Categorie: Alledag Pagina 1 van 301

Op 10 december schreef ik in deel 8 van de PensionAda-blogserie dat ik in een lagere versnelling ging leven.
De laatste twee weken zijn we genoodzaakt om ons leven in een nóg lagere versnelling te zetten: we moeten ons aanpassen aan de omstandigheden en die vallen op dit moment niet mee.
Gerard geeft zelf even een up-date:

Ik ben nu ruim 2 weken verder nadat ik maandag 12 januari startte met de behandeling. De behandelingen in het ziekenhuis liggen achter me en nu kan ik iedere week op maandag poliklinisch een injectie ophalen in het UMCG.
Gelukkig heb ik geen koorts of andere mogelijke bijwerkingen, maar wat er wel behoorlijk inhakt is de botpijn die ontstaat doordat de Kahler-eiwitten uit de botten worden verdreven.
Dit was wel te verwachten, maar niet in welke mate ik hier last van zou kunnen krijgen. In het ziekenhuis kreeg ik hiervoor al morfine en ook nu kan ik daar nog niet zonder, helaas.
Als ik te lang heb gezeten of gelegen dan moet ik echt weer op gang komen. Ondanks de morfine even de pijn doorstaan; als ik één keer weer in beweging ben gaat het wel weer.
De verwachting is dat op den duur de pijn zal afnemen naarmate de Kahler-eiwitten zijn afgevoerd uit mijn lichaam. Tot die tijd blijf ik zo goed mogelijk afwisselen tussen rusten en bewegen. Lezen- puzzelen- koffiedrinken of een ommetje lopen met Ada en kleine dingen doen in huis.

Dit alles veroorzaakt heel rustige dagen.
De meeste afspraken zeggen we af en als ik alleen ergens heen ga ben ik nooit langer dan twee uur weg.
We gaan iedere dag even met z’n tweeën naar buiten voor ons dagelijkse ommetje, maar dat hebben we vanwege het weer ook al eens niet gedaan de afgelopen week; bij ijzel en gladheid ga je natuurlijk niet met je
broze botten naar buiten….
Het is pittig, maar we hebben het gevoel dat we er niet alleen voor staan: er hangt al een lange slinger met kaarten in onze woonkeuken en afgelopen weekend kregen we twee prachtige bossen tulpen van vrienden.

Vanavond eten we Carmella’s lasagne. Dat at ik in 2019 bij Harm en Nettie toen Gerard voor de 2e stamcelbehandeling in het UMCG lag.
Nettie zei er toen bij: “Omdat je niet ziek maar wel een beetje zielig bent…”.
Ik had nog nooit van die hele Carmella gehoord; Nettie vertelde dat zij voorkomt in de Amerikaanse TV-serie ‘The Soprano’s’. Die gaat over een Italiaans-Amerikaanse maffia-familie in New Jersey.
Carmella, de vrouw van hoofdpersoon Tony Soprano, maakte deze lasagne voor iedereen in de familie die ziek of zielig is.
Voor het maken van deze lasagne moet je minstens anderhalf uur tijd uittrekken, maar dat is in deze periode geen probleem: tied zat!
Wil je Carmella’s lasagne ook eens maken?
Je vindt het recept op het blog dat ik er in 2019 over schreef: Als je ziek of zielig bent.

“Wij vullen het koude post-december gat op met een concert op 25 januari. We zingen over hoop, wanhoop en alles er tussen in!”
Deze aankondiging kregen we eind november van jongste dochter Carlijn.
‘Wij’ staat voor het vrouwenkoor Amane.
Op de Facebook-pagina van het koor stond zaterdag een foto-collage van koek, beslag en taart. En een bebaarde man die een garde af stond te slikken.
“Er werd vandaag druk gebakken in de keukens van de Amanezen! Morgen kunnen jullie het resultaat proeven in de pauze; tot dan.”

….. rond een grafsteen….

De oude kerk in Peize was mooi gevuld vanmiddag.
In het programma waren de liederen gerangschikt naar het hoop-gehalte; het ging van wanhoop naar hoop. Amane begon met de canon ‘Hier liegt Hans Lau mit seiner Frau’, terwijl ze allemaal rond een grote grafsteen voor in kerk stonden. Daar bleven ze nog even staan voor het volgende lied: ‘Green grass’, gezongen vanuit het graf: de gestorvene wil graag dat de nabestaanden aan hem blijven denken. Hoop-gehalte: min 10.
De koorleden zingen het hele repertoire uit het hoofd en dat geeft veel ruimte voor presentatie: de dames staan allemaal vrij te zingen en te bewegen.
Ze kijken in het publiek en ze zingen je als  luisteraar écht toe.

