Categorie: Alledag Pagina 188 van 301

21 mei: Jona als hoorspel.

Door Ada

Op 21 mei 2019

Advertentie in het Roder Journaal

Zondag de 19e mei was er in onze PKN-gemeente een heel bijzondere viering: het werd aangekondigd als ‘een happening voor het hele gezin’.
Op de poster stond ‘Meespeeltheater: beleef het hele verhaal van Jona (jaaa…. die in die vis zat).
Wij hadden deze zondag familiebezoek gepland, wat ook uitermate gezellig was, dus wij konden niet aanwezig zijn.
Maar gelukkig is daar Kerkomroep, dus maandag aan het begin van de middag luisterde ik naar de Jona-viering. Erg benieuwd was ik naar het ‘pop-up-kinderkoor’ (dat is soort kinder-Af&Toe-koor) dat voor het eerst haar medewerking verleende aan de viering.

Het verhaal van Jona kwam als een hoorspel voorbij.
Er was kennelijk geen voorganger te bekennen zondagmorgen, maar de profeet Jona kwam in hoogst eigen persoon in de kerkzaal binnen en nam ons mee zijn verhaal in.
We hoorden over de opdracht die hij van God kreeg om naar Ninevé te gaan en over de reis die hij maakte met een boot. We hoorden dat er nogal wat kinderen met hem mee gingen en dat ze overvallen werden door noodweer; we hoorden ook dat je met een kerk vol mensen regen, wind en zelfs donder kunt laten horen!
De arme Jona werd zonder pardon over boord gegooid toen de bemanning er achter kwam dat hij een opdracht van God genegeerd had en werd opgeslokt door een grote vis.
Wie vanuit het publiek nog nooit in een vis gezeten had mocht wel even bij Jona komen zitten.

Ondertussen werd het verhaal van Jona omzongen door de kinderen van het ‘Pop-up-koor’. Wat fijn om zoveel kinderstemmen in een koor te horen zingen in onze gemeente! Sommige liedjes van Jona kende ik nog van vroeger, maar sommigen waren nieuw voor mij en het klonk mij als muziek in de oren.

Wat een mooie vorm voor een kinderviering in onze gemeente.
En dan heb ik het alleen nog maar gehoord, hé?
Voor de liefhebbers: op de website van onze PKN gemeente >>> staat een verslag van de viering, kun je luisteren naar twee liedjes van het koor en kun je foto’s bekijken van het spektakel. Dat hoopte ik al, want ik was benieuwd naar de decors. Die heb ik natuurlijk niet gezien, maar ik hoorde aan het einde van de viering dat naast de kinderen van het koor en hun begeleiders ook de decorbouwers bedankt werden.

De dominee maakte trouwens wel een slechte beurt gistermorgen.
Hij kwam pas vijf minuten voor het einde de kerk binnendraven….. riep dat hij z’n bril niet kon vinden.
Het is maar goed dat we binnenkort een nieuwe predikant in ons midden mogen verwelkomen!

Reageren

19 mei: Historisch of histerisch?

Door Ada

Op 19 mei 2019

In Alledag

Zaterdagavond 19 mei lag al maanden vast in onze agenda’s: verjaardag van één van de vrienden.
Eind april bleek dat op die avond ook de finale van het Eurovisie Songfestival werd uitgezonden. Geen probleem; kunnen we wel missen.
De afgelopen twee weken bereikten ons echter berichten dat de inzending van Nederland met Duncan Laurence waarschijnlijk in de hoogste regionen ging eindigen.
Spannend ja.
Dat werd een historische avond.
Waar we dus niks van gingen zien.
Jammer ja.

Vrijdagmiddag stuurde ik de vriendengroep enthousiaste apps.
Dat het een historische avond zou worden en dat we er met elkaar we een waar ‘Songfestival-feest’ van zouden kunnen maken.
Ik zou zorgen voor een scoreformulier en de tekst van het lied ‘Arcade’, zodat we dat allemaal mee zouden kunnen zingen.

Sinet reageerde direct: zij vond het een goed plan en wilde gelijk weten wat iedereen van IJsland vond!
Eén andere vriendin reageerde ook direct. zij was geen fan van het songfestival.
Gerard was ook duidelijk: “Wij gaan toch niet de hele avond naar die herrie luisteren.”
De andere vijf zwegen in alle talen.
Dan weet je al genoeg, hé?
Het bleef bij ‘zouden kunnen’…….zo’n feestje moet ik niet willen organiseren met deze vriendengroep.
Wij houden van andere feestjes.

Het scoreformulier bleef in de tas…..

We keken niet. We hadden het er in het begin niet eens over; het scoreformulier bleef in mijn tas, maar was nog wel even handig toen we wilden weten welke landen voor Nederland aan waren.
We keken wel even naar Duncan natuurlijk.
Net op dat moment ging iemand omstandig een toastje met eiersalade maken, zodat de mensen op de bank het televisiescherm niet konden zien……
Wij gaven Nederland douze points en toen ging het scherm weer op zwart.
Om kwart over elf togen we huiswaarts.
Eenmaal thuis keek iedereen kennelijk toch wel naar de uitslag, want de verjaardagsconversatie ging via de app gewoon door.
Wij zagen een hele rare Madonna.
“Madonna doet gelukkig niet mee met de puntentelling!”
Toen hadden wij het geluid er inmiddels al af.

En toen begon de puntentelling. Als je het al niet aan je hart hebt……steeds stond er een ander land bovenaan de lijst en kreeg je weer een andere groep hysterisch schreeuwende mensen in beeld.
Sinet appte: “Vreselijk! Ik lig hier gewoon met hartkloppingen op bed!”
Het was achteraf een histerische en historische avond.
Na 44 jaar hebben ‘we’ weer gewonnen.
Stiekem moest ik even denken aan die arrogante Waylon die 18e werd vorig jaar.
Europa had zijn muziek niet begrepen.

Dit jaar werden we vertegenwoordigd door een hele jonge artiest, net afgestudeerd aan de Rock-academie; hij keek steeds als een hertje frank en vrij in de camera’s en bleef redelijk onbevangen onder de enorme druk die in de loop van de week onstond.
Wat een ontlading toen hij uiteindelijk won.
Vanavond is er een extra uitzending van Pauw die geheel in het teken staat van het songfestival; er staat geen visite in mijn agenda dus ik zit er op mijn eigen bank bij.

Reageren

17 mei: Hare Majesteit.

Door Ada

Op 17 mei 2019

In Alledag

Maxima (foto: Nu.nl)

Vandaag is de verjaardag van Hare Majesteit koningin Maxima.
Al meer dan zes jaar koningin naast koning Willem Alexander; het komt vast door mijn leeftijd, maar ik heb bij ‘Hare Majesteit de koningin’ altijd nog Beatrix op mijn netvlies.
Maar die is juist al weer meer dan zes jaar ‘prinses’.

Terugkijkend op de afgelopen vijf jaar moet ik zeggen dat ik met genoegen kijk naar ons koningspaar. Het viel niet mee om zo’n onkreukbaar instituut als Beatrix op te volgen; velen hadden er een hard hoofd in, maar het ging verrassend goed.
Willem Alexander treedt wel in de voetsporen van Beatrix, maar hij heeft heel andere schoenen aan.
Zijn eigen.
Hij heeft laten zien dat hij het ook kan, maar wel op zijn eigen manier.
Maxima is daarbij van onschatbare waarde.
En hoewel ze schittert en straalt als een waardige koningin, heeft ze naast al die glitter en glim ook eigen taken. Sinds 2009 is zij de officiële pleitbezorgster van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor inclusieve financiering voor ontwikkeling. In die hoedanigheid geeft zij advies aan de secretaris-generaal om over de hele wereld financiële diensten voor iedereen toegankelijk te maken. (meer info? Zie >>>) Als je haar in deze functie aan het werk ziet lijkt het wel een andere vrouw: los haar en strak broekpak, een zakelijke uitstraling.

Zij gebruikt haar bekendheid en het podium dat ze heeft omdat ze koningin van Nederland is om aandacht te vestigen op dingen die zij belangrijk vindt.
Een slimme vrouw.
Een vrouw die kennelijk heel goed weet wat ze wil en haar zaakjes goed voor elkaar heeft. Want naast koningin en speciaal pleitbezorger is ze ook moeder van drie dochters.
Dat is geen kleinigheid en ik kan het weten: ik ben ervaringsdeskundige.

Op Koningsdag sloeg ik het koninklijke gezin gade te midden van mijn eigen gezin.
Mijn dochters vinden het altijd een beetje zielig voor de prinsesjes; die moeten er werkelijk niet aan denken als zij in hun plaats op zo’n dag aanwezig zouden moeten zijn.
Zij staan er wel.
Wekken ook niet de indruk dat zo’n dag één al rampspoed en ellende voor hen is.
Amalia: “Ik moet er nog wat aan wennen dat dit mijn leven is.”
Weten dat dit je leven is.
Ga er maar aan staan.

Mensen zeggen soms hele lelijke dingen over ons koningshuis.
Is het echt nodig?
Dat kun je trouwens ook zeggen van die blinde dweperij van sommige mensen met alles wat koninklijk is.
Moet dat nou zo?

Het is historisch zo gegroeid dat we dit koningshuis hebben in Nederland en daar zijn we mijns inzien heel goed mee af.
Ze vertegenwoordigen ons land; dat doen ze goed en ze veroorzaken geen grote schandalen.
Maxima speelt haar rol met verve; als je het even vergelijkt met het leven dat Claus noodgedwongen moest leiden naast Beatrix zie je dat de levens van ons huidige koningspaar ten opzichte van elkaar beter in balans zijn.
Ik kan er wel van genieten als ik zie hoe leuk die twee het samen hebben. “Wat een geluk dat zij elkaar hebben gevonden” denk ik dan.
Want ‘koninklijk’ betekent niet altijd ‘gelukkig’; voorbeelden te over.

Maxima wordt vandaag 48.
Een felicitatie waard.
Mij mag ze, samen met WA, nog heel lang vertegenwoordigen.

Reageren

15 mei: Catharijneconvent

Door Ada

Op 15 mei 2019

In Alledag

Op 11 mei beloofde ik al dat ik over ‘Utrecht’ nog een verhaal zou schrijven omdat het allemaal niet in één blog paste. Vandaag de belevenissen van mijn broer en mij in het museum Catharijneconvent, het Rijksmuseum voor religieuze kunst. In het museum zie je (kunst)voorwerpen die horen bij het verleden én het heden van het Christendom in Nederland. Niet alleen katholieke kunst- en cultuurvoorwerpen, maar ook protestantse.

Mijn broer en ik hebben een solide, hervormde opvoeding gehad.
Tijdens onze lagere schooljaren gingen we naar de Christelijk Nationale School in Hoogersmilde, op zondag bezochten we de zondagschool en door de week werd er tussen de middag uit de kinderbijbel voorgelezen en bij het avondeten uit de gewone bijbel mét een christelijk dagboekje, in casu ‘de Immanuel-kalender’.
Laat ons een plaatje zien van een bijbelverhaal en wij weten welk verhaal er bij hoort.

In dit museum krijg je een mooi beeld van hoe het christendom zich in de loop van de eeuwen heeft ontwikkeld in Nederland.
Wat we ontdekten was dat er ook altijd geld en macht mee gemoeid was; dat christendom ook ‘handel’ was.

Dwalend door de oude kloostergangen en genietend van wat er allemaal te zien was vertelden we elkaar herinneringen van vroeger.
De ellenlange verhandelingen over de vele lagen priestergewaden in de tempel, waarvan we ons als kind al afvroegen waar het in ’s hemelsnaam voor nodig was om dat te leren. We konden ons de kartonnen priesterfiguur die op het flanelbord werd geprikt nog zo voor de geest halen.

