een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 2 van 310

1 mei: Gastblog Remmelt – André Winkel, bloemenschilder bij uitstek

Tijdens een fietstocht, kwamen wij in een antiek- en curiosazaak.
Desgevraagd vertelde de eigenaresse, dat ze enkele schilderijen te koop had. Het geeft voldoening om de signatuur ‘André’ op een schilderij te herkennen.
Een prachtige aanvulling op onze schilderijencollectie.
Het schilderij was gemaakt door André Winkel; hij ondertekende zijn schilderijen alleen met zijn voornaam, naar voorbeeld van één van zijn inspirators Vincent van Gogh.

Na zijn maatschappelijke loopbaan als directeur van modewinkels in Den Haag heeft André zich weer toegelegd op zijn eigenlijke professie, de kunst.
Hij had niet voor niets de Academie des Beaux Arts in Genève doorlopen.
Het werk van Winkel bestaat grotendeels uit olieverfdoeken met composities van bloemen.
De tuin, de berm, de sloot en de natuur in het algemeen vormen zijn grote inspiratiebron.

André Winkel 1916 – 2011
         Bloemstilleven, olieverf.

Na zijn pensionering is André Winkel samen met zijn vrouw Tine gaan wonen in Leggelo, in de voormalige gemeente Dwingeloo; in Leggeloo kon hij meer tijd besteden aan zijn hobby’s schilderen en tuinieren.
Hier kwam hij in contact met de dynamische zakenman Jan Wiechers van Wiechers Woonoase te Dwingeloo. Het klikte tussen de begaafde kunstenaar en Jan Wiechers, wat uitmondde in een jarenlange samenwerking van 1981 tot 1999. In de zomermaanden waren er in de zaak te Dwingeloo, grote tentoonstellingen van André Winkel. Het interieur dichter bij de kunst brengen en omgekeerd. Schilderijen kwamen terecht bij klanten en een deel van de opbrengst ging naar goede doelen, zoals Foster Parents.
Kortom: een geweldige pr-formule, die bij Jan Wiechers altijd in goede handen was.

In de Tweede Wereldoorlog zijn André en zijn vrouw gevlucht voor de Duitse bezetter; zijn naam was voor de oorlog Cohen.
Tijdens die vlucht legde André alle gebeurtenissen vast in een getekend dagboek.
Hun zoon, Bau Winkel zocht in 2012 (samen met regisseur Ger Poppelaars) in hun voetsporen de plekken op die zijn vader onderweg in zijn oorlogskroniek vol mooie tekeningen, memorabilia en treinkaartjes heeft beschreven.
Die documentaire is in mei 2013 uitgezonden onder de titel ‘Vlucht uit Holland’ *
In deze zoektocht herbeleven we door de ogen van hun zoon, hoe een jong stel lopend of met de trein, hun weg naar het beloofde land, Zwitserland, probeerde te vinden.
Na de oorlog heeft André zijn naam veranderd van Cohen in Winkel.
Hij heeft tijdens zijn leven in Leggeloo nooit gesproken over zijn oorlogservaringen en zijn spectaculaire vlucht naar Zwitserland.
Goede vrienden van hem en Tine in Dwingeloo hebben met stijgende verwondering naar de documentaire gekeken; hij had met hen nooit over de oorlog gesproken.

Toen André Winkel en zijn vrouw vanuit Zuid-Frankrijk met de trein richting Zwitserland reden was het volop voorjaar en reden door een met bloemen bezaaid landschap.
André Winkel heeft toen gezegd: “Als wij hier doorheen komen, wil ik eenzelfde bloemenparadijs maken als wij nu zien en die schilderen.”
In Leggeloo, nabij Dwingeloo heeft hij zijn droom kunnen verwezenlijken, door rondom zijn boerderijtje een bloemenparadijs te creëren en te schilderen.
Jenny zei tijdens de uitzending: “Remmelt, je moet een schilderij kopen van die kunstenaar!”
Maar het kwartje was bij mij toen al al gevallen en ik zei: “Hebben wij al….”

* Op internet vond ik een video van 4 minuten met een trailer van documentaire, hierbij een link.
Heb je tijd, dan kun je ook de hele documentaire bekijken, klik dan hier.

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Reageren

30 april: Marchinus Elting en de lege kaomer.

