een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 272 van 302

10 maart: Humor op de vroege morgen

Vanmorgen aan het ontbijt.
Beschuitje, thee, krantje, radio 5 aan.
Weinig woorden; mensen die mij kennen weten dat ik een avondmens ben.
Als ik ’s morgens voor acht uur hardop moet lachen is dat een uitzondering, maar dat was vanmorgen: om een stripverhaaltje!

In het Dagblad van het Noorden staat dagelijks de strip de Rechter >>>.
Vanmorgen zien we in die strip op het eerste plaatje vier rechters om een tafel zitten: twee vrouwen en twee mannen. De ene vrouw zegt tegen de ander: “Jet Bussemaker zegt tegen vrouwen: onderschat jezelf niet, je hebt ontzettend veel in huis.
Op het volgende plaatje zegt een mannelijke rechter: “Ja. Kinderen…. een strijkplank…. een stofzuiger…. De vrouw heeft inmiddels rookwolken boven haar hoofd. 
Tussen het tweede en derde plaatje staat: BAF! met sterretjes erbij.
Op het laatste plaatje zien we een omgevallen stoel, met iemand uitgeteld met de benen omhoog. Het is de mannelijke rechter. De andere mannelijke rechter staat er bij en zegt “…..een linkse directe…

Daar kan ik nou zo van genieten. Verder genoot ik van de sudoku (ik doe altijd de bovenste en Gerard de onderste) en van de muziek. Bij Wekker Wakker wordt iedere morgen een bekend lied besproken en Henk en Manuela laten dan verschillende versies hiervan horen.
Je hoort dan hoe oud het lied eigenlijk is en wie het allemaal hebben gezongen.
Vanmorgen was dat ‘Swing low, sweet chariot”, een Amerikaanse gospel.

Het nummer is waarschijnlijk geschreven door Wallis Willis rond 1862.
swing lowHij was geïnspireerd door the Red River, een rivier tussen Oklahoma en Texas, die hem deed denken aan de Jordaan en aan de profeet Elia, die van de aarde werd meegenomen door vurige rijtuigen (chariots). We hoorden vanmorgen een koor-uitvoering, een stukje van Louis Armstrong en een gospelzangeres met Mariah Cary-achtige uithalen.
De uitvoering die ik het allermooiste vind is die van Eric Clapton >>> uit 1975 en die werd vanmorgen helemaal gedraaid.
Sudoku opgelost.
Mooie muziek.
Humor op de vroege morgen.
Wie had het over ochtendhumeur…..?

Reageren

8 maart: Jubileum.

Collega R. is deze maand 40 jaar in dienst. Hij is ongeveer van mijn leeftijd, dus ik vroeg: “Hoe oud was je dan toen je begon?” “Zeventien”.
Een kuuk’n nog. Hij is begonnen als verpleger, maar door rugklachten was hij gedwongen om iets ander te gaan doen. Van ‘handen aan het bed’ naar ‘handen op het toetsenbord’ zeg maar.

Gisteravond hadden we in Zuidlaren bij Cosineros een feestje.
Borrel, stamppotbuffet,  lekker toetje en koffie na.
My kind of party. Het was ontzettend gezellig. Bijpraten met collega’s en ex-collega’s en kennismaken met sommige buren en familieleden.
Als collega’s van de stafgang gaven we gezamenlijk een fietstas vol enveloppen met geld én we zongen een lied. Dat is op zich al iets uitzonderlijks, want ‘de stafgang’ bestaat uit allemaal losse onderdelen: P&O-ers, directiesecretariaat, iemand van Opleidingen, iemand van Automatisering, managers & assistenten, kortom: los zand. Maar wel gezellig los zand. Door de andere werknemers in het huis wordt onze gang spottend ‘de Herestraat’  genoemd, dus ons koor heette ‘de Heerestraat-zangers’.

Aan het eind van de avond zaten duo-baan-collega en ik aan tafel bij de buren van R.
Hij is kennelijk op zijn werk helemaal zichzelf, want zij hadden dezelfde verhalen als wij: zorgzaam, vriendelijk, behulpzaam en de rust zelve.
Collega’s kun je meestal niet kiezen. Als dat kon koos ik R. in ieder geval. Een beminnelijk man. hillcrestTekenend voor hem is dat hij geen kado’s wilde. Hij vroeg of we geld wilden geven voor het project waaraan zijn vrouw zich heeft verbonden.  Ze gaat in april drie weken als vrijwilliger werken in het Hillcrest AIDS Centre >>> in Zuid-Afrika. Ze hebben voor dit doel een eigen facebook-pagina gemaakt ‘Evelyn & Wilma’s werkavontuur in Zuid Afrika’ >>>>

Vanmiddag zat ik weer naast R. aan de lunch. Hij was diep tevreden over zijn jubileum en het bijbehorende feest.
“€ 1.000,= heb ik gekregen!” vertelde hij glimmend van trots.
Koesteren zo’n man.

Reageren

6 maart: Als woorden stokken spreekt de hand.

Bevestiging van ambtsdragers. Twee mannen die zich willen inzetten voor onze PKN-gemeente. Eén als diaken en één als ouderling-kerkrentmeester. Vanmorgen stonden ze vóór in dhanddruke kerk en zeiden ‘ja’. Ik zou zeggen: applaus!
Maar dat doe je niet. Heurt niet zo.
Vanmorgen heb ik ze met een handdruk gefeliciteerd én sterkte gewenst.
Die handdruk had ik ook al als plaatje op de PKN-website gezet bij ‘Viering a.s. zondag”. De voorganger bekrachtigt het ‘ja’ met een handdruk namens de hele gemeente.

Handen speelden vanmorgen een hoofdrol in de viering.
De gelijkenis van de Verloren rembrandt kZoon stond centraal (lezen? zie >>>).
De predikant maakte vanmorgen gebruik van de zegeningen van deze tijd (de beamer) en liet ons het schilderij van Rembrandt zien met hetzelfde onderwerp.
Hij attendeerde ons op de handen van de vader.
Wie goed kijkt, ziet dat dat twee verschillende handen zijn.
detailDe ene hand is een grote en ruige vaderhand. Deze hand lijkt krachtig op de schouder van de jongste zoon te drukken. Alsof Rembrandt daarmee wil uitdrukken dat de vader hem stevig tegen zich aan wil houden en nooit meer los wil laten.
De ander hand lijkt op een schone en zachte moederhand. Deze hand ligt zichtbaar zacht op de rug van de jongste zoon. Hieruit blijkt de liefde en de zorg van de moeder.
Er valt nog veel meer te zien op het schilderij. Op internet vond ik, zoekend naar een plaatje, deze website Observatie schilderij >>>.

Als slotlied zongen we vanmorgen lied 1014, één van de laatste liederen uit het nieuwe liedboek “Geef vrede door van hand tot hand”.
De woorden van het vierde couplet ontroerden me:

De sterke, zachte hand zij dank,

die meer dan troost kan geven: 
als woorden stokken, spreekt de hand
in vriendschap, steun en zegen.

Het zingen lukte niet zo goed vanmorgen vanwege een erg gezellig feestje zaterdagavond, maar ook zonder het gebruik van mijn stembanden was deze viering meer dan de moeite waard.

Reageren

5 maart: Moeke Vaatstra

Gistermiddag had ik afgesproken met een oud-collega (zie 24 juli >>>). Dat zou eigenlijk al in oktober, maar haar moeder ging verhuizen, werd ziek en overleed en Gerard begon aan het stamceltraject. We stelden het even uit en gistermiddag hebben we alsnog genoeglijk bijgepraat.

logo vaatstraDaarvoor gingen we naar eetcafé Moeke Vaatstra in Zuidwolde. Voor mijn werk moest ik ooit eens een informele borrel organiseren voor iemand die afscheid nam, die wilde dat graag bij Moeke doen. Lukte niet. Vol.
Vreemd, vond ik. Zuidwolde? Zo druk? Ik dacht eerst zelfs dat het in Zuid Drenthe lag……

Nu snap ik het. Wat een leuke tent!moeke vaatstra
Een mooi oud pand aan het Boterdiep.
(‘Bodderdaip’ ien t Grunnings…)
Sfeer uit de vorige eeuw. Geen glitter en glim.
Normale prijzen, gewone menukaart zonder hippe buitenlandse woorden.
En verrukkelijke Kwekkeboom kroketten.
Met plakken  zelfgebakken vers witbrood met een krokante korst.

Collega en ik hadden een gezellige middag. Zij een glas melk, ik aan de witte wijn.
We hebben weer ontzettend gelachen en genoten van elkaars gezelschap. Maar ook weer veel gedeeld. Als je twee jaar bij elkaar op de kamer zit weet je veel van elkaars leven. Ze mist het werk niet, maar het contact met collega’s wel. En ik mis haar nog steeds.
In juli (zie 18 juli 2016 >>>) gaan we weer naar Moeke Vaatstra >>>.

Zelf wonen we ten zuiden van ‘stad’, maar ten noorden daarvan is het ook prachtig. Als het mooi weer is gaan we in juli op de fiets. Want gisteren was het soepkippenweer en dat komt geen enkel landschap ten goede…..

Reageren

4 maart; “Een kwartier, hè.”

Met alle positieve punten met betrekking tot zingen nog in m’n hoofd (zie blog gisteren) wandelde ik gisteravond weer naar de cantorij-repetitie.
In deze periode voor Pasen hebben we het er maar druk mee: we werken mee aan de vieringen op Witte donderdag, Goede vrijdag en Paasmorgen. Dat betekent heel veel liederen, een stuk of vijf repetities en hard werken. De meeste liederen hebhuiswerkben we al eens gezongen. Maar dat betekent niet dat we ze zo weer zingen. In bedekte termen probeerde cantrix ons duidelijk te maken dat we thuis ook iets zouden kunnen doen.
Ik zag  denkbeeldige tekstballonnetjes boven sommige hoofden. “Huiswerk!?!”

Gisteravond zongen we alle muziek voor de Witte donderdag. Mooie muziek. Alleen het tafelgebed biedt niet veel uitdaging. Eén-stemmig en weinig variatie. Wat cantrix de opmerking ontlokte: “We hebben wel eens een  moeilijker tafelgebed gezongen.” Waarop iemand zei: “Ja. En mooier.”

Eén lied ging heel beroerd. Lacherig zongen we het uit, het was echt niet om aan te horen. Cantrix liep ñaar het keyboard, sloeg het akkoord aan en riep opgewekt: ” We zijn wel op toon gebleven!”
Na een uur zingen was het om half negen pauze. Koffie. Dat is ook altijd een zeer genoeglijk deel van de cantorij-avond, dat eigenlijk altijd langer duurt dan de vijftien minuten die er voor staan.
Meestal staat onze cantrix dit oogluikend toe, maar vanavond kregen we vooraf de boodschap mee: “Een kwartier, hè!”

Dat is gelukt.  Het tweede kopje werd in recordtempo naar binnen gewerkt en we hebben het hele repertoire voor 24 maart doorgezongen.
Ondertussen had ik nog grote pret met de mensen om mij heen bij het pakken van een begintoon…….toen we zouden inzetten lukte dat even niet.
Het woord ‘klieren’ viel in dit verband. Mea culpa.
Met een collega-alt wandelde ik terug naar huis.
We waren het roerend eens: zingen  is goed voor je hart, je longen én je humeur!

Reageren

3 maart: Met hart en ziel.

Gisteravond had ik mijn huiskamer vol zitten met mensen die ‘met hart en ziel’  wilden zingen. Dat was namelijk de titel van de activiteit die ik verzorgde voor de commissie Toerusting van onze PKN-gemeente.  Het zou eigenlijk in De Deel bij de Catharinakerk plaatsvinden, maar zondag hadden zich nog maar 4 mensen opgegeven. Daarom besloot ik het maar bij ons aan de keukentafel te doen.

Maar die keukentafel was te klein! Er kwamen nog 5 anderen die zich niet hadden opgegeven, dus we verhuisden met papieren en gitaar naar de kamer.
Het was heerlijk om te doen. Het is geen geheim dat ik heel erg van zingen hou en liedboekgisteravond was ik helemaal in mijn element: liederen uit het nieuwe liedboek, Taizé, van Elly en Rikkert, een paar canons, liederen uit ‘Daar is het daglicht’ en…..ééntje uit de bundel Johannes de Heer.
Op zo’n avond wil ik de mensen graag laten beleven hoe leuk samen zingen kan zijn. Hoe je een eenvoudig lied al snel tweestemmig kan zingen, ook al ben je geen geoefende zanger. Daar komt bij dat zingen goed is voor lichaam en geest; door te zingen wordt de ademhaling gestimuleerd en dat is goed voor de bloedsomloop. Ook het plezier in het zingen werkt stressverlagend. Het is goed voor je hart, je longen en je humeur. Er is nog plaats op onze cantorij.

Het was een mooie avond. En het was echt niet allemaal top-kwaliteit, maar we hebben wel met heel veel plezier samen gezongen, gepraat over liederen, het nieuwe liedboek en over zingen bij een koor. Aan het begin van de avond las ik een bladzijde voor uit “Luister eens even!”, een christelijk boekje voor de jeugd dat ik kreeg toen ik van de Lagere school af ging. Als twaalfjarige was ik onder de indruk van het verhaal ‘Ik kan niet zingen’, dat las ik voor. (Benieuwd naar het verhaal? Zie: Ik kan niet zingen). De essentie is: ga zingen, ook al denk je dat je het niet kan. Maar doe het vooral met hart én ziel!

Reageren

2 maart: De trappen in Beatrixoord

kankerVanmiddag moest ik om 14.30 uur in Beatrixoord zijn op de bovenste verdieping. Gerard had de hele dag intake-gesprekken voor het revalidatieproces na de stamceltransplantatie en bij het laatste rondje was ik ook uitgenodigd.
De revalidatie wordt helemaal afgestemd op de patiënt, zijn mogelijkheden en zijn wensen. Bij Gerard zal de nadruk komen te liggen op kracht- en conditieopbouw.
Volgende week gaat hij daar mee beginnen: drie dagdelen in de week sporten.

Het was bijzonder om terug te zijn in het gebouw. In 2001 ben ik na een periode van 15 jaar moeder en huisvrouw zijn weer aan het werk gegaan. Eerst voor één dag in de week bij Beatrixoord, administratieve ondersteuning voor een Vertegenwoordigend Overleg.
Vanmiddag liep ik de trappen weer op en zag ik de balkons waar ik met mijn toenmalige leidinggevende tussen de middag een sigaretje rookte.

14 jaar geleden rookte ik dus nog. Na het eerste hartinfarct in 2003 ben ik daar onmiddellijk mee gestopt.
14 jaar geleden was ik ook minstens 10 kilo zwaarder.
Vanmiddag ging ik niet met de lift.
Zonder problemen nam ik de trap naar de derde verdieping.
Een hartinfarct brengt niet alleen maar narigheid met zich mee.

Reageren

29 februari: Kedoogie!!

Zoaterdagmiddag kwam de postbode met drie enveloppen én een pakkie.
Een brief van de Rabobank, een brief van uutvaortverzekering en een brief van de gemiente. Iets met belasting. Knap ik nooit hiel arg van op.

Maor het pakkie maakte de dag, het weekend, haost de hiele weke hielemaol goed.
Dit zat d’r in:

Aosem

de neie CD van Daniël Lohues ‘Aosem’. Mét een handtekening van de meester.
Kregen van mien boekenvriendin (zie 2 maart 2015 >>>).

Een hiele biezundere sensatie: vittien neie liedties, waorvan ik allent de eerste al ies heurd had. ’t Is weer prachtig. Ze staot alle vittien al op mien MP3-speuler.
Nao ’t eten gao ik ’s aomds vaak eem op de bank. De komende dagen doe ‘k dat met Daniël.
Dan zingt e in mien oren, met zien gitaar d’r bij. Of de piano.
Op facebook linkte Lohues zölf naor een interview met hum in de Volkskrant. “Het kerkorgel is de eerste liefde in mijn leven >>>”
Een biezundere man. Het laatste nummer op de CD het “Let maor niet op mij“.
Bin ik niet met hum iens.
Ik zol zeggen: “Let veural op Daniël Lohues. Ku’we  nog een boel van leer’n.”

Jeannette: bedankt!

Reageren

26 februari: Wat wil je worden?

Twee weken geleden hadden we een Ontwikkeldag van mijn werk. Een soort ‘ hei-dag’. Met zo’n 60 collega’s kwamen we bij elkaar in De Clinge in Zeegse. De dag stond in het teken van kennismaken, ontmoeten en het ontdekken van elkaars talenten.
Tijdens de eerste gespreksronde kwam ik tegenover een collega die ik al jaren ken. Hij komt oorspronkelijk uit Koerdistan en woont vanaf z’n 21e in Nederland. We stelden elkaar vooraf vastgestelde vragen. Eén van de vragen was: “Wat wilde je worden toen je kind was?”

Onderwijzeres wilde ik worden. Het liep anders: ik werd ambtenaar en later secretaresse. Mijn bovengenoemde collega gaf een onthutsend antwoord op die zelfde vraag:
“Daar was ik toen helemaal niet mee bezig. Het was overleven voor ons. In een onveilige situatie ben je niet bezig met later.”
Zijn antwoord bleef haken in mijn gedachten. Later op de dag kregen we de gelegenheid om in duo’s een wandeling te maken. Eigenlijk moest dat met iemand die je niet kende, maar wij zochten elkaar toch weer op om het gesprek af te maken.

Deze collega is  volledig geïntegreerd in onze maatschappij. Getrouwd met een Nederlandse en gezegend met drie prachtige kinderen. Tijdens ons vervolggesprek vertelde hij dat hij trots is op zijn kinderen. Hun jeugd is in tegenstelling tot de zijne wel veilig. Het verschil is groot en hij vertelt hen af en toe hoe goed ze het getroffen hebben. Dat het niet vanzelfsprekend is. “Maar ik hoed me ervoor om dat steeds maar te roepen. Zij vinden dit normaal en ze mogen er gewoon van genieten, zonder steeds mijn waarschuwende vinger.”

1962 Een onbezorgde jeugd

1962 Een onbezorgde jeugd

Vergeleken met hem heb ik net zo’n jeugd gehad als zijn kinderen nu.
Dat dat een luxe positie is ben ik me pas veel later gaan realiseren.
Dat je in rust en vrijheid kunt nadenken over je toekomst.
Dat is een groot goed.
Dat moeten we koesteren.

Dit blog sluit ik af met een klein gedichtje van Toon Hermans.
‘Wat wil je later worden? vroeg de juf.
Het was in de derde klas.
Ik keek haar aan
Ik wist het niet,
Ik dacht dat ik al iets was.

Reageren

25 februari: Swifty fly the years…..

Vanmorgen ging ik op de koffie bij een vriendin, samen met een andere vriendin.
Onze dochters (nu 22) zaten bij elkaar in de klas op de basisschool.
We hadden elkaar een tijdje niet gezien: er was van alles gebeurd.
Kwamen onze levens 15 jaar geleden redelijk overeen, tegenwoordig zitten we alle drie in een andere fase.

Van de ene vriendin zijn al  drie van de vier dochters getrouwd en die hebben ook alle drie een kind. Vriendin en haar man zijn opa en oma en hebben het daar af en toe flink druk mee.
Bij de andere vriendin zijn de twee zonen en twee dochters alle vier nog thuis. “Gezellig, maar ook wel druk” zegt ze daarover.
Wij zitten in de tussenfase: dochters niet meer thuis, niet samenwonend en geen kinderen.

Vanmorgen stond ik bij een foto-wand in het huis van de eerstgenoemde vriendin: trouwfoto’s van de dochters (die nog bij ons op het kinderkoor hebben gezeten), groepsfoto’s en foto’s van de kleinkinderen.
Het deed me denken aan het lied “Sunrise, sunset” uit de musical Fiddler on the roof.
De oudste dochter van Tevje en Golde trouwt en men zingt het lied “Sunrise, sunset”
Dit zijn de woorden van het refrein:
Sunrise, sunset
Swiftly fly the years
One season following another
Laden with happiness and tear
(Zonsopgang, zonsondergang, de jaren vliegen voorbij,
het ene seizoen volgt het andere op, vol van blijdschap en tranen.)
Het gevoel dat ons allemaal wel eens overvalt; waar is de tijd gebleven?
Waren de kinderen maar zo kort klein? Zijn ze nu al getrouwd?
Wanneer is dat dan allemaal gebeurd……

Hierbij een link >>> naar een fragment van vijf minuten uit de musical-film “Fiddler on the roof”.Fiddler-On-The-Roof
Bij zonsondergang zien we de families uit hun huizen komen op weg naar de bruiloft.
Mooie beelden van een joods huwelijk met alle bijbehorende rituelen, inclusief een baldakijn. De muziek is prachtig in deze musical. Meeslepend. Ontroerend.
Nog niet gezien? Huur een DVD en ga hem kijken!

Reageren

Pagina 272 van 302

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén