Woensdag 22 oktober was vorig jaar mijn laatste werkdag.
In de blogserie ‘PensionAda’ heb ik het afgelopen jaar in 14 delen verteld hoe dat voor mij was.
Vandaag sluit ik met dit 15e deel de blogserie af.
Wat heeft het me gebracht?
Meer rust, meer genieten en minder tijdsdruk.
Er is nog steeds van alles wat ‘moet’, maar is gewoon meer tijd.
Nog steeds kan ik genieten van het gevoel dat ik vooral op maandagen, woensdagen en donderdagen heb – geen vroege wekker en als ik nog lekker lig blijf ik een kwartiertje liggen.
Heb ik het werk gemist? Nee. Helemaal niet.
Af en toe spreek ik nog wat collega’s, maar we delen de werkvloer niet meer, dus er is niet heel veel meer dat ons bindt.

Het is ons gelukt om structuur te houden in de dagen en weken.
Het gevaar ligt op de loer dat er geen verschil meer is tussen ‘door de week’ en het weekend, maar dat is bij ons niet gebeurd.
In het begin dachten we nog dat we misschien tussen de middag warm gingen eten. Volgens mijn broer was dat ook meer iets voor oude mensen, maar dat zijn wij natuurlijk ook! Toch was dat in de praktijk niet handig. Aan het eind van de dag heb ik gewoon veel meer trek en smaakt mij de warme maaltijd beter dan tussen de middag.
Verder moet je zorgen dat je in beweging blijft als je ‘in de rust’ komt; dat is het afgelopen jaar prima gelukt met veel dagelijkse en wekelijks terugkerende sport- en beweegmomenten.

Op voorhand had ik me twee dingen voorgenomen: ik wilde leren kantklossen en altblokfluitspelen. Allebei gelukt: de eerste schreden zijn gezet en ik heb er plezier in, daar kan het predikaat ‘wordt vervolgd’ op.

Gisteren deed ik iets met een bon die ik precies een jaar geleden had gekregen van duobaan-collega Jacquelien. Van haar kreeg ik bij mijn pensionering een cadeaubon die ik kon inwisselen bij Suzanne’s handwerkshop Hoogezand.
Het leek mij leuk om die bon samen met haar in te wisselen, dus wij planden een ouderwets teamuitje naar Hoogezand.
Vroeger woonden daar ome Anno en tante Katrien, waar we best vaak naar toe gingen, maar dat lijkt al heel lang geleden. Ik weet er niets meer van.

Suzanne’s handwerk shop

Bij Suzanne kwam ik in een walhalla voor handwerkliefhebsters.
Van te voren had ik een lijstje gemaakt waar ik bijna alles van kon vinden: 2 bollen sokkenwol, 2 klosjes kantklosgaren, 2 strengetjes borduurgaren en knoopjes.
Wát een leuk cadeau en wat een goed idee om samen met de goede geefster die bon in te leveren.
Na de handwerkwinkel gingen we lunchen bij Van der Valk in Westerbroek.

Uitgebreid bijpraten, lief en leed, warm en vertrouwd.
We hieven het glas op het afgelopen jaar, al verliep dat wat anders dan ik me had voorgesteld.
Door het verloop van Gerards ziekte hebben we ‘voorzichtig’ moeten leven, maar wat was het daarbij ook fijn dat ik niet meer naar het werk hoefde.
Het was een goede beslissing om mijn pensioen twee jaar naar voren te halen.

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen.