een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 266 van 302

8 juni: Robuust en solide.

Toen wij oons huus in Roôn kochten in 1989 stun d’r een blok rijgieshuuzen naost en achter oons. In 2011 weuden die huuzen ofbreuken. Toen kregen wij een hiel groot grösveld naost oons huus.  Inmiddels stiet d’r een  rij prachtige neie huuzen en mussen wij oonze schutting wat omzetten in verband met de neie indeling achter oons huus. Gerard bedacht dat dat een mooie gelegenheid was um ‘het schuurtie’ te vervangen.

Dat schuurtie weur ophaald deur twee potige neven en Gerard gung an’t tekenen en berekenen. En holt bestellen.
Nou is Gerard vrogger begunt as bouwvakker. En ok al löp hij al lang niet meer met een spiekerbuulegie veur: hij kan ’t nog best.
As Gerard wat maakt dan is het altied ‘robuust maor zeer solide’.
Hij hef ooit ies een nei vogelhuussie maakt, maor dat is zo groot en zwaor, dat ik dat allennig niet kan verzetten.
Oonze wichter nuumt het ‘papa’s riante vogelvilla’, umdat het woord ‘huussie’ niet past bij de grootte van het gebouw. D’r kunt ok kreien en oksters in zeg maor.

Ok met het neie schuurtie gung e voortvarend te wark.
Het holt kwam en toen het mooi weer weur begunde hij met het uutzetten van de fundamenten.  Inmiddels zut het d’r zo uut:
schuurtje

Ok nou past het woord ‘schuurtie’ niet echt goed meer bij wat d’r komt te staon.
Maor het wordt wel mooi!
Robuust en solide.
De neie buren hebt de gek d’r met.
“Waninge bouwt een ark!” heurde Gerard leatst iene zeggen.
Wij hebt al twee merels en twee mieren…….

Reageren

7 juni: Familiedag

Familiedag. Bij sommige mensen veroorzaakt het woord alleen al een acute allergische reactie. Bij mij niet; ik hou van familiedagen. Zondagmiddag kwamen we bij elkaar met de familie van  mijn vaders kant, de Vrieswijken. Neven, nichten, oom en tante, mijn moeder, mijn broer: iedereen was er. Heerlijk.

We gingen kegelen en barbecuen. Ingewikkelder wordt het vaak ook niet.
Sommige familieleden hadden elkaar al twee jaar niet gezien, dus er was zoveel bij te praten dat de ballen & kegels wel wat aandacht te kort zijn gekomen.
Er werden foto’s bekeken, verhalen uitgewisseld en ondertussen liet men zich het eten lekker smaken. Eigenlijk vond ik het te kort, want ik heb niet iedereen kunnen spreken.
“Dan moet je ook maar op tijd komen!”
Duidelijkheid is een typische Vrieswijk-eigenschap; wij houden niet van omfloerst taalgebruik.

Familie Vrieswijk 1961

Familie Vrieswijk 1961

Met een zaal vol Vrieswijken is er zoveel herkenning.
Drenten uit Klazienaveen en Smilde, Tukkers uit Hengelo.
Ik sprak met een neef en het leek wel of ik met zijn vader (mijn ome Henk) zat te praten…..één gezicht.
En de jongste telg van twee en een half was ondeugend en lief tegelijk: precies mijn neef toen hij zo oud was.
Al meer dan dertig jaar heet ik nu Ada Waninge. Maar gisteren was het even weer duidelijk: ik blijf een Vrieswijk.

De baby op bijgaande foto ben ik. De eerste van een nieuwe generatie. Van de groep familieleden die voor het huis van mijn opa en oma staat zijn er naast mij nu nog drie in leven. Ook daarom is het belangrijk om de familiedag in ere te houden: herinneringen delen en zo “de mensen van voorbij” figuurlijk in leven houden.

Reageren

6 juni: Worden als de kinderen.

Gistermorgen was de afscheidsviering van dominee Theo van Beijeren.
Daar kan ik wel drie blogs over volschrijven, maar dat doe ik niet.
De dienst is namelijk terug te luisteren via kerkomroep>>>.
Wat nam ik mee uit de viering?
Het fenomenale orgelspel van Erwin Wiersinga.
Als alt zingen in het koor gevormd door twee cantorijen onder leiding van de immer glimlachende cantrix Thysia Betting.
Het gegeven dat uit de toespraken naar voren kwam hoe veelzijdig Van Beijeren is.
De ontroering op het moment dat hij zijn vrouw Alie bedankte voor haar niet aflatende steun tijdens zijn carrière.

Maar wat er voor mij uitsprong deze zondagmorgen was de indrukwekkende preek.
“Worden als de kinderen” was het thema deze ochtend. Jezus plaatst een kind in het midden van de kring en leert dat we moeten worden als de kinderen: onbevangen en vol vertrouwen.

kinderenDe  boodschap was wel duidelijk: “Onmiddellijk ophouden met die belangrijk-doenerij. Wie kan het beste preken? Wie heeft gelijk in een theologische discussie? Wie is het belangrijkst? Daar gaat het niet om. Jezus zag om naar het zwakke en het kleine.”
Het laatste stukje van de preek was een tekst uit een conference van Fons Jansen.
Het was het laatste couplet van het lied: “Als hij terug kwam” en het beschrijft wat Jezus zou aantreffen als hij nu terugkwam op aarde.

Als hij nou eens terugkwam in Jeruzalem en dit liedje zou horen: 
Wat zou Hij dan zeggen?  
Je hebt in mijn land het verkeerde bezichtigd,
je hebt met ijver het onkruid opgezocht, 
maar de gelijkenis was je zeker vergeten….
Het graf en de grot heten heilige plaatsen,
maar ik heb die plaatsen nooit heilig genoemd.
Ik bad op de berg, ik voer op het meer, 
ik keek naar de bloemen van Jericho
en ik wees naar de kinderen, want hunner is het rijk.

Ds. van Beijeren vertelde dat zijn opa tegen hem had gezegd toen hij dominee werd: “Vertel de mensen maar dat God liefde is jongen, dat is het belangrijkst.”
Dat heeft hij gedaan, waarvan de laatste 28 jaar in Roden.
Het was ons een aangenaam genoegen.

Benieuwd naar het hele lied van Fons Jansen? Klik hier Als hij terugkwam voor een PDF met de complete tekst.

Reageren

5 juni: Even student in Utrecht.

Maandagmorgen 30 mei: een studenten-coffeecorner in Utrecht, 11.30 uur. Met een kartonnen beker lekkere koffie en een saucijzenbroodje zit ik aan een tafeltje dit te typen op m’n tablet. Ik lijk wel een student! Maar wel een hele ouwe….
Een zeer ongewone setting voor een Drentse huisvrouw op maandagmorgen.
Maar wel leuk. Leuker dan de reden waarom ik hier ben: Gerard ondergaat op dit moment een behandeling in verband met de prostaatkanker. Iets wat er al heel lang aan zat te komen. Eindelijk, mogen we wel zeggen.

Na de intake moesten we ruim twee uur wachten. Zitten. Krant lezen. Breien. Doe ik nooit op maandagmorgen. Dus toen Gerard werd ‘weggevoerd’ zocht ik de hoofdingang weer op voor een wandeling. Hoge kantoorflats en universiteitsgebouwen. Maar ik ontdekte ook een pareltje : landgoed Amelisweerd >>>. Heb ik een stukje in gewandeld. Na anderhalf uur was ik weer terug. 

kankerHet bovenstaande is nu een week geleden.
Gerard heeft die maandag een ‘Brachy-behandeling’ ondergaan.
Er zijn minieme jodiumstaafjes geplaatst, die de komende maanden de tumor van binnenuit gaan bestralen.
Het is allemaal goed gegaan, op 24 juni moeten we nog één keer naar Utrecht voor de evaluatie.
De revalidatie in Haren n.a.v. het stamceltraject is eind mei afgesloten.
Voor de ziekte van Kahler blijft Gerard vooreerst twee-maandelijks onder controle bij het UMCG.

We durven weer voorzichtig vooruit te kijken, al heeft men ons er wel van weten te overtuigen dat we de ingreep van maandag niet moeten onderschatten.
Gerard heeft gelukkig de afgelopen week heel weinig last gehad van de nasleep van de behandeling van maandag: hij voelt zich heel goed en gaat qua energie met sprongen vooruit.
Dit zal vooreerst het laatste blog zijn over Gerard’s gezondheidstoestand.
We hopen dat het nu een lange tijd goed blijft gaan en dat de ziekte van Kahler heel lang wegblijft. Vanaf maart 2015 was hij ‘patiënt’ en dat wil hij nu liever niet meer zijn.
“Wilt u het programma nu afsluiten?” vraag de computer wel eens als je iets nog niet hebt opgeslagen.Afsluiten
Wij zeggen: “Jah. Graag!”
We slaan de afgelopen periode op, we zetten de computer niet uit, maar we sluiten dit programma nu wel even af.

Reageren

4 juni: Van dominee naar gemeentelid. En vrijwilliger.

Gisteravond was het feestelijk afscheid van Ds. Van Beijeren, de predikant die onze PKN-gemeente meer dan 25 jaar heeft gediend.

Feestelijk was het. Alle groepen waarmee hij in die 25 jaar is opgetrokken deden iets op deze bonte avond, het was een afwisselend schouwspel.
Zelf kreeg ik met hem te maken toen ik ouderling was onder ds. Hotske Postma. Zij vertrok naar Friesland en haar wijk werd gedeeltelijk overgenomen door Van Beijeren.
Dat was op z’n zachts gezegd een grote verandering, maar we hebben het prima gered.
We werden echt ‘collega’s’ toen ik bij de Websitegroep werd gevraagd. Het duurde even voordat ik aan de club gewend was, maar inmiddels zijn we een solide groep en achter de schermen wordt hard gewerkt. Gisteravond hebben we nestor Theo in het zonnetje gezet met een cabareteske sketch, maar daarbij ook de PKN-website even prominent onder de aandacht gebracht: we doen al dat werk tenslotte niet voor niks!

Verder zong ik mee met de cantorijen. Wij zongen 5 korte liederen, speciaal voor dit afscheid geschreven door Kees van der Meulen. Van één lied was de muziek van Johann Sebastian Bach; dit gaf een mooi effect op het muziekblad.
kees en bach

Kees en Johann, een sterk koppel.

Johann Sebastian Bach

Johann Sebastian Bach

Johann kwam gisteravond twee keer hoogstpersoonlijk  voorbij, compleet met kostuum en witte poederpruik. Eén keer als de milde musicus die zich erg verheugde in de warme belangstelling van Theo en één keer als strenge maestro. Theo werd in het Duits onderworpen aan een spervuur van vragen om zijn kennis over Bach te testen. Moeilijke vragen! De meester was tevreden: het kon er mee door.

De kinderen deden ook een duit in het zakje door ons een inkijkje te gunnen in hun ‘gezins-lol’; je kon zien dat ze zich erop verheugden om hun vader voor het oog van de gemeente met milde spot voor het voetlicht te brengen. Hoogtepunt was voor mij het treurlied over Theo ‘ s trainingspak dat hij in zijn vrije tijd graag draagt. Hij is dus ook maar een gewoon mens.

Op dit blog heb ik lang niet alles beschreven wat er langs kwam gisteravond. Eén ding wil ik nog noemen: collega Zwanny (van de website-groep) had een prachtige beamerpresentatie gemaakt over Theo’s leven, zij vermaakte het publiek tussendoor met de quiz ‘Noten schieten’ en ze bediende de hele avond ( van 19.30-11.15 uur!!!) de beamer ter ondersteuning van iedereen die iets op het podium deed. CHAPEAU!

Ben je benieuwd naar wat er nog meer was? Hou dan de website van de kerk >>> in de gaten: binnenkort foto’s en een verslag. We dronken een borrel na afloop en kletsten nog heel genoeglijk na. Ik nam trouwens geen afscheid van Theo. Hij wordt nu namelijk gemeentelid en blijft zich als vrijwilliger inzetten voor de websitegroep!

Reageren

31 mei: Bouw een ark!

Afgelopen zondag zaten we om 10.00 uur in de kerk in Hijken. Er werd een neefje gedoopt. De predikant vertelde dat hij voor een doopdienst altijd een bijbelverhaal uitkiest waar water in voor komt. Zondagmorgen was dat het verhaal van de ark van Noach. Veel water dus.

De preek begon met een cartoon uit onze moderne, praktische tijd, deze:

Illustratie: Timtoon

Illustratie: Timtoon

De voorganger stelde vast dat wij rond dit verhaal altijd van die praktische vragen stellen. “Hoe zit het dan met de pinguïns uit het poolgebied?” We weten het niet. Belangrijker is wat het verhaal ons wil vertellen.
De opdracht is: Bouw een ark! Het enige waar wij bij het woord ark aan denken is een kolossaal schip vol met dieren. Maar het is ook een plaats waar mensen zich veilig voelen. Zo’n plaats kun je zelf creëren: in je gezin, binnen je kerk, je school, je dorp; een plek waar mensen zich veilig voelen, waar je vriendelijk wordt bejegend en waar ieder zichzelf mag zijn.

Dat bereik je al door zelf vriendelijk te zijn. Positivisme uit te stralen. In het Engels is daar een een uitdrukking voor: change the world by doing one act of random kindness at a time. (Verander de wereld door één willekeurige daad van vriendelijkheid tegelijk te doen.)
De eerste letters van Acts of Random Kindness vormen samen het woord ARK.

Bouw een ark! Na deze preek is die opdracht ineens een stuk minder ingewikkeld….

Een klein peutermeisje bracht het geleerde meteen in de praktijk: zij hielp haar oma.
Ze zat bij oma op schoot. Oma zat halverwege de kerk en wilde graag een foto van de dopeling, maar durfde kennelijk zelf niet naar voren te lopen. Ze stelde haar mobiele telefoon in en zei tegen het kindje: “Maak jij eem een foto van de baby veur oma?”. Het meisje liep met het toestel voor zich uit door het gangpad, ging pontificaal voor de dominee staan en drukte af. “Dat wordt vast een selfie!” verwachtte de dominee. Maar nee; later bij de koffie hoorde ik dat de foto prima gelukt was!

Reageren

29 mei: Salut.

Gistermorgen stapte ik met prachtig weer rond kwart voor elf op de fiets voor een buitensocparadijselijke fietstocht langs Peize en Paterswolde naar de Buitensociëteit >>> aan de Meerweg in Haren. De reden was minder fijn: het was een herdenkingsplechtigheid voor een ex-collega die twee jaar geleden met vervroegd pensioen ging. Ze had een hersentumor en heeft maar twee jaar van haar pensioen mogen genieten.
De laatste rouw-bijeenkomst die ik bijwoonde was de begrafenisdienst van mijn schoonmoeder (zie 12 april >>>). Het contrast had niet groter kunnen zijn.

Vrijdagmiddag was de crematie al geweest, alleen bijgewoond door haar gezin.
Familie, vrienden, collega’s en andere gasten waren zaterdag welkom. Er waren toespraken van haar man, haar kinderen en een collega.
Er was muziek van o.a. The Rolling Stones.

Uit die toespraken kwam naar voren hoe ze was geweest als echtgenote, moeder en collega. Hoe schrijnend het was dat ze maar 63 mocht worden. Hoe dapper ze was en hoe ze haar best heeft gedaan om alles nog uit het leven te halen wat er in zat. En vooral: hoe vreselijk ze gemist zal gaan worden. Daarna was er voor iedereen een glas wijn (of jus d’orange ). Daarmee brachten we een gezamenlijke toost uit op de overledene: “Salut”.
Synoniemen hiervoor zijn : groet, heildronk, vaarwel.
Tenslotte kreeg iedereen een broodje kroket en kon je alleen schriftelijk je condoleances overbrengen aan de familie.
Toen ik wegfietste zag het er gezellig uit. Als je niet beter wist…

Op de rouwkaart stond het gedicht ‘Sub Finem’ van Vasalis:

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

Op terugweg mijmerde ik op de fiets over deze voor mij zo andere vorm van afscheid nemen. Ook mooi. Want alles werd met liefdevolle aandacht gedaan en er werd haar met deze herdenking echt recht gedaan.
Ze heeft veel liefde en warmte gegeven en ook gekregen.
Het was een voorrecht om haar gekend en met haar gewerkt te hebben.

Reageren

27 mei: Met Ma op pad.

Mijn moeder, ik schreef al vaker over haar, wordt ouder en het spreekwoord zegt: ouderdom komt met gebreken. 
Ook bij Ma openbaarden zich gezondheidsklachten. Vorig jaar kreeg ze ineens een steunkoustrombosebeen en moest ze een elastieken steunkous aan. En toen begon de heisa van iedere avond de thuiszorg aan de deur. Dat vond mijn moeder op z’n zachts gezegd vervelend. Maar ze legde zich er op den duur bij neer; ze raakte er aan gewend. Iedere avond meldde zich een verpleegkundige aan haar deur om de kous uit te trekken.
De ene keer vond Ma het gezellig, dan was het iemand die even een praatje maakte. Of een bekende, die dan weer andere mensen kende, die mijn moeder ook weer kende …….klep, klep, bep, bep.
Maar een andere keer kwam de zuster net tijdens een spannende detective en praatten ze er door heen. Dan was ze het verhaal even kwijt. Jammer vond ze dat, maar ’t is niet anders.

Gisteren moesten we voor controle van het been naar het ziekenhuis. Daar trek ik een hele middag voor uit. Van Roden naar Hoogersmilde,  dan naar Assen en we doen alles op ons dooie akkertje. We drinken altijd uitgebreid een kopje thee in het restaurant en met mijn breiwerkje onder de arm valt zo’n middag mij beslist niet lang.
Er werd eerst een echo van het been gemaakt en vervolgens gingen we naar de arts.
Tot mijn moeders stomme verbazing was de arts zo tevreden dat ze de kous eerst niet meer hoeft te dragen. Hij legde dat met een omhaal van woorden aan haar uit, maar dat ging best snel en het drong niet zo gauw tot haar door. “Ie mugt de kouse nou eerst een poossie uut laoten. Eem kieken hoe ’t giet” verduidelijkte ik voor haar.
De arts lachte, gaf mij een knipoog en riep: “EEM KIEK’N HOE ‘T GIET. Die hou ik d’r in!”

Opgetogen zat ze op de terugweg naast me in de auto.
Geen kous meer! Nu kan ze weer open sandaaltjes aan. Geen zusters meer ’s avonds.
Wat heerlijk dat het nu een keer meevalt.
Want er viel best wel veel tegen de laatste jaren….

Vanmiddag belde ik haar even.
Het ging heel goed; het been was nog net zo slank als voor het ‘steunkous-tijdperk’.
Ze hadden tussen de middag met groepje mensen samen gegeten.
“Kun ik mooi mien neie sandalen an…!”

Reageren

26 mei: Een beroep uitbrengen.

Gisteravond was er van onze PKN-kerk een gemeenteavond. Een belangrijke gemeenteavond, want de beroepingscommissie stelde de predikant voor die zich aan onze gemeente wil verbinden.
Altijd spannend. Want je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt.

De voorzitter van de beroepingscommissie vertelde ons dat ook zij dat allemaal als een grote verantwoordelijkheid hadden gevoeld. Je bent toch namens de gemeente aan het werven, doe je het dan wel goed? De nieuwe predikant heet Walter Meijles en hij zat met zijn gezin (ook drie dochters!) vooraan in de kerk.
Toen Gerard en ik binnenkwamen was het al gezellig vol. Een sopraan van de Op de Helte-cantorij vroeg of ik ook bij het tafeltje “Cantorijen” wilde komen zitten, want zij zat daar maar alleen. Tuurlijk.
Gerard schoof aan bij het groepje ZWO.

Ds. Walter Meijles

Ds. Walter Meijles

Nadat we de bevindingen van de beroepingscommissie hadden gehoord, kreeg Walter Meijles het woord. Op het podium stond een jeugdig ogende man. “Wat nog jong hé?” fluisterde de sopraan naast mij. 42 is natuurlijk helemaal niet jong. Maar vergeleken met ons wel.
Hij vertelde een verhaal over zichzelf en dat ging hem goed af. Hij praat gemakkelijk en verveelt niet. Wel belangrijk als je predikant bent…..
Hij had een paar dingen meegenomen om zijn verhaal kracht bij te zetten en het eerste dat hij liet zien was een oud bijbeltje. Met van die halfronde inhammetjes aan de zijkant zodat je gemakkelijk een bijbelboek kunt vinden. Het was een bijbel van zijn vader die hij op z’n bureau heeft liggen en die hij vaak gebruikt als hij snel even een tekst moet opzoeken.
Dit bijbeltje heeft voor hem een bijzondere waarde omdat hij zich daarmee weet opgenomen in de geloofstraditie van zijn ouders en grootouders voor hem.

Daarmee had hij mij al voor zich gewonnen. Want zo ervaar ik het ook. De geloofswaarden die wij van onze ouders hebben meegekregen zijn belangrijk, we staan in een lange traditie. Die nemen we mee onze toekomst in.
Later kwam hij nog een paar minuten bij ‘ons cantorijen-tafeltje’ zitten om iets te horen over de cantorijen. Wij hebben ons enthousiasme over het zingen in de kerk met hem gedeeld, maar hem ook gevraagd of hij van zingen hield. Ja! Hij had gezongen bij een studentenkoor (veel liederen van Oosterhuis) en onlangs had hij nog meegezongen met een ‘ouder-koor’ van de basisschool van zijn kinderen. Dat biedt perspectief.

Ik sluit mij aan bij de woorden van één van onze gemeente-leden aan het eind van de avond: “Inpakken! En een mooi lintje d’r om.”

Reageren

25 mei: Roerdomp? Of toch ‘Witte wieven’……

Vanmorgen fietste ik op weg naar mijn werk door de Onlanden tussen Peize en Groningen toen ik het geluid van een roerdomp hoorde.

roerdompEen roerdomp! Ik herkende het geluid, want het was vorig jaar een keer een onderwerp bij Vroege Vogels. De roerdomp is een bedreigde vogelsoort, die ook nog eens heel schuw is. In 2013 is deze vogel al aangetroffen in de Onlanden, maar ik had hem nog nooit gehoord.
Hiernaast een foto van een roerdomp (bron: Natuurmonumenten).
Het is een heel bijzonder geluid, natuurkenners noemen het ‘hoempen’.
Hierbij een link naar een fragment uit de serie ‘TV Green’, hier hoor je het geluid >>>
dat de roerdomp maakt.

Vroeger dachten de mensen dat het geluid werd gemaakt door de ‘witte wieven’, spookachtige vrouwenfiguren die boven het moeras zweefden.
Klik hier >>> voor meer informatie over die mytische wezens.
Die ‘wieven’ waren achteraf flarden mist, mistbanken en het geluid kwam van een roerdomp.

Meer weten over de roerdomp in de Onlanden? Klik hier >>> voor het artikel ‘Zeldzame roerdomp broedt in de Onlanden’ op de pagina van Natuurmonumenten.

Reageren

Pagina 266 van 302

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén