een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Muziek Pagina 2 van 37

27 juli: Zielige mannen.

Gerard en ik nemen tegenwoordig wat series op, om ze op een later tijdstip terug te kijken.
Wij kijken bijvoorbeeld graag naar Grantchester.
Het is een Britse detectiveserie die zich afspeelt in de jaren vijftig in het dorp Grantchester in de buurt van Cambridge.
Het draait in deze serie om inspecteur George Keating (Geordie) en de jonge dominee Will Davenport.
De politieman moet natuurlijk de misdaden oplossen, maar de dominee is daar op wonderlijke wijze ook steeds bij betrokken.

We zitten inmiddels in serie nummer 7 en het is vermakelijk om te zien hoe anders de wereld er uit zag eind jaren vijftig. Maar ook toen werden mensen verliefd, gingen trouwen, kregen kinderen en gingen de dingen niet altijd goed.
George heeft er een potje van gemaakt in zijn huwelijk en zijn vrouw heeft hem buiten de deur gezet.
“Ga jij maar eens even nadenken hoe het nu verder moet!”
Hij woont sindsdien op een kamer in de pastorie bij Will en moet iedere zaterdag voor zijn vier kinderen zorgen.
Will is intussen smoorverliefd op een mevrouw die hij ontmoette op een dansavond in een rokerig café, maar de mevrouw in kwestie is verloofd met de nieuwe baas van George.
Het heet een detective, maar het is soms net een soap.
Heerlijke televisie.

Afgelopen week waren we toe aan deel 3 van bovengenoemde serie.
We zien een eenzame, drinkende George aan een tafel zitten, zijn hoofd gestut in zijn handen, die de ene na de andere sigaret wegrookt.
Even later zwenkt de camera naar de tuin en zien we Will verdrietig onder een boom zitten, want de ‘verkering’ kan gewoon niet.
Bij deze beelden horen we ‘Lonesome town’ van Ricky Nelson.
There’s a place where lovers go, to cry their troubles away…
Gitaarbegeleiding, smooth oehoeh-koortje en een smachtende mannenstem.
Agossie. Wat een prachtige muziek bij die zielige mannen.
Lonesome town, where the broken hearts stay…
Een smartlap uit 1959. Hij staat al op mijn Smartlappen-playlist op Spotify.
Ook even luisteren?
Hierbij een link naar ‘Lonesome town’.
Let vooral op het zoetgevooisde mannenkoortje…..

Waarom is er nooit een ‘week van de jaren 50’ op de radio?

Reageren

24 juni: Leon Moorman.

Gisteren luisterde ik de hele dag naar de  ‘Evergreen toplijst van de Nederlandstalige muziek’ op Radio 5.
Ik had zelf niet gestemd; ’t is wel een keer klaar met al die lijstjes.
Voordeel van Nederlandstalig: The Cats staan er niet in.
Die hebben zo’n bloedfanatieke fanclub dat zelfs in het lijstje van de jaren ’80 drie onbekende nummers van die Volendamse band stonden, terwijl ze toen al lang geen hits meer scoorden. Daarmee zijn die lijstjes geen goede afspiegeling van wat de gemiddelde Nederlander vindt, maar meer een wedstrijd tussen de fanclubs van ‘vergane-glorie-die-wel-in-the-picture-moet blijven’.

Maar ik dwaal af: ik wilde het hebben over Leon Moorman.
Die stond met ‘Naor huus’ op nummer 157 in bovengenoemde lijst en dat verbaasde me, want ik dacht dat hij vooral in Drenthe bekendheid genoot. Dat nummer staat ook al een tijdje op één van mijn Spotify afspeellijsten; het is een liedje dat gaat over een verbroken relatie en wat dat met je doet. Dat je alleen maar ‘naor huus’ wilt, waar je alleen bent om je wonden te likken.
Ken je het niet?
Hierbij een link naar de YouTube-video van dat lied.

