In juni schreef ik over een kies die het begaf, hierbij een link  naar dat verhaal.
Met het gat in de mond ging ik naar Tom, onze tandarts, maar hij kon het niet meer repareren.
Hij ging iets anders verzinnen en zou een offerte maken.
In de offerte die ik later kreeg stonden drie mogelijkheden: een plaatje, een frame of implantaten met de bijbehorende prijskaartjes.
Ondertussen bevroeg ik mensen die al eens zoiets hadden meegemaakt en kwam tot de conclusie: ik ga voor een frame-prothese.

Gistermorgen om 11.00 uur hadden we een afspraak om te bespreken hoe het nu verder gaat.
Tom legde eerst uit wat een frame-prothese precies is: het is een uitneembaar, gedeeltelijk kunstgebit met een dun metalen onderstel van kobalt-chroom.
Het vervangt bij mij twee ontbrekende kiezen.
Hij liet mij een gipsen voorbeeld zien van hoe zo’n ding er uit ziet: in dit voorbeeld zitten er op de prothese aan weerskanten twee kunstkiezen, bij mij zal dat aan weerskanten één zijn.
In de onderkaak loopt het metalen frame langs de binnenkant van de kaak, achter de ondertanden.
De prothese steunt met metalen ankertjes op de overgebleven tanden en kiezen.
Hierdoor komt de druk tijdens het kauwen op de tanden/kiezen, in plaats op van het slappe tandvlees.

Gisteren moest er eerst een scan gemaakt worden van de onderkaak, van de bovenkaak en van het hele gebit als de kiezen op elkaar staan: deel 1 van het volgende avontuur na het beugeltraject* waar ik in zat van maart 2021 tot en met augustus 2023.
Het goede nieuws: het duurt waarschijnlijk veel minder lang.
Tom vertelde dat hij de scans gaat opsturen naar een tand-technieker, die de frame-prothese gaat maken.
Mijn gebit moet een beetje worden aangepast om het frame te kunnen dragen, daarvoor worden er kleine ‘kuiltjes’ in de kiezen naast de lege plekken geslepen.
En, vervelend dingetje: de stomp van de kies die er nu nog zit moet worden getrokken.
Kijk ik helemaal niet naar uit…..

“Je moet er in het begin wel aan wennen” vertelde de tandarts.
Dat lijkt me logisch.
In het begin moest ik ook heel erg wennen aan dat nieuwe gat in mijn onderkaak.
Het bijzondere is dat mijn gebit, mond en tong inmiddels helemaal gewend zijn aan die ontbrekende kiezen.
Met wat er nog wel is van mijn gebit kan ik eigenlijk alles kauwen, alleen volkorencrackers vind ik vervelend.
Die scherpe brokken prikken in het tandvlees tussen de gaten.
Ook aan die beugel moest ik toen ontzettend wennen en dat is op den duur goed gekomen, dat gaat nu vast ook wel lukken.

* Daarover schreef ik destijds een hele serie blogs, hierbij een link naar deel 1, onder dat blog vind je een overzicht.