Soms moet je de contacten in je telefoon even bij langs.
In welke groepen ben ik nog actief en is het allemaal nog zinvol?
Half juni liep ik in mijn telefoon door het adresboek om de groepen te verwijderen die niet meer actief zijn.
En dan kom je in je contacten mensen tegen die er niet meer zijn*.
Klaas Kuipers.
Contact verwijderen?
Ja.
Henk van Donk.
Contact verwijderen?
Ja.
Trijn Hollander.
Contact verwijderen?
Alles in mij schreeuwt: NEE, natuurlijk niet!
Maar het is niet heel zinvol om dit contact te bewaren….ik lees nog even de laatste zinnen die we uitwisselden en klik dan op ‘Ja’.

Vorige week ging ik na het eten nog een stukje fietsen.
Het was die dag prachtig weer geweest en rond 19.00 uur was het nog 21 graden.
Mensinge, dikke boom, door het bos, Roderesch, hunebed Steenbergen en dan via Nieuw Roden weer naar huis.
In Nieuw Roden bedacht ik dat het graf van Klaas nog een keer wou opzoeken: daar was nu wel even gelegenheid voor.
De begraafplaats ligt wat verscholen in het bos naast het dierenparkje.
Als je het kerkhof oploopt, zie je de grafsteen van Klaas en Ria gelijk al rechts van het hoofdpad liggen.
In mijn hoofd haalde ik hen nog even weer in herinnering.

In het ‘mededelingen-kastje’ hing een uitgeknipt krantenartikel met een foto van een groepje mannen waar Klaas nog bij op stond.
Dat artikel stond destijds in De Krant en is nog digitaal beschikbaar: hierbij een link naar dat artikel ‘De ‘jongens van de begraafplaats’ verzorgen hun park met liefde’.
(Klaas is de man met snor)
In datzelfde kastje vond ik ook informatie over de geschiedenis van die begraafplaats.
Daar bevinden zich namelijk twee grafheuvels van 4000 jaar oud; op de website van RTV-Drenthe vond ik daar nog een klein artikel over.

De ‘mensen van voorbij’, die deel hebben uitgemaakt van ons leven, worden nog regelmatig in onze gesprekken genoemd.
Hanna Lam schreef er een lied over, dat vaak wordt voorgelezen of gezongen op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, als de namen worden genoemd van gemeenteleden die dat jaar zijn overleden.

De mensen van voorbij
wij noemen ze hier samen.
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij name.
Zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen
en zijn wij even bij elkaar
aan ‘t einde van het jaar.

De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven.
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
in liefde, in verhalen,
die wij zo graag herhalen,
in bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten.
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten.
Bij God mogen ze wonen,
daar waar geen pijn kan komen.
De mensen van voorbij
zijn in het licht, zijn vrij.

Hierbij een link naar een uitvoering van dit lied van Nederland Zingt van de EO.

* Geen idee? Deze blogs schreef ik destijds over Klaas en Henk.