een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 2 van 163

2 april: Boerenkool, prei, sla, spinazie en andijvie.

Gerard verbouwt ieder jaar boerenkool in onze moestuin.
Het afgelopen seizoen hebben we daar flink van gegeten, al was dat tot onze spijt niet zo vaak met de kinderen vanwege de corobeperkingen, maar we deelden ruimhartig diepvriesbakjes stamppot en verse boerenkool als ze voor een bliksembezoek even langs kwamen.

“’t Is gebeurd met de boerenkool!” riep Gerard vorige week.
Dat betekent meestal dat alles wat er nog staat wordt gerooid en weggegooid.
Dat vond ik nogal rigoureus en kort door de bocht.
“Daar kunnen we nog wel een keer van eten” zei ik “laat nog maar even staan.”
Deze week haalde ik van alle stronken die er nog stonden de goede delen af en verzamelde zo nog een emmer vol boerenkool.
Daar hadden wij nog een heerlijke maaltijd aan.
Op de afbeelding links zie je emmer, met bovenop twee preien.
De rest van de prei zie je op de foto rechts tussen de kale boerenkoolstronken staan; binnenkort maar eens prei-ovenschotel eten, voordat de mededeling komt dat ‘het met de prei gebeurd is’.
Op de foto zie je dat het voorste gedeelte al is omgespit, daar staat inmiddels al een mini-kasje van plastic.
Daar zit nieuwe sla, spinazie en andijvie onder. En ook al weer prei.

Als je een moestuin aanlegt en onderhoudt, geloof je in morgen.
Maar eerst de prei van vorig jaar nog……

Reageren

1 april: Grapjesdag – toen en nu.

Vanmorgen werd mij op de radio al verteld dat het 1 april was; ‘weest op uw hoede, mensen’.
Maar er gebeurde niets, tenminste niet met mij persoonlijk.
Er waren wel nogal wat grappen die de landelijke pers haalden: Volkswagen wordt toch geen Voltswagen in de toekomst, geen nachtcrème van Boer’nyoghurt, de winkels van Meneer Jamin gaan in de toekomst niet Japlus heten en er komt geen muurverf die zich aanpast aan je gemoedstoestand.

Wat ik uit mijn jeugd nog weet is de landelijke actie in 1969 om televisiekijkers die geen kijk- en luistergeld hadden betaald op te sporen.
Dit is wat er gebeurde: het NOS-journaal had gemeld dat er op 1 april een landelijke ‘zwartkijkers’-actie gehouden zou worden. Er zouden controleurs met een scanner door de straten gaan om overtreders te betrappen. Een journalist vroeg; “Is daar dan niets aan te doen?” waarop één van de controleurs antwoordde: “Nee. Alleen als de televisie helemaal wordt ingepakt in aluminiumfolie kunnen de voorbijrijdende controleurs met hun scanners niets uitrichten. Maar ik kan me niet voorstellen dat mensen dat gaan doen.”
De volgende dag was in alle winkels het aluminiumfolie binnen enkele uren uitverkocht.
Ik weet het nog omdat mijn ouders dikke lol hadden omdat er bij ons in de familie ook iemand heel zenuwachtig was geworden……

Onze kinderen vonden 1 april vroeger een ontzettend leuke dag.
Ze haalden de hele dag grapjes uit op school, soms samen met de juf/meester en ook thuis werden wij als ouders regelmatig voor het lapje gehouden.
Meestal hadden we dat wel door, maar één keer had Frea Gerard echt even op de kast.
Wij hadden in die tijd bij overvloedige regenval nog wel eens grondwater in onze kelder.
Heel vervelend, want dat er moest er weer uit en dat moest gewoon met dweilen en emmers.
Gerard had hier allerlei maatregelen tegen getroffen en hoopte dat het afgelopen zou zijn met de overstromingen; het ging al een paar maanden goed.
1 april viel die dag op een zondag en we zaten in de huiskamer de krant te lezen.
Frea zou iets uit de kelder ophalen en riep met een zielig stemmetje: “Papa…… er staat weer water in de kelder…..’
“NEE TOCH HÈ!!” Gerard sprong op uit zijn stoel en haastte zich naar de kelder.
Waar Frea hem geruststelde. “1 april papa!”

Toen ik Gerard vanmorgen vroeg wat hij nog wist van 1 aprilgrappen van vroeger, vertelde hij dat zijn jongste broer Roelof hun moeder de stuipen op het lijf had gejaagd.
Ze was in de stallen bezig en Roelof kwam haar ophalen: “Moe! Ie moet snel kommen, het huus stiet in braand!”
Moeder schrok zich een ongeluk en kon de grap allerminst waarderen……de destijds 7- jarige Roelof zag de ernst van de mededeling nog niet helemaal in en schrok op zijn beurt van moeders geschokte reactie.

Dit jaar horen we vast ook wel weer genoeg over al dan niet geslaagde grappen.
Want die visdeurbel in Utrecht…….
Niks over gehoord? Hierbij een link naar een artikel op Nu.nl.
Is dat echt? Of toch een grap?

Voor de liefhebber: vorig jaar schreef ik op deze dag ook iets over 1 april;  (zie Is dit een grap…..of om te huilen)  toen hadden we net twee weken corona-lockdown achter de rug.
Vreemd om zo’n  blog een jaar later te lezen met de wetenschap van nu dat het toen nog meer dan een jaar ging duren.

Reageren

31 maart: O…..áls.

Iedere dag maken we een ommetje; meestal in Roden, maar als we tijd hebben wil ik wel even ergens anders heen.
Verandering van spijs doet eten, niet waar?
Ooit had ik ergens gelezen dat je bij Marum het ‘Witte Nonnen-pad’ kon lopen; zondag de 20e maart gingen we op onderzoek uit.
Het begon bij de kerk, dus  die gingen we eerst opzoeken. We vonden wel een gereformeerde kerk, maar geen 12e eeuws kerkje dat op de foto’s staat.
“We toetsen gewoon ‘Kerkstraat’ of ‘Kerkweg’ in op de TomTom, dan komen we er vanzelf wel”.

We vonden ‘Kerkpad’. “Dan zal het daar wel zijn” en we liepen het Kerkpad af.
In tegenstelling tot wat het spreekwoord zegt over kerken die je midden in het dorp moet laten staan stond deze kerk tussen het dorp en de snelweg in.
Dat pad leidde ons naar de rand van het dorp Marum; een stuk verderop zagen we de kerk inderdaad staan achter een grote zuivelfabriek.

Het was koud en winderig.
We liepen om de kerk heen en vonden een wegwijzertje naar het ‘Witte Nonnen-pad’; het wees naar de deur van een lijkhuisje dat tegen de zijbeuk van de kerk was gebouwd.  (zie afbeelding. Lijkhuisje staat links van de toren).
Aarzelend openden we de deur. Wat we daar aantroffen was op z’n minst verrassend: er stond een lessenaar met een gastenboek en het was ingericht als een kloostercel. Er stonden middeleeuwse nonnenklompjes en je kon op een knopje drukken. Dan ging er een lichtje aan en begon er een gregoriaans koor te zingen.
Een stem heette ons welkom en vertelde dat ze een non was die tijdens de Tachtigjarige oorlog bij Marum/Trimunt in een klooster woonde.
Ze vertelde alles over de geschiedenis van het klooster In Tribus Montibus dat daar in de middeleeuwen heeft gestaan.
Dat het onder bewind stond van de abt van Aduard.
Dat het leven in het klooster zwaar was.
Dat het klooster door de aanhang van de watergeuzen en de prinse van Oranje was gesloopt, samen met het klooster in Aduard.

