Van zwemvriendin Ans krijg ik wekelijks de Margriet.
Nadat ik ze heb gelezen gaan ze naar schoonzussen Ali en Annette.
Vroeger gingen ze daarna naar tante Trijn: die had een nichtje dat in een verzorgingshuis werkte en die oude bladen goed kon gebruiken: op een leestafel of bij een knip-en-plak-activiteit met de bewoners.
De laatste Margriet die ik las was nr. 29 van 16 juli.
Daarin stond een interview met Annette Heffels en lezers van de Margriet weten: Annette is al vanaf de jaren ’80 een vaste waarde in de Margriet.
Eerst schreef ze wekelijk een column over haar werk en haar gezin en nog steeds schrijft ze elke week over een casus uit haar lange praktijk als relatie-therapeut.
Dat lees ik altijd: je leest hoe de één de situatie beleeft, bijvoorbeeld: vrouw moet alles doen in het huishouden, vervolgens lees je visie van de ander: man wil wel wat doen, maar het moet altijd op háár manier en het is nooit goed. Daarna volgt het commentaar van Annette met een aantal tips voor soortgelijke situaties en hoe het is afgelopen. Dat loopt nogal uiteen: van ‘inmiddels zijn de taken evenredig verdeeld’ tot ‘uiteindelijk is het echtpaar gescheiden’.
En het gaat niet alleen over echtparen: moeders met dochters, vriendinnen, collega’s, er komen heel veel verschillende situaties waarin relatieproblemen een rol spelen voorbij.
Omdat Annette al zolang in de Margriet schrijft, is het een soort goede bekende geworden.
Zo’n interview lees ik dan ook met grote interesse.
Een wijze vrouw. Ze raakte me met dit gedeelte: ik licht het er even uit.
Mensen zijn veeleisender geworden.
Dat heeft met onze toenemende welvaart te maken. Als je voldoende geld hebt en een aangenaam leven leidt, krijg je meer aandacht en tijd voor de kwaliteit van je relatie.
Op het moment dat we weer oorlog krijgen, hebben therapeuten minder werk.
Ook in individuele therapiesessies zie ik dat er minder tolerantie is voor de normale problemen van het leven, terwijl: het leven is niet altijd leuk.
Je baas is niet altijd leuk, je man is niet altijd leuk en je bent zelf ook niet altijd leuk.
We moeten weer leren om leed te verdragen. Tegenwoordig wordt een vervelende ervaring al snel een trauma genoemd maar je hebt echt niet altijd EMDR nodig als je je partner verliest of je baan kwijtraakt. Dat zijn de normale, verdrietige dingen die bij het leven horen die je zult moeten accepteren.
Acceptatie is ook belangrijk in relaties. Sommige eigenschappen kan die ander niet veranderen omdat ze bij hem of haar horen.
Het heeft dan weinig zin om daarover ruzie te blijven maken
Ze is nu 78 en heeft de diagnose Parkinson gekregen.
“Mijn zelfbeeld is ineens veranderd. Heel lang ging alles goed en ineens ben ik een drempel over. Gestopt met werken, die diagnose, een man die ook gezondheidsproblemen heeft: hoe houd je het dan toch goed en leuk?
Ik word oud. En ook dat zal ik moeten leren accepteren.”
Meer weten over Margriet? Hierbij een link naar het On-line tijdschrift.

Geef een reactie