Op Koningsdag liep ik met onze dochters boekhandel Daan Nijman binnen las de achterflap van een boek dat me intrigeerde.
De volgende dag zocht ik mijn boekenbonnen op en haalde het boek op.
Het heet ‘De erfgenamen’; het is geschreven door Anna Hope.
Je wordt meegenomen in een verhaal over een familie: vader, moeder, twee dochters, één zoon.
Het boek beschrijft de vijf dagen rondom de uitvaart van vader Philip Brooke en je leest hoe die dagen verlopen voor zijn vrouw Grace en de andere familieleden.
Stukje bij beetje ontvouwt zich het hele verhaal.
Dat vader Philip een hufter was, die zich amper iets van zijn gezin aantrok, zijn vrouw bedroog met jonge vrouwen en een aantal jaren in Amerika samenwoonde met een kunstenares.
Dat moeder Grace haar kinderen geen vertrouwelijkheid en intimiteit kon geven, waardoor de kinderen een eenzame en onveilige jeugd hadden.
Oudste dochter Frannie beheert het landgoed en wordt gedreven door de klimaatverandering, wil echt het goede doen voor de wereld, maar vergeet voor het gemak dat haar voorvader een heel dorp liet weghalen, omdat dat zijn uitzicht belemmerde….
Zoon Milo heeft heel andere plannen met het landgoed: hij wil er een luxueus verblijf voor rijke mensen van maken en jongste dochter Isa, wier huwelijk wankelt, is benieuwd of haar jeugdliefde nog op het landgoed woont.
En dit alles met als achtergrond het prachtige landgoed dat in romantische zinnen wordt beschreven.
In de dagen rondom de begrafenis komen het verleden en het heden bij elkaar.
En er komt een bijzondere gast: de dochter van de Amerikaanse kunstenares.
De suggestie wordt gewekt dat zij ook een dochter van Philip is.
Ze heet Clara en ze heeft onderzoek gedaan naar de rijkdom van de familie Brooke. Hoe is die tot stand gekomen?
Dat verhaal vertelt ze tijdens de lunch na de begrafenis en het zorgt voor veel ongemak.
Het gekke is, dat na de speech van Clara het verhaal ook niet meer zo fijn leest.
Er worden in de laatste hoofdstukken naar mijn mening wel heel veel moralistische boodschappen aangekaart, waardoor je op den duur denkt: “Hè, wat een gepreek.”
Het verhaal stokt, de familieleden en andere betrokkenen praten uitvoerig met elkaar, maar er gebeurt niet zo veel meer.
De verhaallijnen worden ook niet allemaal afgerond, waardoor ik na het lezen van dit boek bleef zitten met een wat ontevreden en katterig gevoel; ik had er meer van verwacht.
Dit boek laat je trouwens wel nadenken over je eigen nalatenschap.
Aan je familie in de eerste plaats, maar ook aan de maatschappij, de wereld.
Wat blijft er over als jij er niet meer bent?
Wat heb je doorgegeven aan je kinderen?
Wat heb je gedaan met je eigen frustraties; heb je er zelf mee kunnen dealen of heb je ze vol chagrijn aan de volgende generatie doorgegeven?
Wat vind je belangrijk en wat vind je waardevol: weten je nabestaanden dat?
En tenslotte de belangrijkste les: respect moet je verdienen.
Geef een reactie