Afgelopen dinsdag hadden Pieternel en Marieke het jaarlijkse uitje van onze cantorij georganiseerd, dus in plaats van samen zingen op dinsdagavond stapten we samen op de fiets. We gingen op weg naar een kennismaking met de biologische tuin van Gerard en Elly Borren.
Zij wonen al vanaf 1975 in Leutingewolde. Hun huis met een werkelijk paradijselijke tuin ligt ingeklemd tussen grote boerderijen en landerijen waarop voornamelijk gras word verbouwd.

Gerard is een bevlogen tuinman.
Hij vertelde ons over de bomen en planten en hoe die met elkaar communiceren: in de grond bevindt zich een heel stelsel van schimmels en bacteriën. Tenminste…. als je die grond met rust laat. Regenwormen (toen ik jong was noemden we die pieren) zijn heel belangrijk voor de grond.

We leerden weer van alles afgelopen dinsdag.
– Dat De Zulthe (een streekje en voormalig gehucht bij Roden) zijn naam dankt aan het feit dat hier vroeger de invloed van eb en vloed merkbaar was: soms kwam de zee dus zo dicht bij Roden dat de grond zilt/zout was.
– Dat als het hard regent het water niet op de tuin van Gerard blijft staan, omdat die grond heel los van structuur is (door die wormen o.a.), waardoor het water naar beneden kan zakken en beter wordt vastgehouden. Op de graslanden naast hem liggen drainagebuizen om het overtollige water af te voeren en dat is juist niet de bedoeling nu het steeds droger wordt.
– Dat composteren noodzaak is.

Het verhaal van Gerard stond bol van de goede adviezen, zoals geen vlees meer eten, geen zuivel meer drinken, zo weinig mogelijk autorijden, geen verdelgingsmiddelen/gif gebruiken,  niet vliegen én je tuin NIET omspitten.

Gerard is ontzettend enthousiast en je kunt merken dat Elly al meer dan 50 jaar met hem samen is. Gerard vertelt, Elly geeft subtiel commentaar met gebaren en gezichtsuitdrukkingen. Die zeggen ‘valt wel een beetje mee’, ‘niet overdrijven…’ en ‘ik denk het niet’. Toen Gerard hoog opgaf van ‘heermoes-thee’ (heermoes is een soort onkruid) zagen we aan Elly’s gezicht dat dat vies is.

Elly verraste ons aan het eind van de bijeenkomst met een gedicht over uitgebloeide klaprozen.
Ze noemde het zelf een erotisch gedicht en ze droeg het gloedvol voor. Prachtig was het.

Sonnet Zo net

Verdroogde oude mannen zoeken
stokkerig steun bij elkaar
met topzware zaden in hun manden
ontwassen voor uitstrooien klaar

de zomerlange wijsigheden
opgeslagen in hun hoed
bewust van het voltooide leven
maar nog immer dromend hoe

hun rood zich schaamteloos ontvouwde
trillend verlangend hun stampers omhoog
rekkend naar zon en al wat er vloog

hoe ze zich onsterfelijk waanden
in hun gelonk en eindeloos gevrij en nooit
nee nooit maar een gedachte hadden
aan voorbij…..

Ter afsluiting zongen wij nog een lied voor de tuin: ‘Groen ontluikt de aarde’, een ode aan de schepping.

Daarna fietsten we naar ‘Bij Boon’ in Peize voor een gezellige borrel die vergezeld ging van een bittergarnituurtje.
Daarmee sloten we  het cantorijseizoen 2025/2026 af: het was mij wederom een aangenaam genoegen.