Categorie: Alledag Pagina 2 van 307

Wat kan een schilderij adembenemend mooi zijn.
Dit schilderij kwam ik tegen in een antiekzaak en was onduidelijk gesigneerd.
De omschrijving achter op het schilderij was wel duidelijk en bracht mij naar de bekende kunstenaar Sjoerdtje Hak.
Zij heeft Het Hogeland op een weergaloze wijze weergegeven; zo kan dit landschap er in bepaalde seizoenen uitzien.
Het is een eindeloos gebied met grijze en grauwe kleuren, maar als je goed kijkt zie je prachtige groene en blauwe kleuren opkomen uit de mist.
Zo geeft de kunstenaar de feestelijke werkelijkheid weer:  dat is deze kunstenaar goed gelukt.

De mevrouw die het later zou kopen belde direct nadat ik het schilderij op Marktplaats had geplaatst.
Ze zei: “Je moet het schilderij voor mij vasthouden, ik woon ook in Roden en ik kom eraan!”
De koop was snel gesloten en het schilderij bleef in Roden.
Haar man werkt op het Hogeland in de landbouwsector. Niet veel later kwam er een foto van deze blije kopers met het schilderij boven de bank.

Geploegd land in Noord Groningen.
Sjoerdtje Hak 1945 – Olieverf

Sjoerdtje Hak is geboren in Lemmer in 1945.
Haar schilderijen ontstaan buiten. Daar maakt ze potloodschetsen met kleur- en sfeernotities.
In haar atelier werkt ze deze schetsen uit tot landschapsschilderijen in olieverf of aquarel.

Sjoerdtje Hak – afbeelding van haar eigen website

De eigenschappen van deze materialen kent ze door en door. Daardoor is ze in staat met olieverf en aquarel te laten zien waar voor haar de essentie van een landschap in schuilt. Het vlakke waterrijke landschap van haar geboortegrond heeft haar gevormd, ook als kunstenaar. Haar voorkeur gaat uit naar het noordelijke landschap, de Nederlandse polders, rivieren en wadden.  Landschappen die gevormd zijn door de wind en regen en waarvan de sfeer bepaald wordt door de afwisseling van zon en wolken.

Hierbij een link naar de website van Sjoerdtje Hak.
Kijk dan vooral even op pagina’s die onder het kopje Aquarel/Olieverf staan: daar vind je meer van haar schilderijen.

Tenslotte: in 2010 heeft Sjoerdtje geëxposeerd in Amstelveen.
Die tentoonstelling werd op 6 mei van dat jaar geopend door de actrice Ellen Vogel.
Op de website ‘Amstelveenweb’ vond ik een een mooi artikel over die opening.
Je ziet foto’s van de feestelijke bijeenkomst en van een stralende Sjoerdtje;  de toespraak die Ellen Vogel die middag hield is helemaal te lezen.
Hierbij een link naar dat artikel.

Sjoerdtje is lid van twee kunstenaarsverenigingen:
– Palet Zwolle 
– Sint Lucas Amsterdam 

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Gistermiddag vierden we de verjaardag van dochter Carlijn met ‘de familie’: die van haar en van Wim.
Altijd gezellig!
De zus van Wim heeft twee jonge kinderen en het oudste meisje had een paar weken geleden schuchter aan tante Carlijn gevraagd of ze voor haar een Pikachu-knuffel kon maken.
Tante kan namelijk hele mooie dingen maken.
“Best nog moeilijk…” zei Carlijn daarover.
Ik weet eigenlijk niet eens goed wie of wat Pikachu is; iets met Pokemon?
Weet jij het ook niet? Hierbij een link naar Wikipedia met alles over dit figuurtje dat zich laat omschrijven als een gele muis met konijnenoren met een staartje als een bliksemschicht.

Gistermiddag zat het meisje wat verlegen bij mama op schoot toen Carlijn zei: “Ik heb iets voor jou….”
Het was kostelijk om te zien hoe ze op slag veranderde in het kind dat ze is als er geen ‘vreemde’ mensen bij zijn.
“O KIJK! PIKACHU!’
Mama, opa, papa, iedereen kreeg de nieuwe knuffel te zien. Toen rende ze door de kamer naar haar broertje “KIJK! PIKACHU! En hij heeft ook een staartje!”
Zelfs Siepie de kat moest de knuffel bewonderen, inclusief bliksemschichtstaartje.

Gisteravond kregen we een app van Carlijn.
Ze had een berichtje gekregen van Wim’s zus “Ze ligt te slapen met haar gezicht in Picachu begraven…”
Je zal zo’n tante hebben….

Oom en tante hadden zelf het gebak op de verjaardag verzorgd: Wim had een appeltaart gebakken en Carlijn had de befaamde Tante-Lammie-kwarktaart-met-mandarijntjes gemaakt.
Welk gebak wilde ik bij de koffie?
Ik kon niet kiezen, dus ik zei ‘allebei’.
Wel wat brutaal natuurlijk, maar ik heb ik de loop van de jaren al zoveel appel- en kwarktaart aan deze gasten verstrekt: het werd niet eens een discussie, ik kreeg ze allebei.
Wim dacht trouwens dat hij met het bakken van de appeltaart al toe mocht treden tot ‘Het bakkersgilde’ (een appgroep van de bakgrage Gerard, Carlijn en Frea), maar dat ging niet zonder slag of stoot: wij moesten eerst proeven.
‘Teleurgesteld’ drukt de gevoelens van Wim niet goed uit.
“Ik dacht dat ik na mijn brood en koekjes al lid was, maar de sollicitatieprocedure is BRUTAL!”
Wat mij betreft heeft hij de proeve van bekwaamheid glansrijk doorstaan.
Maar ik zit niet in dat gilde…….

Ik heb een raaf gezien.
Twee zelfs, tijdens een wandeling die ik maakte bij de Börkerstroom in de omgeving van Casa Grada.
Tijdens die wandeling had ik mijn vogel-app Merlin Bird aangezet om te kijken of er nog bijzondere vogels te horen waren.
De app detecteerde een kraai en een raaf; toen ik langs een stuk stoppelig land liep waar mais had gestaan waren er twee groepjes zwarte vogels.
Toen er van het ene groepje twee exemplaren wegvlogen krasten ze en lichtte het plaatje van de raaf op de app op. Wat bijzonder! En ze maken echt een ander geluid dan de kraaien.

Een raaf! Daar kan ik nou helemaal blij van worden.
Toen ik kind was, waren er geen raven meer in Nederland; dat vertelde mijn vader  bij de eerste aflevering van ‘De Fabeltjeskrant’, dat was in september 1968, in dat jaar zou ik in oktober 8 worden.
In die eerste aflevering zat Meneer de Raaf in een boom met een dik stuk kaas in zijn snavel.
Onder de boom stond Lowieke de Vos, die wel zin had aan dat stuk kaas.
Het verhaal was gebaseerd op één van de fabels van Jean de la Fontaine; op internet vond ik een mooie prentenboek-uitvoering van dat verhaal: hierbij een link naar het YouTube-filmpje 
Het eind van het liedje was dat Lowieke er met het stuk kaas vandoor ging: “Hatsjikidee….smikkelen en smullen!”
Maar de raven zijn dus niet meer uitgestorven: in Westerbork zitten er een paar!
Op de website van Vogelbescherming Nederland vond ik en mooi artikel, waarin je alles leest over de raaf.
Wil jij juist meer weten over de Fabeltjeskrant? Klik dan hier voor een artikel daarover op Historiek.

Maar er was meer te zien in Westerbork.
Het was lenteachtig zacht de afgelopen dagen en op mijn wandeling zag (en hoorde) ik niet alleen vogels, maar ook bomen en struiken die heel voorzichtig hun blaadjes ontvouwden.
Op onderstaande afbeelding zie je een braamstruik waar nog een paar oude blaadjes aanzitten, maar de nieuwe lichting staat al weer in de startblokken! Op de achtergrond zie je (vaag) de Börkerstroom.

Een dag of 5 brachten we door in Casa Grada, er moesten nog wat klusjes gedaan worden.
Aan de voorkant van het huis zit een heel lang en smal raam, waar een heel lang en smal gordijn voor hing. Dat vond ik al niet mooi toen we het huis kochten in 2021, maar het hing en we wisten niet zo goed wat we dan wel wilden. Maar inmiddels zijn we er uit: wij zochten decoratie-folie met een mooi motiefje en dat heeft Gerard er deze week opgeplakt.
Best een lastig klusje, want achter dat raam zit een trap en hoe kom je dan bovenin bij dat raam?
Maar, zoals onze dochters al jaren zeggen: ‘Papa kan alles’: Gerard pakte de klus op zijn manier aan en het is prachtig geworden!
Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Al vanaf dat Gerard en ik getrouwd zijn spreken we ieder jaar af met mijn neef Jan en zijn vrouw Janny. Dat is dus al vanaf 1983 en we kwamen altijd bij elkaar op een zondag.
“Waarom spreken we eigenlijk niet op een zaterdag af?” vroeg Janny de laatste keer dat we elkaar zagen “dan kunnen we ’s middags even het dorp in, dan neem ik je mee naar de handwerkwinkel.”
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Zeg ‘handwerkwinkel’ en ik ben al onderweg.
Gistermorgen, zaterdag 21 maart,  zaten wij al om 09.00 uur in de auto richting Epe.

Wat weer een genoeglijke dag.
Eigenlijk deden we hetzelfde als wat we anders op een zondag doen (koffie, borrel, eten, foto’s kijken en oeverloos kleppen), maar nu vertrokken de dames rond half 3 richting het dorpscentrum. Op weg naar de handwerkwinkel kwamen we nog van alles tegen waar ik graag nog even wilde kijken, zoals een HEMA, een boekwinkel, kledingwinkels, kringloopwinkels én…… een kerk! Daar wilde ik ook in, maar die zat op slot. Jammer ja.
Op het info-bordje bij de deur stond wat summiere informatie o.a. dat de kerk stamde uit de 12e eeuw. Het gebouw was gewijd aan de heilige sint Maarten en sinds de reformatie in de 16e eeuw een Hervormde kerk. Meer weten? Hierbij een link  naar een artikel over deze kerk op Wikipedia.

Voor de kerk stond nog een ander informatiepaneel dat mijn aandacht trok, dat ging over een grafheuvelrij. Daar wilde ik meer van weten, dus eenmaal thuis zocht ik het op: op ‘Mijn Gelderland’ vond ik een duidelijk verhaal. In de gemeente Epe liggen zo’n 150 grafheuvels. Ongeveer 50 daarvan liggen in één rechte lijn tussen Niersen en Epe. Vanaf de Nieuwe Steentijd (± 5300 tot 2000 voor Christus) tot aan het begin van onze jaartelling vormden deze heuvels de laatste rustplaats voor de prehistorische bewoners van Epe.
Maar eigenlijk waren we op weg naar de handwerkwinkel…..

Toen we  eenmaal bij Singer Kreatief waren vergat ik op slag de kerk en de grafheuvelrij: wat een walhalla voor een liefhebber van handwerken!
Borduren, haken, breien, kleinvak en stoffen: ze zijn van alle handwerkmarkten thuis, ik keek er mijn ogen uit.
Ik was op zoek naar een bolletje garen van een specifieke kleur en een specifieke dikte (hierover in een volgend blog meer) en ik liep er zo naar toe. Verder was er een ontstellende hoeveelheid knopen, garen, band, kant, gespen: je kunt het zo gek niet bedenken of ze hadden het.
Hierbij een link naar hun website.

Aan het eind van de middag hadden we een date.
Janny en ik zaten om 17.00 uur in Casa Sarda in Epe, waar een vriendelijke ober vroeg: “Dames! Wat willen jullie drinken?”
“Wij wachten nog even”; onze date was er namelijk nog niet.
Ze zouden toch wel komen…?
Maar na 43 jaar weten wij dat wel zeker: na vijf minuten voegden onze mannen zich bij ons en we sloten de gezamenlijke dag af met een heerlijke pizza.
In mijn geval nummer 44, de pizza Caravaggio met o.a. gorgonzola, spek, ui, salami.
Heerlijk gegeten, aangenaam gezelschap: waardevolle dag!

Nadat mijn moeder overleed in oktober 2017 waren er geen familiemomenten meer waarop mijn ooms en tantes Boelen en Vrieswijk elkaar zouden treffen.
Jarenlang zagen de twee families elkaar immers  op de verjaardagen van mijn ouders; door de jaren heen werden ze haast een beetje familie van elkaar, maar het groepje werd wel steeds kleiner.
In de jaren zeventig zaten we soms met dertig mensen in de kleine woonkamer aan de Servatiusstraat. Pratend, (soms schreeuwend), rokend en drinkend: in mijn herinnering altijd knoetergezellig. Geen idee?  (zie 16 november 2014).
Maar het leven gaat door en ook deze families werden getroffen door ziekte en overlijden.

Na Ma’s begrafenis zei tante Trijn: “Het zou fijn zijn als ik de familie Boelen nog af en toe zou spreken; we hebben zoveel jaren met elkaar opgetrokken . . ”
In 2018 organiseerden we de eerste ‘eigenlijk-geen-familiedag‘ met tante Lammie (zus van mijn moeder) en oom Albert, oom Henk (broer van mijn moeder) en tante Ann en tante Trijn (zus van mijn vader) en we probeerden om ieder jaar zo’n bijeenkomst te organiseren.
In 2019 overleed oom Henk en aan het eind van 2021 overleden oom Albert en tante Lammie 3 weken na elkaar.
Daarna ontmoetten de twee overgebleven tantes Trijn & Ann en ik elkaar één keer per jaar. De laatste keer was in april vorig jaar.*

In december is tante Trijn ons ook ontvallen.
“Maar ik kom gewoon naar je toe in maart, we hebben al weer zoveel om over bij te praten” zei ik tegen tante Ann toen ik haar na begrafenis van tante Trijn telefonisch sprak.
Gistermorgen was ik rond de klok van tien in Hoogeveen.
En wat kun je iemand dan missen; de stoel waar ze altijd in zat bleef leeg en de hele dag kwam ze af en toe in de gesprekken even voorbij.
Na de koffie genoten we samen van een glas wijn ‘zullen we een ‘zoetje’ doen? Daar hield ze altijd zo van….’, klonken met de blik schuin naar boven ‘op haar’ en haalden herinneringen op aan voorgaande keren.

Wat anders was dan voorgaande keren: we konden gewoon lopend de stad in.
Tante Trijn was erg slecht ter been, maar tante Ann loopt nog als een kievit, dus we konden met de benenwagen naar Grand Café Marron waar ik voor het eerst een ‘Egg Benedict’ kreeg mét gerookte zalm en tante Ann genoot van haar kroketje.
In Hoogeveen is best een groot winkelcentrum, dus wij boemelden met z’n tweeën even door de HEMA, de C&A, een 2e-hands boekenmarkt en zo’n grote drogist met een Duitse naam.
Wat niet anders was als anders: de tijd was omgevlogen en tot mijn schrik was het al bijna vier uur toen we aan de thee zaten.
We beloofden dat we met elkaar in contact blijven; een waardevol familie-lijntje dat we allebei niet kunnen missen.

* daarover schreef ik toen het blog ‘Wat doe je dan de hele dag? ‘
Van daaruit kun je teruglinken naar de blogs uit 2024, 2023 en 2022.

Halverwege januari zocht ik een lied van Daniël Lohues.
Je kent het wel: er speelt een zinnetje door je hoofd dat je kent van een liedje, maar je weet niet welk liedje het ook maar weer was.
“…..ok mien vertrouwen in het lot, het veul mij allemaol kapot…”
Van Lohues, dat wist ik, maar welke?
Ik typte bovenstaande woorden in op Google met als toevoeging Daniël Lohues en tadaaaah….. daar was het: ik kwam op een artikel in het Nederlands Dagblad onder de titel ‘Woest en ledig, mild en overvloedig.
Hierbij een klein stukje uit dat artikel waar de woorden die ik zocht in staan:

In het liedje ‘Herinnerings’ zingt hij:
‘Zölfs ’t geleuf dat ik geleufde, ok mien vertrouwen in het lot, het veul mij allemaal kapot, niks meer van over as herinnerings…..’

Je bent ‘klaar met religie’, meldde je. Maar in drie van de twaalf liedjes op ‘Hout Moet’ gaat het over geloof. Hoezo klaar?

‘Ja, ik besef heel goed dat je er nooit los van komt, dat geloof. Ik ben ermee opgegroeid. Het was nooit een dwangbuis; het zit zo in je systeem. Ook veel niet-gelovigen zijn bezig met religie en veel gelovigen kennen hun twijfels. Ik ben gewoon van het geloof afgeraakt doordat ik veel las over de evolutie en zo. Maar het gekke is dat iets waar je niet in gelooft, best kan bestaan. Jezus heeft bestaan, de kruisiging is echt gebeurd. God bestaat niet, maar ik wou dat het wel zo was. Het is fijn om ergens in te geloven, ook al is het verzonnen. Het is zoals Willem Wilmink een keer zei: de liedjes van Jacques Brel en de veertigste van Mozart zijn ooit verzonnen, maar ze bestaan wel. Zo is het ook met de hemel; die is ooit verzonnen en bestaat dus.’

Lohues heeft voor een ex-gelovige veel heimwee en daarbij een voorliefde voor koppige doorbijters. Op Allennig II gaat ‘Hij wul de klokken laoten luuden’ over pastoor Harm Schilder uit Tilburg. In ‘Bij de hemel in de rij’ schetst Lohues louter personen die zich hebben ingezet voor anderen:

‘Bij de hemel in de rij, Staon zulken vaok ok nog achteran  Ze wullen zich weer niet opdringen Maor dan begunt de hiele rij Te wiezen en te wenken en te zingen…’

Niks wrok of mildheid. Je bent je geloof verloren, maar je zou er zomaar tussen willen staan.
‘Ja. Ik was onlangs eens bij het geboortehuis van Franciscus van Assisi. Dat vind ik inspirerend. Zo iemand zou ik graag willen zijn. Een weldoener.’

Hierbij een link naar het hele artikel.

Afbeelding: Theatertournee 2022/2023

Het is een interview uit 2011, het jaar dat Lohues 40 werd. Inmiddels is hij 55 en ik vind het mooi om te lezen dat hij nog steeds dezelfde dingen zegt.
En welk liedje was het nou?
‘Herinnerings’.
Ik had er zelfs al eens blog over geschreven, hierbij een link naar dat verhaal: Een klank, een smaak, een kleur…
Wil je het lied ook even beluisteren? Klik dan hier.
Ken je het lied ‘Bij de hemel in de rij’ nog niet?
Hierbij een link naar een YouTube video van dat nummer.

En vandaag?! Was er een podcast over zijn nieuwe album ‘Jager’. Klik hier om die te beluisteren.