In het blog over de Taal an Taofel-bijienkomst van 12 april beloofde ik um een apart blog te wijden an de aandere metwarkers an die mörgen: vandage wil ik het hebben over Marchinus Elting
Toen ik zag dat hij der die zundagmörgen ok zol wezen dacht ik: ‘Daor heb ik toch al ies over schreven?’
Was ok zo. Dat was in de tied dat mien schoonmoeder nog leefde en op een gesleuten ofdieling in Smilde zat.
Wij gungen daor toen regelmaotig hen en in ien van de blogs die ik toen schreef haar ik het gedicht ‘Naozummer’ van Marchinus publiceerd.
Een mooi gedicht over uutkieken naor je pensioen en dan tröffen worden deur Alzheimer.
Wo’j ’t nog eem truggelezen? Klik dan hier

Marchienus woont in Odoorn is een veulziedig man. Hij schref in zien streektaol en leg op basis van gesprekken met bewoners in zorgcentrum De Paasbergen olle gebruken en tradities vaste; ok hef e underzuuk daon naor veld- en straotnamen in zien umgeving.
Met het gedicht ‘onzichtbaore muren'(over dementie) wun e in 2008 de eerste pries bij een schriefwedstried van het Huus van de Taol.
Wo’j dat gedicht eem lezen? Klik hier .
In 2010 kwam zien dichtbundel ‘An de aovend’ uut; de thematiek in dizze bundel hef alles te maken met het wark dat Marchinus  jaorenlang daon hef in een instelling veur mèensen met een verstandelijke beparking en met ervaringen in zien persoonlijke leven.

Op die 12e april las Marchinus een aantal van zien gedichten veur.
Der was der iene bij waorbij ontroering zöch van mij meester maakte; het gung over het leeghaolen van een kamer van ien van de cliënten in de instelling waoras hij toen warkte.
Der was gien familie um daormet te helpen (die was der wel, maor wol gien bemuienis meer met die cliënt)
Marchinus stuurde mij het gedicht toe en ik mag het vandaag met zien toestemming publiceren:

kaomer ontrumen

een week nao dat hij oet de tied kommen is
stao wij met twie linkerhanden in zien kaomer
alles nog onbereurd zoas het heurt
en mot het ontrumen nog anvangen.

zunder femilie die zuch niet an hum steurden
wordt al zien gerak* wegdaon; femiliefoto’s
die iens  bij hum heurden, vindt nou heur weg
in ofvalputen, veur aaltied alles boetensluten.

olde geldkist met een foto van een jongeman,
ien die alles an kan, kek met een jong wicht de wiede wereld in,
allennig nog onwetend, dat laoter bij zien
iegen volk daor veur hum gien stee meer was.

zien bij ‘nkander vergaorde spullegies wordt bracht
naor een inbrengwinkel, waor de kopers al wacht;
een olde, zwarte lerenjas, goed underholden, gaf
hum de warmte zoas het tehoes waor hij in woonde.

diegienen die hum nao stunden en hum goeie
jaoren schunken, vuult zuch bij dit alles – as zie
dit leven veurbij ziet gaon – onwennig, onthaand,
umdat hij, die an heur toevertrouwd was, nou vort is.

lege kaomer, onttaokeld, kaol in ien vömmerdag,
reert** in stilte um wat hij iens vergaord had.

…. in ofvalputen…..

*gereedschap, spullen, voorzieningen die men nodig heeft.

** huilt

Deur het taolgebruuk van de dichter zie j’ het veur joen ogen gebeuren.

Reageren

28 april: Drentse tulpen

Afgelopen weekend hebben we nogal wat kilometers afgelegd door onze provincie.
Zaterdagmiddag was er een ledenvergadering in Westerbork van de VVE van Het Timmerholt, waar Casa Grada staat.
Als je mij een beetje kent weet je dat ik dat soort bijeenkomsten verschrikkelijk vind, maar aan het eind van die middag hadden we een etentje met de familie bij Hui Mao in Dieverbrug, dus het was handiger dat ik meeging naar Westerbork.
Tussen de vergadering en het etentje was er nog zo’n anderhalf uur ruimte; die vulden wij met een dorpswandeling in het idyllische Dwingeloo.
Aanrader.

