Categorie: Alledag Pagina 2 van 320

“Komen jullie nog eens bij mij eten?”
Die vraag stelde Renny een paar weken geleden.
Gerard en Renny zaten een paar jaar samen in de kerkenraad en wij kennen elkaar al heel lang, omdat zij de kleuterjuf was van onze dochters.
Zij eet al jaren vegetarisch en ook vrijdagavond verraste ze ons weer met een lekker etentje.
We begonnen met een champignonsoepje en daarna zette ze een ovenschaal op tafel met gevulde punt-paprika’s.
Daar werden allerlei kleine gerechtjes bij geserveerd: rijst, een salade, een rode saus, guacamole en dorito-chips.
“Hoe kom je aan dit recept?”
“Van Teunie! Die van de website ‘Eenvoudig leven’.”

Die volg ik ook al jaren.
In 2015 schreef ik daar al eens een blog over onder de titel ‘Eenvoudig leven van Teunie’.
Teunie blijft volledig zichzelf in een razendsnel veranderende wereld en schrijft over haar leven als moeder van 10 kinderen op de bible-belt in de Alblasserwaard.
Ze staat ’s morgens om 5 uur op, heeft een ijzeren discipline en trakteert zichzelf soms op een bijeenkomst in een kerk waar psalmen op hele noten worden gezongen.
Ze is huisvrouw en webwinkelier. Dit zegt ze zelf over haar eenvoudige leven: Jarenlang was consuminderen noodzaak, later werd het meer een vrije keuze. Inmiddels is “eenvoudig leven” mijn lifestyle geworden. Ik zou niet anders meer kunnen en ook niet anders meer willen.
Wil je ook meelezen met Teunie? Hierbij een link naar Eenvoudig leven.
Maar deze Teunie heeft dus ook een kookboek uitgegeven, dat heet ‘Eenvoudig lekker’.
Ik mocht het even inzien en maakte een foto van bladzijde 99, daar stond beschreven hoe die heerlijke puntpaprika’s maakt.

We zitten op zo’n avond nooit zonder gespreksonderwerpen en natuurlijk gaat het dan ook altijd even over de kerk.
Renny is als vrijwilliger actief voor de groep vluchtelingen die in 2022 in de oude pastorie van de voormalig Gereformeerde kerk van Roden gehuisvest werden.
Bijna alle gasten hebben inmiddels een plekje kunnen vinden, maar er zijn nog twee Somalische vrouwen die nog wachten op plaatsing.
Eén van hen had niet mee kunnen komen met de taallessen Nederlands die door de vrijwilligers werden aangeboden, maar dat had een reden: ze was analfabeet. In het land van herkomst had ze niet leren lezen en schrijven en dan lukt het aanleren van een andere taal helemaal niet. Maar nu is er veel meer één op één aandacht en lukt het wel.
Renny was daar opgetogen over. “Ze kan nu boekjes lezen die aan kinderen van groep 3 en 4 worden aangeboden!”
Deze vrijwilligersgroep verdient een enorm compliment voor alle energie die is gestopt in het begeleiden van de groep vluchtelingen.
Daarvoor is naast voornoemde energie ook tact, uithoudingsvermogen en geduld nodig.
En dan mag je tijdens het verorberen van puntpaprika’s natuurlijk enthousiast zijn over het verbeterde leesniveau van één van je leerlingen na vier jaar…..
Hier past maar een woord: HULDE!

In de laatste maand dat ik bij Team290 werkte had ik mijn toenmalige collega’s al uitgenodigd om met dat clubje nog een keer bij mij te komen in de zomer van 2026.
“Dan zorg ik voor soep met een broodje” had ik beloofd.
Eind augustus kreeg ik een berichtje: “Zullen we een datum prikken? Gooi jij maar wat data in de groep, dan kijken wij wanneer iedereen er bij kan zijn.”
Het werd donderdag 10 september.

Rond de klok van vijf stond de eerste collega al voor de deur.
We begonnen met een drankje en een hapje.
De secretaresseclub die ik verliet in 2025 zal niet lang meer bestaan, want Lentis heeft besloten om te stoppen met Team290.
Wil je daar meer over weten? Lees dat dit nieuwsbericht van 11 september 2026.
Twee van hen werken inmiddels voor een andere afdeling, de anderen weten nog niet wat er gaat gebeuren.
Er was donderdagmiddag een overleg over dat hete hangijzer geweest en daar moesten we het natuurlijk wel even over hebben.
Ik proefde de onzekerheid tussen de zinnen door.
Wat ontzettend naar. En voor sommigen voelt het ook echt niet goed.
Ze weten niet waar ze terecht zullen komen.
“En mogen we eigenlijk wel weigeren als ze een plek voor ons vinden waar we helemaal niet heen willen?”

Onder het eten kwamen naast de soep, broodjes en hartige taart de gewone onderwerpen op tafel en hadden we het gezellig met zijn vijven; we wisselden van alles uit over o.a. een verhuizing, het oma-schap, de kinderen en natuurlijk: de gezondheid.
We haalden herinneringen op aan toen ik er nog werkte en we moesten het natuurlijk ook hebben over de andere collega’s.
Het is verbazingwekkend hoe snel namen en functies wegzakken in je brein als je niet meer op een afdeling werkt.
Na drie uur zat ik er weer helemaal in, maar ik merkte ook dat het enigszins langs me heen ging.
Het zijn niet meer mijn aapjes, het is niet meer mijn circus en ik kreeg door deze bijeenkomst nogmaals de bevestiging dat ik een goede keuze heb gemaakt door twee jaar eerder met mijn werk te stoppen.

Toen ik de dames uitzwaaide merkte iemand op dat ik nog niet weer op het werk was geweest was voor een kop cappuccino.
Destijds had ik daarover gezegd: “Dat is het enige dat ik echt zal missen van het werk: die heerlijke cappuccino om 10.00 uur ’s morgens.”
Eerlijk gezegd was ik dat al weer vergeten.
En ik weet hoe het gaat als je terugkomt op je werk: iedereen is druk met van alles, de telefoon gaat regelmatig en niemand zit echt te wachten op een oud-collega die al bijna een jaar weg is.
Maar ik ga het wel doen; misschien spreek ik nog wel een paar mensen bij de koffieautomaat. En anders geniet ik gewoon nog één keer van die heerlijke cappuccino…

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Woensdagmorgen zat ik in de spreekkamer bij de assistente van de huisarts.
APK-keuring.
Naast haar bureau was een tekst op de muur geplakt: ‘Het beste moment om te ontspannen is als je er geen tijd voor hebt.’
Ze liep even weg om een uitslag op te halen en ik dacht na over die tekst.
Van mijn lichaam met bijhorende hartklachten heb ik in de loop van de jaren geleerd dat ik het overdag langer volhoud als ik na een klus niet gelijk aan de volgende begin, maar even ga zitten.
Soms dacht ik dat ik daar met mijn volle dagschema eigenlijk geen tijd voor had, maar de praktijk is dat lichaam en geest even weer opladen als je ze rust geeft.
Even zitten vogels kijken. Een mooi stuk van Mozart beluisteren terwijl je op de bank ligt. Een tijdschrift doorbladeren of gewoon even niks.

Gistermorgen tijdens de Fit & Vitaal-les zei Dorien om 09.15 uur al: “De rest van de les mag je op het matje liggen”.
Dat klinkt erg ontspannen, maar ‘op het matje liggen’ betekent niet ‘stil op het matje liggen’.
Benen omhoog, linkerbeen naar beneden, rechterbeen naar beneden, bekken omhoog duwen, knieën links of rechts laten vallen, armen omhoog of opzij bewegen terwijl je je benen omhoog hebt in een hoek van 90 graden, op je onderarm op je zij liggen en je heup omhoog brengen……. en dan heb ik nog niet de helft benoemd van wat we allemaal deden gistermorgen.
Goed bezig, dat zeker.

De titel van dit blog is een zin uit het liedje ‘Beneden alle peil’ van Boudewijn de Groot.
‘….. je ogen hoeven niet zo hard te staan, ontspan die harde lijnen om je kaken, je lichaam, lief, is zacht, om aan te raken…..
Die zin schoot me te binnen, toen we met het laatste stukje van de les bezig waren, de ontspanning.
We lagen al op het matje en Dorien ging ons hele lichaam bij langs: voeten ontspannen, benen, armen, alles werd even benoemd.
“Je gezicht, je kaken, alles ontspannen…”
Op dat moment kwam ik tot de conclusie dat ik mijn kiezen nog op elkaar geklemd had.
Waarom?
Wat is dat voor rare gewoonte?
En ik dacht dat dat juist wat beter ging?
In november was ik voor pijn in mijn kaken naar een kaak-fysiotherapeut* geweest.
Daar had ik veel geleerd, ik had oefeningen gedaan en de kaakpijn is inmiddels over.
Maar onbewust klem ik dus toch die kaken weer op elkaar.

Vandaag heb ik weer gedaan aan bewustwording: af en toe stond ik even stil bij mijn mondstand.
Ontspan die harde lijnen om je kaken.
En daarom had ik de hele dag dat prachtige liedje van Boudewijn de Groot in mijn hoofd.
Eén van zijn mooisten.
Ook even luisteren? Klik hier.

* Meer weten over die kaakfysiotherapeut?
Lees dan dit blog ‘Tandengeknars‘ uit november 2025.

Persbericht
Landgoedeigenaar Bernard van Waardenburg is op tragische wijze omgekomen bij een verkeersongeval.
Door een stuurfout van de bestuurster van de auto naast hem raakte hij in de zachte berm, waarna de wagen ongelukkigerwijs in het kanaal terecht kwam.
De hulpdiensten werden onmiddellijk ingeschakeld, maar hun hulp kwam te laat: het slachtoffer was inmiddels overleden.

Jemig.
Die man die het kanaal in reed is overleden.
We stonden naast elkaar bij het stoplicht.
Joëlle, mijn schoonzus die naast mij zat had al tien minuten geen woord gezegd en zat wezenloos voor zich uit te staren.
Toen we bij het stoplicht naast die meneer stonden bleef ze maar naar hem kijken en rukte toen ik optrok aan mijn arm, waardoor ik naar rechts stuurde.
De bestuurder van de wagen naast ons schrok van mijn onverwachte manoeuvre, kwam in de berm en kukelde zo het water van het kanaal in!
Joëlle riep: “Wat doe je nou!” en ik schreeuwde gelijk “Wat doe JIJ nou…. je trok aan mijn arm!”
“IK?? Ik deed niks!”
Er is geprobeerd om de meneer uit zijn auto te halen: toen wij waren uitstapt verdween zijn auto al langzaam onder water: we zagen zijn paniekerige gezicht nog voor het raampje….
Er waren mensen in het water gesprongen om hem te redden, maar de deuren zaten op slot.
De hulpdiensten kwamen te laat; toen men hem uit de auto had bevrijd was de man al overleden; het was de eigenaar van Landgoed ‘de Waardenburg’.
Wat ik niet begrijp is wat er die middag met Joëlle gebeurde.
Ze bezwoer de politieman die het ongeluk onderzocht dat zij niet aan mijn arm had getrokken, dus het bleef mijn woord tegen haar woord.
Het leek wel of ze niet zichzelf was die middag…….

Persbericht.
Bij baggerwerkzaamheden in het Grote Meer is een autowrak uit de jaren ’70 gevonden.
Toen het karkas uit het water werd getakeld vond men het stoffelijk overschot van een vrouw.
De wagen stond geregistreerd als ‘gestolen’; de eigenaar was destijds dhr. Van Waardenburg van Landgoed ‘De Waardenburg’.

Persbericht.
Het lichaam dat is gevonden in het autowrak in het Grote Meer is geïdentificeerd als Barbara van Engelenstein.
Zij raakte vermist in 1974 toen zij niet terugkwam van een afspraak, waarschijnlijk met haar geliefde.
De familie is inmiddels op de hoogte gesteld; het lichaam zal worden bijgezet in het familiegraf van de familie Van Engelenstein op de begraafplaats in Nunen.
Dat het lichaam is gevonden in de auto van de familie Van Waardenburg mag opmerkelijk worden genoemd.
Studiegenoten van Barbara vertelden dat zij tijdens hun studie veel optrok met vier vrienden, waaronder de zoon van de landgoedeigenaar, Bernard van Waardenburg.
Toen men de vier mannen wilde opsporen teneinde hen te verhoren, bleek dat zij alle vier reeds overleden waren.
Bernard van Waardenburg kwam twee weken geleden om het leven, toen zijn Mercedes in het kanaal terecht kwam.

Advertentie-oproep in de krant.
“Wil degene die deze tekst: ‘Het water heeft recht gedaan: nu kan ik gaan slapen. Malafide.’ heeft geplaatst in het Dagblad van 24 juni contact met ons opnemen?
Wij willen graag met de opdrachtgever in gesprek.
De familie Van Waardenburg.

Dit is het laatste deel van Heksenkring.
Barbara kan nu rustig ‘slapen’.
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.

Onze favoriete manier om een omgeving te verkennen is op de fiets aan de hand van knooppunten.
De avond daarvoor stellen we een route samen in de knooppunten-app en zorgen daarbij dat het niet meer dan 30 kilometers zijn.
Op zaterdag 8 september maakten we de fietstocht die je op de afbeelding ziet. Nummer 67 is het beginpunt, dat is vlak bij het Leukermeer.
We staken we de Maas over bij nummer 40 met het pontje bij Bergen: we zouden met een omweg naar Well fietsen.

Van te voren bedenk ik dan wat ik in ieder geval wil zien; soms moet je daarvoor even van de route afwijken. Tijdens deze fietstocht waren dat de ruïne van kasteel Macken in Smackt, kasteel Geijsteren en het Slot van Well.
Die ruïne hebben we niet gezien, die is me ontkomen. Op het moment dat ik daar aan dacht, waren we al twee kilometer te ver doorgefietst.
Dan maar niet.

In het katholieke zuiden kom je langs de weg zomaar een kruisbeeld tegen, of van die kleine kapelletjes met moeder Maria.
Ook zijn er veel grote kerken, maar die worden lang niet allemaal meer gebruikt.
In Wanssum  waren ze met een kerk aan het verbouwen: de kerk werd omgetoverd tot een multifunctioneel centrum.

Bij Geijsteren zochten we het gelijknamige kasteel, maar dat viel een beetje tegen: het oorspronkelijke kasteel is in WO II gebombardeerd en totaal vernietigd. Men heeft het zodanig gerestaureerd dat je de oude fundamenten en contouren kunt zien, maar van het oude kasteel is niets meer te zien.
Op deze website lees je daar meer over.
We vonden wel een heerlijk picknickplekje aan de rand van de oude gracht.

Bij Well staken we de Maas weer over: we fietsten over de Koninginnebrug.
Well is een heel oude plaats. In de Romeinse tijd staken soldaten en burgers hier al de Maas over.
Het Slot van Well  vonden we vrij snel. De portier bij het wachthuisje op de gracht vertelde ons dat we wel door de tuin om het kasteel heen mochten lopen, maar we konden het niet bezichtigen.
Sinds 1986 heeft het kasteel namelijk een andere bestemming gekregen: het is een locatie voor het Emerson College, een particuliere Amerikaanse opleidingsinstelling.
Hierbij een link naar de website – Emerson College
Even naar beneden scrollen, dan zie je een paar mooie foto’s van hoe het kasteel tegenwoordig wordt gebruikt.

Wat mij duidelijk wordt tijdens zo’n fietstocht is dat de geschiedenis in dit deel van Nederland anders is dan bij ons in Drenthe.
Omdat het door de rivier de Maas strategisch een belangrijk gebied was, heeft het erg te lijden gehad van de bezitsdrang van bisschoppen, koningen en overheersers in de loop van vele eeuwen.
In de tachtigjarige oorlog is veel vernield en beschadigd en ook de WO II heeft diepe sporen nagelaten.
We leven in ons land nu ongeveer 80 jaar in vrede; eigenlijk staan we daar te weinig bij stil.

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

We hadden we ons er al bij neergelegd: een vakantie zou er dit jaar waarschijnlijk niet inzitten. Er was te veel ruis op de UMCG-lijn (lees: we zaten best vaak in een wachtkamer bij een poli), Gerard’s energie liet te wensen over en een lange reis behoorde niet  tot de mogelijkheden.
We lieten ons de pret daardoor niet bederven. Je las op deze website al over het Noordzeestrand, dagjes uit, familiefeestjes en fietstochtjes door Noord Nederland.
En toen kwam de dag dat we een week niet naar het ziekenhuis hoefden; toevallig werd het ook nog een paar dagen mooi weer en was er nog voor 4 nachten een chaletje vrij op Vakantieresort Leukermeer.
Noord Limburg, here we come!

…. chaletje op Resort Leukermeer…..

Nu ik dit schrijf is het maandag 7 september 17.30 uur.
Het is 29 graden en ik zit onder ons overdekte terras met een glas koude dubbeldrank.
Vanmorgen hebben we gezwommen in het zwembad op het park en vanmiddag hebben we gefietst ten noorden van ons vakantiehuisje. We pikten we zelfs een klein stukje Duitsland mee.
En ik heb een zere kont, want we hebben in drie dagen meer dan honderd kilometer gefietst.
Langs, op en over de Maas.
Het was maar 4 dagen, maar het voelde veel langer.

De komende tijd zal ik  af en toe iets schrijven over deze bliksem-vakantie.
Dan lees je over de eerste keer dat we echt laad-stress hadden over het opladen van onze elektrische auto.
En over de pontjes over de Maas.
En over een zusje dat geen dochter van ons was en natuurlijk over de geschiedenis van het gebied waar we bivakkeerden.

Vandaag begin ik met het park.
“Waarom heet het eigenlijk ’t Leuken hier” vroeg Gerard. Dat kun je tegenwoordig allemaal opzoeken.
Look is een veldnaam en het  betekent ‘een omheind perceel’.
Bij meervoud zette men een umlaut op de o, waardoor het Löken werd.
Heeft dus helemaal niks met het tegenwoordige ‘leuk’ te maken……
Het Leukermeer is ontstaan door het afgraven van zand en grind en tegenwoordig is het een groot park met alles er op en er aan, inclusief jachthaven met een verbinding met de Maas.
Kijk maar eens op hun website, hierbij een link.

Het ligt vlak bij de grens met Duitsland en Duits hoor je dan ook veel op het park.
In de supermarkt zag ik een klein Duitse jongetje (twee jaar schat ik)  dat met papa mee mocht naar de winkel. Hij had een dikke luierkont en een helm op, want hij kwam op z’n loopfietsje. Het kereltje mocht in de supermarkt een pak hagelslag dragen en dat deed hij  alsof het de heilige graal was. Alleen…. bij de kassa moest hij het afstaan, omdat het pak even gescand moest worden.  Dat leidde tot enig tumult en tranen. “DIE MUSS MIHIT!”
Even later liep hij met een hemels snoetje de winkel weer uit met het pak hagelslag als een trofee boven zijn hoofd en vleide het pak vervolgens voorzichtig in het mandje aan zijn stuur.

Es sind die Kleinigkeiten die das Besondere ausmachen.

Overzicht van de andere delen in deze serie:

2. Fietsen langs kastelen – 9 september
3. ’t Zusje in Venray en vlaai in Arcen – 16 september
4. ‘Hoe-plaag-ik-Gerard’-dag – 17 september
5. De Maasduinen

Fit & Vitaal is weer begonnen; in de laatste week van augustus kwamen we al weer bij elkaar en donderdagmorgen zijn we in de les al weer druk geweest met grote ballen en gewichten.
Maar daar gaat dit blog niet over.
Wat met mij mee naar huis ging was het gesprek dat we bij de gemberthee na de les  hadden over de digitalisering van de samenleving.
Dat kinderen tegenwoordig op de basisschool bijna niet meer fysiek schrijven, maar dat alles op een tablet digitaal wordt verwerkt.
En wat dat gestaar op die schermen doet met het brein van jonge kinderen.

Van daaruit kwam het gesprek op de mobiele telefoon.
Juf Dorien zei: “Ik kreeg laatst een filmpje waarin iemand uitlegt wat het met je gesprekspartner doet als je je telefoon in je hand houdt tijdens een samenzijn. 
Tijdens een maaltijd, een vergadering, of gewoon, een gezellige visite.
Als je je telefoon op tafel legt zeg je daarmee dat die telefoon belangrijker is dan je gesprekspartner. 
Want als het apparaat overgaat of piept, dan gaat jouw aandacht naar die telefoon.”
Zo’n filmpje wil ik dan ook graag zien: ze zou het mij toesturen.
Inmiddels heb ik het gekregen: je kunt bekijken door hier te klikken.
De conclusie is dat die telefoon een verslavend iets en dat we actief moeten ‘afkicken’.
Want als we dat niet doen, gaat dat ding ons leven steeds meer beheersen.

Toen ik thuis kwam zocht ik nog even wat op over dit onderwerp en kwam ik de afbeelding rechts tegen.
Daarop staan 4 begrippen die ik nog niet kende, maar die me wel bekend voorkomen.
Nomophobia = de angst om ergens zonder je telefoon of internet te zijn.
Textrovert = dat ben je als je liever communiceert via tekst dan persoonlijk van mens tot mens.
Phubbing = kijken naar je telefoon in plaats van aandacht besteden aan de persoon met wie je samen bent.
(wie kent niet het beeld van een kindje in een buggy, voortgeduwd door een ouder die verdiept is in zijn of haar telefoonscherm)
Swipe Sleeping = in slaap vallen terwijl je op je telefoon aan het scrollen ben.
De afbeelding haalde ik van dit bericht; als je op de afbeelding klikt komt hij wat groter in beeld.

Met dat afkicken ben ik al een tijdje bezig.
Eigenlijk al sinds het blog ‘Foonkoekeloeren‘ uit 2025, maar na het verhaal over de Vliegtuigstand van juli dit jaar kwam het even weer onder de aandacht. Maar ik vind het erg moeilijk en het valt me niet mee.
Wat die meneer in het filmpje zegt, is dat je je jezelf moet trainen in het wegleggen van je telefoon.
Je kunt er best een poosje zonder.
Ik ben van het roken af gekomen, dan moet het verdikke met zo’n telefoon toch ook lukken.

Deel 4 – Wraak?

“Nederlander van boord gevallen tijdens cruise-vakantie in Noorwegen’ kopte de krant twee dagen geleden.
Het bericht bezorgde me hartkloppingen en koude rillingen.
In de krant van gisteren stonden de rouwadvertenties van Boudewijn met daaronder weer een klein rouwberichtje.

“Ik moest afscheid nemen van een oude vriend; de zee nam hem mee.’
Magica

Het gaat inmiddels echt niet meer goed met me: ik heb ogen in mijn rug en ben overmatig achterdochtig.
Iemand achtervolgt me en ik denk dat ik lijd aan paranoia.

Wie schaduwde/volgde Boudewijn?
Zou Barbara er toch achter zitten.
Maar die is dood!
Tenminste…. dat namen we aan.
Het beeld dat nu al maanden door mijn hoofd spookt duikt dagelijks meerdere keren op.
Een Mercedes, die langzaam in het water zakt.
Twee mannen zwemmen spartelend in het water, twee andere mannen staan aan de oever, zij hebben het voertuig tijdig kunnen verlaten.
Met z’n vieren kijken de mannen naar de auto die langzaam onder water verdwijnt.
Voor het achterraam zien ze het paniekerige gezicht van Barbara, die om hulp schreeuwt, maar ze kunnen niets doen en de wagen zinkt naar de bodem van het meer.

Het drama van mijn leven.
Er is geen dag geweest dat ik er niet aan heb gedacht.
We speldden mijn vader op de mouw dat de auto was gestolen. Hij deed aangifte en kreeg een bedrag vergoed van zijn verzekering, zodat we een nieuwe  konden kopen. Weer een Mercedes. Met nog nieuwere snufjes.

Toen Barbara niet op haar werk verscheen werd een onderzoek ingesteld, maar kennelijk wist niemand in haar omgeving dat ze met ‘de kring’ had afgesproken. Ja, ze had een afspraak, maar men dacht dat ze een nieuw liefje had, want ze had heel geheimzinnig gedaan.
Was haar dood onze schuld?
Was ze eigenlijk wel verdronken in die auto?
Misschien is ze op miraculeuze wijze ontsnapt en zoekt ze de mannen van ‘de Heksenkring van Barbara’ één voor één op om ze om te brengen.
Als wraak voor wat we haar hebben aangedaan.
Maar nee, dat kan niet.
We hebben nog wel een uur verdwaasd aan de oever van het meer gestaan, dan hadden we haar wel gehoord of gezien.
En in die geesten die Boudewijn dacht te zien: daar geloof ik echt niet in.

Tenminste….. tot eergisteren.
Toen ik afrekende bij de kassa van de supermarkt keek het meisje mij met een starende, nadenkende blik aan. Het leek wel of ze dwars door me heen keek, of ze mij hypnotiseerde, maar na een halve minuut keek ze weer gewoon en zei: “Dat is dan 15 euro 34. Fijne dag nog!
De rillingen liepen over mijn rug.
Die blik!
Daar had Boudewijn ook over verteld.
Wat moest ik daar nou van denken?
Toen ik thuis kwam zei Annemiek: “Wat zie je er uit. Het lijkt wel of je een geest hebt gezien…”
Ha ha.
Iets met een boer en kiespijn.
Het hield me uit de slaap. Zodra ik mijn ogen dicht deed zag ik het kind weer naar me kijken.
Om mezelf er van te overtuigen dat ik het me verbeeld had ging ik gistermorgen weer naar de supermarkt en rekende af bij hetzelfde meisje. Er gebeurde niets.
Maar gistermiddag stond ik stil voor een stoplicht. In de auto links naast mij keek een mevrouw mij indringend aan. Een starende, nadenkende blik, alsof ze me hypnotiseerde…..

Op 10 september verschijnt het 5e en laatste deel van Heksenkring: Slapen.
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.