In het huisje was ook een houten doosje waar de beschrijving van de wandeling in zit, in meerdere talen zelfs.
Hebben wij de wandeling gedaan?
Nee.
Die was 15 kilometer en dat gaan wij niet op een koude, winderige zondagmiddag in maart doen.
Misschien gaan we dat wel helemaal niet doen, want 15 kilometer is best veel voor niet geoefende wandelaars.
Het ging mij vooral om het verhaal, want o, wat hou ik van dit soort dingen!

Als we de wandeling wel hadden gedaan, hadden we een brief gevonden die moeder-overste van het klooster had onderschept.
Een liefdesbrief van ‘onze’ witte non aan een Spaanse soldaat die in een ziekenzaal van het klooster werd verpleegd omdat hij gewond was in de oorlog.
De non was voor straf uit het klooster gezet en haar ziel dwaalt nog altijd in omgeving rond.
Misschien hadden we het ruisen van haar witte habijt nog wel gehoord….áls we die wandeling hadden gemaakt.
Heerlijk, zulke verhalen.

Benieuwd naar het Witte Nonnenpad?
Hierbij een link naar de website van de Stichting Groningen Kerken. 

Reageren

30 maart: Stille week.

Deze week voor Pasen heet in de kerk ‘de Stille week’.
Als we gewoon met de cantorij mogen zingen is het heel druk in deze periode; we werken vaak mee aan meerdere vieringen in de Paascyclus.
Maar ook dit jaar wordt er niet in koor gezongen.
Het gemis is groot, maar ik zoek andere wegen.

Gistermiddag liep ik naar de Brink om een bezoek te brengen aan de Catharinakerk.
Deze week is de kerk twee keer per dag open voor stiltemomenten. (voor meer info zie: Verstillend op weg naar Pasen
Steek een kaarsje aan en voel de oase van rust’ stond in de uitnodiging en dat heb ik gedaan.

Woensdagavond ga ik met twee dochters de uitvoering van ‘de Matthäuspassion’ van de Nederlandse Bachvereniging bekijken.
In Groningen, Roden en Almelo toch samen kijken door tegelijkertijd de uitvoering aan te zetten en telefonisch met elkaar in contact te zijn.
Verder volgen Gerard en ik alle on-line vieringen van onze PKN-gemeente op Witte donderdag, Goede vrijdag, Stille zaterdag en op zondag 1e Paasdag.

Verder heb ik de afgelopen  dagen geluisterd naar twee podcast-series, allebei op NPO 4.
De eerste heet: ‘Ontdek de Matthäuspassion van binnenuit’
In deze podcast gidst violist en Matthäuskenner Carel den Hertog je met presentator Lex Bohlmeijer door de onmetelijke rijkdom van de Matthäus-Passion.
Ook al heb ik het stuk al vaak gehoord, ik ben er niet mee opgegroeid, dus heel veel van wat ik in deze podcast hoorde wist ik nog niet. Prachtig was het.
De tweede serie is getiteld: Meer dan Matthäus’ en gaat over ándere muziek voor de passietijd. Je hoort fragmenten van wereldberoemde muziek, zoals het Stabat Mater van Pergolesi en het Miserere van Allegri, maar je ontdekt ook onbekende werken zoals de Matthäus-Passion van Theile, een Corsicaans Stabat Mater en de klaagliederen van Ernst Krenek. Het is een podcast met verhalen, muziekgeschiedenis en verrassende anekdotes, maar vooral met de mooiste muziek geschreven voor de passietijd.
Een mooie combi van kerkgeschiedenis en klassieke muziek.

Tenslotte wil ik nog graag aandacht vragen voor een beamer-presentatie die is opgenomen door de Vrouwengroep Verbinding en de PCOB van onze PKN-gemeente.
Vanaf vandaag is die presentatie, een soort passie-paasviering, te bekijken via kerkomroep (Catharinakerk 29 maart) en het YouTubekanaal van de Catharinakerk.
In de uitnodiging staat dat de presentatie is gemaakt met plaatselijke muzikale talenten en ik mag alvast een tipje van de sluier oplichten: er speelt een blazersensemble van Chr. Muziekvereniging ‘Oranje’ mee en Gerard en ik hebben zondagmorgen na de palmpasenviering een aantal liederen ingezongen die in de beamerpresentatie zijn opgenomen.

Met dit blog over mijn beleving in deze dagen wil ik jullie graag een ‘goede week’ en  mooie paasdagen wensen!

Reageren

29 maart: Zilveren randje.

Komend weekend beginnen ze in het UMCG met het vaccineren.  Ik kon mij aanmelden en heb gekozen voor zondagmiddag om 14.00 uur. Yes!’
Deze tekst stuurde Gerard afgelopen dinsdag naar ons gezin, familie en vrienden.

Op het moment dat ik dit schrijf is het zondagavond 19.00 uur.
We waren op tijd in UMCG en het liep allemaal op rolletjes; parkeergeld hoefde deze keer niet, je werd naar de goede plek begeleid en er waren geen lange rijen.
Na de prik moesten we een kwartiertje in een ‘observatieruimte’ zitten om te zien of er niks geks gebeurde en om 15.00 uur waren we weer thuis.
Er gebeurde niks geks.
De arm was een beetje pijnlijk op de plek waar geprikt was, maar verder: nothing on the hand.

Later in de middag voerden we nog een skypegesprek met neef & nicht uit Epe. Die zouden vandaag aan de Boskamp komen, hadden we in september afgesproken.
We durfden het niet aan. Jammer natuurlijk; wij hebben anders twee keer per jaar een genoeglijke zondag met z’n vieren. We legden weer twee data vast in onze agenda: ijs, weder en corona dienende zien we elkaar in juli en oktober.

Van één van onze vrienden kregen we gisteren een whatsapp berichtje met een video, getiteld: ‘Niet alles zit op slot’ met afbeeldingen van dingen die niet op slot zitten: o.a. muziek, vriendschap, hobby’s, natuur en het voeren van en gesprek.
Een hart onder de riem en een eyeopener.
Laatst hoorde ik mezelf nog zeggen: “D’r mag ja nog niks!” maar dat is natuurlijk baarlijke nonsens.
Op één van de dia’s van die video stond: ‘Tel niet alle dagen maar zorg dat alle dagen tellen.’

Zondag de 28e maart was voor ons een dag met zilveren randje.
Met dank aan al die zorgmedewerkers die op zondagmiddag in het UMCG voor ons klaar stonden.
Zodat wij onze dagen kunnen blijven tellen.
En proberen er voor te zorgen dat alle dagen tellen.

Reageren

28 maart: Cornelius, Erwin en Queen.

Vanmorgen mochten Gerard en ik weer eens naar de kerk, we waren voor deze palmzondag gevraagd om een paar liederen te zingen.
Er is nog steeds geen publiek aanwezig tijdens de kerkdiensten; omdat het een ‘Ik-zie-jou-viering’ was (altijd anders dan anders) waren er vanmorgen drie voorgangers.
En een postbode. Daarover later meer.

Een paar ‘highlights’:
– Om te beginnen: de liturgische bloemschikking, omzoomd door Palmpasentakken die gemaakt waren door enkele kinderen uit onze gemeente.  (zie foto).
– Er was zoom-contact met twee heren in een glitterpak, de quizmasters van Cirkelslag, dat vrijdagavond online met gezinnen in onze gemeente is gespeeld. De uitslag werd op een feestelijke manier bekend gemaakt.
– De postbode kwam langs. Ze had een grote postzak met kaarten bij zich die waren gemaakt door gemeenteleden.
Die kaarten worden deze week gebracht naar de kinderafdeling van het Martiniziekenhuis.
– Erwin Wiersinga liet iets horen wat we nog nooit van hem gehoord hadden: hij speelde ‘I want to break free’ van Queen. We kennen het lied allemaal, je ziet Freddy Mercury nog met die minirok en die stofzuiger staan. Leuk om het nu op piano te horen! Even zo gemakkelijk speelde Erwin daarna tijdens de collecte een mooi stuk van Grieg.
– We maakten kennis met de Romeinse centurio Cornelius. Hij vertelde dat hij Jezus had gezien op de ezel en dat ook hij zijn jas op straat had gelegd. Het oogcontact met Jezus had er voor gezorgd dat hij zijn leven daarna helemaal had omgegooid.