Toen we ’s avonds wegreden bij het restaurant (waar we overigens heerlijk hebben gegeten) reden er nogal wat traktoren over de rotonde.
“Die zijn natuurlijk allemaal al op weg naar ‘Tulpenpracht bij nacht'” zei schoonzus Ali.
Wij wisten al wel dat er in Drenthe veel tulpen worden verbouwd en dat er zelfs tulpenroute’s voor auto’s en fietsers zijn uitgezet, maar bij nacht…?
Alie wist te vertellen dat die vrijdag en zaterdagavond de Drentse tulpenvelden op een bijzondere manier in de schijnwerpers werden gezet door de koplampen van traktoren.
Langs een speciale autoroute bewonder je de prachtig verlichte velden. Meer weten? Hierbij een link naar de website van Joling BV.

Zondagmiddag  vroeg ik aan Gerard: “Zullen we gaan wandelen of fietsen?”
Maar die had een ander idee: “Ik zou wel graag een tulpenroute gaan rijden met de auto.”
We downloadden de route en begonnen bij Zwiggelte.
We waren beslist niet de enigen die de route reden; op sommige landweggetjes tussen de weilanden door reed  je soms met 3 á 4 auto’s achter elkaar aan en als je in de buurt kwam van een tulpenveld kon je al zien waar het zich bevond omdat er geparkeerde auto’s aan de kant van de weg stonden en er allemaal mensen foto’s stonden te maken.
Op de afbeelding hiernaast zie je een tulpenveld aan het Oranjekanaal in Hoogersmilde met de televisietoren op de achtergrond.

Het laatste tulpenveldje was bij de tulpenpluktuin in Brunsting.
Daar waren wij in 2022 ook al geweest* maar toen hadden we geen tulpen geplukt, dat wilde ik nu wel doen.
Je krijgt een emmertje mee om de tulpen in te doen; iedere tulp die je plukt kost 0,50 cent, dus voor 5 euro heb je een mooi bosje van 10 tulpen.
Ook daar was het trouwens een drukte van belang! Kennelijk is het hip om op instagram foto’s en of filmpjes van jezelf ‘in de tulpen’ te delen.
Wat een leuke invulling van een zonnige zondagmiddag; je hoeft dus echt niet helemaal naar Noord Holland om van de typisch Nederlandse tulpenvelden te genieten.

*In 2022 hadden we aantal van deze tulpenvelden ook al gezien: toen deden we de Drentse Tulpen Fietstocht.
Daarover schreef ik toen het blog ‘Kroketten of een gebakken ei’.

Reageren

27 april: Niet naar de ‘verlepte-4-uur-vrijmarkt’.

….. mijn boeken in de mini-bieb……

“Wie komt er eigenlijk naar Roden dit jaar op Koningsdag?”
Eerlijk gezegd waren we die dag een beetje vergeten in de planning van de bijeenkomsten van ons gezin…. maar vorige week druppelden de aanmeldingen binnen: we konden rekenen op 5 personen voor het traditionele eten op deze dag, namelijk oranje wortelstamppot.
Vanmorgen voor 9 uur deed ik al de boodschappen voor vandaag.
Toen zag ik dat het boekenkastje (de mini-bieb) bij Jumbo bijna leeg was en bedacht: daar kan ik vandaag die boeken wel inzetten die ik allemaal kreeg nadat tante Trijn overleed.
Die boeken hadden de andere Royalty-gezusters ook al gezien en een mens kan niet alles bewaren.

Harriët had één specifieke wens.
“Dan moeten we wel wat eerder naar het dorp dan vorig jaar, want toen kwamen we aan op de ‘verlepte-4-uur-vrijmarkt’; toen was iedereen al aan het inpakken.”
Ja, daar had ze wel een punt, dus na de koffie met tompoezen togen we met elkaar naar het centrum van Roden.

Halverwege de morgen had ik een app gekregen van Mathilde van de cantorij.
Ze had een filmpje opgestuurd met de bijgaande tekst: “De volgende generatie zangers!”
Even luisteren.
Je zag een groepje zingende meisjes van de ‘Roden Girl Choristers’ die geld aan het inzamelen waren voor hun reis naar York.
Hierbij een link naar dat filmpje: luister en geniet. 
Dat wilde ik natuurlijk ook zien, dus we zochten ze vanmiddag op.
Die meiden stonden zo dapper te zingen; complimenten!

