Vandaag het laatste deel van onze mini-vakantie in Noord Limburg begin september. We hadden al noord-westelijk van ’t Leuken gefietst op zaterdag, op zondag fietsten we naar het zuiden, dus op maandag stippelden we een fietsroute uit richting het oosten: we gingen naar Duitsland.
Op het kaartje is dat het enige rode knooppunt.
Het Leukermeer maakt deel uit van Nationaal Park ‘De Maasduinen’.
Het is de langste rivierduingordel van Nederland, die 12.000 jaar geleden ontstond en over een periode van duizenden jaren is gevormd door water, wind en mens.
Al rond 4.000 voor Christus leefden er mensen in het gebied, want er bevinden zich pré-historische grafvelden en er zijn vondsten van klokbekers gedaan.
Het gebied kende eeuwenlang een een grondgebruik van kleinschalige landbouw en begrazing.
Door het kappen van bossen, steken van plaggen en veelvuldige begrazing door schapen verdween de natuurlijke begroeiing van de rivierduinen en ging het zand in de late middeleeuwen opnieuw verstuiven; soms bedreigden deze oprukkende zandvlakten akkers en dorpen. Om die verstuivingen te stoppen werden er vanaf de 19e en vroege 20e eeuw grootschalig bomen aangeplant voor houtproductie. Ook werden aangrenzende veengebieden ontgonnen.
Tussen 1963 en 2001 is er op grote schaal zand en grind afgegraven, daardoor ontstonden het Reindersmeer en het Leukermeer.
Die maandag fietsen we om het Reindersmeer heen: een heel andere wereld dan rond het Leukermeer. Ze verschillen dan ook sterk in functie en beheer.
Het Reindersmeer is een beschermd, rustig natuurgebied en maakt sinds 2001 deel uit van Nationaal Park De Maasduinen. Zwemmen, vissen en varen zijn hier streng verboden om de kwetsbare natuur te beschermen. Het Leukermeer daarentegen is een drukke recreatieplas met een open verbinding naar de Maas. Je vind er een jachthaven, het vakantiepark (waar wij een chaletje huurden) en je mag op dit meer volop zwemmen en varen.
Op de website ‘Rijksdienst voor cultureel erfgoed’ vond ik op deze pagina Rivierduinen Maasduinen meer informatie over dit gebied.
Verder vond ik een filmpje van zo’n 8 minuten, waarin Edmond Staal iets vertelt over de geschiedenis/het ontstaan van het Maasduingebied; zeer de moeite van het bekijken waard. Dan krijg je gelijk een idee van hoe onze fietstochten er uit zagen.
Tijdens ons verblijf in Noord Limburg zagen we hoe breed de rivier kan worden als het hoog water wordt; begin september stond de rivier nog laag, maar in de bedding stonden nog geulen vol water. Die stroomdalgebieden zijn in de zomer een broedplaats voor talloze watervogels en er grazen runderen.
En Duitsland? Kan ik kort over zijn: waar wij gefietst hebben was het saai vergeleken met Nederland.
Een knooppunt heet daar ‘ein Knotenpunkt’ en verder valt er niet veel te vertellen…..
Je kunt op het kaartje links boven ook wel zien dat de infra-structuur er bij onze Oosterburen heel anders uitziet dan in Limburg.
Wat ons opviel: het was daar in het zuiden al heel herfstig!
Geen paarse, maar bruine heide en veel dode bomen en struiken in het landschap.
Met dit blog sluit ik de serie over onze mini-vakantie in ’t Leuken af: we hebben ons hart er aan opgehaald.
Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.


Geef een reactie