‘Hersenen en stilte’ was de titel van de avond van onze PKN-gemeente met als gastspreker Douwe Draaisma.
Hij is een Nederlands psycholoog, schrijver en emeritus hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Professor Draaisma was ongeveer een uur aan het woord en vertelde ons aan de hand van een powerpointpresentie over de ontwikkeling van hersenonderzoek door de jaren heen.
Dat is er eigenlijk pas sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw, toen men ontdekte dat hersenactiviteit kon worden vastgelegd met een EEG (electro-encefalografie of hersenfilmpje).
Er kwamen verschillende aspecten van dit onderwerp aan de orde, zoals bijvoorbeeld de hersenactiviteit tijdens het dromen.
Draaisma liet ons een grafiekje zien waarin onze slaapcyclus in beeld werd gebracht en legde uit dat de slaap bestaat uit ongeveer 5 fases, die steeds minder diep zijn en waaruit we tegen de ochtend af en toe wakker worden.
Eén van de aanwezigen vroeg naar ‘dromenuitleg’.
Als je bent opgevoed met de bijbel dan weet je uit de oude verhalen dat dromen je iets willen zeggen (Jozef), dat die betekenisvol kunnen zijn.
Draaisma was daar duidelijk over: dat is niet het geval.
Dromen ontstaan in je eigen hersenen en zijn het resultaat van je eigen gedachten en herinneringen.
Daarna vertelde hij over hallucinaties die mensen soms hebben en dan met name de rouw-hallucinaties.
Mensen die een partner zijn verloren ‘zien of horen’ die partner dan alsof hij of zij echt aanwezig is.
Dat hoor ik inderdaad ook van weduwes en weduwnaars in mijn omgeving; deze verschijningen zijn ook een weerspiegeling van je eigen hersenen.
Het voert te ver om op dit blog een samenvatting te geven van wat we hebben gehoord, daarvoor was het te veel informatie.
Dat had ik ook al ervaren toen ik Draaisma’s boek ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’ las.
Hele interessante onderwerpen zoals ‘wat is een deja-vu’ en ‘wat gebeurt er tijdens een bijna dood-ervaring’ en antwoord op vragen als ‘waarom roepen geuren zulke sterke herinneringen op’ en ‘waarom onthoud je je hele leven haarscherp de krenkingen en vernederingen’.
Het boek las op zich wel gemakkelijk weg, maar er zaten ook hele alinea’s tussen die bol stonden van vaktermen, moeilijke woorden en uitgebreide beschrijvingen van wat er in de hersenen gebeurt, waarbij ik dacht ‘Wil ik dit allemaal wel weten?’
Waar het me te ingewikkeld werd sloeg ik stukjes van de bladzijdes over…..
Wat heb ik geleerd van de lezing van woensdagavond en het boek?
Ten eerste een bijzonder weetje: Draaisma vertelde dat een baby bij de geboorte 300 gram hersenen heeft; in de loop van het 1e jaar komt daar ongeveer 1 kilo bij.
Dat is dan ook waar je het als mens mee moet doet: 1300 gram hersenen. ‘Zorg er goed voor” voegde hij er nog aan toe.
Verder hebben hersenen ‘stimuli’ nodig: prikkels en uitdagingen.
Ook leerde hij ons dat ons geheugen geen fotoboek is, maar dat het een eigen wil heeft.
Wat je wilt onthouden vergeet je en wat je liever zou willen vergeten staat in je geheugen gegrift……
Geef een reactie