Ot & Sien waren helemaal in de stemming; we wandelden nog even de nieuwe Daan Nijman boekwinkel binnen (voor een Vorsten en een Royalty), kochten hier en daar wat kleine snuisterijen, genoten van het heerlijke sfeertje en zagen de vreemdste oranje uitdossingen  voorbij komen.
Ook dit jaar kreeg ik weer helemaal niks mee van de avonturen van onze koning en zijn gezin in Dokkum, we hadden het weer veel te gezellig in ons eigen dorp met ons gezin. De Royalty-gezusters stuurden appjes met oranje tompoezen en televisiebeelden uit Friesland, maar ik kijk die beelden liever vanavond tijdens de samenvatting.
Na de middag ging een deel van het bezoek weer naar huis, maar er bleven nog een paar deelnemers hangen voor het doen van een spelletje en het verorberen van een speciale oranje-editie van een borrelplank.

Toen ik vanmiddag nog even langs de mini-bieb in de Jumbo ging waren al mijn boeken weg.

Lees hier onze belevenissen op Koningsdag in voorgaande jaren.
2015  Tompoucen met een vorkje?
2016  Wortelstamppot & Klaverjassen.
2017  Géén oranje tompoezen?
2018  Koningsdag in Enschede
2019  Koningsdag & wortelstamppot
2020 Willem-Alex-Anders-dag.
2021 Vlag. Maar niet zoals het hoort te zijn.
2022 Koningsdag in Westerbork
2023 Eén dag eensgezind. (lees bij dat blog ook nog even de reacties die er onder staan…..dan weet je ook gelijk hoe mijn broer over mij denkt als het om het koningshuis gaat)
2024: Moi Majesteit!
2025: Heel Doetinchem vergeten!

Reageren

26 april: Deze wereld is er ook, hè….

“Deze wereld is er ook, hè…”
Dat zei Betty, alt van onze cantorij, toen we vanmorgen bij elkaar groepten voor de deur van de Jacobskerk in Roderwolde.
Wij werkten mee aan de kerkdienst en moesten er al om 08.15 uur zijn.

….de prachtige pastorietuin….

Het was stralend weer, de vogels floten, in de prachtige pastorietuin stond een Chinese kers uitbundig rose te zijn, in paradijselijk Roderwolde was het nog stil en er waren talloze tinten groen te zien aan de ontluikende bomen. Met alle berichtgeving over ‘die andere wereld’ van oorlog, macht, onderdrukking en wapens sneeuwt de wereld waarin wij vanmorgen stonden wat onder.
Het deed me denken aan het begin van de coronatijd; ondanks alle kommer en kwel die toen over ons heen kwam werd het buiten gewoon lente.

De dienst begon vanmorgen om 09.30 u en wij vonden het heel fijn dat Tiny om 09.10 uur had gezorgd voor een kop koffie; wat kun je daar dan al aan toe zijn.
Gaf menigeen gelijk ook even de gelegenheid om Mathilde en Frits te feliciteren met hun lintje.
De inhoud van de viering sloot naadloos aan bij onze beleving voor de deur van de kerk eerder vanmorgen.
Vandaag is het zondag ‘Jubilate’, Latijn voor ‘juich’ of ‘jubel’. Het is de derde zondag na Pasen, vernoemd naar de beginwoorden van Psalm 66 ‘Jubilate Deo, omnis terra’, in het Nederlands: Juich voor God heel de aarde. De eerste regel van die psalm  zongen we vanmorgen als aanvangslied: ‘Breek aarde uit in jubelzangen, Gods glorierijke naam ter eer’.

In de schriftlezing vergeleek Jezus zichzelf met de deur/de poort van de schaapskooi: Jezus als de deur die toegang geeft tot de schapen, maar ook de deur waardoor de schapen de kooi in- en uitgaan. Hij is dus niet alleen een leidsman, maar Hij is weg naar het leven, de bron van het leven zelf.
Een voorbeeld van christelijk leiderschap. Wie uit is op eigen eer en roem, wie de kudde aan zichzelf wil binden in plaats van aan Christus is een dief of een rover.
Wat weer een mooi beeld.
Je hoeft het journaal in deze dagen maar aan te zetten en je weet wie met die dieven en rovers bedoeld worden.

Natuurlijk zongen we vanmorgen het vertrouwde ‘De Heer is mijn herder’, maar ook ‘Zolang er mensen zijn op aarde’ en de ode aan de schepping van lied 977.
Het 2e couplet beschreef hoe wij die morgen waren begonnen voor de deur van de kerk:
‘De bomen zijn in blad gezet, de aarde dekt haar naaktheid met een lichte, groene wade
en tulp en narcis evenzo, veel heerlijker dan Salomo, bekleedt ze Gods genade.’

