het is al een aantal keren gelukt.
Maar dat ik achteruit kan inparkeren, betekent niet dat de auto binnen de lijnen van het parkeervak staat.
Ik blijf oefenen.