Als je al 10 jaar lang iedere dag een blog schrijft en al sinds je 16e notulen maakt van vergaderingen, dan kun je wel schrijven .
Toen ik mij tijdens Buitenkunst opgaf voor de schrijf-workshop ‘In de duisternis kijken’ was ik dan ook benieuwd of het mij tot andere inzichten zou brengen.

De aankondiging van Lena’s workshop

Workshopdocent Lena nam ons mee in haar doos met boeken: over volksverhalen, heksen, duivels, tovenaars. We kregen de tijd om een aantal van die boeken in te zien, stukjes te lezen en plaatjes te kijken.
“Pak nu papier en pen en schrijf eerst eens alles op wat in je opkomt over dit onderwerp.”
O ja…. dat leerden we op de HAVO ook. Voor bijvoorbeeld een opstel moest je dat doen: thema kiezen, woorden/zinnen verzamelen, markeren wat je wilt gaan gebruiken en dat  samenbrengen en ordenen in een stramien voor een verhaal. Ik zag mezelf weer zitten in Assen aan de Selma Lagerlöflaan in het lokaal van Nederlands bij meneer Brouwer.
Na anderhalf uur had ik 2 A4-tjes helemaal volgeschreven.

Na de middagpauze gingen we met ons eigen verhaal aan de gang.
Na de hele morgen associëren en verzamelen had ik al een verhaallijn in mijn hoofd, dus ik ging aan de slag met de volgende vragen:
– wie vertelt het verhaal?
– laat ik het in het verleden afspelen of in het nu?
– uit hoeveel delen bestaat het verhaal?
– kan ik nog iets ‘lenen’ van een legende of een ander verhaal?
– Op welk punt stap je in het verhaal?

Het was die dag heel warm, maar dat ik een hoofd had als een boei kwam niet door de warmte, maar door het verhaal dat me helemaal in beslag nam.
Wat voor mij nieuw was, is dat je met ‘magisch realistisch’ schrijven niet vastzit aan de werkelijkheid.
Op mijn blog beschrijf ik dagelijks wat er is gebeurd in mijn leven, wat dat met mij heeft gedaan en hoe ik het heb beleefd, maar nu had ik zelf helemaal niets beleefd; ik kon op papier iets laten gebeuren wat in het dagelijks leven niet mogelijk is. Of niet heel logisch. Bovenmenselijk. Iets met geesten? Doden die misschien toch niet dood zijn? Heksen?
Nu snap je dat rode hoofd vast ook wel.
Koortsachtig zat ik alle woorden en zinnen die in mijn hoofd opkwamen op te pennen.
Soms moest er nog een zin tussen wat ik al had geschreven, die frommelde ik er maar wat boven of onder.

Het is een griezelig en spannend verhaal geworden en het is nog niet klaar, maar de basis ligt al wel vast in 4 volgemaggelde papieren.
Na deze workshop volgden er twee dagen met workshops klassieke muziek die me zo in beslag namen dat er geen ruimte overbleef om aan dit verhaal te werken.
De komende maanden ga ik het verhaal afschrijven en publiceren op dit blog als een feuilleton in meerdere delen.
Het begint met een reünie van een jaarclub van een universiteit; twee van de mannelijke leden zijn onder raadselachtige omstandigheden overleden en wat is er toch gebeurd met Barbara…….

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al twee delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1