Afgelopen zaterdag schreef ik dat we een clubje mannen uitzwaaiden naar Buitenkunst; wij nodigden de twee ‘allenige’ dochters uit deze week dan een keer bij ons te komen eten en dat vonden ze een goed idee.
Gistermiddag stonden oudste en jongste bij ons op de stoep.
Figuurlijk dan. Letterlijk stonden ze al binnen (ze hebben nog een sleutel) terwijl ik nog achter het computerscherm zat te werken aan een digitaal fotoboek.
Welkom; gezellig.
Van te voren had ik gevraagd wat ze dan graag wilden eten.
Er moest even worden overlegd, maar ze kwamen in gezamenlijkheid uit op spinazie met ei, vergezeld van aardappels en een gehaktbal met uien.
Nou, wat weinig bijzonder ja.
In mijn eigen beleving kan ik veel lekkerder dingen koken.
Maar aan de andere kant snap ik het ook wel weer.
Toen ik zelf in de eerste maanden van ons huwelijk aan het koken sloeg, vond ik ook vaak dat het niet zo lekker smaakte als bij ons thuis.
Legendarisch is het ‘rode bieten verhaal’: Gerard at die thuis heel anders dan wij bij ons thuis gewend waren.
Hoe we dat probleem hebben opgelost lees je in dit blog uit 2015: ‘Rode bieten. Bij mien moe…..‘
Toen we gisteravond met elkaar aan tafel zaten te genieten van deze ‘eenvoudige, doch voedzame maaltijd’ (om met Olivier B. Bommel te spreken) vertelden ze waarom ze dit hadden gekozen.
“Ik heb dit zelf ook wel eens gemaakt, maar het smaakt altijd net anders dan thuis. Andere kruiden misschien. En bovendien is het een heel gedoe om al die dingen tegelijk klaar te hebben.
Zoveel dingen waar je op moet letten: aardappels moeten langer dan de spinazie, gehakt moet je kruiden en die uien moet je erdoor snipperen, eieren vergeet ik eigenlijk altijd, dan heb ik het eten al bijna klaar en dan denk ik “O! Eieren nog!” En die jus wordt ook altijd anders dan hier….”
Andere dochter vult aan: “En als je zelf niet hoeft te koken smaakt het sowieso altijd lekkerder.”
Met liefde hebben Gerard ik gisteren de maaltijd bereid en wij hebben op onze beurt genoten van het eten met z’n vieren.
Stel je voor dat ik nog eens bij mijn ouders kon aanschuiven, wat zou ik dan kiezen?
Stamppot zuurkool met zachte speklappen.
Of bonensoep.
Met de smaak van thuis.
Die is niet in een potje verkrijgbaar.
Sinet
Mijn oma maakte altijd de lekkerste goulash. Wat mijn moeder ook probeerde, die van oma was de allerbeste!
En de soep werd letterlijk niet zo heet opgediend als die van oma. Fijne herinneringen!!