Het verhaal van Cornelius raakte me.
Voorganger Sijbrand van Dijk stond in het zonlicht in het koor zijn verhaal te vertellen.
Over de blik van Jezus die Cornelius had opgevangen. Dat die blik hem had geleerd dat het in het leven niet draait om macht maar om liefde.
We hoorden dat de romein er ook bij was toen Jezus werd gekruisigd en dat hij degene was die had gezegd: ‘Waarlijk, Hij was Gods Zoon’.
Die zin wordt ook gezongen in de Matthäuspassion: ‘Wahrlich, dieser ist Gottes sohn gewesen’.

Wij zongen 2 liedjes van Elly & Rikkert, een Opwekkingslied en uit de bundel Youth for Christ uit de jaren ’60 ‘Toen ik naar mijn naaste zocht’.
Het thema van de 40-dagen-tijd is ‘de zeven werken van barmhartigheid’ en de tekst van deze ‘gouwe ouwe’ sluit daar naadloos bij aan; na zestig jaar nog net zoveel zeggingskracht.

Er was nog veel meer.
Er was een indringende video van een meisje dat op bezoek gaat bij haar vader die in de gevangenis zit.
Er waren een aantal balkende ezels.
Er werd telefoongesprek gevoerd met de winnaars van Cirkelslag die niet naar de kerkdienst keken, maar die op weg waren naar de verjaardag van oma.

En dit alles prima in beeld gebracht door het beamteam in de persoon van Joke en Zwanny: een groot compliment is hier op zijn plaats.
Je kunt de viering dus terugkijken via kerkomroep en het YouTubekanaal van de Catharinakerk.

Reageren

27 maart: Roeg om de kop…..

“Wat hest dien haor ja weer roeg om de kop zitten!”
Mijn moeder kon de dingen zo treffend zeggen.
Als kind wilde ik graag lang haar, maar mijn moeder was daar helemaal niet van.
Ze was er van overtuigd dat ik geen haar had om het lang te dragen.
“Doe hest van dat stugge, witte Vrieswijken-melkboeren-hondenhaor, dat wil gien kaante op.”
Als je kind bent is moeders wil wet, maar toen ik twaalf jaar was en mijn vader bij een benzinepomp twee stukjes kauwgom kreeg ‘voor die twee jongens achterin’ was voor mij de maat vol.
Vanaf mijn dertiende had ik lang, blond haar.

Lang…

Mijn moeder vond het helemaal niks.
“Dat körte ston die ja zo pittig…”

…en kort.

Als mijn moeder mij de afgelopen weken had gezien kon ik wel raden wat ze gezegd zou hebben, zie de eerste zin van dit blog.
Sinds november was ik niet naar de kapper geweest.
Begin januari had ik een afspraak staan voor een nieuwe ‘bob’ en een blonde highlights behandeling, maar die moest ik van tante Corona afzeggen.
Gistermiddag om één uur kon ik terecht; de waarde van mijn dag.
Lang is mijn haar al lang niet meer; rond mijn veertigste heb ik het halflang laten knippen.
Ook heb ik het zelfs al weer eens kort gehad, van 2008 tot 2011.
Mijn moeder vond het prachtig, maar ik vond dat ik er veel te werk mee had om het beetje goed te laten zitten.
Deze lengte bevalt me het best: na het douchen in een bob föhhen en ’s morgens met een beetje water in model brengen.
Het is nog steeds melkboeren-hondenhaar; het is nog wel blond, maar het heeft inmiddels wel een beetje hulp nodig.
Daar zijn kappers voor.

Reageren

25 maart: Mee-zing-Matthäus.