Toen ik naderhand aan Gerard vroeg wat hij het mooiste vond aan de viering zei hij: “Ik vond het zingen mooi vanmorgen, met jullie, maar ook met de gemeente.”
Kijk. Dat is nou precies de bedoeling op zondag Jubilate.
Een dienst in Roderwolde doet altijd wat met me.
Heeft te maken met heimwee; dat beschreef ik al eens in 2016 in het blog ‘Wezenzondag en heimwee’
En als we dan ook het Wilhelmus zingen……

Reageren

25 april: In de Catharinakerk. Waar anders?

Twee weken geleden kregen we een mail van Wieger, voorzitter van onze cantorij.
Ik wil jullie vragen op vrijdag 24 april van ca. 11 tot 13 uur te reserveren voor een feestelijke gebeurtenis in Roden waarbij wij als Cantorij Roden zijn uitgenodigd. Het zou mooi zijn als we daar met zo veel mogelijk cantorij leden aanwezig kunnen zijn. En: je wilt het niet missen!”
We mochten er met niemand over praten, geheim, geheim, maar twee dagen later wist bijna iedereen dat ‘onze’ Frits een lintje zou krijgen.
Gistermorgen werden wij om 10.30 u in de Catharinakerk verwacht, want we zouden nog even oefenen met Erwin, de organist.

Tineke de Groot en Theo van Beijeren hadden het lintje voor Frits aangevraagd vanwege zijn jarenlange inzet als vrijwilliger voor kerk, cultuur en samenleving in Noordenveld.
Al van 1990 is hij actief binnen onze Protestantse gemeente in de opmaakgroep van Kerknieuws, voorzitter van de websitegroep, organisator van de stilteplek in de Catharinakerk en vice-voorzitter van de Stichting Behoud Hinsz-orgel. In die hoedanigheid speelt hij ook een rol tijdens de openstelling/rondleidingen in de Catharinakerk: Frits bespeelt dan het orgel.
Er is natuurlijk maar één geschikte plaats waar deze uitreiking plaats zou kunnen vinden en dat is in de historische kerk op de Brink, het gebouw mét het orgel waar Frits zich al jaren met hart en ziel voor inzet.

Afbeelding: Peter Bakker – DitisRoden.nl

Het was een mooie bijeenkomst.
Bij binnenkomst was er voor iedereen koffie/thee met PKN-gebak.
De burgemeester hield een gloedvol betoog en speldde Frederik Bosman de onderscheiding op; Theo had nog een bijdrage en daarna hield Frits zijn dankrede, geheel in zijn eigen stijl: kort en bescheiden.
Daarna speelde Erwin het stuk ‘Wer nun den lieben Gott lässt walten’ van J.S. Bach, gevolgd door een bijdrage van Cantorij Roden ‘Jesus bleibet meine Freude’ ook van de grote Bach.
Frits is namelijk ook al jarenlang lid van onze cantorij, waar hij zijn partij als bas meezingt.
Op DitisRoden.nl staat een mooi artikel over deze feestelijke bijeenkomst: hierbij een link naar dat verhaal.
Daar vind je ook meer foto’s.
Daarna werd het nog gezellig; we hieven het glas op Frits en zijn welverdiende onderscheiding, verorberden een (of twee) bitterbal en maakten een praatje met deze en gene, want behalve de familie van Frits kenden we natuurlijk bijna iedereen.
Je kunt de plechtigheid terugkijken op Kerkomroep.

Na de bijeenkomst hoorden we dat er nóg een lid van de cantorij een lintje had gekregen: Mathilde te Velde.
Zij had het lintje thuis opgespeld gekregen.
Ook Mathilde komt deze onderscheiding ruimschoots toe: zij is al vanaf 2004 diaken in Roderwolde, organiseert activiteiten voor ouderen en helpt met vervoer waar nodig. Daarnaast speelt ze sinds 2023 een belangrijke rol in de opvang van vluchtelingen. Als bestuurslid van de werkgroep opvang vluchtelingen hielp ze bij het opzetten van de organisatie en begeleidde ze bewoners bij praktische en persoonlijke zaken.
Meer weten? Ook over dit lintje staat een artikel op DitisRoden.nl.

