Toen ik mijn 65e verjaardag vierde kreeg ik van de vriendengroep een etentje aangeboden: met z’n achten uit eten bij Bruut in Roden.
Zondagmiddag zou dat gaan gebeuren.
Dat restaurant ligt naast de Catharinakerk op de Brink; vrijdagmiddag had ik toeristendienst en dan staat de grote voordeur van de kerk wagenwijd open, waardoor de heerlijke geuren vanuit de keuken van Bruut de kerk in waaiden.
Daardoor zat ik me op voorhand al ontzettend te verheugen op zondagmiddag.
Je moet daar op tijd een tafel reserveren, want het is een geliefd eetadres in Roden en omstreken: ze hadden een prima review in het Dagblad van het Noorden vorig jaar.
Van te voren had ik nog een punt van aandacht in de appgroep gezet: ‘Neem je agenda mee, dan plannen we aan het begin van ons etentje wat data voor de komende maanden. Dat we niet na het eten de mond afvegen en roepen: ‘Oh ja!’
Toen iedereen een drankje had hieven we feestelijk het glas en bogen ons over het menu.
Toen we de kaart hadden bekeken besloten we met elkaar te gaan voor een broodplankje als voorgerecht en als hoofdgerecht de ‘Bruut Dinerplank’: verras ons maar.
Gerard zat nog lang te twijfelen, want die wilde in ieder geval de spare-ribs proeven, maar we hadden een goede keuze gemaakt: er werden twee goed gevulde planken bij ons op tafel gezet en vooral de spare-ribs (waar we eigenlijk allemaal wel nieuwsgierig naar waren) waren ruimschoots aanwezig.
Heerlijk was het. Alles.
Wát een leuk cadeau!
Drie uren met de vriendenclub aan tafel, uitgebreid bijpraten en ondertussen eten en drinken en niemand die de rol van gastvrouw/heer hoefde te spelen: het werd allemaal met een glimlach door de bediening bij ons gebracht.
De laatste keer dat we elkaar spraken was op de verjaardag van Gerard, maar toen was de familie er ook en waren we niet als groep in gesprek geweest.
We zaten gisteravond een beetje apart in een prikkel-arm gedeelte van het restaurant en er was tijd en gelegenheid om weer ouderwets lief én leed met elkaar te delen.
En die data? Gelukt!
In eerste instantie waren we het toch al weer vergeten, want gezellig, maar tussen het hoofdgerecht en het nagerecht door konden we toch de agenda’s naast elkaar leggen: vier verjaardagen vastgelegd.
‘En het etentje voor het goede doel?”
O ja, dat zouden we ook nog doen.
“We zetten wel even een polletje uit. In oktober staat nu nog niks…”
Geef een reactie