Bert Haandrikman zette mij destijds op het spoor van Leon Moorman en bij hem hoorde ik ook voor het eerst het duet dat de Drentse zanger zong met Daphne van Ditshuizen.
‘Liefde’ heet het.
Met zinnen als: ‘k Wol der nooit meer in geleuven, vun het maor een grote leugen…..maor liefde grep joe altied in zien macht
Mooi man.
Vandaag zocht ik het nummer op voor dit blog, maar ik kon maar één videoclip vinden en die is op z’n minst een beetje vreemd.
Hierbij een link naar de clip.

Vreemde video of niet, het blijft een prachtig liedje.

Reageren

13 juni: ‘Puntje-van-je-stoel’-verhalen.

Afbeelding: Theatertournee 2022/2023

In 2019 hadden we kaarten voor een voorstelling van Daniël Lohues begin 2020, maar hij kreeg grote gezondheidsproblemen en moest die voorstelling afzeggen.

Tijdens de coronajaren lag alles stil en ook de voorstelling waar we kaarten voor hadden in 2022 kon niet doorgaan, maaarrrr…… zondagavond bevonden we ons dan eindelijk weer onder zijn gehoor in de Stadsschouwburg in Groningen.

Wat fijn om de man weer te zien en te horen.
Hij vertelde hoe hij er aan toe was toen hij begin 2020 zijn show moest afzeggen: veel onverwerkt verdriet over zijn plotseling overleden moeder en veel te hard gewerkt, het klassieke verhaal van ‘superhard werken om maar niet te denken aan je grote verlies’.
Wat hem wel heeft geholpen was corona: toen kon niemand meer spelen en kon niemand meer naar het theater. Hij had alle tijd om bij te komen, te schrijven en op te nemen.

Een vleugel, meerdere gitaren en een soort banjo: er staat van alles op het podium en alle instrumenten worden gebruikt; hij staat in zijn eentje op het podium en vult met gemak een hele avond van 20.15 uur tot 23.00 uur.
Soms bij het bombastische af, soms heel klein en verstillend.
Het is niet alleen de muziek waar we op zo’n avond erg van genieten, hij kan om zijn liedjes heen prachtige verhalen vertellen.
Puntje-van-je-stoel-verhalen.
Hilarisch was zijn weergave van de slag bij Ane in 1227, waar hij vervolgens als een echte middeleeuwse troubadour een lied over zong.
In zijn heerlijke Drents: “Kom hier maor hen! Dan houw ik joe met de dörsvlegel veur de kop!”
Even daarvoor hadden de tranen nog over mijn wangen gelopen bij een ontroerend lied over het gemis van zijn moeder: dat hij haar soms zomaar ergens ziet en zich daarbij afvraagt of ze elkaar ooit nog eens weer zullen zien. “Later wel misschien…..”
Klik hier om het lied te beluisteren

Hij vertelt een heel verhaal over de schepping versus de evolutietheorie, schetst een tijdsbeeld van miljarden jaren, zegt dat de mens nog maar redelijk kort in die tijdsspanne voorkomt ‘en ondanks dat denkt de mens dat het heelal om hem draait”.
Legt uit dat het bij het verhaal over Jezus die over het water loopt niet gaat om het fysieke aspect van dat verhaal, maar dat het gaat over vertrouwen.
Dat die verhalen bedoeld zijn om er iets van te leren.
Toen ik hem begon te volgen in 2008 had hij zijn geloof naar eigen zeggen achter zich gelaten, maar ook bij Lohues is het zoals bij meer mensen die een christelijke opvoeding hebben genoten: “Ik kan het wel loslaten, maar het laat mij niet los”.

En nog steeds strooit hij met pareltjes van zinnen waar geen ander op komt: “Elk mens zal het ooit een maol verknooien…ie kunt niet altied 6 gooien”.
Herkenbaar met een lach en een traan en weer genoeg om nog eens over na te denken.
Met bewondering heb ik hem gadeslagen en als het aan mij ligt ben ik er in 2024 weer bij!

Reageren

8 juni: Stilmakende muziek uit IJsland.

We hoeven voor de zomer niet meer met de cantorij te zingen in een kerkdienst.
Dat zou betekenen dat we na Pinksteren geen repetities zouden hebben, maar dat vonden de meesten van ons wel jammer, dus we gaan nog drie repetities door. Gaat nergens meer over, gewoon zingen voor de lol dus.
“Geef even door wat je dan nog graag zou willen zingen” vroeg voorzitter Wieger een paar weken geleden.
O leuk; ik gaf door dat ik graag een koraal uit de Matthäus zou willen zingen.

Dinsdagavond zaten we weer met elkaar in de kerkzaal.
Karel had het cadeau meegenomen dat hij van ons had gekregen bij zijn examen: de volledige partituur van de Johannes Passion van J.S. Bach. Een heel boekwerk, waar we allemaal onze namen voorin mochten schrijven.
Hij liet ons zien welke partijen er allemaal te zien waren op de notenbalken, welke instrumenten daar bij hoorden en al vertellend was hij al haast aan het dirigeren. Maar er was nog geen orkest, alleen een uitgedund koor, want de grijze golf is al op vakantie en bij die golf hoort een groot deel van onze cantorij…

Johann Sebastian Bach

Twee stukken uit die Johannes Passion gingen wij instuderen: de koraal ‘Wer hat dich so geschlagen’ en het stukje ‘Wir, wir haben keinen König denn den Kaiser.’
Werd mijn wens toch vervuld, want dat koraal wordt ook gezongen in de Matthäus.
Stonden we dinsdagavond toch gewoon Bach te zingen met de cantorij!
Genieten!

We zongen ook twee heel andere stukken: het lied ‘Heyr, himna smiður’* IJsland en ‘Fey oh!’ uit Tahiti.
Geen idee wat je dan staat te zingen, maar wat leuk om eens iets heel anders te doen met dit koor, dat anders alleen kerkmuziek ten gehore brengt.

Het was fijn om zo samen te zingen, maar we deelden ook onze zorgen om Louisa, sopraan en bibliothecaris van onze cantorij. Ze is opgenomen in het Martiniziekenhuis en haar toestand is erg zorgelijk. Sopraan die altijd naast haar zit merkte op over de muziek van Bach: “Ik miste Louisa erg vanavond, ik kon altijd meevliegen met haar hoge noten…”.

Dit blog schreef ik woensdagavond; vandaag kregen we bericht dat Louisa in de vroege morgen is overleden.
Stil en verdrietig zijn we.
Louisa zal niet meer met haar mooie, hoge sopraan met ons meezingen.
Ze had dat IJslandse lied prachtig gevonden; dit blog sluit ik af met een link naar een uitvoering van dat lied en het verhaal erachter.

* Een paar jaar geleden liep een IJslandse Indie-folkgroep een treinstation in de Duitse stad Wuppertal binnen en creëerde een onvergetelijk muzikaal moment. De groep heet Árstíðir en de muziek was een 13e-eeuwse IJslandse hymne Heyr himna smiður, bewerkt door Þorkell Sigurbjörnsson, een van de belangrijkste 20e-eeuwse componisten van IJsland.
De muzikanten waren onder de indruk van stationsgebouw, dat in het begin van de 20e eeuw door de Pruisische Staatsspoorwegen werd gebouwd en een hoog, gebogen kerkachtig plafond heeft. Bekijk hier de stilmakende opname uit 2013.

Reageren

27 mei: Jij en ik.

In december hoorde ik op Radio 1 in auto een gesprek over Robert Long.
Het was op die dag 16 jaar geleden dat hij overleed en er vond een gesprek plaats met zijn weduwnaar en twee jonge artiesten die ‘iets’ gingen doen met de erfenis van Long.
Wat precies, dat kreeg ik niet helemaal mee, want ik reed van Groningen naar Roden en het was druk op de weg die dag.
Op internet vond later wat meer informatie, hierbij een link naar hun website. 