We hadden het over de manier waarop wij op school geschiedenis kregen: overgoten met een christelijk sausje.
“Wij” de protestanten vochten dapper tegen de katholieken in de 80-jarige oorlog.
“Wij” (de kolonisator) waren goed bezig met het verspreiden van het evangelie in andere delen van de wereld (zending). Met de kennis van nu kijk je daar heel anders tegen aan,

We herinnerden ons de bezoeken die we tijdens de zomervakanties met onze ouders brachten aan kerken.
Mijn vader liet ons overal de kruiswegstaties zien die in iedere Rooms Katholieke kerk te vinden zijn. Wij kunnen ons niet voorstellen dat kandidaten bij ‘Met het mes op tafel’ het antwoord op de vraag hoe dat heet niet weten.

Dit museumbezoek was zo ontzettend leuk omdat ik al dit soort dingen met mijn broer kan delen. Wij konden mijn vader haast nog horen mopperen op die ‘protserige pronkzucht’ toen we langs de reliekhouders liepen waar nog botjes van heiligen in zaten.
Hij vertikte het vroeger ook om te betalen voor het bezoeken van de cryptes in zo’n oude kerk waar de kerkschatten bewaard werden.
‘Bi’j nou hielemaol…’

Ik kan op dit blog een hele beschrijving geven van wat we allemaal hebben gezien, maar dat ga ik niet doen. Het was prachtig, het was interessant en het was veel.
Op de website van Utrecht heeft het Catharijneconvent een eigen pagina, daar verwijs ik graag naar voor meer informatie: hierbij een link >>>
Voor mijn broer en mij was het, naast een bezoek aan een fantastisch museum, een ’trip down memory lane’.
Met wie kon ik nou beter naar dit museum dan met hem?

Reageren

14 mei: Nagenieten.

Door Ada

Op 14 mei 2019

In Alledag

Fotoboeken. Op deze website heb ik al vaker verteld dat ik ‘van de foto’s ben’; mijn leven is vastgelegd in albums. “Wanneer was dat ook maar weer?” is een vraag die altijd opgezocht kan worden. De laatste jaren laat ik bij Albelli losse fotobladen afdrukken die ik bewaar in vier-rings-multomappen. Maar voor speciale gelegenheden maak ik een echt fotoboek en Lanzerote was natuurlijk zo’n vakantie die een eigen boek verdient.

“Als het boek klaar is nodigen we jullie allemaal uit voor een officiële presentatie” stelde ik na de vakantie voor. Maar leg alle acht agenda’s maar eens naast elkaar; het mag een wonder heten dat we zondagavond met z’n achten bij elkaar zaten.
We hadden één groot bestand gemaakt van alle foto’s die iedereen op Lanzarote had gemaakt, dat op de televisie werd afgespeeld.
531.
Viel eigenlijk best nog mee.
Het duurde een uur voordat alle foto’s één keer voorbij waren gekomen en ondertussen was er koffie, thee en moesten we nodig bijpraten. Af en toe kwam er foto voorbij waar iemand iets van vond, waar een quote bij hoorde of waarbij een herinnering werd opgehaald.

“Wij hebben sangria mee!”

… net als op Lanzarote…

Net als tijdens de vakantie kwamen er stukjes fruit in en dat zorgde, samen met de andere drankjes en de foto’s, dat het Lanzarote-gevoel als vanzelf weer naar boven kwam.
“Oh man, wat was het leuk! Waarom doen we dit niet ieder jaar?”
Nou……
Tuurlijk.
Kan ook niet
Maar het hoeft misschien niet altijd zo duur en zo ver weg.
Al pratend kwamen we er op uit dat het wel heel leuk zou zijn om ieder jaar in ieder geval één weekend samen op te trekken.
In een groot huis? Op een camping? In blokhutten?
Zoiets; we verzinnen wel wat.

Toen we iedereen uitgezwaaid hadden bedacht ik dat het, ondanks dat ‘we er niet aan doen’ toch een hele leuke moederdag was.

Reageren

13 mei: Vergeet het hoedje en de regenjas.

Door Ada

Op 13 mei 2019

In Alledag

Net als Inspector Morse, die we als jongeling terugzien in Endeavour, krijgt ook een jonge versie van rechercheur De Cock uit de serie ‘Baantjer’ gestalte in een nieuwe politie-serie op de Nederlandse televisie.
Deze nieuwe serie wordt ingezet met een speelfilm: Baantjer: het begin.
Gerard en ik zagen de trailer met Waldemar Torensma en Tygo Gernandt en dachten: ‘Daar gaan we heen.”

Zaterdagavond om zeven uur zaten we in een bioscoopzaal in ‘de Nieuwe Kolk’ en zagen een jonge Jurre de Cock in 1980 zijn entree maken in de Amsterdamse politiewereld.
De film speelt zich af tegen de achtergrond van de kroning van Beatrix en de krakersrellen, die levensecht worden neergezet.
Het is nogal heftig wat we te zien kregen; veel heftiger dan alles wat we ooit van Piet Römer in zijn rol als Amsterdamse rechercheur hebben gezien.
Maar het was ook spannend.
Ontluisterend voor de Amsterdamse politie ook; maar het is dan ook maar een film.
Ik mag tenminste hopen dat het er in werkelijkheid wat anders aan toe ging in die dagen……

De tegenstelling tussen Jurre, vers uit Urk en zijn nieuwe maat Tonny Montijn is groot en heel vet aangezet. Er wordt een drijvend lijk aangetroffen in de gracht; in het onderzoek dat daarna wordt opgestart worden nogal wat dingen verdoezeld en als kijker bekruipt je al gauw het gevoel: dit gaat allemaal niet zoals het zou moeten gaan in een politieonderzoek.
De Cock staat regelmatig met vraagtekens boven zijn hoofd, maar omdat hij nieuw is, durft hij niet goed in te grijpen. Als hij wel eens ingrijpt gaat het ook prompt verkeerd.

De zus van Tonny (die wij herkenden uit Dokter Deen) speelt ook een grote rol in deze film, maar daarover laat ik nog even niets los om geen ‘spoilers’ weg te geven.

Vergeet het hoedje en de regenjas.
Vergeet Vledder, Prins en Keizer en de ietwat voorspelbare verhalen uit de vorige Baantjer-serie.
Wat er nog wel hetzelfde is?
De Cock is een rechtschapen man die iets goeds voor de wereld wil doen, Smalle Lowietje staat achter de tap in zijn eigen café en het politiebureau van waaruit ze werken staat in de Warmoesstraat.

Wij vonden het een leuke film; een goed begin.
Laat maar komen, die TV-serie.

Reageren

12 mei: Moederdag.

Door Ada

Op 12 mei 2019

In Alledag

Vandaag is het moederdag.
Vanmorgen in de viering in Roderwolde las voorganger Walter Meijles het gedicht voor van Ronald Ros, de winnende ode bij het boekenweekthema ‘Moeder de vrouw’.
(zie voor het gedicht deze link naar een artikel in het Dagblad van het Noorden van 23 maart j.l.).
Later in het dankgebed was er ook weer aandacht voor de moeder:
God werd dank gezegd voor het hebben van een moeder .
Maar er werd ook gedacht aan mensen die ‘loeders van moeders’ hadden.
Die zijn er ook.

Moederdag en vaderdag worden in ons gezin niet specifiek gevierd.
Bij ons thuis was het niet de gewoonte en zelf hebben we er ook niets mee.
(Lees hierbij het blog Aandacht voor elkaar uit 2016).

Gisteravond in de auto hoorde ik bij een programma van EO dat er aandacht werd gevraagd voor vrouwen die graag moeder hadden willen worden en die geen kinderen hebben gekregen.
Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend: je komt iemand tegen, je hebt het leuk samen, je trouwt en je krijgt kinderen.
In onze familiekring, vriendenkring: allemaal getrouwd en kinderen.
Maar uit mijn omgeving ken ik ook genoeg verhalen van mensen die dat niet hebben.
Sommigen uit overtuiging, maar sommigen ook tot hun verdriet.
En dan heb ik het nog niet eens over mensen die wel een partner hebben, maar ongewild kinderloos zijn.

Misschien wel eens goed om naast al het commerciële Moederdag-getoeter over bloemen, chocola en cadeaus en het gemekker over ‘die verplichte bezoekjes’ ook eens stil te staan bij mensen aan wie het moederschap door wat voor omstandigheden dan ook voorbij is gegaan.
Je hebt allemaal een moeder.
Maar niet alle vrouwen hebben kinderen.

Reageren

11 mei: Veel stappen en veel woorden.

Door Ada

Op 11 mei 2019

In Alledag

Het stond al een tijdje in mijn agenda: 10 mei met Henk naar Utrecht.
Sinds mijn moeder is overleden ervaren mijn broer en ik dat we het dak een beetje missen waaronder we elkaar ontmoetten.
Natuurlijk: we zien elkaar op de verjaardagen, organiseren familiebijeenkomsten, spreken af en toe af, maar het contact is beslist minder dan toen mijn moeder er nog was.

Een dagje met z’n tweeën dus als broer en zus.
Toen we dit afspraken was de eerste vraag: “Wat gaan we dan doen?”
Henk wou altijd al graag eens naar het Catharijneconvent in Utrecht: een rijksmuseum voor religieuze kunst in het eeuwenoude klooster dat tegen de Catharinakathedraal is aangebouwd.
Wat een goed idee!

Toen we Utrecht inliepen rond 11.oo uur gingen we eerst koffiedrinken in een ouderwetse bruine kroeg. 1 zwarte koffie en 1 cappuccino.
We zitten nooit verlegen om gespreksonderwerpen en na nog rondje koffie was het eerste uur zomaar om. Toen zochten we het VVV-kantoor op, want we wilden na het Catharijneconvent nog een stadswandeling doen zonder gids maar met een foldertje.

Nou mensen: ik heb aan één blog niet genoeg om ons dagje Utrecht te beschrijven en wij hadden aan één dag niet genoeg voor het museum én een stadswandeling.
Na het museum zochten we een terrasje op aan de Oude Gracht en vonden het wel prima.
Die stadswandeling komt nog wel een keer, is het niet met Henk, dan wel met Gerard of op een ‘Aaltje-dag’.

Utrecht was mooi (hierover meer in een volgend blog), maar minstens zo waardevol waren onze gesprekken.
Over vroeger bij ons thuis, over pa en ma, maar ook gewoon over onze gezinnen en ons werk. Een hele dag tijd voor elkaar, wat een luxe.
Mooi om ontdekken dat onze interesses soms heel dicht bij elkaar liggen (geschiedenis bijvoorbeeld) maar soms ook mijlenver uit elkaar.
We sloten ons dagje uit af met een diner bij Van der Valk in Emmeloord.
Toen Henk terugkwam van een bezoek aan het toilet kreeg hij een melding op zijn telefoon: hij had zijn 10.000-stappendoel gehaald.
Uit onderzoek blijkt dat zowel mannen als vrouwen per dag ongeveer 16.000 woorden gebruiken; ook dat doel is ruimschoots gehaald.

Volgend jaar weer.
Dan gaan we naar Zwolle.
‘De Fundatie’ staat namelijk ook nog op ons verlanglijstje.

Reageren

9 mei: Streektaol zingen in de karke.

Door Ada

Op 9 mei 2019

In Streektaol

In de PKN-gemiente in Pesse-Fluitenbarg-Stoefzaand hebt ze vier dagen feest dizze weke: ‘Het ontmoetingsfestival’ (meer info zie >>>) .
De veurmalige gerifformeerde karke is grondig verbouwd (baanken d’r uut, veurdeure weur ‘entree-an-de-achterkaante’, preekstoele verhuusde naor de aandere kaante in de karkzaal) en de karke kreeg ok een neie naom: Ontmoetingskerk.

Gerard en ik waren uutneudigd om te kommen zingen bij het programmaunderdiel ‘Zingen in de kerk’: of wij een half uur ‘Streektaol in de karke’ wollen verzorgen.
Maor Gerard zingt nog niet zo hard.
Hielemaol niet eigenlijk, dus ik gung allent richting Pesse gusteraomnd.

Ze hebt daar in Pesse net zun gelegenheidskoor as wij in Roden met het Af&Toe-koor; dat koor verzörgde de samenzang in het eerste half uur. De begeleiding bestun uut piano en gitaar en of en toe zungen ze meerstemmig.
Het enthousiasme van de koorleden warkte anstekelijk; de mensen in de kerkzaal zungen alles met.
Gewoon met mekaar zingen, het döt een meinse zo goed.
Nao een körte pauze was de streektaol an de beurt.

Zunder Gerard was slim onwennig.
Spul opzetten lukt allennig nog wel.
Maor al die stekkers? Microfoon? Soundcheck?
Gelukkig was daor Albert; ok een soort Gerard, maor dizze speulde zölf gitaar bij veurnuumd koor.
Veur dizze aomnd hadden wij een programma samenstelt van muziek die wij in de loop van de jaoren in streektaolvieringen zöngen hebt.
Liederen uut het Drentse liedboek, zölf vertaalde liederen, Elly en Rikkert; bij bekende melodiën zung de gemiente met.

Het was mooi um op dizze aomnd positieve aandacht te kunnen geven an ‘streektaol in de eredienst’. Sommige noordelingen, wij markt dat ok um oons hen, bint toch wat huverig veur Drents in de karke. Het zul oneerbiedig wezen, niet passen bij de liturgie.
Wij ervaart zölf dat zingen in het Drents dichter bij oons komp.
Drents is oonze moedertaol, daor is niks oneerbiedigs an.
Het is in het begun hooguut wat vrömd, maor het went snel.
Als toegift zung ik nog wat bekends van Daniël Lohues, op verzuuk van iene die d’r achterof zölf niet was, maor dat meuk niet uut: iederiene zung met met ‘Hier kom ik weg.”

Een vriendelijke Drent, die mij an ’t begun bij de kapstokken al vertelde dat hij de accordeon ok wel had kunnen metnimmen, concludeerde nao ofloop dat e best wel met haar kunnen speulen. Zo moeilijk was het volgens hum allemaole niet.
Ik zal ’t onthollen veur as ik nog ies weer zunder Gerard op pad moet.

De aomnd weur ofsleuten met een optreden van gospelzangeres Rosemarie de Sousa.
Zij kreeg met de hiele zaal de handen op mekaar bij het lied ‘Hold on’ en an ’t einde stun iederiene op van zien stoel um met te swingen.
Nou……swingen was niet op iederiene van toepassing, bij de miesten bleef het bij ‘metbewegen’.
Maor daorveur bint wij ok Drenten.
Want ‘dat doe’j ja niet’>>>.

Reageren

8 mei: Anjers.

Door Ada

Op 8 mei 2019

In Alledag

Van een vriendin kregen we dit weekend een vrolijke bos anjers.
Leuk: ik zocht een vaas, vulde die met water en haalde het papier van de bos.
Anjers hebben lange stelen, maar als je het onderste gedeelte ontdoet van de bladeren en stelen, vallen er ook al kleine bloemetjes af.
Ik vond het eigenlijk jammer om die weg te gooien, maar bij de vaas in doen is ook geen gezicht.

Het groene afval had ik allemaal al op het papier gelegd en ik zou het haast weggooien, toen ik bedacht dat die bloemetjes wel op kleine vaasjes konden staan.
Zo gezegd, zo gedaan:
even op de kop in de kelder. Ik vond twee kleine IKEA-vaasjes en twee vaasjes van Groenrijk.
Ze staan nu met z’n vieren in onze vensterbank en de kleine bloemetjes komen al een beetje uit.
Had ik bijna weggegooid!

Op internet vond ik een op de site van Studio 40 (Omroep Eindhoven) een item over de vier-jarige Isis, die bloemen weggooien ‘stom’ vond. Ze maakt er samen met mama boeketjes van die ze geeft aan ouderen in de buurt. Ook even genieten van dit ‘feel-good-verhaal’: klik hier >>> voor een link met informatie en een kort filmpje over Isis.

Reageren