De waarde van de dag: een blog met veel beelden.
Vandaag had ik een heerlijke, vrije dag en ik had het rijk alleen: Gerard was weer eens een dagje op zijn werk in Groningen.
In de ochtend al buiten in het zonnetje!

Ook dit jaar zijn er geen uitvoeringen van de Matthäuspassion en dat mis ik.
Ook geen ‘mee-zing-Matthäussen’ en ook geen mooie koralen op de cantorij.
Een hele dag alleen thuis betekent dat ik ook niemand erger met mijn mee-zing-behoefte, dus vanmiddag om 13.30 uur trakteerde ik mezelf op drie uur Matthäus.
Op YouTube zocht ik een uitvoering van Herreweghe en installeerde me met de partituur, een borduurwerkje en een potje thee achter de computer.
Hoe dat er uit ziet zie je op de foto links.

Dan doe ik net alsof ik alt in het koor ben en zing alles wat ik vroeger ooit heb ingestudeerd mee.
De computer staat zo hard dat ik gewoon met het koor kan meezingen, zonder dat ik er bovenuit kom.
Na drie uur sluit ik diep tevreden het scherm en zet de ovenschotel in de oven die ik vanmorgen al had klaargemaakt.

Op de foto’s hieronder zie je detailfoto’s van het potje thee, de partituur en het borduurwerkje.
Fijne middag.
Maar volgend jaar hoop ik weer op een live-uitvoering.

Reageren

23 meert: Het dreigie lig d’r ja uut……

A’j  de titel van dit blog drekt begriept, dan moe’j haost wel van de Smilde kommen.
Gerard zee dizze zin tegen mij op zundagmiddag 28 febrewaori.
Wij waren eem hen’t  karkhof west um de graven van oonze olders schoon te maken en wollen oons dagelijkse ommegie maken bij de Drentse Heufdvaort, um precies te wezen: in de umgeving van het huus waor wij van 1985 tot 1989 woont hebt. (klik op de foto veur een vergroting, wij woonden in het tweede huus met oranje dak)

Wandelen in die umgeving betiekent: links de brugge umme of rechts de brugge umme.
Wij zetten de auto neer bij de familie Boerma veur ’t huus bij de Leembrugge en wollen langs de Rieksweg lopen, bij de Vroomsdraai oversteken en dan an de stille kaante weer trogge.
Wij waren nog gien honderd meter op pad, toen Gerard plotseling zee: “Het dreigie lig d’r ja uut, dus daor kunt wij niet langes. Dan moe’we hielemaol deurlopen naar de Veenhoopsbrugge. Dat is wel een einde……”. Daor hadden wij gien zin an, dus wij besleuten um weer trogge te gaon en allent langs de stille kaante hen en weerum naor het dreigie te lopen. Halverwege die stille kaante (de Vaortweg) hebt wij op nummer 63 woont; zo kwamen wij twee keer veur oons olle huus langes.

Veur wie niet wet wat een dreigie is: een klein holten dreibruggie (draaibruggetje) veur voetgangers en fietsers; zu’n dreigie möt met de haand lös en dicht daon worden. Bruggen en dreigies bint belangriek a’j an ’t kanaal woont. A’j van de Smilde komt dan wee’j dat al die broggen namen hebt (hierbij een link naor een volledig overzicht op WikiPedia).

Het dreigie (de Vroomsdraai) lag d’r inderdaod uut: op de foto ku’j duudelijk het punt zien waor het bruggie aans op dreit. De brugwachter löp dan dat holten vlondertie hieleomoal of. In mien kindertied en jeugd in Hoogersmilde meuk ik het meest gebruuk van de P.H.-brugge en het H.O.-dreigie eem veur  de stienfebriek; toen was Offereins daor de brugwachter. Die haar d’r een dagtaak an, want toen veuren  d’r nog veul grote vrachtschepen deur de vaort.
PeeeHaaa en HaaaOooo. Wussen wij veul dat dat stun veur Pieter Hummelen en Hendrik Oost?
Wat hebt wij wat veur die bruggen staon wachten, veural in de zommer met al die plezierboten.

Toen ik begun meert met Carlijn bij de Gerrit Krol brugge stun (zie ‘Zo zacht als fluweel) , vreug ze zöch of of dat nou ok een ‘dreigie’ was……
Nou, nee, dat is een pontonbrugge.  Die brugge dreit wel, maor bij zu’n kolos past het woord ‘dreigie’ niet.
Hij lig trouwens ok in Grunn’n. Wat zol het Grunningse woord veur ‘dreigie’ weden?

Reageren

22 maart: Ruinen 5 – Allemaal familie?

Op onze fietstocht door het Dwingelderveld deden we het plaatsje Pesse aan, ik schreef er al over in deel 4 van deze blogreeks.
“Eigenlijk wil ik daar wel even op het kerkhof kijken” zei Gerard van te voren.
Het was nog even zoeken waar dat kerkhof was; we vonden het op de secundaire weg van Pesse naar Hoogeveen.
Het is een klein kerkhof. Het bijzondere voor ons is dat daar heel veel Waninge’s liggen.
Gerard vertelde in zijn blogs ‘Verborgen en herinnerd verleden’ over zijn vader. (klik hier voor deel 1 en deel 2.)
We weten dat de vader van Gerards opa Hendrik Wichers Waninge heette, hij leefde van 1821 – 1874.
Hij woonde in Pesse en had vier kinderen: Wicher, Femmigje, Hendrik (Gerards opa)  en Geert.
De Waninge’s die op dat kerkhof liggen zijn dus wel familie van Gerard, maar heel ver weg.

Het was bijzonder om daar te lopen tussen al die stenen met oer-Drentse namen en daar zo vaak de naam Waninge te zien staan.
We hebben nog wel gezocht naar de graven van Gerard’s opa en oma, maar die hebben we niet gevonden.
We weten ook niet of ze daar wel liggen, ze kunnen ook in Beilen begraven liggen.
Wat we wel vonden was het graf van ome Geert en tante Hendrikje.
Tante Hendrikje was een halfzus* van Gerard’s vader. Toen hij tien was kwam hij bij haar en haar man in huis.
Gerard is naar deze ome Geert genoemd; we haalden herinneringen aan hem op.
Ome Geert was er trots op dat hij vernoemd was, maar vond het wel jammer dat hij Gerard werd genoemd en niet Geert.
Als ome Geert op bezoek kwam moest iedereen dus Geert zeggen, dat vond ome Geert fijn.
Maar dat is natuurlijk geen doen. Zus Hennie, een tiener destijds, vergat het dus ook prompt en stond boven aan de trap te bléren:”Géééraaaard!”
“Ik zag hum wel kieken….” zei Gerards moeder daar later over.
Ook ik heb ome Geert nog gekend; we zijn nog bij hem geweest met baby Frea.
Ome Geert was toen al oud, hij kon niet meer op kraambezoek komen.

Het was leuk om zo even samen een klein stukje familiegeschiedenis te beleven in Pesse.
Op zoek naar je wortels; op deze manier geven we vorm aan ons eigen ‘Verborgen verleden’.

*Zanting was de naam van de eerste man van de moeder van Va Waninge.
Ze heette in haar 1e huwelijk Marchje Zanting-de Weerd en in haar 2e huwelijk Waninge-de Weerd.

Benieuwd naar de andere delen uit de ‘Ruinen-blogreeks’?

1. Van schaatsijs naar softijs. 
2. B&B ‘de Beddestee’
3. Wel honderd lammetjes! 
4. Fietstocht Dwingelderveld
5. Allemaal familie
6. Ommetje met Bram de Ram
7. Coucangé 

Wat in het vat zit:

8. Van landgoed naar plaggenhut
9. Gehaakt lampionnetje

Reageren

Pagina 2 van 163

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén