Categorie: Alledag Pagina 260 van 309

14 december: ‘Leise rieselt der Schnee’ in de Noordenkroon.

Door Ada

Op 14 december 2016

Met 3 gemeenteleden van de PKN-kerk, Gré, Wim en Jaap, vorm ik af een toe een gelegenheids-kerst-koortje. We zingen dan met z’n vieren tijdens de kerstviering in de Noorderkroon. Dit jaar wordt die gehouden op vrijdag 16 december om 19.00 uur.
Het is een viering van onze PKN-gemeente ‘op locatie’.
Eind november kwamen we met z’n vieren bij elkaar. Kerstliedjes uitzoeken.
Maar daar kwam de eerste keer niet heel veel van. Gré & Wim had ik al een tijdje niet gesproken en het was veel te gezellig. Na een uur zei Wim: “Wanneer gaan we nou wat doen, we moeten toch zingen met kerst!?” O ja, dat was ook zo. We bedachten dat we allemaal twee kerstliedjes zouden uitzoeken, dat was een soort huiswerk voor de volgende bijeenkomst.

We leggen de lat niet te hoog. We hebben te maken met ouder wordende stemmen, in de hoogte wordt het dan wat trillerig, dus we zingen alles wat lager dan het op papier staat en de begeleiding doe ik met mijn gitaar. We zingen de liederen tweestemmig. Meestal zingen de mannen de melodie en doen Gré en ik de altpartij, maar soms zingen de dames een bovenstem.
De afgelopen drie maandagen zaten we aan het eind van de ochtend bij mij om de keukentafel. Kerstliederen oefenen. De eerste keer dat we daadwerkelijk aan het zingen kwamen maakte ik opnames met mijn telefoon. Die opnames stuurde ik dan via de mail door aan de anderen. Hartstikke handig. Jaap heeft kennelijk een heel bijzondere computer, want evenals de muziekbestanden die wij soms naar hem toesturen kon hij ‘Spraak 28’ ook niet openen. Wij verdenken hem er van dat hij dat ook niet erg vindt…..
Het zijn allemaal bekende liederen.
‘O kindeke, klein’ bijvoorbeeld. En ‘Stille nacht’. Voor ouderen is het belangrijk dat de liederen tijdens een kerstviering herkenbaar zijn. Op mijn verzoek beginnen we met ‘Leise rieselt der Schnee’, een Duits kinder-kerstliedje, geschreven in 1895.

Een klein stukje gemeentewerk, zo zie ik het. Het mes snijdt aan twee kanten; de kerstviering in de Noorderkroon wordt opgeluisterd met zang & muziek en wij genieten met z’n vieren van de voorbereiding en van het samen zingen. En koffiedrinken & praten.
Want wat zou gemeentewerk zijn zonder praten…..

Reageren

13 december: Haak je aan?

Door Ada

Op 13 december 2016

In Haken, Handwerken, Kerk & gemeente

Bij de ZWO-Activiteitenmarkt in oktober had ik twee avonden “Haak je aan?” in de aanbieding.
Dit stond in de uitnodiging: Lossen. Vasten. Halve vasten. Stokjes. Dubbele stokjes.
Haken: heb je het vroeger nog geleerd? Doe je het nog wel eens? Haken is tegenwoordig weer erg hip! Kom je een avond bij mij aan de keukentafel jouw haaktechniek weer nieuw leven inblazen?

13 dames schreven zich. Op 21 november was de eerste bijeenkomst en gisteravond de tweede. Toen de eerste dames aanbelden haakte Gerard gelijk al af. Je kunt ook te veel hakende vrouwen in huis hebben.

… stokjes, vasten, lossen….

Voor iedereen had ik een ‘goody-bag’ gemaakt, het leek net een echte workshop.
Daar zaten drie patroontjes in: een granny square, een rond onderzettertje en een kerststerretje. Het was de bedoeling dat de haakvaardigheden die vroeger zijn aangeleerd (bij sommigen hééél vroeger) weer wat werden opgehaald.
Voor alle deelnemers had ik een proef-granny square gehaakt (ook in de goody-bag), waar we eerst mee aan de gang gingen.
Hoe begin je dan? Hoe haak je een stokje? Hoe ga je de hoek om? Hoe lees je een patroon?
Na de eerste onwennige steken kregen de meesten de slag te pakken. Die waren in no-time vier keer de hoek om en kwamen met de vraag: “Waar moet dan die halve vaste in om de toer te sluiten?”

Niet iedereen pakte het even snel op en één deelneemster kreeg het helemaal niet voor elkaar. Dat was de jongste deelnemer (begin dertig); zij had nooit leren haken en was daarbij ook nog links. “Doe mij maar na” stelde ik voor. Maar dat ging niet… achteraf had ik een spiegel moeten gebruiken. Van pure ‘grammieterigheid’ haalde ze na een uur haar breiwerk uit de tas en ging ze er gezellig bij zitten te breien: dat ging haar een stuk beter af!

De activiteitenmarkt was georganiseerd met als onderliggend thema: ‘Zet een stap naar de ander’. Daarom maakte ik naast het haken ook ruimte voor een kennismakingsrondje, een ‘Wie is je vader, wie is je moeder’-moment. Hoe is je meisjesnaam? Hoe was je thuissituatie? Wat deed je voor opleiding? Hoe liep je leven en waarom ben je naar Roden gekomen?
Dat vond ik verreweg het leukste onderdeel van de avonden. Haken kan ik namelijk al…..
Mooie en verrassende verhalen. We leerden elkaar een beetje beter kennen.
Terwijl één persoon aan het woord was konden de anderen mooi doorprikken aan hun haakwerkje. Sommigen waren zo fanatiek en druk met dat haken, dat ze bijna geen tijd konden maken voor het vertellen van hun verhaal.

Persoonlijke verhalen en aanschouwelijk onderwijs. Ik ben natuurlijk geen handwerkjuf, maar de dames onderling hielpen elkaar af en toe ook verder. De activiteit is wat mij betreft al geslaagd, al zou ik het heel leuk vinden als de haaksters het haken daadwerkelijk weer gingen oppakken. Voor de handwerksters onder ons: van het patroon van het kerst-sterretje heb ik een PDF gemaakt, klik hier haakpatroon-kerststerretje om het te downloaden.

Reageren

12 december: Dom blondje.

Door Ada

Op 12 december 2016

In Streektaol

10 december schreef ik dat ik haost nooit wat neis koop veur in de karstboom. “Ja, lampies, want die gaot wel ies kapot” markte ik daor toen over op.

Aan het einde van die zaoterdagmiddag wol ik nog een kerststukkie maken, dus ik dacht: “Ik knip eem wat underste takkies van de kerstboom in de kamer, dan heb ik nog wat gruun ‘opvul’.
Daarveur gebruukte ik een snuischeere. Op het moment dat ik de underste takke d’r of knipte, gungen ok de lampies uut.

Wat een rund vin ik mezölf dan. Knip ik de snoer van de lampies deurmidden……
Opiens is de term ‘dom blondje’ dan op mij van toepassing.
Het domme blondje gung naor Gerard die bij de kapschure stun iespegel-regen-lochies op te hangen. Hoon was mien deel. Gut gut, wat mus e lachen. “Ik knöp ze wal eem weer ammekaar” zee e, maor ik mus ’t nog zien.
Ik zag mezölf de hiele boom alweer oftuugen, lampies d’r uut, neie lampies kopen en de boom weer optuugen….
Maor het knöppen gung hiel vlot; hij legde de draodties tegen mekaar, stukkie tape d’r um, klaor. Wat möt een dom blondje zunder een handige man begunnen.

Zundagmorgen bij ’t koffiedrinken met de cantorij in Roderwolde vertelde ik van mien blamage. Toen kwamen de verhalen. Van iene die an ’t verhuuzen was en die heur stofzuuger antröf met nog een klein stukkie snoer d’r an. Verbijsterd heurde ze heur man zeggen: “Ja, de rest waren wij eem neudig!”
Of van die vrouw die vol overgave de hegge an ’t knippen was met een elektrische heggeschere. Die deu ’t iniens niet meer. Ze kwam naor heur partner toelopen met het apparaat waor nog vieftig centimeter snoer an zat. “Waorum dut e ’t nou niet meer?”
Ik ken die vrouw. Dus ik weet dat het allemaol niks met de haorkleur te maken hef……

Reageren

11 december: Derde Adventszondag

Door Ada

Op 11 december 2016

In Kerk & gemeente

derde Advent

Vandaag is de derde zondag van Advent. Met de Catharinacantorij zongen we vanmorgen in de viering in Roderwolde.
Klein kerkje, weinig ruimte voorin. De stoelen stonden klaar.
Afgelopen donderdag hadden we geoefend in de opstelling ´zoals we zondag ook gaan zingen´. Maar vanmorgen was het toch weer anders….. na wat schuiven, verzitten en gladstrijken konden we beginnen met inzingen.

Het is altijd heerlijk dat we dan na het inzingen even een kop koffie krijgen. We wandelden naar het jeugdgebouw en dronken onder een hoop hilariteit onze koffie op. De inhoud van die hilariteit zal op dit blog onbesproken blijven, want (zoals een tenor terecht opmerkte) niet alles is geschikt om op deze website met de wereld te delen.
Het was een mooie, ingetogen viering.
Er was een lezing uit Jesaja en één uit Johannes.
Eén zin lichtte de voorganger eruit: ‘Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt.’ Die koppelde ze aan een zin uit een oud Adventsgedicht: ‘Het gaat niet om wat wij bereiken, maar om wat ons bereikt’. Over die zin alleen al moest ik nadenken. In het eerste deel zijn ‘wij’ actief, in het tweede deel passief.

In de overdenking vlocht de predikant deze twee zinnen mooi door elkaar heen.
Wat mij eruit is bijgebleven is dat je als individu maar beperkt kunt bepalen hoe je leven, je toekomst eruit ziet. Je kunt op wilskracht veel bereiken, maar het gaat om wat je gegeven wordt.
In deze adventsperiode zijn we vaak erg druk met de voorbereidingen voor kerst. Het is voor ons pas écht kerst met een mooie kerstboom, een geslaagd kerstdiner, een mooi kerstconcert of een warm kerstfeest. Als het hoogst haalbare benoemde de voorganger glimlachend ‘een witte kerst’…..
Maar écht kerst is het pas als de boodschap tot ons komt: U is heden de heiland geboren, die liefde, licht en vrede brengt. Dat wordt ons gegeven. Dat bereikt ons.
In deze adventsperiode is het goed om daar even op te wachten en daar over na te denken.
Staan wij eigenlijk wel open voor dat licht, die liefde en vrede? Of zijn we alleen maar bezig met het bereiken van onze perfecte kerst.

Tijdens de viering zetten wij als cantorij ons beste beentje voor. We deden zelfs meer dan van ons gevraagd was. Van het lied “Midden onder u staat Hij die gij niet kent” zongen wij vier coupletten. Tenminste, dat stond in de orde van dienst. Er was nog een vijfde couplet, maar daarvan vond predikant dat die woorden niet goed bij de viering pasten.
Onze cantrix, waarschijnlijk blij dat de vorige vier coupletten zo goed gingen, dirigeerde ons enthousiast naar het vijfde couplet toe. Aarzelend zetten we in. Het orgel haperde even; we hoorde Lykle denken; “O! Nog één!?” en hij speelde toen ook maar mee.
Stiekem geniet ik van dit soort onvolkomenheden.
We zijn allemaal amateurs en we doen ons best.
Want net als met ‘échte kerst’ zijn bij een ‘échte viering’ heel andere dingen belangrijk.

Reageren

10 december: O jee!! De piek is passé…..

Door Ada

Op 10 december 2016

In Alledag

Gisteren viel mijn oog op een item op nu.nl.
‘Kersttrends. De piek is passé…’
Oh? Nu pas? Wij hebben nog nooit een piek in onze boom gehad. Bovenin onze boom zit altijd een strik van Schotse, groen/rood geruite stof.

Iedere supermarkt brengt tegenwoordig een glossy folder uit die lijkt op een tijdschrift. Met ongeloofwaardige foto’s vol lachende mensen die het super-de-puper-gezellig hebben. Met maaltijden die helemaal bereid zijn met levensmiddelen uit die betreffende supermarkt.
Bij het lezen over kerst-trends, kerstdiners en kerstsfeer-reportages wordt ik altijd een beetje recalcitrant. Alsof je ieder jaar honderden euro’s zou moeten besteden aan zoiets tijdelijks als kerstsfeer.

Vandaag heb ik ons huis en twee bomen versierd, een grote in de kamer en een kleintje in de woonkeuken. De trends gaan aan ons huis voorbij, want ik koop bijna nooit iets nieuws. Ja, lampjes, want die gaan wel eens kapot. (Lees voor het verhaal van de kapotte lampjes het blog Dom blondje.) Toen Gerard en ik trouwden heb ik wat kerstversiering gekocht en ik weet nog hoe kinderlijk blij ik was met onze eerste ‘eigen’ kerstboom. Die versiering heb ik nog.
In onze kerstboom hangt een ratjetoe aan versieringen, verzameld in de 33 jaar die ons huwelijk nu al duurt. Onze kinderen kregen voor kerst vroeger allemaal € 2.50 en daar mochten ze één ‘boomding’ voor kopen. Dingen die ze toen fantastisch vonden, werden tien jaar later met afschuw bekeken. “Heb ik dat toen uitgezocht?!?” Een kind van zes heeft nu eenmaal een andere smaak dan een kind van 16……

Onze boom hangt vol met herinneringen.
De ballen uit de eerste doos die ik kocht voor onszelf.
Wat spulletjes van mijn ouders.
Een piepklein balletje voor Ukkie (die later Carlijn werd).
Een Mickey Mouse bal.
Van sommige ballen weet ik nog hoe lang we bij de kerstspullen bij de Blokker stonden omdat de dames niet konden kiezen.
Een ‘pech-vogeltje’ dat Harriët kreeg van Sinterklaas toen ze in het ziekenhuis had gelegen.
Een gehaakt sterretje dat ik vorig jaar van een collega kreeg toen Gerard net
weer thuis was.
Niet hip en trendy. Maar dit past beter bij ons.
En de piek die passé is?
Die heb ik verwerkt in een kerst-bloemstuk.
Wat passé is bepaal ik zelf wel.

Reageren

9 december: Televisie als waarde van de dag….

Door Ada

Op 9 december 2016

In Alledag

Woensdagavond was ik alleen thuis; Gerard had koor repetitie van InBetween in Leek. Rond een uur of 8 nestelde ik me op de bank en keek wat programma’s die ik had opgenomen. Blauw Bloed, Verborgen verleden en Vroege vogels.

Een paar dingen waar ik erg van genoot:
– een item over Maxima die stralend een werkbezoek >>> brengt aan de winnaar van een ‘Appeltje van Oranje’: Ontmoetingscentrum De Pracht in Waalre.
– Rick Nieman die ontdekt dat hij afstamt van Giovanni Lutra, die in 1731 is geboren in Italië en lopend naar Amsterdam vertrok, waar hij zich Johannes liet noemen.
In een pastorie bij de kerk in het dorpje waar Giovanni is gedoopt is een kast met eeuwenoude boeken, mèt daarin de naam, de geboortedatum en doopdatum. “Mag ik dat even aanraken….” vroeg Nieman. Kippevel.
– Ruben Smit, (natuurfotograaf en filmer) liet ons in Vroege Vogels, opnames zien van lijsters, die in buurt van een kudde pony’s blijven, omdat daar voedsel voor hen is te vinden. Ze worden belaagd door een kiekendief. Prachtige beelden van de roofvogel in slow-motion.
– Een bevlogen paleontoloog die op z’n knieën zit in een museum vol schilderijen en kunstwerken en laaiend enthousiast vertelt over fossiele koralen, schelpen, sponzen, zee-egels en inktvissen die je kunt zien in de natuurstenen vloertegels.

Een doodgewone woensdagavond.
Genieten in mijn joggingbroek, met een kop cappuccino met suiker & kaneel en het niet te vermijden breiwerk.
Toen Gerard thuis kwam keken we samen nog naar de allerleukste quiz die ik ken: ‘Met het mes op tafel’ die ik eerder op de avond had opgenomen.
Wij ervaren de ‘uitgestelde televisie’ als één van de zegeningen van deze tijd.
Zo kan ik zelf bepalen wanneer ik kijk naar mijn favoriete programma’s en hoef ik die niet meer te missen omdat ik nou eenmaal niet iedere avond thuis op de bank zit……

Reageren

8 december: Een gehaktbal & dementie.

Door Ada

Op 8 december 2016

In Alledag

Gistermorgen maakte ik op mijn werk de post open voor één van mijn managers. Ze is ook psychiater en in die hoedanigheid krijgt ze af en toe het boekje ‘GGzet wetenschappelijk’. Dat is een tijdschrift van, voor en door wetenschappelijk geschoolde medewerkers van Lentis, GGz Friesland, en GGz Drenthe. De artikelen gaan over uiteenlopende onderwerpen die binnen de instellingen spelen.
Geen tijdschrift waar ik in zou gaan lezen. Veel te moeilijk.
Maar deze keer stond er op de voorkant een verwijzing naar een column met als titel ‘Gehaktbal’. Dat maakt me dan nieuwsgierig. Waarom staat er nou iets over een gehaktbal in zo’n blad voor wetenschappers?

Het was een verhaal over tehuis waar een demente meneer bij de warme maaltijd boos werd omdat iedereen een gehaktbal bij zijn eten kreeg en hij niet. Hij kreeg een groenteschijf. Het bleek dat die meneer altijd overtuigd vegetariër was geweest. In zijn dementie was hij dat vergeten. Hij mocht van de verzorging wel een gehaktbal hebben, maar zijn vrouw was het daar niet mee eens. “Dat zou hij niet gewild hebben” was haar argument. De schrijfster van de column vond dit moeilijk. Moeten we die meneer nou wel een gehaktbal geven en niets tegen zijn vrouw zeggen? Apart op zijn kamer eten geven?
Zij had een overtuigd vegetariër gevraagd naar haar mening. Die had een briljante oplossing. “Dan geef je toch iedereen een groenteburger in plaats van een gehaktbal!”

Een prachtig voorbeeld van ‘omdenken’: problemen transformeren in mogelijkheden.
Gerard kreeg van Sinterklaas het boekje ‘Omdenken” van Berthold Gunster, dat staat vol met dit soort voorbeelden.
Een aanrader als je nog eens een klein cadeautje zoekt: het boekje kost maar € 5,=.
Meer weten over Omdenken? Ga naar hun website >>>.

Reageren

7 december: Kwartetten op z’n frans.

Door Ada

Op 7 december 2016

In Alledag

Gisteravond kwamen we voor de laatste keer dit jaar bij elkaar voor de Franse les. We nemen dan allemaal wat lekkers mee (toastjes, salami, olijven, flesje wijn) voor de nazit. Maar eerst moesten we nog aan het werk: twee huiswerklessen nakijken en een gedicht bespreken. Het gedicht heette ‘Les feuilles mortes’ en het is geschreven door de dichter Jacques Prévert. We kennen het allemaal in de uitvoering van Yves Montand>>>.
Gisteravond had ik mijn gitaar mee en na het bespreken zongen we met elkaar dit melancholieke lied. Wie zei dat Franse les saai is….?

Avez vous pour moi

We schonken een glas vol en gingen een spel doen, één van ons had een Dick Bruna-kwartet meegenomen.
Geen “mag ik van jou…” maar “Avez vous pour moi…..
Best nog moeilijk. Want wat is een zeehondje? Un chien de mer, dacht iemand. Het bleek een sceau.
Iemand kon niet op het woord voor kip komen. “” eeeh….la femme du coq!” (de vrouw van de haan).
De kwartetten kwamen langzaam tot stand. Sommigen vonden het moeilijk om een kaart uit handen te geven. Dan werd er gemiept over het niet benoemen van de goede kleur “quelle couleur….?” En wat is ook maar weer het woord voor schaap? Iemand vroeg om een “Béh béh” maar daar kwam hij niet mee weg. Het was un mouton.

De jongste deelnemer heeft gewonnen. Sommigen van ons vonden dat we hem gezien zijn leeftijd (begin veertig) hadden laten winnen. Maar dat waren diegenen die zelf geen enkel kwartet hadden weten te bemachtigen. En dus ook zeker wisten dat ze dit spel nooit meer gingen doen.

Nu hebben we eerst kerstvakantie. Het werd veel te laat voor een dinsdagavond. Dat had ik toch vroeger in de derde klas van de MAVO niet kunnen vermoeden dat ik Franse les ooit nog eens zo leuk zou gaan vinden. Maar ja, mijn toenmalige leraar (Verkerk) nam nooit een kwartetspel mee. En al helemaal geen flesje wijn…..
En ook mijn medeleerlingen waren toen lang niet zo leuk als nu!

Reageren

6 december: Uitblazen en nagenieten.

Door Ada

Op 6 december 2016

In Alledag

Zaterdagmorgen haalden we Frea en Jon van Schiphol en toen we thuis kwamen begon het Sinterklaasweekend waar ik me zo enorm op verheugd had.
Nu ik dit schrijf is het maandagmorgen. De Engelandvaarders zitten alweer in de trein op weg naar Schiphol. Ik pak de vaatwasser uit; bovenin liggen een paar plastic bakjes van de chinees. Er staan nog een aantal volle exemplaren in de koelkast. Je bestelt altijd te veel hé?
De lege flessen breng ik naar de glasbak: wel veel. Gelukkig kom ik geen bekenden tegen. Overal vind ik restanten van een geslaagd weekend. Pepernoten onder de bank, zilverpapier van suikerbeesten in snippers, stukjes plakband, pakpapier, een vergeten onderbroek, een vergeten gedicht. Zucht.

Het was even afwachten of het met de Engelse schoonzoon wel net zo leuk zou worden als anders. Je zit per slot van rekening met een taalprobleem. Maar (om in de Sinterklaas-terminologie te blijven) het pakte helemaal goed uit.
Iedereen werd wel op één of andere manier op de hak genomen.
Jon zat er bij alsof hij al jaren niets anders gewend was. Hij kreeg reeksen pakjes (pakje 1, wachten op 2,3 en 4) in verschillende uitvoeringen (dus ook pakje A, wachten op B en C). Hij zat blijmoedig met al zijn pakjes om zich heen verzameld op de bank en genoot eigenlijk alleen maar van alles.
Frea vertelde later: “Ik had het Sinterklaas-gebeuren met al mijn verhalen al redelijk ‘opgehyped’, maar het was nog leuker dan hij had gedacht.”

… een móói ding…..

Dat komt vooral omdat iedereen zijn best had gedaan. Begrijpelijke lol, Engelse gedichten en er werd ondertussen veel vertaald en uitgelegd. Maar hij deed zelf ook menig duit in het zakje. Zijn PERSOON had namelijk op zijn verlanglijstje gezet: ‘een ding en dan het liefst een mooi ding’. Daar kun je natuurlijk niks mee. Maar hij had zelf een ding gemaakt. Gehaakt zelfs, want dat kan hij (zie 9 september >>>) Het was de trofee van de avond…..
Ook over eten werd in de gedichten weer overvloedig gezeurd. Twee veganisten, twee vegetariërs en vier omnivoren. In de weken voorafgaand had ik ge-appt dat ik pepernoten had gevonden zonder melk, ei en boter. Eén schoonzoon reageerde: “O, geen vleespepernoten?”
Hij kreeg z’n vleespepernoten.

Op zo’n avond zit ik vooral ontzettend te genieten. Voor iedereen maak ik wel een surprise met een vilein gedicht, ik heb de hele week al voorpret en ik verheug me op het moment dat het wordt voorgelezen en uitgepakt.
Daar kreeg ik weer een gedicht over van de ZeurPiet, gekoppeld aan het feit dat ik eindelijk een bril heb.
Ik kreeg een roze bril.
En wat voor één…..!

Reageren

5 december: Adderengebroed (2)

Door Ada

Op 5 december 2016

In Kerk & gemeente

Er zijn van die woorden die je niet zo vaak hoort. Adderengebroed is zo’n woord.
Een woord dat we alleen maar kennen uit de bijbel. De laatste weken, sinds het blog met die titel over het bibliodrama (zie 18 november >>>) komt het af en toe in de praat te pas. Zelfs een schoonzoon, die niet met de bijbel is opgegroeid, wist zaterdag wijsneuzerig te vertellen dat adders niet broeden. So be it. Als je maar begrijpt wat er bedoeld wordt.
De adders kwamen gistermorgen terug vanaf de preekstoel: sissende onderkruipels. Laag-bij-de-grondse wezens. Roddelen, kwaadspreken, anderen benadelen, daarmee werden slangen geassocieerd.

Gistermorgen in de viering stond de lezing centraal die we met het bibliodrama uitgespeeld hadden. Dan zit je toch met andere oren te luisteren. Door de hele viering heen kwamen me dingen bekend voor.
Wat mij het meest trof was het beeld van de boom.
Tijdens het bibliodrama speelde iemand een boom. Een karakter waar ik niet op gekomen was, wat moet een boom nou in zo’n verhaal. Maar de boom speelde die avond een prominente rol. Hij stond al heel wat jaren aan de oever van de Jordaan en had al veel meegemaakt. Hij oordeelde niet, hij gaf schaduw en troostte de vrouw die door de meeste andere mensen werd uitgekotst. De boom kwam gistermorgen terug in de overdenking.

De predikant plantte zijn wortels in de aarde (lees: ging met beide benen stevig op de grond staan) en deed zijn armen omhoog. “Stel je voor dat je een boom bent. Wat zijn dan jouw vruchten? Hoe ziet jouw vrucht van de liefde er uit?” Hij reikte met zijn andere hand naar de andere kant. “En jouw vrucht van de vreugde?” Weer hoger…”de vrucht van de vrede?” Ja. Wat zijn onze vruchten? Zijn het goede vruchten?

We zongen mooie, moderne liederen. En er viel ook weer genoeg om over te glimlachen.
Een jongetje dat in zijn enthousiasme ook alvast de kaars voor de derde adventszondag er bij aanstak. Een meisje dat als kind van deze tijd niet begreep waarom de dominee zo moeilijk deed over wie de afwas moest doen. Zij gaf als antwoord ‘de afwasmachine!”
Het slotlied was prachtig. Op de melodie van het oude lied “Komt nu met zang van zoete tonen” zongen we “Liefde genoeg, dát zou ik wensen.” De laatste drie regels van de coupletten waren steeds hetzelfde:
Kijk om je heen en geef wat je hebt
dan komt geen mens te kort.
Een droom die waarheid wordt!

We kregen ook huiswerk mee. We moesten nadenken over de vraag: “Wat is profeet?” Hokjes aankruisen bij woorden waar je aan denkt bij een profeet.
Een profeet helpt ons om anders te kijken en te horen, om anders te denken en te doen.
Afgelopen week zag ik nog een profeet bij De Wereld Draait Door. Hij heette Jan Terlouw, 85 jaar oud. Klik hier >>>> voor zijn vlammende en ontroerende betoog.

Reageren