Mijn eerste buitenkunstervaring dit jaar was de schrijfworkshop bij Lena; daarover schreef begin juni het blog ‘In de duisternis kijken’ .
De 8 A4-tjes met aantekeningen, delen van het verhaal en ideeën voor de uitwerking daarvan lagen mooi opgevouwen in de map ‘Nog iets mee doen’: in tegenstelling tot wat ik toen dacht heb ik daar nog niks mee gedaan. Te veel andere leuke dingen.
Dochters Frea en Harriët houden ook van schrijven en Frea had een leuk idee: ‘Zullen we een keer met z’n drieën een schrijfdag plannen?”.

Gistermorgen haalde ik Frea op voor een dagje Almelo.
We gingen schrijven.
Mijn doel van de dag was: de vier handgeschreven delen van het workshop-verhaal digitaliseren en de aantekeningen nog even bij langs voor bruikbare ideeën.
Het eerste half uur van de dag ging natuurlijk op aan koffie met gebak en bijpraten, maar daarna gingen we het over ‘schrijven’ hebben.
“Hoe ga jij te werk als je schrijft?”
De ene dochter liet een foto van een prikbord zien waar allemaal kleine briefjes op waren vastgezet. “Dit is het begin van het boek, dit moet er allemaal gebeuren en dit moet op het eind.”
Plannen dus op een planbord.
De andere dochter vertelde dat ze in scenes/beelden denkt en dat ze opschrijft wat ze in haar hoofd ziet: beelden/scenes beschrijven en later rangschikken.
Zelf ben ik een brij-schrijver: ik ben een woorddenker en schrijf alles op wat ik denk nodig te hebben voor het verhaal. Daarna schaaf ik aan de woordenbrij en verbeter ik net zolang tot het naar mijn zin is.
Alleen het bespreken van je persoonlijke schrijfstijl is al verrijkend.

Daarna zetten we een timer op 25 minuten en ging ieder aan haar eigen verhaal werken.
Wat heerlijk.
Zitten en schrijven in stilte.
Na die 25 minuten vertelden we elkaar wat we hadden gedaan, aten een broodje en maakten een wandeling.
Daarna zetten we de timer weer op 25 minuten. Het verhaal had ik inmiddels al digitaal, nu ploos ik mijn aantekeningen na op bruikbare aantekeningen die ik in mijn verhaal kan gebruiken en weer deelden we wat we hadden gedaan met elkaar; ik kreeg zelfs een aantal erg leuke tips.

Het volgende onderdeel van de schrijfdag was een ‘prompt’.
We trokken een kaart uit het Dixit-spel, zie afbeelding hiernaast. Ook nu kregen we weer 25 minuten; de opdracht was: schrijf een kort verhaal bij dit beeld.
Het resultaat was verbluffend. Drie compleet verschillende verhalen lazen we aan elkaar voor: een wetenschapper die probeert een zeemeermin te beschrijven, een verhaal gebaseerd op de legende van de Selkie (een mytisch wezen dat haar zeehondenpels kan afdoen) en een verhaal over het dragen van zeehondenbont.

De vier timer-sessies van 25 minuten die we gisteren deden verliepen in serene rust.
Inmiddels heb ik alle aantekeningen, zinnen en woorden helemaal digitaal weggezet, zijn de ideeën en bruikbare tips ingevoegd in de verhaallijn en staat het  blog met deel 1 van het verhaal in de grondverf. De werktitel is ‘Heksenkring’.
Op voorhand had ik geen idee wat ik van zo’n schrijfdag kon verwachten, maar het was zeer de moeite waard.
Over 6 weken weer zo’n dag!