Categorie: Alledag Pagina 238 van 309

25 oktober: Zum Wohl.

Door Ada

Op 25 oktober 2017

Vandaag ben ik 57 geworden.
Een dag met gemengde gevoelens.

Mijn moeder en ik waren twee dagen na elkaar jarig; zij de 23e, ik de 25e.
In mijn jeugd een feestweek! Heel vaak was het herfstvakantie, opa en oma kwamen en de hele familie kwam ’s avonds op mijn moeders verjaardag.
(zie 16 november 2014 >>> voor een beschrijving van zo’n verjaardag).

De laatste jaren was ik net zo druk met mijn moeders verjaardag als met mijn eigen.
Daarover schreef ik in de loop van jaren regelmatig een blog.
(zie 2014 >>> 2015>>> en 2016 >>>>)
Dit jaar voor het eerst dus een verjaardag zonder de drukte van twee verjaardagen na elkaar.
Maar wel een verjaardag.

Een jaar erbij.
Ik koester deze verjaardag omdat ik weet dat jarig zijn en ouder worden niet vanzelfsprekend is.

Vanavond komt de hele familie en heffen we samen het glas.
Zum Wohl.

Reageren

24 oktober: Zeldzame vogel

Door Ada

Op 24 oktober 2017

In Alledag

Van het mooie weer van vorige week kreeg ik bitter weinig mee; de week stond helemaal in het teken van het afscheid van mijn moeder en dat speelde zich voornamelijk binnen af. Dondermiddag hadden we één verloren uur en ik vroeg Gerard en Carlijn of ze met me gingen voor een boswandeling in het Sterrebos.

In de late middagzon liepen we zonder jas in het herfstig kruidig ruikende bos.
Heerlijk rustig. Tot we bij de vistrappen kwamen.
Het bankje zat vol, het bruggetje stond vol en de beekwal aan de overkant zat helemaal vol.
Huh?
Het leek alsof er zo een bootje langs zou komen met Maxima er in.

Ik ging naast een meneer op het bankje zitten en vroeg hem wat al deze mensen bij onze anders zo vredige vistrappen deden.
Het bleek dat ze allemaal zaten te wachten op de verschijning van de waterspreeuw.
De meneer naast mij merkte ironisch op: “Het is een wat schuwe vogel die alleen voorkomt bij snel stromend, ondiep water. Hij loopt dan door het water en zoekt op de beekbodem naar insecten. Die hele batterij fotografen met hun kanonnen (hij bedoelde hun grote telelenzen) schrikt het beestje vast af, want we hebben hem nog niet gezien.”

Wij ook niet. Wij gingen daar ook niet op wachten. Ik zie de foto’s wel.
Even verderop zagen we een prachtige paddestoel. Heel bijzonder. Geen camera in de buurt, dus ik maakte deze foto. Misschien wel helemaal niet zeldzaam maar wel heel mooi.

Bij het zien van al die mensen rondom het kleine beekje in het Sterrenbos moest ik denken aan een quote in een MAVO-agenda van vroeger:
‘Een natuurliefhebber is iemand die honderd plantjes vertrapt om bij ‘die ene’ te komen.’

Op internet heb ik gezocht naar de naam van deze zwam, maar dat kon ik niet vinden.
Iemand enig idee?

Reageren

23 oktober: Mijn moeders verjaardag.

Door Ada

Op 23 oktober 2017

In Alledag

Vandaag is de geboortedag van mijn moeder; ze zou 86 geworden zijn.
Afgelopen zaterdag, 21 oktober, hebben we haar ter ruste gelegd naast mijn vader op de begraafplaats in Hoogersmilde.
Twee weken geleden tekende het zich al af dat ze haar verjaardag niet meer zou halen.
En áls ze het zou halen was er niets meer te vieren….. achteraf zijn we blij dat het niet meer hoefde.

De tekst waarop de afscheidsviering was gebaseerd was: In het huis van mijn Vader zijn vele woningen, Johannes 14 vers 2.
De dominee had een aantal weken geleden nog een tweetal gesprekken gevoerd met mijn moeder, daar was ik ook bij aanwezig.
De predikant vroeg: “Als ik nou over een aantal weken uw overlijden moet afkondigen mevrouw Vrieswijk, mag ik dan zeggen dat u thuisgekomen bent?’
Zonder aarzelen zei mijn moeder volmondig; “Ja.”
Ook de liederen die ze had uitgezocht getuigden van deze geloofsrust: Daar ruist langs de wolken, mijn Jezus ik hou van U en Tel uw zegeningen.
Gelukkig waren er andere lippen die deze liederen voor ons zongen; ik kon het niet. De emotie zit voor mij altijd in de muziek.

Tijdens de dankdienst voor haar leven hebben we haar als kinderen en kleinkinderen nog even in de schijnwerpers gezet; we lazen in onze eigen streektaal haar levensverhaal voor dat vergezeld ging van bijpassende foto’s.

Mijn broer en ik sloten ons verhaal af met de woorden:
“Wij holt heur in herinnering zoas ze altied was: een hiele lieve en zorgzame moeder en oma!”
Dag mam.
Dag oma.

Reageren

22 oktober: Een waardig levenseinde; dankzij ‘de wichter’ van Icare.

Door Ada

Op 22 oktober 2017

In Alledag

De laatste week van mijn moeders leven was moeilijk.
Door de leverkanker vielen steeds meer lichaamsfuncties uit. Heel langzaam vergiftigde de niet meer werkende lever haar lichaam en haar geest.

Ze heeft het waardig gedragen. Ze vertikte het om in bed te blijven liggen. Toen Gerard en ik zondagmiddag 15 oktober rond half één mijn broer aflosten zat ze nog dapper in haar stoel. Mooie kleurige blouse met een zwarte broek aan. Dat was ’s morgens nog altijd wel even een dingetje. Een verpleegkundige die een bruine broek bij een blauwe top uitzocht kreeg te horen: “Nee, dat past niet bij mekaar!”
En die zondagochtend was de zwarte broek nog zorgvuldig uitgezocht: “Moet wel lang genog wezen bij de enkels.”

Maar halverwege die zondag moest ze het opgeven. De gang van het bed naar de stoel werd te zwaar. “Laot mij nog maor eem liggen.”
Maandagavond 16 oktober om 18.45 uur is ze overleden.
Waardig tot het eind.
In haar eigen huis; mijn broer en ik stonden aan haar bed.

Dit konden we voor haar doen dankzij de niet aflatende hulp van Icare. Er was een dagteam. Een avondteam. Een groep ‘nachtzusters’. Medipoint verzorgde een sleutelkluisje, een hoog-laag bed, een postoel en speciale anti doorligkussens. Ma werd geholpen met de medicatie, met wassen, douchen en eten. Wij waren er voor het gezelschap en de geruststelling . Maar het was ook een hele geruststelling dat ‘de wichter’ (zoals mijn moeder hen steevast noemde) regelmatig langskwamen.

Wat moeten die meiden hard werken.
En wat waren ze lief voor mijn moeder.
Met dit blog wil ik, ook namens mijn broer, ‘de wichter’ heel hartelijk bedanken voor alle goede zorgen waarmee ze mijn moeder hebben omringd. Als je er van zo dichtbij mee geconfronteerd wordt zie je pas hoeveel mensen in touw zijn rondom het welzijn van één patiënt.

Chapeau!

Reageren

14 oktober: Zorgverlof

Door Ada

Op 14 oktober 2017

In Alledag

Het zat er al een tijdje aan te komen: mijn moeder heeft meer zorg nodig dan Icare haar kan bieden. Op mijn werk heb ik recht op zorgverlof en daar maak ik met ingang van vrijdag gebruik van. Op deze manier willen we mijn moeder de gelegenheid geven om thuis te sterven.

Intensief, emotioneel en energievretend.
Maar ook waardevol.
Ook met betrekking tot deze website neem ik even zorgverlof; ik ben een tijdje off-line.

Reageren

13 oktober: ’t Pééérd van ome Loeks is dood…..

Door Ada

Op 13 oktober 2017

In Alledag, Geschiedenis

Woensdag namen we onze Canadese gasten mee naar de stad Groningen; zus Hennie ging ook gezellig mee. We begonnen met een bezoek aan IKEA. Niet dat ze die in Canada niet hebben; maar je kunt er even heerlijk ronddobberen en iedereen vindt er wel iets van zijn gading. En natuurlijk kun je daar lekker lunchen.

Daarna gingen we naar de binnenstad. We bezochten het hofje bij de Pepergasthuis-kerk en bewonderden allerlei oude gebouwen in de stad. De Canadezen keken zich de ogen uit. Zoveel oude gebouwen. En zoveel fietsers! We hadden ze van te voren gewaarschuwd: “Beware of the bicycles!” Ze komen van links, van rechts, voor, achter en zelfs als je op een zebrapad loopt: ze stoppen niet.
Toen we bij de universiteit kwamen kon je er bijna niet voorlangs lopen wegens de grote aantallen fietsen. Er werden foto’s gemaakt. “Unbelievable!”

We maakten een rondvaart door de grachten van Groningen en kregen in drie talen uitleg over de geschiedenis van Groningen. Vroeger, toen het een grote Hanzestad was, was er een open verbinding met de zee, toen was er in de stad nog sprake van eb en vloed.
Dat vind ik dan ‘unbelievable’…..
In de boot werden we gewezen op verschillende standbeelden, o.a. het peerd van ome Loeks.
‘I want a selfie with that one!” riep Judy, dus na de rondvaart zochten we ome Loeks op. We zongen zelfs het bijbehorende lied voor onze gasten.”What is the story of ome Loeks?” vroegen ze.
Wisten wij veel? Wij zijn Drenten……
Judy kreeg haar selfie en we maakten een paar groepsfoto’s. Ome Loeks werd even stevig vastgehouden!
We keken nog even binnen in de 19e eeuwse stationshal en liepen langs de enorme fietsenstalling. “I’ve never seen so many bikes in my life before.”

We sloten ons dagje uit af met een glaasje wijn en een pizza in Roden. Ome Loeks was al weer vergeten. Judy was in het restaurant helemaal ‘in love’ met een klein jongetje van 10 maanden.
‘Look at that smile. He’s adorable…..!

Reageren

12 oktober: Als ik de baas zou zijn van het journaal

Door Ada

Op 12 oktober 2017

In Alledag

Maandagmorgen zat ik achter m’n toetsenbord het blog van maandag te schrijven.
Radio 5 aan, kopje koffie er bij, ‘me-time’.
Tijdens de arbeidsvitaminen was er een gesprekje met Ilona Hofstra, een coryfee uit vroeger tijden. Het gesprekje ging over programma’s die ze had gemaakt.
Ze liet zich heel kritisch uit over het nieuws zoals dat tegenwoordig tot ons komt.
“Luister nou eens kritisch naar het nieuwsbulletin dat we net hebben gehoord. Het gaat alleen maar over geweld en criminaliteit. Politie in Brabant is bezig met het opsporen van drugs. Dat is toch geen nieuws? Dat doet de politie overal in Nederland. Spijkers in de maiskolven van een boer ergens in Nederland. Ieder uur nieuws over de zoektocht naar het vermiste meisje, nu al een week lang. Al die aandacht voor het negatieve, waarom?
Waarom niet ook aandacht voor positieve dingen? Initiatieven voor meer duurzaamheid bijvoorbeeld, groepen mensen die hun buurt leefbaarder maken, ideeën over hoe je dat kunt doen. Hou eens op met al die aandacht voor wat fout gaat.”

Ze mocht een plaatje uitkiezen voor de Arbeidsvitaminen.
Ze koos “Als ik de baas zou zijn van het Journaal” >>> van Kinderen voor Kinderen.
Nu ik het na jaren weer hoorde viel me op hoe leuk de tekst eigenlijk is.
“Dat moet op mijn website” dacht ik. “Meer aandacht voor het positieve!”

Reageren

11 oktober: Een kei in het huishouden.

Door Ada

Op 11 oktober 2017

In Alledag

Mijn moeder was een kei in het huishouden.
Was.

In de week dat ze kwam te vallen (eind augustus) vroeg ze of ik koffie wilde zetten.
Werkelijk waar: ik moest zoeken waar het spul stond.
Dat deed ik gewoon nooit bij mijn moeder; ze had altijd alles piekfijn voor elkaar.

Toen ze terugkwam uit de Boshof wilde ze eigenlijk nog wel van alles zelf doen, maar dat bleek al gauw wishfull thinking.
Ze wou het wel, in gedachten kon ze het ook wel, maar het lukte niet meer.
Op een zondagmorgen trof ik haar huilend bij het aanrecht: ze wist niet meer hoe ze koffie moest zetten.
Fysiek en mentaal moest ze inleveren, eigenlijk elke dag een beetje.

De was bleef liggen.
Die nam ik mee; braaf stond ik van alles te strijken.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik zelf amper meer doe, wat bloesjes en katoenen broeken, voor de rest vind ik het allemaal niet nodig.
De afwas bleef staan.
De eerste keer dat ik haar appartement binnenkwam en het aanrecht vol vieze bordjes en kopjes stond…… zo triest vond ik dat.
Niet dat dat bij mij nooit gebeurt, regelmatig zelfs, maar bij ma was het aanrecht altijd leeg. Spic en span.

Op donderdagmorgen komt de huishoudelijke hulp. Drie en een half uur.
Bedden worden verschoond en als een witte tornado gaat Mirella de hele boel bijlangs.
Met onze hand- en spandiensten voor wat betreft de was, afwas, boodschappen etc. is het goed te doen.
Waar het huishouden voor mijn moeder altijd het belangrijkst was, kan het haar nu allemaal niks meer schelen.
Daaraan kan ik zien hoe ziek ze is.

Gisteren, na het weggooien van het afwaswater, ontdekte ik na het wegtrekken van het schuim dat het afvoertje vol bruine aanslag zat.
Niet erg, als het maar functioneert.
Maar ik heb het toch even schoongeschuurd.
Hoeft natuurlijk niet.
Maar het is wel mijn moeders keuken.

Reageren

10 oktober: Spieker houw’n. Over horseshoes en handgrenades.

Door Ada

Op 10 oktober 2017

In Alledag

Gisteren vertelde ik dat onze Canadese gasten naar andere familie gingen op zondagmorgen. Naar Lianne en Han om precies te zijn; Lianne is de dochter van Jan en Lammie en woont in Roden.
Na de kerk gingen wij daar ook heen.

Het was lekker weer en een klein groepje ging naar buiten. Han introduceerde iets nieuws, een stoer spel voor mannen. Het heet ‘spiekerhouw’n’. Benodigdheden: een dikke, afgezaagde eikenstam van een meter hoog en een doorsnee van ongeveer 40 cm, voor iedere man ( 5 in dit geval) een dikke spijker van 16 centimeter en één hamer. De spijkers worden in het hout geslagen, zodat ze allemaal even hoog staan. vervolgens slaat iedere deelnemer om de beurt een keer met de hamer op zijn spijker. De winnaar is degene wiens spijker het eerst in het hout verdwenen is. De winnaar betaalt de spijkers, de verliezer betaalt de drankjes. Ik hoef vast niet uit te leggen dat je beter de winnaar kunt zijn…

Je mag niet ‘richten’, je moet de klap vanuit de losse pols geven. Moeilijk! De mannen

Come on girls, we’re gonna join them!

stortten zich op het spel.
Spanning en sensatie. Met veel ‘oeh’ en ‘aargh’ en ‘shit man’, zoals dat gaat bij mannen onder elkaar.
Gerard, voormalig bouwvakker, was de winnaar.
Fred, de enige Canadees van de spiekerhouwers, bakte er niks van. Het kon hem geen bal schelen, het plezier spatte er van af. De vrouwen stonden binnen het gedoe vanaf een afstandje te bekijken en commentaar te geven. Judy stond te wippen op haar voeten. “Come on girls, we’re gonna join them!”
Han haalde nieuwe spijkers en zette er tien klaar in de boomstam. Feest was het. Toegegeven: mannen kunnen dit beter. Behalve Fred. Hij was de beste van the girls.

Close is only good…..

Na weer een misser gebruikte hij een mooi toepasselijk Canadees spreekwoord: close is only good in horseshoe and handgrenades.
De betekenis van dit spreekwoord heeft wat uitleg nodig: bij het Canadese spel horse-shoe moet je hoefijzers om een pin gooien, maar als je hoefijzer binnen 1 cm van de pin ligt krijg je toch een punt. En bij het gooien van een handgranaat is het ook niet erg als je een beetje naast het doel zit, je richt eromheen toch wel genoeg schade aan.
Fred miste best vaak de spijker, net als alle meisjes. Close. Maar dat schoot niet op. Close is only good…..
Maar dat had absoluut geen invloed op de lol die we hadden. De foto’s zeggen genoeg.

Reageren

9 oktober: “Ik smoor het stemmetje….”

Door Ada

Op 9 oktober 2017

In Kerk & gemeente

Zondagmorgen. Gerard moest al op tijd weg om de activiteiten markt van de ZWO voor te bereiden. De Canadese gasten gingen koffiedrinken bij een ander familielid en om 9.45 u wandelde ik naar Op de Helte voor het bijwonen van de wekelijkse viering van onze PKN-gemeente. Toen ik naast Gerard zat zei hij dat hij een schilderij wilde kopen; in de hal waren de kunstwerken te bewonderen die zijn gemaakt voor de ZWO-kalender van 2018.
O?
Zonder overleg?!?
Toen ik na de viering ging kijken welke hij bedoelde snapte ik het meteen; inmiddels heb ik al met de kunstenares afgesproken dat wij hem na de tentoonstelling van haar kopen.
We zeggen nog even niet welk kunstwerk het is.

De viering stond in het teken van de gelijkenis die Jezus vertelt over iemand die een wijngaard aanlegt. Hij stelt pachters aan die de wijngaard voor hem beheren. Als hij vervolgens knechten stuurt om de oogst op te halen worden die knechten mishandeld en vermoord. Als hij tenslotte zijn zoon stuurt wordt die ook vermoord.

Recht en onrecht.
Rechtsbetrachting of rechtsverkrachting.
De preek kwam akelig dichtbij onze huidige maatschappij. De predikant fileerde de uitspraken waarmee wij dagelijks door politici, bankiers en ondernemers om de oren worden geslagen.
En dat schuurde.
Dat voelde erg ongemakkelijk.
Want welke rol spelen wij in onze maatschappij?
“Het gaat toch goed? ”
Waarom is de voedselbank dan nog nodig?

De voorganger vertelde over het stemmetje van zijn geweten. Over je eigen rol.
“Eigenlijk zou ik….maar het geeft zo’n gedoe….”
De dominee was heel eerlijk.
“Ik smoor het stemmetje. Het is te moeilijk. Wat moet ik nou met een verhaal over honing die bol staat van insecticiden.”
Benieuwd naar het hele verhaal van Meijles? Luister dan hier Kerkomroep >>> naar een weergave van viering. De preek begint bij 39.00 minuten. (Op de Helte, zondag 8 oktober, klik op luisteren, dan met het ’tijdbolletje’ schuiven naar 39.00).

De organist speelde na de uitleg een bewerking van het lied “Wat zijn de goede vruchten. die groeien aan de geest?’
Dat lied had eigenlijk na de preek gezongen moeten worden. Want wat zijn de goede vruchten? Op internet vond ik een mooie afbeelding met een opsomming.
Tijdens de koffie sprak ik met Netty over deze preek. Ze zei:
“Wat moet je met alle onrecht in de wereld. Wat kun je er als individu aan doen? Ik probeer maar op mijn eigen vierkante meter het goede te doen. Daar heb ik m’n handen al vol aan. Mijn moeder zei altijd: Breng maar eens een pannetje soep naar je zieke buurvrouw. ”
Spijker op z’n kop.
De spijkers kwamen deze zondag nog eens voorbij, daarover meer in het blog van morgen.

PS. Na de koffie sprak ik Jaap. Hobby-imker. Hij was verdrietig omdat de honing en de bijen zo negatief in het nieuws waren gekomen.
“Bijengif in de honing!” schamperde hij. “Bijengif krijg je in je lichaam als de bij je prikt en zit beslist niet in de honing.”
Zo ist.
Allemaal naar Jaap voor honing.

Reageren