Reageren

24 april: Natuur en geschiedenis

De afgelopen drie weken hebben twee schilders ons hele huis onder handen genomen.
Dat betekent steigers, trapjes, lege verfblikken, schuurpapier en penetrante verflucht.
Gebanjer door je huis heen, wc-gebruik door meer dan twee mensen en constant 2 busjes op de stoep.
Maar  gelukkig, en wat was ik daar BLIJ mee: géén schetterende radio met bouwvakkersmuziek.
Verder moet je dan de hele dag door zorgen voor koffie/thee/drinken/koek voor de mannen.
Ze waren er ’s morgens om 07.45 uur al, dus dat was voor ons (lees: Gerard) wekker om 07.00 uur.
Gerard zorgde dat hij altijd in de buurt was voor overleg en hand- en spandiensten, ik kon redelijk mijn eigen gang gaan.
Het is prachtig geworden en we kunnen er qua schilderwerk weer jaren tegen!

Gistermorgen konden we voor het eerst weer uitslapen; wat kun je dat dan waarderen.
Met z’n tweeën wandelen was er ook een paar weken niet van gekomen, want Gerard had ‘de piepe wel uut’ aan het einde van dag.
Maar gistermiddag kon het weer: we pakten de fiets en zetten die bij het voetbalveld van VVV Roden neer.
Het was mooi weer, zon en strakblauwe lucht, maar wel een koude noordenwind.
We liepen het Mensingebos in langs de restanten van de Oude Vaart. Deze waterweg zou volgens de plannen uit 1845 de verbinding zou gaan vormen tussen Assen en Groningen.
Ben je een beetje bekend in Drenthe? Die Oude Vaart zou de ontbrekende schakel worden tussen de Norgervaart en het Leekstermeer; dat had namelijk al een verbinding met Groningen.
In 1845 begonnen de broers Balkema uit het Groningse Delfzijl vol enthousiasme aan deze enorme klus, maar de uitvoering van het plan stierf in schoonheid.
Als je het naadje van de kous wilt weten: hierbij een link naar een artikel in De Krant van juni 2014.

We liepen om het bosvennetje heen; dat blijkt ook een oude pingo-ruïne te zijn, een overblijfsel uit de ijstijd, net als ‘het Vagevuur’ bij Nietap.
Daarover schreef ik in 2016 al eens blog, klik hier voor een link naar dat verhaal.
Maar we gingen natuurlijk niet naar het bos voor de geschiedenis.
In dit deel van het jaar komen er weer nieuwe blaadjes aan de bomen en zie je talloze schakeringen groen om je heen.
En als de zon er dan zo mooi doorheen schijnt…..

Reageren

22 april: Wormpjes. En meer….

“Dinsdag ben ik er niet bij…”
“Helaas, ik heb iets anders.”
9 afmeldingen kreeg ik begin deze week voor de laatste Holy Stitch-bijeenkomst van dit seizoen.
‘Straks zitten we met z’n vieren te prikken’ dacht ik bij de zoveelste afmelding, maar gelijk daarna dacht ik ‘Nou en? Dan zitten we met z’n vieren te prikken. Ook gezellig.’
Uiteindelijk zaten we nog met 11 steeksters om de tafel.
Zwanny was bezig met haken van gelukswormpjes. Wat is dat dan? Ik zocht het op: ‘een gelukswormpje (of worry worm) is een klein, met de hand gehaakt wormvormig figuurtje, vaak met kraaloogjes, dat als een ‘Random Act of Kindness’ wordt achtergelaten voor een vinder. Het dient als een gebaar van troost, geluk, hoop of een simpele glimlach. Ze worden vaak door vrijwilligers gemaakt en op publieke plaatsen gelegd.
Je leest er alles over op deze website ‘Gek op haken’.

Janneke vertelde dat ze met Aly een afspraak had gemaakt voor ‘woldagje’.
Beide dames kunnen spinnen en hadden besloten om dit een keer samen te gaan doen; spinnewiel onder de arm en samen spinnen en kaarden.
Leuk! Misschien kunnen ze in het volgende seizoen ons wat van deze technieken laten zien? Ik leg het bij deze even ‘in de week’.

Geke was bezig met het haken van een sjaal met de corner-to-corner-techniek.
Wil je die steek ook uitproberen?
Hierbij een link naar een beschrijving van deze steek, ook op ‘Gek op haken’.
Tussen neus en lippen door vertelde ze dat er dit jaar ook weer een Kleintje Roderboekenmarkt is op 9 en 10 mei.
Meer weten? Klik dan hier.
Er werden sokken gebreid, een kindertruitje en Joke haakte bloemen, die ze aan elkaar wilde zetten.
“Wat wordt het dan?”
“Dat weet ik nog niet….”
Er werd gehaakt aan een wijze (een onderdeel van een kerststal) en er werd gehaakt aan gele onderzetters.
“Voor Pasen was de bedoeling, maar dat wordt dan volgend jaar.”

Aukje vertelde dat ze blij was dat datgene waar ze mee aan het breien was bijna klaar was “want dan kan ik weer met iets nieuws beginnen, daar kijk ik altijd naar uit!” Dat vond ik heel herkenbaar; ik moet me er zelf altijd erg toe zetten dat ik eerst iets afmaak, want anders zou ik talloze onafgemaakte handwerkdingen hebben liggen. Tiny daarentegen vond het altijd jammer als iets klaar is “Dan moet ik weer met iets nieuws beginnen, uitzoeken welk garen, welke pennen, welk patroon….” Zwanny (van de gelukswormpjes) vertelde dat ze fase voor een nieuw project altijd ‘broeden’ noemt.
We genieten van het handwerken, maar ieder doet het op zijn eigen unieke manier.

We hebben er nu 5 jaar Holy Stitch op zitten. De eerste bijeenkomst was in oktober 2020*. Dat eerste seizoen mislukte trouwens jammerlijk…. dat kwam niet door de handwerksters maar door corona. De Taakgroep Vorming en Toerusting ( waar Nettie gisteren al over schreef) vroeg of we volgend jaar ook door gaan met ons handwerkclubje op de derde dinsdag van de maand.
De leden (die er waren) stemden voor.
Unaniem.

* Holy Stitch – 6 oktober 2020

Reageren

21 april: Gastblog Nettie Kramer – Strandbeest in Roden.

Nettie Kramer was al eens lezer van de maand in augustus 2019: toen schreef ze over haar geboortedorp Urk.
Vandaag een gastblog van haar hand over haar vrijwilligerswerk voor de kerk.
Het woord is aan Nettie:

Sinds 2019 maak ik deel uit van de Taakgroep Vorming & Toerusting in de Protestantse gemeente van Roden – Roderwolde.
We proberen elk seizoen met een gevarieerd aanbod te komen, waar niet alleen gemeenteleden van onze kerk welkom zijn, maar ook mensen buiten onze kerkgemeenschap. Niet alle activiteiten lenen zich daarvoor, maar de meeste wel. Dit is ook onze missie als kerk, dat we naar buiten toe zichtbaar en actief zijn.

Op dit moment zijn we al weer druk bezig met het nieuwe programma voor het seizoen 2026-2027. We verzamelen gedurende het hele jaar ideeën en uiteindelijk lukt het iedere keer weer. Een leuke club mensen en gevarieerd werk. Zelf ben ik wel een regelaar en neem ik vaak het initiatief om wat grotere evenementen mee te helpen organiseren.

Afbeelding: Theo Jansen met strandbeest

Zo ben ik op dit moment, samen met Marianne Wiersema en Hans Bouwers, druk om de laatste puntjes op de i te zetten voor een wel een heel bijzonder evenement a.s. zaterdag:
Duet van verbeelding in Op de Helte op 25 april om 15.00 u.

Jaren geleden liepen wij op een strand aan de Noordzee en zagen opeens een strandbeest lopen. Ik had er weleens over gelezen en het was werkelijk fascinerend om te zien: een skelet van pvc-buizen bij elkaar gehouden door tie-wraps. Het liep vanzelf, in beweging gezet door de wind. We liepen er een tijdje achteraan maar konden het amper bijhouden.

Sofia Vasheruk
Afbeelding: theaterroden.nl

En nu komt zo’n strandbeest naar Roden! Samen met de maker Theo Jansen, toppianiste Sofia Vasheruk en haar partner Andrey Nesterenko verzorgen zij een unieke voorstelling.

Ik kijk er erg uit naar zaterdag en hoop dat er veel mensen op af komen.
Om half twee loopt een strandbeest vanaf het Julianaplein naar Op de Helte en kan iedereen kijken.
Wie de verdere voorstelling wil zien moet een kaartje kopen via deze website theaterroden.nl

We willen ook heel graag met dit evenement laten zien dat de kerkzaal van Op de Helte een prachtige plek is die moet blijven in de gemeente Noordenveld.
Een grote zaal met een hele goede akoestiek. Noordenveld is dit jaar culturele gemeente van de provincie Drenthe en heeft een breed cultureel programma opgetuigd, Voeten in ‘t veld, waar deze voorstelling ook onderdeel van is.

De afgelopen jaren hebben we als Taakgroep Vorming & Toerusting al heel wat georganiseerd; een theatervoorstelling in samenwerking met de TvT van Leek en Zevenhuizen met Bas Ragas, musicals, cabaret, lezingen, studiemiddagen en ieder jaar een Preek van de leek. Dat zoveel mensen komen, ervan genieten en iets positiefs van meenemen, maakt dat het fijn is om in taakgroep te zitten. Het leuke is dat gemeenteleden zoals Ada, zelf met initiatieven komen voor activiteiten. Zo hebben we ieder jaar ook twee creatieve workshops op het programma van Judith Oosterhuis. Het komende activiteitenseizoen staat een bijzondere voorstelling gepland met Bright Richards’ voorstelling ‘As I left my fathers house’ op zaterdag 7 november, over hoe het is om je vaderland te moeten verlaten en in een Nederlands AZC terecht te komen. Alvast voor in de agenda.

Meer zien over de ontwikkeling va de Strandbeesten? Klik hier.

Reageren

20 april: Zo’n mooie plek!

We waren er al eens langs gefietst daar in Schipborg en ook al eens gewandeld.
Toen stond het leeg.
“Dat ze hier nou niks mee doen… zo’n mooie plek!” zeiden we tegen elkaar, maar gingen over tot de orde van de dag.

afbeelding: website Schipborg – Vroeger en nu

Vorige week kregen we een app van Johan, van onze oude vriendengroep.
Hij was jarig geweest en nodigde ons uit voor een High tea.
“Jullie zijn zondag van 13.30 uur welkom aan de Ruiterweg 2 in Schipborg.”
Gezellig ja!
Wij stelden de TomTom in op bovengenoemd adres; toen we nog één kilometer moesten was de weg er naar toe al verworden tot een hobbelige zandweg.
“Waar komen we nu toch terecht..?” maar het kwam allemaal goed: we namen na de hartelijke begroeting plaats aan een tafel in de uitspanning ‘De Drentsche Aa‘. Het ligt idyllisch naast een bruggetje over het riviertje en er komen verschillende fietspaden op uit.

Toen Nelly en Johan deze bijeenkomst wilden reserveren (drie weken geleden) wilden ze ook even een kop koffie drinken, maar dat kon niet: de zalen én het terras zaten mudjevol!
Wat een prima manier om je verjaardag te vieren trouwens: er stonden al enorme potten met heet water klaar voor thee en we werden verwend met diverse soorten sandwiches, zoete lekkertjes (zoals bonbons, macarons en slagroomsoesjes), fruitsalades en scones: ja, met clotted cream en Engelse marmelade.
Het was al even geleden dat we elkaar hadden gezien en gesproken, dus er werd weer van alles gedeeld.
Gezondheid, kinderen, vakantieplannen: gespreksonderwerpen genoeg!
Bij het afscheid kwam de vraag: “Wanneer zien we elkaar weer?”
Dat is natuurlijk op Hemelvaartsdag; al 46 jaar onze vriendendag.

Gerard en ik wilden niet over die hobbelige zandweg terug, maar gewoon over het asfalt. Maar ik ging niet links maar rechts…… en we kwamen uit in Anloo. Niet dat dat erg was hoor, het gebied waar we doorheen reden, het stroomdallandschap van de Drentse Aa, is namelijk prachtig!
Eenmaal thuis wilde ik weten hoe het nou zat met die uitspanning?
Waarom stond het jaren geleden leeg?
Na enig speurwerk kwam ik er achter dat het restaurant een turbulente periode achter de rug heeft.
Na een brand in 2022 en een veroordeling van de voormalige eigenaren in 2023 wegens grootschalige belastingfraude en zwartbetaling, is het restaurant onder nieuwe leiding gekomen.
Op de website ‘Schipborg – Vroeger en nu’ kwam ik trouwens nog een leuk artikel tegen over de geschiedenis van het café De Drentsche Aa: het pand wordt in 1929 gekocht door Jan Klein uit Zuidlaren. Hij bouwde hier een uitspanning met de naam “Klein Scheveningen” en verhuurde onder meer kano’s. Je vind het artikel hier. Daar vind je ook meerdere foto’s van hoe het er toen uit zag.

Heb je een fietsenrek op de auto?
Zet je auto dan eens neer in Schipborg en verken op de fiets de omgeving.
Zo mooi…..
Wil je dan ook naar ‘De Drentsche Aa’?
Wel even reserveren!

Reageren

Pagina 2 van 310

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén