Categorie: Handwerken Pagina 1 van 24

‘En nu…..? Op naar zakje drie!’
Daarmee besloot ik het blog dat ik schreef over de ‘balaclava’, de muts die ik had gebreid van het materiaal dat in het tweede zakje van het advents-breiproject zat.
Je weet wel, mijn afscheidscadeau van Lentis.
In het derde zakje zaten 4 bollen garen en een beschrijving van hoe je sokken kon breien met een ‘kleur-werk’-boord.
Er zat een werkbeschrijving bij en een telpatroon voor de gekleurde boord.
O man, weer zoiets moeilijks.
Die wanten waren met twee kleuren (wit en groen), bij deze sokken moest je in de boord 4 kleuren verwerken.
Je kon kiezen uit vier kleur varianten: ik koos voor de basiskleur rood en voor de hiel en voor de teen geel.
Het is vrij dun garen, dus ik zette 72 steken op; ook nu was mijn comfortzone weer niet in beeld.
Ja, in het begin nog wel, maar na 12 toeren  boordsteek moest je gelijk al met het inbreien van een andere kleur beginnen.
Het telpatroon lag voor me op tafel en iedere toer werd afgestreept.
Voor mijn gevoel breide ik vrij los; als je met zoveel kleuren tegelijk breit dan lopen de draden van de kleuren die op dat moment niet gebreid worden achter het werk langs, dus je krijgt een wir-war van draden aan de binnenkant van de sokken.
Toen ik ‘de bocht om was’ probeerde ik even of de sok goed paste; toen bleek dat ik de boord amper over mijn hiel heenkreeg!
Wurmen en trekken, maar gelukkig: het lukte.

De volgende sok breide ik nog losser (vooral niet te strak aantrekken) en die schuift iets gemakkelijker over de hiel heen.
Vorige week had ik ze klaar en inmiddels heb ik ze ook aan.
Zo trots als een ‘Duutser met zeum braodworsten’.
Dit heb ik dan toch maar weer tot een goed einde gebracht!

Nu heb ik nog best veel garen over.
Ik kan nog blauwe sokken breien met een witte hiel en teen, of witte sokken met een blauwe hiel en teen. Of één van elk 😉
En ik zal ook vast nog iets met die kleurtjes in die boord doen, maar ik ga niet weer hetzelfde patroon breien; het moet wel een beetje leuk blijven.
Wat ik heb geleerd van deze projecten is dat het inbreien van een patroontje minder moeilijk is dan ik op voorhand had gedacht.
Maar het is wel omslachtig en ik moet me zó concentreren dat ik naast het breien niets anders kon doen, lees: teuten en televisiekijken.
Waar breien anders een heerlijk ontspannen bezigheid is, was het nu iets waar ik mijn aandacht goed bij moest houden.
Maar het wende ook….. dus wie weet ga ik in de toekomst toch wel een simpel patroontje uitproberen.

Nog één zakje! Op 21 december pakte ik het al uit, maar ik vond het garen dat daarin zat echt niet mooi.
Hoe het afliep….? Wordt vervolgd.

Benieuwd naar de eerste twee zakjes?
Zakje 1 Moeilijke wanten. – Ver buiten mijn comfortzone
Zakje 2 Moeilijke muts – ‘Het stomste….??!‘

“Wat zat er in het tweede zakje op 7 december?”
Die vraag stelde ik aan het einde van het blog over het eerste zakje, onderdeel van het Advents-breiproject dat ik als afscheidscadeau van Lentis kreeg; over die moeilijke wanten. Hierbij een link naar dat verhaal.
In dat tweede zakje zat één bol garen en als bonuscadeau een oprolbaar meetbandje.
Via de QR-code kwam ik uit bij het patroon van een bijzondere muts; ze noemden het een balaclava.
Maar dat kwam mij bekend voor! Dat leek op die kaper-muts die ik met schoonzus Ali had gezien in Verhildersum. In het blog dat ik daarover schreef staat:
Ik dacht: o leuk, ga ik maken, ik zoek wel even een patroontje op internet, maar dat viel tegen: ik heb nog niets gevonden.
Weet jij misschien iets? Wordt misschien vervolgd, maar misschien ook niet….
Er kwam op dat blog één reactie dat ik moest zoeken op ‘bivakmuts’, maar dat was toch niet helemaal wat ik bedoelde en nu kreeg ik het patroon en het garen zomaar in de schoot geworpen!

Ook nu was het weer iets waarbij ik dingen moest doen die ik nog nooit had gedaan op handwerkgebied.
Het eerste was ‘kant nu de rand van de muts af met de ‘channel island bind off-methode’.
Dat is een manier van afkanten waarbij je steeds kleine picootjes breit door een afgehaalde steek niet helemaal af te laten gaan, maar opnieuw te breien en dan die twee steken tegelijk af te kanten. De volgende steek haal je dan averecht af en kant je in één keer af, zodat er een rand van bobbeltjes/picootjes ontstaat.
Van zo’n verhaal snap je op voorhand natuurlijk niks, ik niet tenminste, dus ik zocht een filmpje op internet waar een vriendelijke mevrouw in het Engels uitlegt hoe je het moet doen. Daarmee kreeg ik het voor elkaar.
Wil je deze afkantmethode ook eens proberen? Hierbij een link naar dat filmpje.

Het tweede was het breien van een koordje dat door de boord van de muts moet worden gehaald.
‘Brei 3 steken recht – haal die averecht van de naald af (niet breien) – brei 3 steken recht – dit steeds herhalen.’
‘Zo simpel kan het toch niet zijn?’ dacht ik, maar warempel: het werd een koordje.
Wat ontstaat lijkt op klosjebreien/punniken.
Weer wat geleerd.
Maar wel heeeeel saai om te doen: ik moest een meter koordje hebben!

Van te voren had ik mijn twijfels over deze muts. De teamleider van Team290 die dit cadeau had bedacht, had het voor zichzelf en voor haar vriendin ook gekocht. Die twee dames waren veel sneller met het breien van de wanten en de muts en de man van de vriendin had over de balaclava-muts gezegd dat dat ‘het stomste was dat ze ooit gebreid had’.
Maar mijn balaclava is klaar en ik vind dat hij mooi is geworden.
Lekker warm ook; ik draag hem al!

En nu…..? Op naar zakje drie!
Dat mocht ik openmaken op 14 december.
Wordt wederom vervolgd.

Een paar weken voor ik afscheid nam van Lentis vroeg de teamleider: “Wat wil je als afscheidscadeau?”
We spraken af dat ik er over na zou denken.
De volgende dag zei ze: “Je hoeft niet meer na te denken over het cadeau, we hebben al iets gekocht!”
Het was een grote doos, die ik kreeg op het afscheidsfeestje en ik kreeg er ook een boodschap bij: ‘Je mag het pas uitpakken op de 1e zondag van advent’. Dat was zondag 30 november.

Razend nieuwsgierig was ik: nog bijna zes weken moest ik wachten, maar op de eerste adventszondag mocht ik het uitpakken.
Er zaten vier genummerde stoffen zakjes in en een kaart met een QR-code en inloggegevens.

Het was een Advents Handwerk Project; de digitale informatie kwam pas beschikbaar op de adventszondag die bij het zakje hoorde.
De patronen en beschrijvingen zal ik dus niet delen op deze website, maar ik kan wel linken naar het project: Hobbii’s 2025 Adventskalender

In het eerste zakje zaten een groen en en wit bolletje garen waar je wanten van kon breien; als bonuscadeau zat er een thermosflesje in. Je zou denken dat ik op die zondag gelijk al begon met breien, maar ik had nog wat op de pennen staan: een paar sokken dat ik breide van garen dat ik kreeg bij het afscheid van Lentis, gekregen van de teamleider!

Op 5 december begon ik met de wanten.
MOEILIJK!
Breibeschrijving in het Engels.
Vér buiten mijn comfortzone!
Maar gelukkig: teamleider Sylvia had voor zichzelf én haar vriendin ook zo’n zelfde pakket gekocht.
Zij stuurden me de vertaling en stuurden me tips&trucs die me hielpen.
Als ik met deze wanten aan het breien was, kon ik niet tegelijkertijd televisie kijken.
Het breipatroon lag op de tafel voor mij en na iedere toer streepte ik af wat ik gedaan had.

Bovenkant…..

Het duurde even.
De duim was een heel gedoe. Die moest je op een gegeven moment door steken te meerderen inbreien, daar was ook weer een apart telpatroon van.  Halverwege moest je de duimsteken op een hulpnaaldje zetten en ‘laten hangen’. Toen de want af was moest de duim in het rond worden afgebreid.

….binnenkant….

Pfffff. Het inbreien van de witte patroontjes in de duim heb ik niet meer gedaan, die heb ik er later opgemaasd.
Ze zijn mooi geworden!
En ik er ben onmeunig trots op.
Dat ik zoiets moeilijks kan had ik op voorhand niet gedacht.
Het heeft bijna 6 weken geduurd voor ik ze klaar had, maar dat komt ook omdat ik niet aan deze wanten kon breien in gezelschap en ook niet tijdens het televisie kijken.

Gerard vond ze ook heel mooi.

…..en detail van de zijkant.

Of ik voor hem ook zo’n paar wilde breien, maar dan een maatje groter.
Nee.
😉

Wat zat er in het tweede zakje op 7 december?
Wordt vervolgd.

“Wil jij nog wel een paar uiltjes-wanten voor mij breien?” vroeg dochter Carlijn vorige maand.
Die wanten, polswarmers eigenlijk, had ik in 2014 voor haar gebreid.
“En dan wil ik ze graag met een extra lange boord en ook in een andere kleur. Paars of zo?”
Die boord moest driekwart van de onderarm bedekken “want de wind waait altijd zo bij de mouwen van mijn jas in…”

Eerst zocht ik maar eens het blog op dat ik dat ik toen had geschreven in 2014.
Maar de link naar het patroon werkte niet meer, dus ik moest ik mijn breiboeken er even weer bij hebben.
Voor het originele patroon moest je 24 steken opzetten, maar het garen dat daarvoor gebruikt was was veel dikker; ik herinnerde me dat ik de vorige keer ook al veel meer steken had opgezet.
Hierbij alvast een link naar het originele patroon van Molly Makes: polswarmer uiltjes breien

Het patroon moest drastisch worden aangepast.
60 steken zette ik op en breide het eerste stuk van de boord met de verschoven boordsteek: daarmee krijg je een rul en rekbaar breiwerk.
Daarna minderde ik geleidelijk 15 steken, zodat ik 45 steken overhield.
Met die 45 steken breide ik de boord verder met de boordsteek zoals die in het patroon beschreven staat en die is best bijzonder.
1 toer brei je 2 recht 1 averecht en in de volgende toer haal je de tweede rechte steek eerst over de eerste heen en dan brei je hem.
Het geeft een heel apart effect en de boord wordt zo heel elastisch.
Op het patroon heb je naast het uiltje aan weerskanten maar één steek averecht, maar ik koos er voor om aan weerszijden 3 averecht steken te breien.
Het uiltje neemt 8 steken in beslag + 2 x 3 averecht = 14 steken: die zette ik op één naald en verder volgde ik de beschrijving van Molly Makes.

Toen moest er nog een aanpassing komen: ze wilde de wanten wat langer over de hand, dus ik breide er na het uiltje nog 4 centimeter boordsteek bij aan.
Ze zijn goed gelukt; Carlijn was er blij mee!
Ben je geen ervaren breister? Niet aan beginnen, het is best een gedoe.
Wel veel ervaring? Dan maak je met het PDF van Molly Makes en mijn beschreven aanpassingen vast je eigen versie!

In een handwerkwinkel in Klazienaveen kocht ik vorig jaar een aantal bolletjes haakkatoen voor een stapeltje Aaltjes.
Er stond ook een mand met aanbiedingen, o.a. bollen sokkenwol.
Daar ben je eigenlijk nooit aan bekocht, dus ik kocht twee bollen verlopend garen in kleuren die mij wel aanspraken.
Na de zomer, toen ik wel een beetje klaar was met Aaltjes en lampionnetjes haken zette ik 60 steken op van de wol uit Klazienaveen voor een paar sokken voor mezelf.

Toen ik er één af had was wel duidelijk dat ik van het restant van dat eerste bolletje niet nóg een sok kon breien, dus ik pakte de tweede bol.
Het leek mij wel leuk om de twee sokken ‘gelijk’ van kleurverloop te krijgen, dus ik zocht in de tweede bol het punt op waarmee ik met de eerste sok was begonnen.
Na een centimeter of 6 boord kwam er opeens een knoopje voorbij en werd het gemeleerd groen ineens rood.
Nou ja zeg!
Als je dan doorbreit weet je zeker dat de sokken niet gelijk worden.
“Kijk nou!” riep ik tegen Frea en Jon, die bij ons waren te koffiedrinken die ochtend.
Die snapten precies wat ik bedoelde. “Wat een armoede….”
Precies.

Maar ik ben niet voor één gat te vangen.
Ik rolde de bol garen precies zover af tot ik weer op hetzelfde punt was in het gemeleerde groen, draaide de uiteinden om elkaar heen en breide weer verder.
De sokken zijn prima gelukt: ik heb ze ’s avonds al aan en heb warme voeten.

Armoede is precies de goede term voor zo’n knoopje in een bol garen.
En dan had ik nu nog goedkoop garen uit een aanbiedingenmand, maar soms heb je écht duur garen en dan ontdek je ook wel eens een knoopje.
Nog geen man overboord als het egaal garen is, maar bij verloopgaren is het echt vervelend omdat dan het patroon onderbroken wordt.
“Wat is dat dan voor garen?” vroeg ik me af “Waar komt het vandaan?”
Carlijn dacht uit Scandinavië.
“Strømpegarn. Dat doet me aan Pippi Langkous denken. Pippi Langstrump is het in het Zweeds…”
We keerden het etiketje om.
LAMMY Yarns.
Holland.
Zit in Hilvarenbeek.
Maar er staat verder geen woord Nederlands meer op het wikkeltje, alleen dan het woord ‘sokkengaren’.
Verder is het virgin wool/laine vierge/schurwolle….

Eigenlijk zou er nog bij op moeten staan: with knots in the yarn/avec des nœuds dans le fil/mit Knoten im Garn.
In duidelijk Drents: met knuppen in ’t gaoren!
Om met de vader van Bartje te spreken: “Een schaande is’t.”