Categorie: Alledag Pagina 273 van 309

16 juni: Hun hebben…?

Door Ada

Op 16 juni 2016

Vanmorgen kwamen we bij elkaar met een twaalftal secretaresses en managementassistenten: we deden mee aan een workshop spelling.
Schrijven is mijn vak, maar ook mijn hobby. Het liefst zou ik foutloos willen schrijven, maar tijdens het Nederlands dictee maak ik altijd heel veel fouten.
Dan weet ik het weer: Nederlands is een moeilijke taal.

De training van vanmorgen werd gegeven door Annemiek de Kok van ‘de Kok advies & training’. Ze behandelde alle spelmoeilijkheden die wij van te voren hadden aangegeven.
Hoe zit het met samenstellingen: galgenmaal of galgemaal? Ruggegraat of ruggengraat?
Hoe vervoeg je Engelse werkwoorden; is het gefaxt, gefaxd of gefaxed?
Wat is het meervoud van café? Cafés of café’s?
Wanneer gebruik je hen en wanneer hun?
‘Hun hebben groot gelijk’ was in ieder geval niet goed.
Is het nou groter als mij? Of groter dan ik? Groter als ik?
Zeer leerzaam. Annemiek is ooit begonnen als lerares Nederlands en weet op een rustige en ontspannen manier de meest lastige kwesties uit te leggen. Met voorbeeldzinnen, kleine opdrachtjes en een heldere uitleg zijn we vanmorgen heel wat wijzer geworden.

Het bleef trouwens niet bij woorden: ook de leestekens werden besproken.
Wanneer gebruik je een punt komma en wanneer een dubbele punt?
Waar zet je een komma? “Je gebruikt in ieder geval een komma bij een botsende persoonsvorm” zei ze bij een zin waarin ik het gebruik van een komma niet nodig vond. Bij ‘botsende persoonsvorm’ denk ik trouwens meer aan iemand die ik helemaal niet mag en niet aan woorden….
Het was een heerlijke morgen. Drie uur duurde het al met al, maar ik heb me geen moment verveeld. Als taal je interesse heeft kost het geen moeite om je hoofd bij de les te houden.

Vanmiddag dronk ik met Gerard buiten een kop thee. Hij had vanmorgen de boodschappen gedaan en koeken meegenomen (zie foto).
Is het nou Jodenkoeken? Of Jodekoeken?
Vanmorgen leerde we het eerste.
Het staat dus fout op de Jumbo-verpakking…..!

Wil je ooit een workshop organiseren op het gebied van schrijftechnieken of zoek je iemand voor een communicatietraining of iets dergelijks?
Denk dan eens aan Annemieke. Er staat heel veel informatie op haar website >>>.
Extra tip voor als je net als ik van taal houdt: via haar website kun je ook naar haar Facebookpagina. Daar vind je grappige cartoons en links naar leuke filmpjes over taal.

Reageren

15 juni: Sander de Hosson

Door Ada

Op 15 juni 2016

In Alledag

Al een aantal maanden volg ik de blogs van Sander de Hosson.
Sander is longarts in het Wilhelminaziekenhuis in Assen.
Zijn specialisaties zijn longkanker en palliatieve zorg (stervensbegeleiding).

Hij raakte mij met een column in het Dagblad van het Noorden in de bijlage ‘Gezondheid & co’. Sander schreef over iemand die helemaal niet meer gezond was, die ging sterven en hij deed dat op zo’n mooie en integere manier dat ik meer wilde lezen van hem.
Sander schrijft geen vrolijke verhalen.
Hij schrijft indringende blogs over situaties waar hij in zijn werk tegenaan loopt.
Altijd schrijft hij over zijn mededogen met de patiënt en hij laat kritiek doorklinken op de geneeskunde, met name over het ‘alsmaar doorbehandelen omdat het kan’, waarbij aan de kwaliteit van leven voor de patiënt voorbij wordt gegaan.

Wat goed dat iemand zich zo kwetsbaar op durft te stellen en ons laat delen in wat de dokter vindt en denkt. Die ons een kijkje gunt in de belevingswereld van de mens achter de longarts. Een mooi mens in dit geval.

Reageren

14 juni: Rode plukken……

Door Ada

Op 14 juni 2016

In Alledag

Vanmorgen begon de dag niet met een fietstocht naar Groningen: buienradar liet mij iets te veel ‘rode plukken’ zien rond half drie.
Dus in de Yaris naar Groningen. Daar was ik veel te vroeg; het was toen nog mooi
weer, dus ik maakte vóór 08.00 uur nog een ochtendwandeling. Het ouderencentrum
waar ik werk ligt aan het Noord Willemskanaal en er is een klein park omheen.
Zo vroeg in de ochtend raast het verkeer onverminderd voort over de A7, is het
druk op de wegen er omheen en van het fietspad langs het water wordt veel
gebruik gemaakt door fietsers en wandelaars/renners. Ook de vogels doen hun

Noord Willemskanaal om 07.38 uur

uiterste best, dus om de stilte te beleven hoef je hier op dit moment van de dag niet te zijn.

Maar het is wel een mooi sfeertje om even in te wandelen. Zo ziet het fietspad langs het water er dan uit. (foto rechts).

Midden in het parkje staat een majestueuze boom. Een heel groot en oud
exemplaar met lichtgroene slierten. Vorig jaar ontdekte ik de boom op een
herfstmorgen. Toen waren de slierten lichtbruin en scheen de ochtendzon er voorzichtig doorheen.

Kaukasische vleugelnoot

Sprookjesachtig mooi. Ook nu was het weer prachtig,
alleen scheen de zon niet.
Ik vroeg me af hoe de boom heet.
Tegenwoordig heb je dan meneer Google, ‘die ken je alles vrage’.
Dus typte ik ‘boom met slierten’ in op Google en bij de afbeeldingen vond ik een soortgelijk exemplaar.
Het is de Kaukasische vleugelnoot uit de Okkernootfamilie. Deze boom komt oorspronkelijk niet in Nederland voor, maar is hier rond de 18^e eeuw geïntroduceerd.

Vanmiddag waren er inderdaad de voorspelde ‘rode plukken’.
Zat ik rond kwart voor drie nog te mopperen ‘dat het de hele dag droog was gebleven en dat ik net zo goed op de fiets had kunnen gaan’……. om kwart over drie reed ik in de stromende regen langs Peize.
Helemaal happy in de Yaris.

Reageren

12 juni: Tederheid & pretlichtjes.

Door Ada

Op 12 juni 2016

In Kerk & gemeente

Vanmorgen was er een feestelijke doopdienst in de Catharinakerk: twee baby-jongetjes en een meisje van 12 werden gedoopt. Eén van de baby’s is familie van ons, vorig jaar werd zijn broertje gedoopt in Op de Helte. (zie 12 juli >>>)

Wie mijn blogs volgt weet dat we twee weken geleden ook bij een doopdienst waren met als onderwerp ‘Bouw een ark’ en vorige week (afscheidsdienst van Theo van Beijeren) ging het over worden als de kinderen. Vandaag stonden die beide schriftlezingen centraal. En natuurlijk waren er overeenkomsten, maar het was toch vooral anders! Met Gods woord kun je heel veel kanten op.

Vanmorgen lag de nadruk op de regenboog, het teken van God’s vriendschapsverbond met de mensen, na de zondvloed aan de mensen gegeven. God geeft ons zeven kleuren, voor elke dag één. Al die kleuren vormen samen het licht; het is bedoeling dat wij dat licht uitdragen in de wereld door vooral ‘het kind in onszelf’ de ruimte te geven.
Vertrouwen hebben, zoals een kind papa en mama vertrouwt.
Ons als een kind verwonderen over al het moois dat de schepping ons biedt.
Onze blijdschap delen met anderen door een oprechte lach.
De ‘druk-druk-druk’-modus te laten voor wat het is en de tijd nemen voor even niks.
Kleurrijk durven zijn, spontaan en openhartig: de belofte die de regenboog in zich heeft uitdragen.

De invloed van de doopouders op de inhoud van de viering was goed te merken. Mooie liederen zongen we, o.a. Taize en Elly en Rikkert. Organist Arjan Schippers verraste ons tijdens de collecte met het lied Dochters van Marco Borsato.

De doop is altijd een mooi moment.
Deze morgen sprak de voorganger na de woorden Ik doop je in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest de tekst:
Ik bid dat de Heer je zegent
dat Hij je voeten laat dansen
en je armen sterk maakt
ik bid dat Hij je hart vult met tederheid
en je ogen met pretlichtjes.

Ogen gevuld met pretlichtjes!
Dat is niet alleen voorbehouden aan kinderen…..dat kan ook als je de 80 al ruim gepasseerd bent. Hierbij pleit ik voor meer pretlichtjes in ieders ogen.

Reageren

11 juni: In contact.

Door Ada

Op 11 juni 2016

In Alledag

Als je ‘Ada Waninge’ intypt op google kom je uit op deze site. Als iemand contact met mij wil, dan kan dat eenvoudig via een reactie op één van de blogs.
Verder heb ik een email-adres, staan wij met ons vaste nummer in het het telefoonboek en heb ik contact met vrienden en familie via mijn mobiele telefoon, voornamelijk via WhatsApp.

Op Facebook heb ik een ‘slapend account’: de enige vrienden die ik heb zijn mijn dochters en hun aanhang.

Aan Twitter, LinkedIn, Pinterest etc. doe ik niet. Alles bijhouden kost namelijk ook tijd. Tijd die ik graag besteed aan alle dingen die ik ook leuk vind, zie de zwarte balk met rubrieken bovenaan deze site. Skypen doe ik met mijn dochters en af en toe met een vriendin die ik graag wil spreken.

Toen ik een nieuwe telefoon kreeg waar ook internet op zat, was ik bang dat ik constant met het scherm voor mijn neus zou zitten, maar dat gebeurde niet.
Het geluid kan er namelijk ook af. Zodoende ben ik niet altijd en overal bereikbaar.
Maar ik ben wel in contact. Afgelopen week kreeg ik een app van mijn duo-baan collega: zij is nu op vakantie. Ik kreeg een paar foto’s van mooie vergezichten, een idyllisch huisje en een terrasje met een lekker drankje. Het was fijn om iets van haar te horen, want ik mis haar. We hebben op het werk veelvuldig contact: twee tot drie keer per week uitgebreid telefonisch werkoverleg, we hebben veel mail-contact en heel af en toe spreken we elkaar ‘life’. Via de app weet ik nu dat ze het leuk heeft en geniet van haar vakantie.

Bij alle contactmogelijkheden die ik hierboven beschreef gaat het om ‘contact-op-afstand’.
Maar het allerfijnste vind ik het als mijn dochters naast mij op de bank zitten.
Als ik de familie spreek op een verjaardag met koffie en zelfgemaakt gebak.
Als we met de vriendenclub het glas heffen op onze vriendschap.
Als ik met mijn collega zit te geiten achter een tafeltje op een ‘Ontwikkeldag’ van het werk.
Als ik mijn broer met twinkelogen hoor vertellen over ‘zijn muziek’ in een radioprogramma.
Echt contact.
Al het andere is ondersteuning.

Reageren

8 juni: Robuust en solide.

Door Ada

Op 8 juni 2016

In Streektaol

Toen wij oons huus in Roôn kochten in 1989 stun d’r een blok rijgieshuuzen naost en achter oons. In 2011 weuden die huuzen ofbreuken. Toen kregen wij een hiel groot grösveld naost oons huus. Inmiddels stiet d’r een rij prachtige neie huuzen en mussen wij oonze schutting wat omzetten in verband met de neie indeling achter oons huus. Gerard bedacht dat dat een mooie gelegenheid was um ‘het schuurtie’ te vervangen.

Dat schuurtie weur ophaald deur twee potige neven en Gerard gung an’t tekenen en berekenen. En holt bestellen.
Nou is Gerard vrogger begunt as bouwvakker. En ok al löp hij al lang niet meer met een spiekerbuulegie veur: hij kan ’t nog best.
As Gerard wat maakt dan is het altied ‘robuust maor zeer solide’.
Hij hef ooit ies een nei vogelhuussie maakt, maor dat is zo groot en zwaor, dat ik dat allennig niet kan verzetten.
Oonze wichter nuumt het ‘papa’s riante vogelvilla’, umdat het woord ‘huussie’ niet past bij de grootte van het gebouw. D’r kunt ok kreien en oksters in zeg maor.

Ok met het neie schuurtie gung e voortvarend te wark.
Het holt kwam en toen het mooi weer weur begunde hij met het uutzetten van de fundamenten. Inmiddels zut het d’r zo uut:

Ok nou past het woord ‘schuurtie’ niet echt goed meer bij wat d’r komt te staon.
Maor het wordt wel mooi!
Robuust en solide.
De neie buren hebt de gek d’r met.
“Waninge bouwt een ark!” heurde Gerard leatst iene zeggen.
Wij hebt al twee merels en twee mieren…….

Reageren

7 juni: Familiedag

Door Ada

Op 7 juni 2016

In Alledag

Familiedag. Bij sommige mensen veroorzaakt het woord alleen al een acute allergische reactie. Bij mij niet; ik hou van familiedagen. Zondagmiddag kwamen we bij elkaar met de familie van mijn vaders kant, de Vrieswijken. Neven, nichten, oom en tante, mijn moeder, mijn broer: iedereen was er. Heerlijk.

We gingen kegelen en barbecuen. Ingewikkelder wordt het vaak ook niet.
Sommige familieleden hadden elkaar al twee jaar niet gezien, dus er was zoveel bij te praten dat de ballen & kegels wel wat aandacht te kort zijn gekomen.
Er werden foto’s bekeken, verhalen uitgewisseld en ondertussen liet men zich het eten lekker smaken. Eigenlijk vond ik het te kort, want ik heb niet iedereen kunnen spreken.
“Dan moet je ook maar op tijd komen!”
Duidelijkheid is een typische Vrieswijk-eigenschap; wij houden niet van omfloerst taalgebruik.

Familie Vrieswijk 1961

Met een zaal vol Vrieswijken is er zoveel herkenning.
Drenten uit Klazienaveen en Smilde, Tukkers uit Hengelo.
Ik sprak met een neef en het leek wel of ik met zijn vader (mijn ome Henk) zat te praten…..één gezicht.
En de jongste telg van twee en een half was ondeugend en lief tegelijk: precies mijn neef toen hij zo oud was.
Al meer dan dertig jaar heet ik nu Ada Waninge. Maar gisteren was het even weer duidelijk: ik blijf een Vrieswijk.

De baby op bijgaande foto ben ik. De eerste van een nieuwe generatie. Van de groep familieleden die voor het huis van mijn opa en oma staat zijn er naast mij nu nog drie in leven. Ook daarom is het belangrijk om de familiedag in ere te houden: herinneringen delen en zo “de mensen van voorbij” figuurlijk in leven houden.

Reageren

6 juni: Worden als de kinderen.

Door Ada

Op 6 juni 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gistermorgen was de afscheidsviering van dominee Theo van Beijeren.
Daar kan ik wel drie blogs over volschrijven, maar dat doe ik niet.
De dienst is namelijk terug te luisteren via kerkomroep>>>.
Wat nam ik mee uit de viering?
Het fenomenale orgelspel van Erwin Wiersinga.
Als alt zingen in het koor gevormd door twee cantorijen onder leiding van de immer glimlachende cantrix Thysia Betting.
Het gegeven dat uit de toespraken naar voren kwam hoe veelzijdig Van Beijeren is.
De ontroering op het moment dat hij zijn vrouw Alie bedankte voor haar niet aflatende steun tijdens zijn carrière.

Maar wat er voor mij uitsprong deze zondagmorgen was de indrukwekkende preek.
“Worden als de kinderen” was het thema deze ochtend. Jezus plaatst een kind in het midden van de kring en leert dat we moeten worden als de kinderen: onbevangen en vol vertrouwen.

De boodschap was wel duidelijk: “Onmiddellijk ophouden met die belangrijk-doenerij. Wie kan het beste preken? Wie heeft gelijk in een theologische discussie? Wie is het belangrijkst? Daar gaat het niet om. Jezus zag om naar het zwakke en het kleine.”
Het laatste stukje van de preek was een tekst uit een conference van Fons Jansen.
Het was het laatste couplet van het lied: “Als hij terug kwam” en het beschrijft wat Jezus zou aantreffen als hij nu terugkwam op aarde.

Als hij nou eens terugkwam in Jeruzalem en dit liedje zou horen:
Wat zou Hij dan zeggen?
Je hebt in mijn land het verkeerde bezichtigd,
je hebt met ijver het onkruid opgezocht,
maar de gelijkenis was je zeker vergeten….
Het graf en de grot heten heilige plaatsen,
maar ik heb die plaatsen nooit heilig genoemd.
Ik bad op de berg, ik voer op het meer,
ik keek naar de bloemen van Jericho
en ik wees naar de kinderen, want hunner is het rijk.

Ds. van Beijeren vertelde dat zijn opa tegen hem had gezegd toen hij dominee werd: “Vertel de mensen maar dat God liefde is jongen, dat is het belangrijkst.”
Dat heeft hij gedaan, waarvan de laatste 28 jaar in Roden.
Het was ons een aangenaam genoegen.

Benieuwd naar het hele lied van Fons Jansen? Klik hier Als hij terugkwam voor een PDF met de complete tekst.

Reageren

5 juni: Even student in Utrecht.

Door Ada

Op 5 juni 2016

In Alledag

Maandagmorgen 30 mei: een studenten-coffeecorner in Utrecht, 11.30 uur. Met een kartonnen beker lekkere koffie en een saucijzenbroodje zit ik aan een tafeltje dit te typen op m’n tablet. Ik lijk wel een student! Maar wel een hele ouwe….
Een zeer ongewone setting voor een Drentse huisvrouw op maandagmorgen.
Maar wel leuk. Leuker dan de reden waarom ik hier ben: Gerard ondergaat op dit moment een behandeling in verband met de prostaatkanker. Iets wat er al heel lang aan zat te komen. Eindelijk, mogen we wel zeggen.

Na de intake moesten we ruim twee uur wachten. Zitten. Krant lezen. Breien. Doe ik nooit op maandagmorgen. Dus toen Gerard werd ‘weggevoerd’ zocht ik de hoofdingang weer op voor een wandeling. Hoge kantoorflats en universiteitsgebouwen. Maar ik ontdekte ook een pareltje : landgoed Amelisweerd >>>. Heb ik een stukje in gewandeld. Na anderhalf uur was ik weer terug.

Het bovenstaande is nu een week geleden.
Gerard heeft die maandag een ‘Brachy-behandeling’ ondergaan.
Er zijn minieme jodiumstaafjes geplaatst, die de komende maanden de tumor van binnenuit gaan bestralen.
Het is allemaal goed gegaan, op 24 juni moeten we nog één keer naar Utrecht voor de evaluatie.
De revalidatie in Haren n.a.v. het stamceltraject is eind mei afgesloten.
Voor de ziekte van Kahler blijft Gerard vooreerst twee-maandelijks onder controle bij het UMCG.

We durven weer voorzichtig vooruit te kijken, al heeft men ons er wel van weten te overtuigen dat we de ingreep van maandag niet moeten onderschatten.
Gerard heeft gelukkig de afgelopen week heel weinig last gehad van de nasleep van de behandeling van maandag: hij voelt zich heel goed en gaat qua energie met sprongen vooruit.
Dit zal vooreerst het laatste blog zijn over Gerard’s gezondheidstoestand.
We hopen dat het nu een lange tijd goed blijft gaan en dat de ziekte van Kahler heel lang wegblijft. Vanaf maart 2015 was hij ‘patiënt’ en dat wil hij nu liever niet meer zijn.
“Wilt u het programma nu afsluiten?” vraag de computer wel eens als je iets nog niet hebt opgeslagen.
Wij zeggen: “Jah. Graag!”
We slaan de afgelopen periode op, we zetten de computer niet uit, maar we sluiten dit programma nu wel even af.

Reageren

4 juni: Van dominee naar gemeentelid. En vrijwilliger.

Door Ada

Op 4 juni 2016

In Kerk & gemeente

Gisteravond was het feestelijk afscheid van Ds. Van Beijeren, de predikant die onze PKN-gemeente meer dan 25 jaar heeft gediend.

Feestelijk was het. Alle groepen waarmee hij in die 25 jaar is opgetrokken deden iets op deze bonte avond, het was een afwisselend schouwspel.
Zelf kreeg ik met hem te maken toen ik ouderling was onder ds. Hotske Postma. Zij vertrok naar Friesland en haar wijk werd gedeeltelijk overgenomen door Van Beijeren.
Dat was op z’n zachts gezegd een grote verandering, maar we hebben het prima gered.
We werden echt ‘collega’s’ toen ik bij de Websitegroep werd gevraagd. Het duurde even voordat ik aan de club gewend was, maar inmiddels zijn we een solide groep en achter de schermen wordt hard gewerkt. Gisteravond hebben we nestor Theo in het zonnetje gezet met een cabareteske sketch, maar daarbij ook de PKN-website even prominent onder de aandacht gebracht: we doen al dat werk tenslotte niet voor niks!

Verder zong ik mee met de cantorijen. Wij zongen 5 korte liederen, speciaal voor dit afscheid geschreven door Kees van der Meulen. Van één lied was de muziek van Johann Sebastian Bach; dit gaf een mooi effect op het muziekblad.

Kees en Johann, een sterk koppel.

Johann Sebastian Bach

Johann kwam gisteravond twee keer hoogstpersoonlijk voorbij, compleet met kostuum en witte poederpruik. Eén keer als de milde musicus die zich erg verheugde in de warme belangstelling van Theo en één keer als strenge maestro. Theo werd in het Duits onderworpen aan een spervuur van vragen om zijn kennis over Bach te testen. Moeilijke vragen! De meester was tevreden: het kon er mee door.

De kinderen deden ook een duit in het zakje door ons een inkijkje te gunnen in hun ‘gezins-lol’; je kon zien dat ze zich erop verheugden om hun vader voor het oog van de gemeente met milde spot voor het voetlicht te brengen. Hoogtepunt was voor mij het treurlied over Theo ‘ s trainingspak dat hij in zijn vrije tijd graag draagt. Hij is dus ook maar een gewoon mens.

Op dit blog heb ik lang niet alles beschreven wat er langs kwam gisteravond. Eén ding wil ik nog noemen: collega Zwanny (van de website-groep) had een prachtige beamerpresentatie gemaakt over Theo’s leven, zij vermaakte het publiek tussendoor met de quiz ‘Noten schieten’ en ze bediende de hele avond ( van 19.30-11.15 uur!!!) de beamer ter ondersteuning van iedereen die iets op het podium deed. CHAPEAU!

Ben je benieuwd naar wat er nog meer was? Hou dan de website van de kerk >>> in de gaten: binnenkort foto’s en een verslag. We dronken een borrel na afloop en kletsten nog heel genoeglijk na. Ik nam trouwens geen afscheid van Theo. Hij wordt nu namelijk gemeentelid en blijft zich als vrijwilliger inzetten voor de websitegroep!

Reageren