Het nummer staat op het album ‘Homo sapiens’ dat verscheen in 1980.
Wat me ontroerde was de tekst van het lied ‘Jij en ik’.

ik ben verdrietig …en boos
ik voel me machteloos
mijn idealen sterven een voor een

ook al doe je je best
het helpt geen ene pest
het wordt maar steeds beroerder
om ons heen

soms denk ik laat ook maar
vechten heeft toch geen zin
want wie vuil spel speelt heeft bij voorbaat al gewonnen
je wint alleen nog maar
met tanks en met kanonnen
en tegen zoiets brengt geen zinnig mens iets in

en als je wel vecht… vecht je tegen beter weten
er is al lang geruisloos over ons beslist
het draait om macht… want macht is geld
en dat bescherm je met geweld
en wie niet mee wilt doen is gek of op z’n minst een anarchist

soms denk ik moedeloos
als ik nog 50 word
zonder een oorlog… of een gifwolk is ’t een wonder
want volgens mij gaan wij al eerder naar de donder
is ’t hele gekkenhuis al eerder in gestort
dan word ik bang… slaat de paniek toe wil ik vluchten
maar zoals Annie Schmidt al schreef, dat kan niet meer
de toekomst is al haast voorbij
m’n laatste houvast dat ben jij
dat meen ik echt… ook als ik jou uit pure wanhoop soms bezeer

want jij en ik dat is waar
we horen bij elkaar
o god dat hoop ik maar… jij en ik
er dreigt zoveel gevaar
maar we schuilen bij elkaar
jouw wang tegen mijn haar…. jij en ik.

Heb je de tekst aandachtig gelezen?
Kun je je voorstellen dat dit veertig jaar geleden is opgeschreven?
Het lijkt wel geschreven voor deze tijd.
Tegelijkertijd realiseer ik me dat dit ook geschreven had kunnen worden door een jonge man in de jaren ’30 van de vorige eeuw.

De wereld verandert niet; de geschiedenis herhaalt zich.
Het is een troostvolle gedachte dat er steeds opnieuw mensen kiezen voor elkaar en daarmee schuilen bij elkaar.
Jij en ik….
Hierbij een link naar het lied van Robert Long.

Reageren

23 april: Face it alone

In oktober kwam er een nieuwe single uit van Queen.
Eerlijk gezegd vond ik het destijds rieken naar ‘uitmelkerij’ van het succes van de band.
Af en toe kwam het nummer voorbij; ik vond het wel mooi, maar was niet heel erg onder de indruk.
In de afgelopen maanden sloop het nummer in mijn muziekgeheugen binnen.
Als het begon, dacht ik: “Hé, dit is mooi….” om even later te bedenken ‘o ja. Queen.’
En ging over tot de orde van de dag.
Maar het nummer liet me niet los.

Van geluidsbehang werd het een nummer waar ik naar ging luisteren en vroeg ik me af ‘wat zingen ze dan?’
Wat een hartverscheurende tekst…..
Het lied beschrijft hoe je ziel in brand kan staan, hoe je het uit kunt schreeuwen van ellende als je iets dierbaars of een dierbaar iemand verliest.
Je leven is van jezelf, je bent de baas over jezelf, meester van je huis, maar uiteindelijk sta je er alleen voor.
Inmiddels staat het op mijn Spotify-afspeellijst.

Freddy Mercuri heeft het lied ingezongen, toen hij al wist dat hij HIV had.
Als ik naar ‘Face it alone’ luister met de oortjes op valt de bijzondere en indringende stem van Freddy Mercuri nog meer op.
Mooi.

Daniël Lohues zong het ook al: ‘Uuteindelijk is iederiene allennig.’
Geen vrolijke boodschap.
Wel de realiteit.

Reageren

17 april: Arbeidsvitaminen…..van mij!

Deze week is het op radio 5 ‘de week van de Arbeidsvitaminen’.
Als je al een tijdje meeleest op mijn blog dan weet je dat dat één van mijn favoriete radioprogramma’s is.
In april 2021 mocht ik zelfs beleven dat ‘mijn lijstje’ werd gedraaid: toen had ik mijn gezin, familie en vrienden gevraagd naar hun favoriete nummer.
Jammer was toen wel dat mijn eigen liedje niet in de uitzending voorkwam.
Over die uitzending schreef ik destijds het blog ‘Een selectie.

Twee weken geleden werd ‘de week van de Arbeidsvitaminen’ aangekondigd: de hele week alleen maar Arbeidsvitaminen, je kon lijstjes insturen.
Ik zag mijn kans schoon.
Nu vroeg ik helemaal niemand, zelfs Gerard niet en ik stuurde 20 titels/nummers in onder de groepsnaam ‘de Waarde van de dag’: allemaal liedjes waar ik al eens blog over geschreven had in dit digitale tijdschrift.
Als ‘service van de zaak’ stuurde ik bij ieder liedje ook een link naar het betreffende blog mee.

Eind vorige week had ik nog niets gehoord, dus ik dacht dat mijn lijstje niet was uitgekozen, maaaarrrr….op vrijdag kreeg ik onderstaand mailtje van producer Wannes:

Beste Ada Waninge-Vrieswijk,
Maandag 17 april wordt er een selectie van je verzoeken verwerkt in de muziekmix van Arbeidsvitaminen.

De uitzending is van 06:00 u tot 09:00 u op NPO Radio5.
Informatie vind je op www.nporadio5.nl
Met vriendelijke groet,
Wannes Dirven
producer arbeidsvitaminen

Mooi ja!
Alleen jammer dat ik op maandagmorgen moet werken.
Gelukkig kun je het programma terugluisteren.

20 nummers mocht je aandragen, daarvan kwamen er 11 in de uitzending terecht.
Benieuwd welke nummers zijn gedraaid?
Hieronder een overzicht mét een link naar het blog dat ik er ooit over schreef.
1. Junge, komm bald wieder -Freddy Quin – Van ergernis naar ontroering uit 2021
2. Donna, Donna – Joan Baez – Géén liefdesliedje  uit 2015
3. I don’t believe in if anymore – Roger Wittaker – Zo zinloos uit 2023
4. Time in a bottle – Jom Croce – Tijd sparen in een flesje uit 2015
5. Memories – Maroon 5 – Maroon 5 Memories uit 2021.
6. Ich liebe das Leben – Vicky Leandros – Ich liebe das Leben uit 2018
7. Lotte – Stefan Sulke – Und jetzt …. ein Henkie! uit 2018
8. Zei mijn moeder altijd – Robert Long – Een optimist die zich vergist uit 2015
9. Ca va pas changer le monde – Joe Dassin – Ca va pas changer le monde uit 2019
10. The head and the heart – Chris de Burg – Het hoofd en het hart uit 2019
11. Half april – Daniël Lohues & Holland Baroque – Half april. En wij half oktober uit 2019

Mijn leven uitgedrukt in muziek.
Bij ‘Ich liebe das Leben’ schoot ik even weer vol, dat is zo verbonden met de revalidatieperiode na de hartoperatie.
Zat ik rond half acht vechtend tegen de tranen op de fiets…..
En werd ‘mijn liedje’ dat ik in 2021 had ingestuurd nu wel gedraaid?
Jazeker!
Van mijn broer had dat denk ik niet gehoeven 😉

Wil je de uitzending nog terugluisteren?
Hierbij een link.

Reageren

7 april: Hoofdstuk 26 & 27.

Gisteren was het Witte Donderdag; in onze kerk was een kerkdienst waarin het laatste avondmaal dat Jezus met zijn leerlingen hield  werd herdacht.
Daar was ik niet bij: samen met mijn broer en vriendin Bea zat ik op op de 1e rij op het balkon in de grote zaal van theater de Oosterpoort in Groningen.
We hoorden het 26e en 27e hoofdstuk van het Mattheüs evangelie, op muziek gezet door Johann Sebastiaan Bach in 1727.

Op het podium stond het Noord Nederlands Orkest en de twee koren werden gevormd door het Noord Nederlands Concertkoor.
Al sinds 1995 bezoek ik af en toe de uitvoering van dit ensemble; de eerste keren was dat nog met de legendarische dirigent Charles de Wolf, toen ook al met Bea.
Gisteravond constateerden we dat er in de loop van die 28 jaren wel wat is veranderd in die uitvoering van de Matthäus.
Wat het meest opvalt is het tempo: tegenwoordig wordt het veel sneller gespeeld. Dat scheelt een dik half uur op een avond.
Over het algemeen is dat natuurlijk  prima, maar gisteravond waren er wat stukken die echt te snel werden afgeraffeld (bijvoorbeeld ‘Sehet, Jesus hat die Hand’), waardoor de zangers en musici moeten haasten om het allemaal bij te benen.

Maar  dat was ook het enige smetje: verder was het vooral oorstrelend gisteravond onder leiding van Jan Willem de Vriend.
We waren opgetogen over de alt: Luciana Mancini. Niets ten nadele van countertenors, maar wij willen graag een vrouwelijke alt bij deze uitvoeringen.
Wat een mooie, volle stem: ze vulde met gemak de hele concertzaal met haar aria’s.
Eén van de hoogtepunten was voor mij het duet dat ze zong met de sopraan Els Eerens: ‘So ist mein Jesu nun gefangen..’
Ademloos zat ik naar ze te luisteren terwijl ze zongen over de maan en het licht dat van verdriet is ondergaan, af en toe onderbroken door het koor ‘Lasst ihn, haltet, bindet nicht!’
Tijdens een agressieve Blitze und Donner verraste het koor met een secondenlange stilte bij de overgang naar de ‘feurige Abgrund, o Hölle’.
Wát een spektakel: het orkest en het koor op volle sterkte, het denderde door de Oosterpoort heen.
En daarna wordt het verhaal weer rustig opgepakt.
Zo staat iedereen nog te schreeuwen ‘DEN FALSCHEN VERRÄTER, DAS MÖRDRISCHE BLUT!’ en twee seconden later zingt de evangelist alleen begeleid door één accoord van het kistorgeltje ‘und siehe, einer aus denen die mit Jesus waren…’

Met rode wangen van het ingespannen luisteren en meelezen stond ik na afloop te applaudiseren voor alle zangers en musici die zo hun best hadden gedaan.
Een cadeautje in deze Stille week, dat was het voor mij.
Wát een verhaal.

Voor de kenners even een mini-vergelijkend-onderzoek: twee uitvoeringen van de aria ‘Sehet Jesus hat die Hand’ waar veertig jaar tussen zit.
Julia zingt voor de aria aan nog het recititief ‘Unselges Golgatha’, voor alleen de aria moet je door naar 01.45.

1971 Alt Julia Hamari onder leiding van Karl Richter.
2012 Countertenor Damien Gullion onder leiding van Philip Herreweghe

Luister en vergelijk.
Niet beter, niet slechter, maar anders.

Reageren

5 april: Voortaan maar thuis.

Eigenlijk zou ik gisteren bij de Holy Stitch bijeenkomst zijn (1e dinsdag van de maand), maar ik was door onze voorganger Sijbrand van Dijk uitgenodigd om te komen zingen bij een Paasbijeenkomst van onze PKN-kerk in Roderwolde.
‘Zingen buiten de deur’ doen Gerard en ik al een tijdje niet meer, maar hier in Roden werken we nog graag mee aan dit soort bijeenkomsten, al was het alleen maar omdat het zo leuk is om samen met anderen te zingen.

Ook gistermiddag was het weer als vanouds.
Een oud lied uit de bundel van Johannes de Heer, een liedje van Elly & Rikkert, de ‘Knaolster Lorelei’ die ik van opa en oma leerde, een modern lied uit het Liedboek voor de kerken en een verhaal in de streektaol: het was weer erg gemoedelijk en gezellig.
Er was gistermiddag ook een toegift: Sijbrand en ik hadden allebei onze accordeon mee en we speelden twee smartlappen, een genre waar we allebei erg van houden.
Lezers van dit blog vertel ik niks nieuws, het is één van mijn ‘guilty pleasures’ zoals je kunt lezen in het blog ‘Smartlappen, heerlijk!’ uit 2014.
Een klein stukje geschiedenis:  ‘smartlap’ was de bijnaam voor het in de katholieke traditie gebruikelijke ‘vastendoek’. Dat was een doek met afbeeldingen van het lijden van Christus, waarmee men in de vastentijd het altaar afdekte.
Begin jaren zestig werd de naam ‘smartlap’ gegeven aan een levenslied, waarin een zielig en tranentrekkend verhaal werd verteld.
Die bijnaam was neerbuigend bedoeld, omdat er, met name door de successen van de Zangeres zonder Naam, veel mensen een weerzin opbouwden tegen dit soort liederen.
Straatzangers, tot de jaren zestig nog heel gebruikelijk in Nederland, hadden ook vaak zo ‘stripverhaal-met-veel-leed-en-ellende’ bij zich, aan de hand waarvan ze hun liederen zongen.

Gelukkig viel het met het leed en ellende erg mee gistermiddag.
We speelden de twee smartlappen op onze accordeon; nog nooit vertoond en dat gaat ook nooit weer gebeuren: ik was zo nerveus dat ik bij het tweede lied volledig blokkeerde.
Met een gitaar om de nek voel ik me als een vis in het water, met de accordeon ben ik bang om fouten te maken en geniet ik beslist niet van het muziek maken.
Dit instrument bespeel ik voortaan maar gewoon thuis…… misschien wel samen met iemand anders, maar niet meer voor publiek.
Er is een filmpje gemaakt, maar dat komt niet op dit blog.
Voor de liefhebbers: even Mathilde vragen.

Benieuwd naar welke smartlappen we hebben gespeeld?
Lees dan dit blog uit 2014 en deze uit 2022.

Reageren

24 maart: Die Uhr.

Zomaar een zondagmorgen begin dit jaar; ik zit aan mijn kopje thee en luister naar ‘De Sandwich’ van Jacques Klöters.
Hij draait het lied ‘Damals wollte ich erwachsen sein” van Udo Jürgens, dat wij goed kennen als ‘Foto van vroeger’ van Rob de Nijs.
In 2018 schreef ik over dit lied in die twee versies al eens een blog: hierbij een link. 
Mooiste zin uit de Duitse versie vond ik toen: ‘Von den Träumen sind mir nur die Schranken geblieben’; van die dromen zijn alleen de kasten overgebleven….

Ik volgde de tekst en zong in mijn hoofd de Nederlandse tekst van De Nijs mee.
Die wordt in de vertaling eigenlijk één op één overgenomen, maar die morgen in januari hoorde ik een zin die anders vertaald was.

Die Uhr an der Wand hing für mich da zur Zierde
Ich ahnte nicht, dass sie einmal so wichtig sein würde

Vertaald met:
de klok aan de muur hing daar puur voor het mooie,
ik had alle tijd in de buurt rond te schooien.

Hé. Dat is anders.
Jürgens zingt: ik vermoedde niet dat ze eenmaal zo belangrijk zijn zou.
Die klok bedoelt ie.

Als klein kind zie je een klok als een mooi ding aan de muur.
Als je ouder wordt leer je dat de klok belangrijk is.
De klok regeert onze maatschappij.
Ik weet nog dat ik zo genoot van de schoolvakanties van de kinderen, omdat je dan niet ’s morgens hoefde te beginnen aan ‘de race tegen de klok’.

Ik zat nog aan mijn ochtend-sudoku, toen Gerard mij maande om aanstalten te gaan maken.
“Kerk begint om 10.00 uur, ik wil er om 09.45 uur zijn.”
O ja.
Ik zette de radio uit en trok mijn jas aan.
En bedacht: mooi onderwerp voor een blog.
Speciaal bewaard voor het weekend waarin we ‘die Uhr’ weer een uur vooruitzetten……

Voor de liefhebbers hierbij een link naar Foto van vroeger >>> en één naar Damals wollt’ich erwachsen sein >>>.
Benieuwd naar de teksten? Hierbij een link Foto van vroeger naar een PDF met de Duitse en de Nederlandse tekst naast elkaar.

Reageren

Pagina 2 van 37

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén