Vier blogs schreef ik al over mijn ervaringen bij Buitenkunst.
Op 2e Pinksterdag sprak ik een mevrouw die zei: “Morgen moeten we weer naar de gewone wereld. Zo geen zin in.”
Na drie dagen begreep ik al wat ze bedoelde.
Met 1100 mensen zit je in een denkbeeldige bubbel: een vriendelijke en creatieve samenleving zonder geschreeuw en gescheld. Omdat er geen stroom en geen wifi is, voelt het daarnaast als een digitale detox. Er zijn bijna geen verbindingen met de buitenwereld en door het ‘niet filmen’-beleid ontstaat er een veilige, creatieve sfeer waarin iedereen gelijk is.
Een utopische samenleving; het voelde heel bijzonder om dat eens mee te maken.
Verder valt de totale afwezigheid van schermen op.
Als je wilt weten welke workshops je de volgende dag kunt gaan doen, dan moet je naar de administratie-unit. Op de wand daarvan worden op A 4tjes de workshops beschreven met dikke viltstift. Er zijn vijf categorieën: Beeldend, Muziek, Schrijven, Theater en Dans.
Als de hele goegemeente zich heeft verzameld, op vrijdagavond bijvoorbeeld voor het openingsprogramma, dan zit je met 1000 man op de tribune stil zijn om te horen wat Floor te zeggen heeft, want ze wordt niet versterkt.
De bemensing van de camping in de bossen van Elp is geen dwarsdoorsnede van onze Nederlandse samenleving.
Vriend van de familie Sam ging ook eens mee met onze dochters en zei “Ik ging linkse hobby’s doen in het bos” en daarmee gaf hij eigenlijk wel een goede omschrijving.
Het maakt volstrekt niet uit hoe je er uit ziet, je uiterlijk is van ondergeschikt belang en je leeftijd ook.
Tattoos of geen tattoos, haardossen in de meest vreemde verschijningsvormen, bijzondere kleding…. niets is gek.
Verder verbaasde ik mij over mensen die op blote voeten in zo’n bos lopen.
Je trekt één dag op met een groep mensen die je niet kent, je ontdekt wat je leuk vindt, wat je goed kunt of juist helemaal niet en een volgende dag kan qua beleving weer heel anders zijn: andere workshop, andere mensen.
Die workshops worden verzorgd door professionele vakdocenten en kunstenaars.
Schrijver/dichter Lena van de schrijfworkshop bijvoorbeeld was zelf een boek aan het schrijven en gaf ons erg bruikbare tips het schrijven van een verhaal.
Christina van de twee workshop klassieke zang die ik heb gedaan nam op haar telefoon heel veel op en probeerde dingen uit: hoe klinkt dit? En als we dit door elkaar zingen? Je zag dat ze er zelf ontzettend van genoot en dat had ook weer invloed op onze beleving.
De waan van de dag is weg, de ‘gewone wereld’ bestaat even niet.
Carlijn beschrijft het zo: In het dagelijkse leven zit je in je eigen vissenkom. Je kent de andere vissen, je weet hoe je omgeving er uit ziet, hoe iedereen reageert en waar de denkbeeldige grenzen zijn.
Op Buitenkunst ben je even uit die kom en mag je vrij rondzwemmen.
Geen werk, geen status: je bent mens en je gaat samen iets leuks doen.
Een unieke ervaring.
Alle delen lezen van deze blogserie? Een overzicht vind je onderaan deel 1
Geef een reactie