Categorie: Alledag Pagina 259 van 302

15 september: Hoogersmilde blues.

Door Ada

Op 15 september 2016

Gisteravond zat ik rond kwart voor acht in de auto. Mijn moeder was opgenomen geweest in het ziekenhuis, maar mocht gelukkig al weer naar huis en ik had nog even bij haar koffie gedronken. Het was een prachtige, zwoele zomeravond en tegen zonsondergang zaten in Smilde nog wat groepjes mensen aan de kant van de vaart. Beetje vissen, beetje teuten. Dat zijn de momenten waarop ik speldenprikjes heimwee in mijn buik voel.

Aan de stille kant van die Drentse Hoofdvaart hebben Gerard en ik de eerste jaren van ons huwelijk gewoond. Daarvoor had ik er jaar in jaar uit langs gefietst naar de Mavo (Smilde) en de Havo (Assen).
Toen wij aan de vaart woonden genoten we van de charmes die zo’n kanaal voor je deur met zich meebrengt. ’s Zomers vissen. Soms in de winter schaatsen. Genieten van een ganzenfamilie in de vaartwal. Ik kan me nog herinneren dat ik er eens zat te vissen met een hengel zonder aas aan het haakje. Dat kwam omdat Gerard er niet bij was en stel je voor als ik dan wat ving! Ik durfde zelf de vis niet van de haak te halen. Maar zonder hengel alleen aan de vaart zitten was ook een beetje raar, daarom viste ik met een leeg haakje. “Wilt wat bieten?” “Ja heur….”

een slieve

Gerard en ik koesteren de herinnering aan Jan Knelis, een boer die een eindje verderop woonde. Hij fietste op een avond langs ons huis terwijl wij aan de vaartkant zaten. Hij stapte af en vroeg of wij zin hadden aan verse, koele karnemelk. Die had hij namelijk net opgehaald bij zijn broer vandaan. De melkbus stond achter op zijn pakjesdrager.
We kregen de verse karnemelk aangereikt in een ‘slieve’ die in de melkbus zat, we mochten hem zo aan de mond zetten. Lekkerder karnemelk heb ik nooit meer gehad.

Eenmaal in Roden was het ook wel weer over met de heimwee.
Op het beursterrein is men al druk bezig de Jaarbeurs op te bouwen.
Nog een dikke week: dan is weer de Rodermarktfeestweek!

Reageren

14 september: Sharing the joy.

Door Ada

Op 14 september 2016

In Alledag

Twee jaar heb ik deze website nu. In eerste instantie was het een experiment van een jaar. Kan ik het? Heb ik genoeg onderwerpen/schrijfstof? Lukt het me om regelmatig iets te bloggen? Alle vragen kunnen met ‘ja’ worden beantwoord.

“Waarom doe j ‘ dat eigenlijk! Kost ja hartstikke veul tied.” merkte laatst iemand op.
En inderdaad, het kost tijd. Maar een andere hobby kost ook tijd en het schrijven voor en bijhouden van het blog vind ik erg leuk om te doen.
Het laat me iedere dag wel even nadenken over wat waardevol was.
Waar moest ik om lachen? Wat raakte me? Waar genoot ik van?

Een paar maanden geleden was een Amerikaanse moeder ineens wereldberoemd door een aanstekelijk filmpje dat ze op YouTube had gezet. Ze verkneukelde zich over een masker dat ze had gekocht en ze ging helemaal uit haar dak van de lol. Het filmpje verspreidde zich razendsnel de wereld over. Naderhand werd haar gevraagd naar wat ze het leukste gevolg vond van wat haar was overkomen. Het antwoord was ontwapenend: niet alle cadeaus, niet alle media-aandacht, maar “sharing the joy”: het delen van het plezier.

Lezen, handwerken, muziek, bloemen, streektaal, geschiedenis, muziek…..

Dat is ook een onderdeel van mijn motivatie. En het leuke is: het werkt! Mensen koken met de recepten die op het blog staan of gaan naar een tentoonstelling/museum dat werd genoemd. Ze maken handwerkjes met de uitgeschreven patronen, lezen een Drents verhaal voor op een bijeenkomst, maken met de kleinkinderen een herfstkrans die op het blog werd beschreven en genieten van de uiteenlopende muziekjes die voorbij komen.
Maar ik deel niet alleen plezier. Het leven bestaat tenslotte niet alleen maar uit plezier maken. De beschrijving van de kerkelijke vieringen bieden anderen troost en zetten mensen aan het denken.
Ziekte, rouw, verdriet: ook die onderwerpen komen af en toe aan bod.
Die emoties hebben ook hun waarde.

Na twee jaar is het voor mij geen vraag meer of ik nog doorga met het blog. Via de mondelinge reacties, mails en de statistieken weet ik dat veel mensen genieten van de dagelijkse waarde. IJs en weder dienende blijf ik dit nog wel even doen.
Groot voordeel van zo’n blog: het schrijven van een tekst gaat mij inmiddels wel heel gemakkelijk af! Daar heeft mijn werkgever dus ook nog wat aan…..

Toch gaat er iets kleins veranderen. Dochter Harriët bracht mij op het idee om zo af en toe een gastblog te plaatsen, geschreven door iemand anders. Zij had nog wel een leuk idee.
Dus binnenkort lees je misschien wel over iets wat Gerard met de wereld wil delen. Of Carlijn of Frea. Maar het eerste gastblog komt van de hand van Harriët.
Binnenkort in dit theater.

Reageren

13 september: Disneyprinsessen & Raketten.

Door Ada

Op 13 september 2016

In Alledag, Sweet memories

Tussen de middag zaten we met collega’s onder een grote parasol even lekker buiten; heerlijk, even met m’n breiwerkje en m’n broodje & karnemelk weg van het beeldscherm.

Eén van de mannelijke collega’s haalde z’n brood uit een trommeltje met drie Disneyprinsessen er op.
Een vrouwelijke collega kwam naast hem zitten, pakte het trommeltje op en vroeg:
“Wat is dit den nou, Jan….!”
Jan werd er niet heet of koud van. Het gezinslid van wie het trommeltje ooit was wil er waarschijnlijk niet meer mee gezien worden, want hij antwoordde: “Ja, dizze was nog over. Dei laotn ze veur mie liggen. Kiek. Doornroosje…..”

Vanmiddag, zo’n beetje op het heetst van de dag, kwam een andere collega met een doos binnenlopen. “Wie wil er een waterijsje?”
Iedereen. We kregen allemaal een raket. Een raket!
Het is altijd wonderlijk wat zoiets in mijn hoofd teweegbrengt.
In gedachten zie ik de ligweide en het loket van zwembad ‘het Bosbad” in Hoogersmilde.
En ik voel het kwartje weer dat ik meekreeg van mijn moeder voor iets lekkers.
Een Ola Raket kostte een kwartje, maar een snoepketting (met van die bleke snoepjes met een gat aan een elastiekje) en een dropveter waren samen ook 25 cent.
Ingewikkelde keuze’s voor een kind van 8.

De Disneyprinsessen deden me denken aan de tijd dat mijn kinderen nog klein waren, het raketijsje brengt me terug naar mijn eigen jeugd.
Sweet memories.

Reageren

12 september: Dik Trom & sprookjes.

Door Ada

Op 12 september 2016

In Kerk & gemeente

Gistermiddag ging een grote wens van mij in vervulling: we zongen met twee cantorijen en een aantal ‘losse gemeenteleden’ (mijn Gerard ook!) in een viering. We werden omschreven als ‘groot gemeentekoor’! Het was dan ook een heel bijzondere gelegenheid voor dit samengestelde koor: de feestelijke intrededienst van onze nieuwe voorganger ds. Walter Meijles.

En feestelijk was het. Een bomvolle kerk, een inspirerende overdenking en fijne samenzang;

Ds. Walter Meijles

het orgel/pianospel van Erwin Wiersinga maakte het feest compleet.
We hoorden twee bekende gedeelten uit de bijbel: het gedeelte uit Jesaja (2:1-5) waarin wordt aangekondigd dat de zwaarden worden omgesmeed tot ploegscharen en het verhaal van de bruiloft te Kana zoals het wordt omschreven in Johannes 2 (zie >>> voor dit verhaal in de basisbijbel). Onze nieuwe voorganger reeg verschillende gezichtspunten aaneen. De moeder van Jezus werd vergeleken met de ouders van Dik Trom, die ondanks de dingen die verkeerd gingen altijd al de waardevolle kanten van hun kind hadden gezien. ’t Is een bijzonder kind en dat is ‘ t ie!
We konden het verhaal ook bekijken als een sprookje zoals dat van oorsprong bedoeld is: een oud volksverhaal vol levenslessen waar we ook heden ten dage iets van kunnen leren.

Het logo van onze gemeente had ook een prominente plaats in de preek: de drie gekleurde delen staan voor God de Vader, God de zoon en God de heilige geest en het lege stuk…..dat zijn wij; de kleurrijke gemeente die wij samen zijn. Voor de officiële uitleg van het regenboogornament klik hier >>>

Deze viering belooft wat voor de toekomst. Ook op zanggebied heeft deze dominee wat in zijn mars: hij zong solo het vijfde couplet van het lied ‘Wil je opstaan en mij volgen’ uit de Iona-bundel
Heer van liefde en van licht, vervul mij met uw geest
Laat mij zijn op u gericht en maak mij onbevreesd.
Opdat ‘k in uw voetspoor ga, uw ontferming achterna
En met lijf en ziel besta in U en Gij in mij.

Meestal duren zulke intrede-diensten erg lang door de eindeloze toespraken. Zo niet gistermiddag: twee sprekers die het niet te lang maakten. De voorzitter van onze kerkenraad vatte de inborst van de Noordelingen die Roden hoofdzakelijk bevolken als volgt samen: De Drent is te aardig om eerlijk te zijn, de Groninger is te eerlijk om aardig te zijn en de Fries heeft een extra breed bed zodat hij ’s nachts ook dwars kan liggen.
In de praktijk valt dat allemaal reuze mee hier in Roden. Wij wonen al meer dan 25 jaar in deze zeer aangename smeltkroes van streekculturen en ik heb er alle vertrouwen in dat deze West-Friese Walter zich er prima mee zal redden!

Voor een volledig verslag van de middag op onze PKN-website klik hier >>>.
Daar vind je ook een prachtig foto-verslag van Han Post.

Reageren

11 september: Met Gerard in de MG

Door Ada

Op 11 september 2016

In Alledag

PKN-gemeentelid Gerard heeft een MG. Dat is een bijzondere, oude auto.
(Meer weten: zie >>>) Het exemplaar van Gerard komt van oorsprong uit Engeland en is gebouwd in de jaren ’50 van de vorige eeuw.
Vanmiddag vroeg hij mijn Gerard of die even met hem mee wilde om de MG ergens vandaan te halen. Op de terugweg kwamen ze langs de Boskamp om de auto te laten zien. (klik op de foto voor een vergroting) . Of ik ook even meewilde voor een klein rondritje.

Gerard & Gerard in de MG

Maar dat was leuk! Zat ik zomaar met wapperende haren naast ‘de andere Gerard’ in zo’n prachtige old-timer! Onderweg merkte ik wat zo’n bijzondere wagen met omstanders doet: mensen zwaaien, groeten, roepen iets. Je hebt zelfs op je ouwe dag zomaar sjans in zo’n classic car! Wat een cadeautje……en we hadden al zo’n bijzonder middag gehad, want onze nieuwe dominee is bevestigd. Daarover morgen meer, wordt vervolgd!

Reageren

9 september: Crochet (haken)

Door Ada

Op 9 september 2016

In Alledag, Haken

Vorige week voerde ik een skype-gesprek met dochter Frea in Nottingham. Naast haar op de bank zat Jon, haar Engelse vriend waar ze mee samenwoont. Het is heerlijk om het stel zo gelukkig te zien, het maakt het gemakkelijker om te aanvaarden dat ze zo ver weg zit.

Voordat Jon en Frea verkering hadden hoorden wij al verhalen over hem. Jon zat bij haar in het toneelgroepje en had bijzondere hobbys. Hij deed bijvoorbeeld aan zwerkbal….. een spel dat ik alleen kende uit de Harry Potter boeken waarbij deelnemers op bezemstelen vliegend op zoek gaan naar een klein balletje.
“O? Hoe dan?”
“Nou, zonder bezems maar wel dezelfde spelregels.”
Dus.
Verder kan Jon haken en breien.

Frea aan de tap in ’the Johnson Arms’ in 2012

In ’the Johnson Arms’, de kroeg waar Frea werkt was hij met vrienden iets komen drinken en Jon had zitten haken. Frea had zich er natuurlijk tegenaan bemoeid en kennelijk was er een enorme klik tussen haar en Jon, want de vaste gasten, ’the locals’, constateerden dat Frea het wel heel leuk had met ’that guy who likes to crochet’.

Een paar weken later draaide Frea een late bardienst in ’the Johnson Arms’.
Jon, very in love, stuurde haar een appje: “Good night honey…”
Frea grijnsde verliefd naar haar telefoon.
Eén van the locals vroeg: “Why are you smiling at your phone?”
Frea: “Someone calls me honey!”
Waarop de stamgast suggestief vroeg: “Does he like to crochet perhaps….?”

Nu woont ze dus samen.
Hij haakt nog steeds.
Toen ze een half jaar verkering hadden had hij een zelfgemaakt cadeautje voor haar: een gehaakt groen dinosaurusje.
Hoe origineel!
En nee: daar is geen patroon van, hij bedenkt het ter plekke. Dat schreef ik dus al: hij heeft bijzondere hobby’s. Maar hij past prima bij onze familie.
Frea zette de afgelopen week ‘de Elstar-appels met de sticker’ (6 september) op haar blog met de opmerking:

My parents planted a tiny apple tree and are now confusing the neighbors by putting brand stickers on the apples from the tiny apple tree.

This explains so much about my family.

Reageren

7 september: Gaat de tijd sneller?

Door Ada

Op 7 september 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteravond kwamen we voor het eerst dit seizoen weer bij elkaar met de Gespreksgroep ’93.(zie 22 april 2015 >>>)
Er was van te voren geen onderwerp vastgelegd. In de praktijk blijkt namelijk dat dat niet zo zinvol is zo’n eerste avond. We zaten heerlijk bij een van de leden in de tuin en vertelden elkaar over onze belevenissen van de afgelopen maanden. We hoorden verhalen over een vakantie met paarden in Zuidlaren, zes weken noodgedwongen rust na een operatie en een reis naar de golf van Biskaje in een Volkswagen busje. Eén stel vertrekt vandaag nog voor een wandel-fietsvakantie naar Duitsland.
Eén vakantieverhaal was het meest spectaculair: hun hond had tien puppy’s gekregen! TIEN! Prachtige filmpjes zagen we. Maar vakantie was het niet geweest…..

Bij onze gastvrouw stond een bos bloemen met een kaartje er aan. Nieuwsgierig vroeg ik: “Heb je bloemen gekregen?” “Ja, van mijn werkgever: deze week was ik twintig jaar in dienst!” Dat had ze zelf nog niet bedacht. Een giller vond ze het. ‘Twintig jaar, dat kun je je toch niet voorstellen?!”
Toen was het 1996. Onze groep bestond toen 3 jaar. Onze Carlijn was toen twee; een ander tijdperk.
Een van ons zei gisteravond: “De tijd gaat toch ook veel sneller dan vroeger!”
Dat denk ik niet. Ieder uur heeft zestig minuten. Als kind moest ik eens wachten tot tien voor twee voor ik naar het zwembad mocht. Dat duurde nog twintig minuten. Die minuten heb ik toen helemaal uitgeteld. Twintig keer 60 seconden. Dat ik het nu nog weet zegt iets over mijn tijdsbeleving toen: wat duren twintig minuten dan lang!
Tijd is dus relatief. Wat ik inmiddels wel weet dat je je tijd maar één keer kunt besteden, daarom beleef ik mijn tijd graag met andere mensen, in steeds wisselende verbanden.
Toen ik gisteravond terug liep naar huis hoorde ik de rest nog kwekken en ginnegappen bij het afscheid.
Wat een waardevolle tijdsbesteding; al drieëntwintig jaar!

Reageren

6 september: Te mooi voor appelmoes.

Door Ada

Op 6 september 2016

In Alledag

Vroeger kregen wij altijd val-appels uit de boomgaard bij het huis van mijn schoonmoeder.

Ook toen zij daar al niet meer woonde haalden wij daar de appels onder de bomen vandaan, maar toen haar huis werd verkocht was het gebeurd met de grote wasketels vol appelmoes. (voor de omschrijving van hoe je zelf appelmoes maakt zie 13 sept 2014 >>>)
Dat misten we toch wel een beetje. Dus toen wij dit voorjaar iets meer ruimte in de tuin kregen plantten we twee appelbomen: een elstar en een cox. We rekenden er niet op dat die kleine boompjes dit jaar al vruchten zouden dragen, maar de Elstar bloeide dit voorjaar al uitbundig en nu ziet het er zo uit. (zie foto rechts).
Het rood-witte afzetlint oogt wat dramatisch, maar het is bedoeld om de vogels weg te jagen. Die hadden er namelijk al één op voordat wij hadden gezien dat ze er bij zaten.

Een échte Elstar…..

Mocht je nu denken: wat een rare gele vlek zit er op die appel daar midden voor: dat is een Waninge-grapje. (klik op de foto voor een vergroting).
Srapje ome Serad. (vrij naar een klein neefje dat de G destijds niet kon zeggen…..)

Fijn: appels voor de appelmoes. Gistermorgen haalde Gerard twee appels van de boom, schilde ze en sneed ze in stukjes. Of ik ook even een stukje wilde proeven. “Veel te lekker man! Die doe je toch niet in de appelmoes?”

Gisteren was ik bij de Jumbo. Als fruit nam ik alleen bananen mee; appels hebben we zelf!

Reageren

5 september: Lechaim!

Door Ada

Op 5 september 2016

In Kerk & gemeente

Bijna iedere week schrijf ik op dit blog over mijn beleving tijdens de viering van onze PKN-gemeente. Meestal is het een impressie, een globaal beeld. Wat raakte mij, wat gaf mij inspiratie, waar genoot ik van?
Gistermorgen was er een gedeelte in de overdenking dat mij ontroerde en dat me een hart onder de riem stak. Eenmaal thuis heb ik wat de voorganger zei nog eens nageluisterd via Kerkomroep. Vandaag een letterlijke weergave van zijn woorden: het laatste deel van de preek.

Mozes gaat er dan voor dat we kiezen voor het leven. Lechajim! ……. Maar soms heb je helemaal niks te kiezen. Dan valt het over je heen. Want je kiest niet voor kanker. Je kiest niet voor ziekte. Het valt over mensen heen. Je kiest niet voor oorlog, maar er zijn altijd een paar gekken die daar zin in hebben. Het kwaad treft zomaar goede mensen. En dan komt het er op aan. Om het uit te houden. Met wat ons mensen overkomt. Hoe ervaren we dat? Hoe kijken we daar naar? Hoe gaan we er mee om? Hoe kunnen we er, durven we er mee leren leven? Kiezen voor het leven dat niet altijd leuk is. Nee, zeg maar gerust: bijna nooit.

De bijbel vertelt over de eeuwige God die kiest voor ons mensen en door de verhalen horen we de mensen met veel onrust, met moeite, met pijn en verdriet, met al hun vragen, schuilen in dat grote hartenverhaal van Gods liefde. En zijn nabijheid. En daar vinden we ons soms terug. Daar vinden we soms de bron van leven, daar vinden we soms bemoediging. Lieve mensen om ons heen. Jezus was er zo één die koos voor het leven. Hij ging de uitdaging aan en het enige waarvoor Hij eigenlijk om het leven is gebracht is dat Hij liefhad. Zoveel liefde kon de wereld niet verdragen. Maar door de dood heen koos hij voor het leven en van daaruit vormde zich een beweging van liefde. Een ’tafelgemeenschap’, die weet wat delen is en die het woord met elkaar deelde, de verhalen, maar ook brood en wijn. Als teken van Gods nabijheid, als teken van vergeving, van ommekeer, als teken van een nieuw begin: Gods koninkrijk dat al begonnen is.
Zo willen we vanmorgen het leven gedenken. Brood en wijn met elkaar delen. Lechaim! Op het leven! En daarmee kiezen voor het leven voor het goede van Gods Koninkrijk, wat bij ons allemaal in het hart te vinden is. Tegen de angst, tegen de wanhoop, tegen de boosheid en de liefdeloosheid in. Daar gaan we voor.

Het risico zit er in dat ik met het uitlichten van dit laatste gedeelte het verband uit de preek haal. Wil je hele verhaal en de context horen? Beluister dan de viering op Kerkomroep >>> De viering was op 4 september in Op de Helte in Roden.

Er was natuurlijk veel meer.
Dat we nou eens niet een statige psalm zongen, maar een mooie bewerking van Sytze de Vries. (Lied 119a) . (NB: Sytze komt naar Roden! Op 26 oktober! Zie het paarse boekje)
Het mooie ingetogen stuk dat Gerhard Duursema speelde tijdens de viering van het Heilig Avondmaal. Maar de overdenking tilde me op. Afgelopen donderdag 1 september schreef ik al dat ‘Vier het leven’ mijn levensmotto is. Dat werd gistermorgen met het verhaal van de predikant onderstreept. Lechaim!

Reageren

4 september: De conciërge.

Door Ada

Op 4 september 2016

In Streektaol

In 1973 nam ik afscheid van de Legere Schoele en gung ik hen de Christelijke MAVO in Smilde. Twaalf jaor was ik toen, ik weur in oktober dattien. Altied as ik um dizze tied die kuuk’ns met heur onwennige rugtassen en heur grote fietsen zie staon moe’k daor eem an denken. Hoe spannend as ik dat toen vun. Ik wus niet eens waor die schoele stun; vriendinnen Annemieke en Ellen wussen dat gelukkig wel, dus ik ben d’r wel kommen.

De eerste dag kregen wij een lesrooster. Een groot papier vol afkörtings en nummers. Ik wus zeker dat ik dat nooit zul onthollen allemaol, maor nao een maond was ik d’r al hielemaol an wend. En ok an dat gesjouw in grote groepen tussen de lesuren in en an het fietsen met de tasse achterop. Het veul eigenlijk allemaol wel met. Het was een kleine schoele en we kregen genog begeleiding bij alle neiïgheden.
Een fenomeen op die MAVO was ‘de conciërge’, an oons veursteld as Meneer Schuttrups.
“Zeg moar gewoon Schuttrups, heur, meneer past niet zo bij mij” zee e geliek in ’t begun al.

Dit is het begun van een verhaol dat ik schreven heb in de streektaol as een soort eerbetoon an dizze concierge. Veur een PDF met het hiele verhaal klik hier: Schuttrups

1974 klas 2b

Wie a’j ok spreekt over de MAVO in Smilde: iederiene leup weg met de concierge. Hij was zo populair, dat e op menig klassefoto stiet, ok op die van oons.
Op dizze foto (op klikken veur een vergroting) stiet e achteran, naost mij op een bankie. Die twee aandere heren bint de vertrekkende directeur, dhr. Van der Steeg en de kommende directeur, dhr. Ram, allebei an een kaante. Maor Schuttrups stiet tussen oons in. Zien plek op de foto zeg genog.

Daniël Lohues haar kennelijk ok zo’n concierge.
Luuster maor ies naor dit liedtie: Dat he ‘j in dizze wereld.

Reageren