Categorie: Alledag Pagina 237 van 302

31 juli: Katten & ik.

Door Ada

Op 31 juli 2017

Afgelopen weekend genoten we van een mini-vakantie in Enschede. Net als vorig jaar (zie 25 juli >>>) past Harriët op een huis van katteneigenaren die zelf op vakantie zijn.
Vrijdagmorgen vertrokken we; fietsen achterop de auto, spelletjes en breiwerk mee.
Nu ik dit schrijf is het zondagmiddag en zijn we op de terugweg naar Roden. Het lijkt wel of we een week zijn weggeweest; alle drukte van werk, huishouden en Rodermarkt was even weg.

We hebben Enschede en de omgeving op de fiets verkend; de wijk Roombeek, (na de vuurwerkramp helemaal vernieuwd) zag er flitsend uit met moderne architectuur (zie >>>).
Verder hebben de textielbaronnen eind 19e begin 20 eeuw grote landgoederen gesticht met weelderige parken er omheen; heerlijk om doorheen te fietsen.

Lonneker: arretjescake en krentenwegge

Rondom Enschede fiets je door dorpjes als Usselo, Boekelo en Lonneker.
Waar je dan op het terras van zo’n nostalgische dorpskroeg een groot glas thee bestelt met arretjes-cake of een plak krentenwegge. Geserveerd met een kuipje boter.

Verder hebben we het vooral rustig aan gedaan. De hele zaterdageditie van het NRC gelezen. Pizza gegeten in de hippe ‘Happy Pizza’ in de binnenstad. Terrasje gedaan met wijn en loempia’s. Zaterdagavond maakten we het in de Italiaans aandoende tuin gezellig met kaarsjes, een tuinhaard en een spelletje Machiavelli.

Poes Zoever deed haar uiterste best om vrienden met mij te worden. Als Harriët even niet de buurt was ging ze zielig bij haar lege bakje zitten en keek mij smekend aan.
Maar dat hielp niet; ze had al eten gehad. ‘
’s Morgens stond ze bij de slaapkamerdeur te wachten. Zodra ik de deur opendeed ging ze me voor de voeten lopen, kriebelde langs mijn benen en keek verwachtingsvol omhoog.
Maar ook nu stelde ik haar teleur; ik weet niet eens waar haar eten staat.
Zodra er eten in haar bakje zat werd ik weer genegeerd.
Fijn.
Want katten en ik……

Reageren

27 juli: HET VIRUS!(1.) Nu al…..?!

Door Ada

Op 27 juli 2017

In Kerk & gemeente

Vorig jaar op 24 september schreef ik over het besmettelijke virus dat zich rondom de vierde dinsdag van september door Roden verspreidt. (lezen? zie 24 september >>>)
Het virus kreeg ons wel te pakken, maar wij waren er al lang niet meer zo ‘ziek van’ als toen onze kinderen nog als figuranten op de Rodermarktwagen van de school zaten en wij als ouders dus actief meebouwden. Die tijd lag ver achter ons. Dachten wij.

Vorig jaar kregen wij in onze PKN-gemeente een nieuwe dominee met de naam Walter Meijles. Die stond op 24 september in het publiek bij de Rodermarkparade en stelde vervolgens de retorische vraag: “Waarom bouwen we eigenlijk geen wagen met de kerk?”
Op een retorische vraag wordt geen antwoord verwacht, dus dat werd door de gemeenteleden ook niet gegeven. Er werd hooguit een wenkbrauw opgetrokken en hier en daar werd de dominee zelfs achter zijn rug om uitgelachen.
“HAHAHAHA! Goed idee! Doen we niet!” en ieder ging weer over tot de orde van de dag.

Maar nieuwe bezems vegen schoon.
De aanhouder wint.
Hij is niet voor één gat te vangen.
Zomaar wat spreekwoorden die mij bij dit blog te binnen schieten.
Want wat is de realiteit? Gerard is twee avonden in de week weg. Naar de wagenbouw.
Ik breng één keer in de week koffie. Naar de wagenbouw waar zo een man of zes, zeven aan het zagen, timmeren en lassen zijn.
Er is een kledingteam druk aan het naaien. Voor de wagenbouw.
We zijn met het knutselteam aan het verzamelen en maken van materialen. Voor de wagenbouw.

Vandaag plaatste ik een wervende tekst op de website van onze PKN-gemeente (zie >>>)
Ook maakte ik een uitdeel-flyer voor het knutselteam met de vraag om helpende handen, restjes garen en haaksters die rondjes willen haken; op die flyer staat ook een patroon hoe je het rondje kunt haken. We horen steeds meer mensen die enthousiast worden en mee gaan doen. Het virus waart door Roden en heeft ons nu al te pakken!

Stiekem geniet ik er van.
Want, o ….. wat werd er altijd gezeurd tijdens die wagenbouwperiode.
Maar o……wat was het altijd gezellig!

Reageren

26 juli: Zomerzangavond in Dwingeloo

Door Ada

Op 26 juli 2017

In Alledag, Kerk & gemeente

Het was er al twee jaar niet meer van gekomen, maar gisteravond werkten Gerard en ik weer eens mee aan de ‘Zomerzangavond>>> in de Bruges-kerk’ in Dwingeloo.
Al vanaf het prille begin dat Gerard en ik samen zingen werken we mee aan deze avonden.
Meer dan dertig jaar geleden werden we benaderd door Roel Reiber (die wij tot die tijd alleen maar kenden als fietsenmaker/-handelaar op de Dwingelerbrink) die vroeg of we mee wilden werken aan een experiment: een ‘roept-u-maar-viering’.
De mensen die in de kerk zaten mochten hun voorkeur voor een lied doorgeven, dat gingen we dan met elkaar zingen. Er was een dominee die de boel aan elkaar praatte en Gerard en ik werden uitgenodigd ter opluistering van het geheel.
In het begin kwamen er nog niet zoveel mensen (ik meen 35 die eerste avond) maar in de loop van de jaren werd de zomerzangavond steeds populairder en rond het 25-jarig jubileum zat de kerk zes avonden per jaar stampvol. Experiment geslaagd.

Gisteravond om 18.55 uur stapten we de kerk binnen, ruim op tijd, want de avond begint om 20.00 uur. De eerste bezoekers zaten er toen al. Toen wij om 19.15 uur de apparatuur hadden opgezet en wilden inzingen was het al zo’n lawaai, dat we bijna niet boven het gepraat van de goegemeente uitkwamen. Het is namelijk altijd ook erg gezellig en gemoedelijk in Dwingeloo.

We ontmoetten enkele oude bekenden en hadden vooraf nog even overleg met Johan, die predikant van de avond én Roel Reiber: hij is nog steeds de motor achter de Zomerzangavonden.
Er wordt op zo’n avond ontzettend veel gezongen en je hoort dat de mensen daar heel erg van genieten. Het repertoire is breed: van psalmen en gezangen en Johannes de Heer tot Opwekking. Het zingen wordt echt beleefd; mensen zingen zich even los van hun zorgen. Ook emoties en tranen horen er bij, je hebt immers allemaal wel ‘zo’n lied’ waarbij de waterlanders los zitten.

Gerard en ik mochten gisteravond ook een aantal liederen zingen. We zijn dan niet gebonden aan een thema, dus zingen wat we zelf mooi vinden en dat aansluit bij de wensen van het publiek. Hopen we. In de pauze vertelde iemand dat ze het meest had genoten van een kinderliedje van Elly & Rikkert. En iemand anders was geraakt door”Als het donker wordt”, een lied dat we hebben overgenomen van de gospelgroep Marturion uit Beilen. Hij had jaren geleden gezongen bij dat koor en kreeg kippenvel toen hij ons het lied hoorde zingen.

Zelf werd ik geraakt door de predikant die de avond afsloot met een tekst uit Micha, namelijk vers 8 “Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God. (klik op de afbeelding voor een vergroting).
Daar kunnen we de week mee in.

Reageren

25 juli: Olde mannen in Rowol

Door Ada

Op 25 juli 2017

In Streektaol

Op 9 juli meuk ik veur de PKN-website een verslag van het tuunconcert in de tuun van Ben & Mathilde in Foxwolde. (zie >>>)
Peter Schaap was d’r die mörgen ok te zingen en die zung dat vassie van ‘de hoge heren van het dorp.” Bij oons allemaol hiel bekend.
Nao Peter weu d’r aandacht vraogt veur de dichter Albert Boelen uut Foxwolde.
Haar ik nog nooit van heurd.
Albert vertelde (as bruggie nao Peter) dat hij een ok een tekst haar maakt over heren in een dörp.
Gien hoge heren, maor olde mannen. In Rowol um precies te wezen.

Albert Boelen tiedens zien optreden op 9 juli

Het was een treffend gedicht. Wij as publiek zagen de olle kerels staon te teuten met mekaar.
Wij gniffelden um de herkenbare, nikszeggende praot.
Ik geneut d’r van, wat een mooi gedicht.

Nao ofloop wol ik Albert eem an de jasse trekken. Um te vraogen of wij misschien femilie bint (mien moe is per slot van rekening een Boelen) en of ik de tekst van zien gedichten much gebruken veur mien website. Maor ik verpreut mien tied; toen ik het d’r an toe haar was Albert al weg.
In de weken daornao prebeerde ik hum te bellen, maor ik tröf hum niet thuus, dus op den duur he’k een olderwetse kaorte veur hum op de busse daon met de vraog um contact op te nemen.

Dit weekend kwam zien antwoord via de mail met as bijlage de twee gedichten waor ik um vraogd haar.

Olde mannen in Rowol

De olde mannen van Rowol
op ’t baankien bij de meul
ze zit d’r allemaol
en och, ze zegt niet veul.
De olde mannen van Rowol
bint zuunig met heur taol.

Ze schoeft, ze stent
ze proemt tebak
en deinkt heur eigen weg.
Ze zet gien meinse
nog mear een hak,
want elk wet, wat hij kreg.

Ze praot van: “tja”,
“non ja” en “ach”
“ie kunt er niks van zeggen”,
“’t is wat” “of niet dan”?
met ’n grieze lach,
“wat valt d’r oet te leggen”?

Nikkopt naor de wichter
met broen gebit
schudkopt over ’t peard van Jan,
wat zul’j ok zeggen, waor as ’t in zit ?
“het is gien boer, die man “!
Ze wuult in ’t zaand met de gele klomp
“ach ja, ’t komp zo ’t komp” !

De olde mannen van Rowol
op ’t baankie bij de meul
nóg zit ze d’r allemaol
nóg zegt ze niet zo veul.
Want wiesdom wast in stilte
en stil ís ‘t – in Rowol…..!

(07.12.09 voor de molen van Roderwolde)

Mooi hè?
Albert gaf mij ok wat informatie over hum as dichter; het is een bescheiden man.
Hij nuumt zuchzölf een hobby-dichter, die dichten gebruukt om zölf de dinge wat op een rijgie te kriegen en rust te vinden. Hij hef (nog) gien bundelties uutgeven, maor hij drag op verzuuk wel ies wat veur. Hij drag de Drentse streektaol een warm hart toe en döt daorum met in de taolbeweging vanuit het Huus van de Taol; hij is een zogenaamde ‘keurnoot’ in Foxwolde en helpt zo nou en dan met teksten, b.v. bij het opstellen van een overliedensbericht, het vertalen van een tekst veur een tenielstuk of gewoon veur het schrieven van stukkies in de mooie Drentse taol. Misschien ken ie zien verhaolties over het duo Berend en Wubbegien, die zo nou en dan in De Krant verschient.

Nou heur ik joe denken: Albert haar toch twee bijlage’s bij zien mail daon?
Klopt.
Dat aandere gedicht komp op een volgend blog in de streektaol, want dizze smaakt naor meer hè? (zie voor het andere gedicht het blog van 19 augustus)

Reageren

24 juli: Een tuintje in mijn hart

Door Ada

Op 24 juli 2017

In Kerk & gemeente, Muziek

Mensen die mij kennen weten dat ik niet van de muziek van Jan Smit houd; toch staat nu zomaar de titel van één van zijn liedjes boven dit blog.
Gistermorgen noemde de voorganger dit lied in zijn overdenking. We lazen de gelijkenis over het graan en het onkruid (lezen? zie Mattheus 13: 24-30 >>> in de Basisbijbel.).
De dominee vond de vergelijking van Jan heel mooi: in het tuintje van ons hart wordt ook zaad en onkruid gezaaid, er komen niet alleen maar goede dingen in ons hart terecht. Het is aan ons wat we er mee doen. Het advies is: laat het samen opgroeien, wees kritisch op wat er in je hart leeft en vooral: oordeel niet te hard over je hartetuin. Of over die van je buurman. Reageer met mildheid en mededogen.

Wat een mooi beeld werd hier geschetst! De link met Jan Smith is de dominee vergeven: de boodschap kwam goed binnen op deze manier.

De liederen in de viering van gistermorgen waren erg mooi en met zorg bij het thema gekozen. Het waren bijna allemaal liederen die we ook met de cantorij hebben gezongen; o man, ik mis het nu al. Bij het lied “Die chaos schiep in mensenland’ was ik met mijn cantorij-achtergrond al aan het meetellen met het voorspel, maar in mijn enthousiasme was ik te voorbarig, ik zette het 1e couplet in terwijl de organist het een keer zou voorspelen.

Het begin en het eind van de viering raakten me. Vlak voor de dienst begon speelde Erwin een heel mooi stuk op het orgel; het was vast iets bekends want mijn buurvrouw humde een stukje mee.
Ook de slotzang vond ik een mooi onderdeel van de viering. We zongen de vertaling van Rikkert Zuiderveld van het lied “Sent forth by God’s blessing” , een volksmelodie uit Wales. Het staat in ons liedboek als nr. 425 met de titel: ‘Vervuld van uw zegen’. Dit zijn de laatste regels:
Om daar in genade uw woorden als zaden
te zaaien tot diep in het donkerste dal,
door liefde gedreven, om wie met ons leven,
uw zegen te brengen die vrucht dragen zal.”

Reageren

23 juli: Kip-saté uit de tuinhaard

Door Ada

Op 23 juli 2017

In Alledag, Koken & bakken

Wij zitten regelmatig op een zomeravond achterin de tuin bij een vuurkorf te genieten van een knapperend vuur. Maar zit je per ongeluk in de wind, dan moet je uitkijken voor vuurspatters; soms zit er dan zo maar een brandgaatje in je broek! Inmiddels is dat probleem opgelost: Gerard kreeg een tuinhaard voor z’n verjaardag.

Daarin kun je fantastisch ‘vuutje brann’n’, maar er zit ook een rooster bij, dus als je er briketten in brandt kun je er ook mee barbecuen. Gistermiddag hebben we dat met z’n tweeën uitgeprobeerd. Gerard verpakte een paar aardappels (uit eigen tuin) in aluminiumfolie, we haalden een krop sla uit de tuin en mengden die met een bakje komkommersalade en ik maakte zelf kip-saté.
– 2 teentjes knoflook uitpersen
– kipfilet in blokjes snijden, mengen met de knoflook.
– flinke scheut ketjap manis en een beetje maggi er door en even laten intrekken
– stukjes aan een saté prikker rijgen.
– 20 minuten op de bbq: lekker!

Na een half uur waren de aardappels gepoft en de kip-saté gaar. Een beetje kruidenboter en bieslook gebruikten we als finishing touch bij de gepofte aardappel.

Wat een succes; dat gaan we deze zomer nog een keer doen. We kunnen het ook nog uitproberen met wat anders. Bratwurst of zo…..

Reageren

20 juli: Canada 8 – Parkeerplaats voor koetsjes.

Door Ada

Op 20 juli 2017

In Alledag

In het begin van ons verblijf in Canada nam neef Fred ons mee naar St. Jacobs, een stadje in Ontario waar veel Mennonieten wonen.
Deze bevolkingsgroep leeft helemaal afgescheiden van de andere Canadezen. Ze leven nog zoals in het begin van de vorige eeuw: geen elektriciteit, geen gas en geen stromend water. Ze dragen een soort van klederdracht; mannen in het zwart en vrouwen in lange jurken met hoedjes. Ze hebben geen auto’s, maar verplaatsen zich met koetsjes met een paard er voor.

We bezochten de grote St. Jacobs-Market en onderweg zagen we al zo’n koetsje rijden. In het dorpje St. Jacobs zagen we meer koetsjes en groepen Mennonieten, maar ik voelde me bezwaard om langs de weg foto’s te maken. Dan maar geen foto’s, ik zou wel wat van internet zoeken voor dit blog.

Op onze laatste dag in Canada, weer terug bij onze familie, zochten we de Gorge van Elora weer op. (zie 23 juni >>>) We hadden een uitrustdag en wilden nog even genieten van de rivier en het mooie weer.
Tot onze stomme verbazing daalde een hele Mennonieten familie af naar de rivier; een moeder met 7 kinderen. We wisten al van Fred dat de Mennonieten niet graag praten met anderen, dus in eerste instantie hield ik me op de vlakte. De kinderen waagden zich schoorvoetend in het water en ik vertelde ze dat ze niet bang hoefden te zijn voor die grote mannen op de rots (Jan en Gerard).
Ze praatten onderling een vreemde taal.
Ik vroeg moeder wat voor taal ze spraken.
“Pennsylvanian Dutch, a mixture of Dutch and German”

Dat was gelijk een mooie opening voor een gesprekje.
Ik vertelde haar dat ik toevallig ‘dutch’ was en vroeg haar hoe ze ‘I live in a house’ zou zeggen.
“Iech woon in een house”.
Ze vertelde dat de taal in de loop van de jaren wel veranderd was. De Mennonieten gemeenschap in Mexico bijvoorbeeld spreekt al een heel andere taal.
Ze woonden in de buurt van St. Jacobs en ze waren een dagje uit, ze waren hier al eerder geweest. Ik mocht een foto maken, toen waadden ze verder naar een ander gedeelte van de rivier. De ontmoeting en het gesprek op deze laatste vakantiedag voelde als een cadeautje. Wat bijzonder!

Toen we terugliepen naar de auto zagen we hun vervoermiddel staan.
Het stond bij een parkeer-bordje waar een plaatje van een koetsje met een paard op staat met de woorden “Horse and buggy only”. Niet te geloven toch?

Reageren

19 juli: Teksten en gedichten van Merel.

Door Ada

Op 19 juli 2017

In Alledag, Lezen

Mijn collega kwam laatst met een leuke quote: ik laad je met rust.
Om even over na de denken. Ik zette het op mijn aantekeningenschrift dat altijd op mijn bureau ligt. Als ik iets heb afgehandeld streep ik het door en na een week stond ‘Ik laad je met rust’ als enige aantekening nog niet doorgestreept.

Zou het een Loesje-tekst zijn?

Via Google zocht ik het op en ik kwam uit bij Merel Morre.
Merel Morre is voormalig stadsdichter van Eindhoven en ze heeft een eigen tekstbureau.
Ik las een aantal andere bekende quotes van haar, zoals ‘Hallo leven, trek iets moois aan, we gaan!
Mijn interesse was gewekt en ik zocht naar meer informatie over haar.
Ze zit ook op Facebook en Twitter. Ik niet, dus dat schoot niet op.
Maar ze heeft ook een website, daar las ik nog veel meer moois van haar hand.
Twee gedichten haal ik even voor het voetlicht.

Het eerste heet ‘Thuis ofzo’. Merel heeft het geschreven naar aanleiding van de ramp met de MH17 nu 3 jaar geleden. Hierbij een link >>> naar dat gedicht. Denk daarbij aan die eindeloze rij kisten die uit het vliegtuig werden gedragen en de grote verslagenheid die toen heerste in ons land. Wat ben je dan een kunstenaar met woorden als je daar zo’n mooi gedicht over kunt schrijven.

Voor het tweede gedicht moet je thuis zijn in de Nederlandse spreekwoorden.
Het heet ‘Zo’n dag’ en we hebben allemaal wel eens zo’n dag.

Ik verdronk in haar site; ik bleef maar lezen.
Wat een mooie teksten.
Inmiddels staat haar website ‘Met mijn ogen dicht ik alles heel’ >>> bij ‘mijn favorieten’.
Als je naar die website gaat, scroll dan even naar beneden, naar 18 februari, daar schrijft ze over het overlijden van Dick Bruna.
Ze verkoopt ook heel bijzondere sieraden met haar teksten erop, zie hiervoor de site ‘Dicht op de huid’>>>

En dat allemaal gevonden door één quote van een collega.

Reageren

18 juli: Een gevaarlijk virus.

Door Ada

Op 18 juli 2017

In Alledag

….. ik zal het fort verdedigen….

Dinsdag. Eén van mijn drie ‘werk-dagen’.
Onze zomervakantie hebben we dit jaar al heel vroeg gehad.
Als collega’s nu roepen: “Nou, tot over drie weken, hé!” dan wens ik ze een goede vakantie en zeg dat ik het fort zal verdedigen tijdens hun afwezigheid.

Afgelopen weekend kreeg ik een app van vriendin Sinet.
Ze waarschuwde ons voor een gevaarlijk virus.
Dit was de tekst:

Waarschuwing: gevaarlijke virus!
Het heet ‘Worm Engaging & Recreation Killer’ (afgekort : W.E.R.K).
Je kan W.E.R.K. krijgen van je chef of van je collega’s.

Het virus wist je privéleven.
Op den duur heeft het virus je zodanig in de ban dat het al om acht uur ’s morgens actief wordt (soms nog vroeger) en dat je er de hele dag door geplaagd blijft.
Bij sommigen gaat het zelfs ’s avonds niet meer over en krijgt men er slapeloze nachten van.

Als je in contact komt met W.E.R.K. zijn er twee oplossingen:
– de eerste oplossing is ‘Werk Isolerende en Joviale Neutralisator’ (afgekort : W.I.J.N)
– de tweede heet ‘Betrouwbare Interactieve & Eliminerende Rebooter’ (afgekort : B.I.E.R)
Beide oplossingen zijn verkrijgbaar bij uw lokale slijterij,

gecombineerd met: Veel Eten, Rusten, Leven of Feesten (afgekort : V.E.R.L.O.F)

Deel dit bericht met je vrienden.
Heb je geen vrienden (meer)? Dan is het helaas te laat, dan heeft W.E.R.K. je al besmet!

Gelukkig hebben wij onze vrienden nog.
Zaterdagavond zaten we met het hele stel bij ons in de tuin op Waninge-plaza.
We maakten een afspraak om samen naar de Shakespeare-voorstelling ‘de getemde feeks’ te gaan.
Voor de rest was het gewoon erg gezellig. Met lekkere hapjes & drankjes, o.a. ‘Werk Isolerende en Joviale Neutralisator’ en ‘Betrouwbare Interactieve & Eliminerende Rebooter’.

Zo zorgen we er voor dat het virus ons niet te pakken krijgt!

Reageren

16 juli: Mieren bij Coenraad Wolter en Gesina.

Door Ada

Op 16 juli 2017

In Geschiedenis, Kerk & gemeente

Gistermiddag stond ik voor het eerst als vrijwilliger (zie blog 29 april>>>) in de eeuwenoude Catharinakerk op de Brink. Twee boekjes had ik gelezen over de geschiedenis van de kerk: laat maar komen die toeristen.
Anneke was er ook; zij zat achter de tafel met boekjes en CD’s en vroeg de bezoekers bij hun vertrek om iets in ons gastenboek te schrijven. Dirk speelde af en toe sfeerverhogend op het mooie Hinz-orgel en Hidde en ik liepen in de kerk, beantwoordden vragen en vertelden verhalen over de kerk en de families die op Mensinge woonden. Dat doen we vooral naar aanleiding van vragen over uitgestalde foto’s en oorkondes die in de kerk voor de rondleiding zijn opgesteld. Verder ligt er op de avondmaalstafel een prachtig album met foto’s van de Catharinakerk in verschillende stadia.

Er kwamen heel verschillende gasten binnen. Mensen die in Roden wonen en nieuwsgierig waren hoe de kerk er uit zag na de verbouwing dit voorjaar. Iemand uit Peize die een vraag stelde waarop ik het antwoord niet wist: wat is het verschil tussen een kloostermop en een tichelwerk-steen? Maar gelukkig is daar dan Hidde; die wist te vertellen dat kloostermoppen werden gebakken door monniken op de bouwplaats (in ons geval dus in de 13e eeuw) en tichelwerk-steen werd gebakken op een ’tichelwerk’-boerderij, zoals bijvoorbeeld de Kleibosch >>>. Weer wat geleerd.
Er was een echtpaar uit Zwolle dat al heel veel wist van oude kerken en orgels en er waren twee dames uit Brazilië met Nederlandse roots. Als je in gesprek komt met mensen hoor je de meest uiteenlopende verhalen. Eén mevrouw liep altijd graag even een kerk binnen omdat ze het gevoel had dat ze dan wat dichter bij haar overleden zoon was. “Die gewijde, soms serene sfeer roept van alles bij me op….”

Eén kind was er gistermiddag. Ze was met haar moeder aan het wandelen met de hond. “Mag ik wel even binnen kijken?” Tuurlijk. Mama bleef met de hond buiten. Ze liep naast me door het gangpad en wees naar de preekstoel. “Daar staat de meneer natuurlijk op die alles voorleest.”
Ze was gefascineerd door de glazen plaat voor de Kymelbank met de gemetselde cryptes van Coenraad Wolter en Gesina Ellents. “Liggen ze daar dan in?” Ik vertelde hoe lang al. En waar ze gewoond hadden. Dat ze heel deftig waren en een eigen bank hadden. Opeens ontdekte ze mieren onder het glas.
“Kijk! Mieren…….” het was even stil en de beestjes werden bestudeerd. “Mogen die daar wel onder komen?”

Het antwoord op die vraag wist ik ook niet, net als over die stenen. Ik heb het Hidde maar niet gevraagd.
Het meisje tekende het gastenboek in het prachtige, net geleerde handschrift van een zes-jarige.
Daarna liet ze mij haar schoenen zien: met wieltjes er onder! Dat moest ik natuurlijk even buiten gaan bekijken.

Ik had het inderdaad goed ingeschat toen ik solliciteerde naar dit vrijwilligersbaantje: net iets voor mij. Woensdagmiddag 26 juli mag ik weer.

Reageren