Categorie: Alledag Pagina 122 van 301

Als je jaren samenwerkt met een collega en je spreekt elkaar minstens twee keer in de week uitgebreid voor ‘werkoverleg & bijpraten’, dan leer je elkaar goed kennen.
Duo-baan-collega Jacquelien en ik hadden het goed samen en trokken ruim tien jaar als collega’s op.
Op deze website las je verslagen van teamuitjes met z’n tweeën en gezellige etentjes.
Aan onze samenwerking kwam vorig jaar een einde*; zij ging weer al haar uren voor de kliniek in Zuidlaren werken en ik kwam na wat omzwervingen bij het secretariaat van Team290 terecht.
Inmiddels spreken we elkaar niet meer wekelijks, maar we blijven via Whatsapp wel op de hoogte van elkaars wel en wee.

We zouden elkaar eigenlijk al ontmoeten in september voor een etentje, maar dat kon wegens grote drukte niet doorgaan; wat ook niet echt helpt is dat zij werkt op de dagen dat ik vrij ben en andersom. Maar gisteravond zagen we elkaar weer: we ontmoetten elkaar bij Cosineros in Zuidlaren.
De afspraak was door mij vastgelegd via de mail en ik werd om 17.15 uur met een krijtbordje hartelijk welkom geheten aan ons gereserveerde tafeltje.
Jacquelien was gelukkig ook welkom, die zat al met gedesinfecteerde handen en QR-gescand op mij te wachten.

Met een aperitiefje voor onze neus zaten we binnen vijf minuten al geanimeerd te kleppen over Lentis, over onze werkzaamheden nu, over de nieuwe directeur, over…..
“Heeft u al een keuze kunnen maken?””
O nee, dat moet natuurlijk ook even.
We maakten een keuze en gingen verder waar we waren gebleven.
Er verscheen een mosterdsoepje op tafel waar we van genoten. Net als vroeger hadden we gespreksonderwerpen genoeg,
Vervolgens werd het hoofdgerecht gebracht; ondertussen kwamen haar familie, mijn familie en de vakanties voorbij.
Aan een half woord genoeg en honderduit, we waren het nog niet verleerd.
“Wilt u nog een nagerecht?”
Voor de vorm keken we nog even op de kaart, maar bestelden allebei koffie; nagerecht kon er echt niet meer bij.
Om 19.50 uur hadden we afgerekend en namen we afscheid.
Maar buiten stonden we nog 10 minuten te kletsen, over het multifunctionele kussen, over het huisje, over….
Toen ik de auto aanzette was net het nieuws van 20.00 uur begonnen.

Natuurlijk heb ik nu nieuwe collega’s. Met hen vorm ik een team en ook hen leer ik al een beetje kennen.
Maar het  is anders dan met Jacquelien.
Deze 3 uren met haar waren een hoogtepunt op een verder vrij kleurloze vrijdag.
Toen we allebei een kant op liepen riepen we: “We houden contact!”
Zeker.
Maar ik mis onze samenwerking nog steeds.

* Meer weten over onze samenwerking? Lees dan het blog ‘Samenwerk-schap‘ uit juli 2020.

Af en toe gaan we een paar dagen naar ons vakantiehuis in Westerbork.
Hoofddoel is: ‘ontspannen’. Als je dit blog een beetje volgt weet je dat we dat vanaf begin augustus al regelmatig hebben gedaan.
Bij vertrek laten we het huis  bezemschoon achter en de dag daarna komt de schoonmaakservice van het Timmerholt.
Zo’n huis is dan weer schoon voor het oog van volk en vaderland*.
Maar als je er een paar dagen woont en goed kijkt….. we besloten een lang weekend uit te trekken voor ‘Grote schoonmaak & Onderhoud’ en vertrokken donderdagmorgen al vroeg naar Westerbork.

Het terras aan de waterkant werd al mooi groen, maar dat is niet echt de bedoeling.
Gerard maakte het terras en de perken ernaast onkruidvrij onder toeziend oog van de meerkoeten en het bijzondere zwanengezin.

Er lekte iets in het aanrechtkastje.
Niet veel,  maar het was wel steeds nat.
Het overloopventiel van het boilertje is inmiddels vervangen en in het kastje werden extra plankjes geplaatst zodat er wat meer ruimte is voor afwasteiltje en druiprek.

7 horren zitten er in de sponningen van ramen die open kunnen; dan kun je een raam openzetten zonder dat er insecten binnen komen.
De vorige eigenaren haalden die er in het najaar uit en zetten ze er in het voorjaar weer in; dat gingen wij ook doen.
Sopje over de horren,  doekje door de sponning.
In mijn ijver sopte ik ook de stickertjes met de nummers van de horren eraf. Oeps.
Gelukkig stonden ze nog in de goede volgorde op de overloop,  dus de goede nummers stonden er zo weer op.

Lampen vervangen, spotje geplaatst boven het aanrecht en een extra stopcontact bij het aanrecht: a ‘handyman’ bij de hand is van groot belang als je een vakantiehuis bezit.
Maar ik kon mijn ‘huishoudskills’ ook goed gebruiken, we waren weer lekker rolbevestigend bezig.
Keukenkastjes gesopt en overal goed stof gezogen, ook achter de nachtkastjes.
“O,  die stofzuigerzak zit wel erg vol!”
Op zoek naar nieuwe stofzuigerzakken: niet te vinden in het huisje.
Op naar Warenhuis Wassen  in Westerbork, op mijn telefoon nam ik een foto van het stofzuigermerk mee.
Ook gelijk wat gastendoekjes gekocht voor in de wc’s en wat bierglazen, want daar waren er maar drie meer van.
Leuke winkel trouwens!

Vrijdagavond  rond 19.00 zaten we diep tevreden aan een pizza van  Pronto uit Westerbork.
Twee dagen lekker gewerkt: weekend.
We moeten het hoofddoel niet uit het oog verliezen……

*Over dat ‘volk en vaderland’ schreef ik in januari 2017 een blog onder te titel ‘De diepere laag van je huishouden…‘

De zon scheen uitbundig in de week van onze herfstvakantie in Westerbork, daar hadden we echt geluk mee.
(zie ‘Casa Grada in de herfst‘.)
Het weerbericht had het over ‘rustig herfstweer’; zo rustig dat we nog een paar ochtenden op ons terras aan het water konden zitten.
We maakten die week twee fietstochten: rondje Grolloo/Amen en rondje Zwiggelte/Holthe/Eursing.
Als je op fietsknooppunten fietst,  kom je niet door alle dorpjes onderweg.
Gerard heeft de navigatie van de fietsknooppunten-app  op zijn telefoon en riep op een gegeven moment: “Hier gaan we rechts” net toen vóór ons zo’n klein dorpje opdoemde dat we links zouden laten liggen. “Hoe heet dat dorpje dan dat daar ligt?” vroeg ik.
Het bleek Grolloo te zijn. Daar wil ik dan even heen.

Grolloo is bekend van Harry Muskee en de LP groeten uit Grollo.
Ook bekend van het blues festival dat Johan Derksen daar organiseert als er geen corona is.
Een mooi, Drents dorp, slapend in het rustige herfstweer.
Er is een Cuby & the Blizzards museum waar een levensgroot beeld van Muskee voor staat: Gerard was daar in 2017 geweest met zijn broer Jan.
Daarover schreef hij een gastblog op deze website onder de titel ‘Disco-jongen snuift the blues op in Grolloo‘.
Verder staat er een bronzen buste van hem met z’n karakteristieke hoed tegenover restaurant/café Hofsteenge.
Muskee zelf was wars was van uiterlijk vertoon en persoonsverheerlijking; ik vraag me af wat hij er zelf van zou hebben gevonden.
Wij zouden eigenlijk thuis een broodje eten (er stond nog een ‘prakkie’ zuurkoolstamppot van de vorige dag, dat is zo lekker op een boterham), maar het was al ruim na enen en we besloten te gaan lunchen bij Hofsteenge.
Op een doordeweekse dinsdag zomaar een broodje gerookte zalm en een boerenomelet: wat feestelijk!

Een uur later haalden we een feestelijk nat pak door een onderschatte regenbui.
Wij hadden van het weerbericht alleen maar ‘rustig herfstweer’ gehoord, maar daar kan natuurlijk nog wel eens een bui bij horen.
Eenmaal thuis met droge kleren aan ben je zo’n bui ook zo weer vergeten.
En verder was er nog een klein voordeeltje: nu hadden we de volgende dag nog dat ‘prakkie’!

Vorige week vrijdagmorgen was ik onderweg naar de kapper; om 09.00 uur had ik een afspraak.
Kapper woont in Een, dus ik zat om 08.30 u op de fiets en had een heerlijke fietstocht door een deel van de gemeente Noordenveld.
Altijd weer voel ik me op zulke momenten bevoorrecht dat we in zo’n mooi gebied wonen, waarbij je je in het dagelijkse leven door zulk aangenaam landschap beweegt.
Want ook wandelend of met de auto is het mooi, vooral nu in de herfst.

Vlak bij het hunebed  fietste ik langs een boom met een gat en toen ik naast die boom was zag ik iets in dat gat.
Ik stapte van de fiets af en liep even terug.
Het gat zat te hoog om er in te kunnen kijken, maar vanaf de andere kant van de weg kon je toch zien wat er in zat.
Op de foto’s is het niet heel goed te zien, maar het zat halfvol met paddenstoelen.
Het leek op een paddenstoelenkoor, mooi opgesteld in rijtjes stonden ze voor de rand van het gat te koekeloeren.
Als je op de foto klikt wordt hij groter, dan zie je ze misschien zitten.

Even verderop in Steenbergen werd ik vriendelijk toegelachen door de groene smiley op het bord dat de snelheid van je voertuig meet.
21 kilometer per uur reed ik. Ik was goed bezig.
In Steenbergen staat zo’n mooi informatiebord met de geschiedenis van die plaats; ik was mooi op tijd, dus kon ik nog even lezen wat daar allemaal op stond.
Het dorpje heet Steenbergen, omdat het hunebed vroeger ‘de Stenen Berg’ werd genoemd.
Dat weet ik dan maar mooi weer.
Vóór 09.00 uur al!

In een kop op internet las ik vorige week: ‘Het boek 1984 van George Orwell  waarschuwde voor een dystopische wereld. Het is te laat; we zitten er al midden in.’
Het bijbehorende artikel heb ik niet gelezen, maar ik bleef met dat woord in mijn hoofd zitten.
Wat is dystopisch? Ik had geen idee; maar tegenwoordig kun je alles opzoeken.

Een dystopie is een denkbeeldige samenleving met louter akelige kenmerken waarin men beslist niet  zou willen leven; het tegenovergestelde is een utopie.
Op internet vond ik wat voorbeelden van een dystopische samenleving:
– leven onder een totalitair regime waarbij er geen ruimte is voor het individu, zijn denkbeelden en zijn vrijheid.
– een wereld die gereguleerd wordt door robots en computers.
– een wereld waarin de mensheid bijna is uitgestorven door een natuurramp,  kernoorlog of een pandemie.

Een dystopische wereld.
Nu ik weet wat het betekent blijft dat andere zinnetje uit die internetkop steeds maar in mijn hoofd spoken ‘het is te laat….. ‘

De overheid die door internet alles van je weet.
“O, ik heb niets te verbergen.”
Nee, nu niet. Maar wat als er een andere overheid komt met andere denkbeelden en wetten?

De klimaatcrisis. Het moet anders, maar de mensheid gaat gewoon door met ontwikkelen, ontdekken en consumeren.
Hoe is het over 20 jaar?

De coronapandemie overkwam ons in 2020. Het ontwrichtte de maatschappij behoorlijk, we hielden ons maar ternauwernood staande.
Wat komt er nog meer over ons aan bacteriën en virussen?

Het doet me denken aan het lied van Annie M.G. Smidt uit de musical Foxtrot: ‘Dansen op een vulkaan’.

Maar we trekken ons er niets van aan
We beginnen weer van voren af aan
Het is altijd zo gegaan
Nooit iets anders gedaan
Dansen op een vulkaan.

Een indringend lied uit een musical, geschreven in 1977.
44 jaar geleden.
De setting is 1939, vlak voor het begin van de 2e Wereldoorlog.
82 jaar geleden.
Onder de titel ‘De laatste dans‘ schreef ik er in januari 2019 al een blog over.
Daar vind je ook een link naar het nummer, uitgevoerd door o.a. Willem Nijholt en Gerrie van der Klei.

(Afbeelding: ‘Dystopie’ van Elliot Anderson via Pixabay)