Ze zingen mooi, ze zingen soms dramatisch en af en toe is het ronduit hilarisch.
Het lied ‘Brommer’ van Brigitte Kaandorp bijvoorbeeld is daar dan ook uitermate geschikt voor, net als ‘Noodgeval’ waarbij de dames het echt uitschreeuwen!
Na de oude jazz standard Autumn Leaves (hoop-gehalte min 3) was het tijd voor iets heel anders.
We kennen allemaal nog wel het lied ‘Het is over‘ van Jenny Arean. Amane zong vanmiddag het vervolg op dat lied ‘ ’t Is begonnen’.
Ze zongen vol overtuiging ‘Hij is van mij…” maar gedurende het lied kwamen er al weer scheuren in het pril geluk.
En na dit prachtige stukje kleinkunst zongen ze even zo gemakkelijk ‘het het nog nooit zo donker west’ van Ede Staal (hoop-gehalte 4).
Het is voor mij bijzonder om Carlijn, die nooit één woord in de streektaal spreekt, te horen zingen: ” …. zien haile leem haar e aarbaid……”
Een video van dat lied kun je beluisteren in het blog dat ik schreef over de Lichtjeswandeling in Ter Apel, waar Amane zong in het klooster.

De ene keer staan de dames in een lange rij, dan staan of zitten ze in groepjes, maar de opstelling is steeds anders.
Het slotlied was ‘Hear how my heart beats’; het concert werd positief afgesloten met hoop-gehalte 10 plus.
Aan het eind hoopte ik op een toegift, maar die kwam in een andere vorm: de zaal mocht meezingen met ‘Ik zing’ van Zoë Livay en Snelle.
Amane zong het een keer voor en daarna zongen we het samen: “Zing maar alsof je de tekst wel kent….”
Wat een feest om bij dit koor in de zaal te zitten!
Bij dit blog gaat een video van een stukje van het lied dat ik het mooist vond: het bracht me in tranen: Amane – Green grass

En hoe waren de baksels van de Amanezen? Van wat ik heb geproefd: ik had een brownie en die was heerlijk!

Gistermorgen waren de 48-uur voor de observatie na de laatste injectie die Gerard had gekregen voorbij.
In onze naïviteit dachten we dat we dan samen thuis aan de lunch zouden zitten, maar dat lukte niet.
Zo’n ontslag heeft altijd nogal wat voeten in de aarde: wij waren blij dat we rond 16.30 uur aan onze keukentafel aan de thee zaten.
Tassen uitpakken, kaartjes (waarvoor dank!) ophangen  en even bijkomen van de drukte en het gedoe.

En nu is het afwachten.
De eerstkomende weken moet Gerard zich iedere maandag melden op het Dagcentrum Hematologie voor een nieuwe injectie.
Daarnaast wordt zijn bloed regelmatig gecontroleerd en zal er af en toe een gesprek met de hematoloog zijn.
De verwachting is dat men pas over een maand kan zeggen of deze behandeling aanslaat.
Tot die tijd is het advies om geen handen te schudden, niet zoenen/knuffelen met anderen en niet in contact komen met mensen die verkouden zijn.
Gerards weerstand wordt door deze behandeling wat lager en hij heeft last van botpijn, waardoor hij bij het lopen wat minder stabiel is.
Hij moet vooral in beweging blijven en langzaam weer op krachten komen.
Wij hopen er het beste van!

Jaap, Kirsten en de koning – afbeelding: De Krant

Naar aanleiding van het blog van gisteren kreeg ik nog een bedankje van Jaap met een opmerking over de ‘voorzorgcirkels’.
Bij die mail zat een afbeelding: het was een foto van een voorwoord van Kirsten Andres, directeur van het Nationaal Ouderenfonds, dat ze schreef in hun magazine Goud. Daarin noemde ze Jaap.
Ik citeer: “Het was bijzonder om met de koning en de staatssecretaris in gesprek te gaan tijdens de opening van de week tegen eenzaamheid. Maar wat het echt bijzonder maakte waren de gesprekken met Jaap Bos.
Jaap vergezelde mij als ervaringsdeskundige OldStars Korfbal. Als je hoort dat er zoveel ouderen samen in beweging komen in Roden, dat het aantal nog steeds groeit en dat lief en leed wordt gedeeld dan weet je dat ons doel daar gelukt is: nieuw sociaal contact vandaag en een sterk netwerk voor morgen.”
Jaap was dus bijzonderder dan de koning!
Je leest alles over het gesprek van Jaap en Kirsten met de koning in dit artikel van De Krant: Jaap Bos in gesprek met de koning

OldStars in Roden is een bewegingsprogramma voor 65-plussers, voortgekomen uit de revalidatiegroep Hart op Dreef Roden, dat een breed scala aan aangepaste sporten zoals korfbal, voetbal en boksen aanbiedt. De focus ligt op plezier, sociale contacten en het behouden van vitaliteit zonder de intensiteit van reguliere sporten. Het doel is om ouderen samen te brengen voor gezonde beweging en ontspanning, met aandacht voor warming-up en balans en is onderdeel van een landelijk initiatief om sport toegankelijk te maken voor senioren.
Hierbij een link naar een artikel dat in het magazine Goud heeft gestaan dat meer vertelt over het Beweegfestival in Roden Als je mensen maar in beweging krijgt en een artikel over Oldstars in Roden op de website Oldstars.nl: Het succes van Oldstars

Een mooie combi van lichamelijk bewegen én je bewegen in een kring van nieuwe sociale contacten!

In november en december kon ik er niet bij zijn, maar gisteren zat ik weer in de kring op de derde dinsdag van de maand: Holy Stitch in de hal van Op de Helte.
Met bijna twintig vrouwen gezellig aan de thee.
Bij hoge uitzondering was ik met de auto (ik loop of fiets anders altijd) want ik had heel veel om mee te nemen.
In december had ik een mail gekregen van Jaap.

“3,5 jaar al weer geleden dat wij afscheid hebben moeten nemen van onze allerliefste Jansje.
Pas onlangs heb ik samen met de kinderen de nodige spullen van Jansje uitgezocht, verdeeld en uitgedeeld. 
Wat er nog ligt is een grote hoeveelheid handwerkspullen. Als jij/jullie daar belangstelling voor hebben schenk ik deze graag aan Holy Stitch.”

Jansje kwam een paar keer op deze website voorbij*; ze was lezer van de maand in maart 2022 en ik schreef over haar afscheidsplechtigheid in juni van datzelfde jaar.
Een mand en drie tassen kreeg ik van Jaap mee én Jansjes naaimachine.
Toen ik gistermiddag weer naar huis ging had ik nog één tas met wat Kruissteek-borduurboeken en een aantal niet ingelijste borduurwerken, verder was alles meegenomen.
In februari neem ik die tas nog een keer mee en wat dan over is breng ik naar een kringloop winkel.
De naaimachine kreeg een goed plekje bij de schoondochter van één van de Holy Stitch-leden.
Fijn dat Jaap zo zorgvuldig met Jansjes spulletjes is omgegaan: nu zijn er een aantal mensen blij met wat ze van haar kregen.

En verder zat iedereen met een brei-, haak- of borduurwerkje in de kring.
Omdat het januari is had ik geen chocola of koekjes meegenomen om door te geven, maar een broodtrommel vol tomaatjes, worteltjes en komkommer.
Later hoorde ik dat iemand had gezegd: “Gezond hoor, zo’n worteltje, maar bij een kopje thee heb ik toch liever chocola….!”
Maar het trommeltje ging wel helemaal leeg!
Volgende keer weer chocola.

Afbeelding: de Krant

Alie had een krantenknipsel mee, want één van onze leden, Marijke Hartman-Pilon, die schildert bij de Teken- en Schildergroep Roden exposeert van januari tm april in de Doopsgezinde Kerk in Roden.
Haar inspiratiebron: natuur en het impressionisme.
Wil je die tentoonstelling bekijken?
Je bent welkom aan de Padkamp 2b op de vrijdagen 30 januari, 13 en 27 februari, 13 en 27 maart en 10 en 24 april tussen 10.30 -12.00 uur.

In een gesprekje met Janny, waar ik naast zat, viel het woord ‘voorzorgcirkel’.
Had ik nog nooit van gehoord.
Dat was bij hen in de buurt opgestart.  Het is een kleinschalig, informeel buurtnetwerk van 10-15 huizen die elkaar ‘uit voorzorg’ helpen bij alledaagse dingen.
Janny noemde als voorbeeld een pad sneeuwvrij schuiven, een boodschap voor iemand doen of vervoer naar het ziekenhuis of zo.
Daarmee wordt de eenzaamheid verminderd en ben je bij kleine problemen minder afhankelijk van professionele zorg.
Wederzijdse, vrijwillige ondersteuning in de directe omgeving.
Met de Preek van de Leek van Rogier Hoenders nog in de oren weten we maar al te goed hoe belangrijk deze initiatieven zijn!

*
Lezer van de maand – maart 2022
Geen tijd meer – juni 2022

Afbeelding: Film Vandaag

De laatste weken heb ik gekeken naar de vier afleveringen van Harald & Sonja. In die serie wordt het bijzondere liefdesverhaal van het huidige Noorse koningspaar verteld: koning Harald en zijn vrouw Sonja.
Het verhaal begint in 1959 als ze elkaar ontmoeten tijdens een etentje van gezamenlijke vrienden en de laatste aflevering eindigt met het huwelijk negen jaar later in 1968.
Je kijkt naar een heel andere tijd. Je kunt bijna niet geloven dat er in die tijd in koninklijke kringen niet getrouwd mocht worden met een burgermeisje.
Harald is een schutterige, onhandige jonge man. Sonja is ontwapenend in haar gesprekken met hem en hij valt als een blok voor haar.

Maar dat is geenszins de bedoeling. Zijn vader, koning Olaf, doet zijn uiterste best om hem te koppelen aan een Europese prinses. We zien er in de serie ook een paar voorbij komen, zoals Sofia van Griekenland,  die later met koning Juan Carlos van Spanjes trouwt en haar zus Irene, die deze week nog in het nieuws was omdat ze op 83-jarige leeftijd is overleden.
Maar alle pogingen van vader Olaf hebben geen succes.
Ondertussen lekt uit dat Olaf en Sonja een relatie hebben en het hele land gaat zich er mee bemoeien.
Het hof is het er niet mee eens, de regering niet en er wordt zelfs geopperd dat ‘Noorwegen dan maar een republiek moet worden’.

Wat een gedoe.
En zoals in wel meer landen in die tijd: er werd niet écht gepraat over dit soort aangelegenheden.
No(o)rse zwijgzaamheid wordt regelmatig in beeld gebracht.
Frustratie en onbegrip ook.
Je ziet de worsteling van de hoofdpersonages in deze serie.
De vader, koning Olaf, die zijn vrouw zo mist (die was in 1954 overleden), die het als koning graag goed wil doen en zich wil houden aan de regels, maar die ook ziet hoe zijn zoon eronder door gaat.
Sonja, die soms wordt besprongen door de pers, wordt beschimpt, maar ook goed wordt opgevangen door haar moeder en haar vrienden die om haar heen blijven staan.
En die arme grote, knappe en verlegen Harald: hij weet zich geen raad en zet uiteindelijk zijn vader voor het blok: als hij niet met Sonja mag trouwen, trouwt hij helemaal niet.
Een effectief dreigement, want aangezien Harald de enige troonopvolger was, zou dat het einde van het Noorse vorstenhuis betekenen.

Geen sex, geen spectaculaire beelden, maar wel mooie kostuums en voor royaltyliefhebbers een absolute aanrader.
En dan die muziek.
Eén voorbeeld: als Olaf eindelijk zijn toestemming heeft gegeven zie je alleen twee zielsgelukkige jonge mensen en Etta James zingt: ‘At last….‘
Aan twee zakdoekjes had ik niet genoeg.
Hieronder twee afbeeldingen: links de echte Harald en Sonja bij hun verloving in 1968 (afbeelding Blauw Bloed), rechts het stel in de serie (afbeelding van de EO).
 

Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik nu meer tijd heb en dat ik van plan ben om af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.

“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: koffiedrinken bij haar (in Beijum) en dan samen naar Groningen. Vrijdagmorgen zaten we in gezelschap van kat Sam met z’n tweeën  te genieten van koffie met een zelfgemaakte appelflap. Jum!
Ze wilde me graag meenemen naar Betties Creative Casuals; zij verkopen een creatieve en kleurrijke collectie waarbij comfort en kwaliteit voorop staan.
Verder zouden we ergens gaan lunchen, nog even naar ’t Oortje en naar Langedame.
Leuk!

Betties was inderdaad een zaak met kleding waar ik van hou; hierbij een link naar hun website.  Deze keer heb ik niets gekocht. Je kunt je geld namelijk maar één keer uitgeven en ik wilde een nieuwe broek kopen bij Langedame.
We lunchten bij Wadapartja waar ik een bijzonder kopje thee kreeg: kokend water met een schijfje sinaasappel, een kaneelstokje, een laurierblaadje en steranijs. Geen zakje, geen toegevoegd aroma, maar allemaal écht spul.
‘Winterlove’ heette de thee. Eigenlijk love ik de winter helemaal niet, maar die thee was heerlijk.

Van Frea had ik gehoord dat Langedame er mee stopt.
Nee toch!?!
Op deze website heb ik twee keer geschreven* over deze speciaalzaak voor lange vrouwen zoals ik; als je daar broeken past zijn ze vaak nog iets te lang en mouwen van jasjes vallen altijd ruim voorbij je polsen.
Toen we bij de rekken langsliepen vroeg ik het ook maar direct: “Waarom gaan jullie stoppen? Loopt het niet?”
Het antwoord verbaasde ons.
“Het loopt juist heel erg goed! Er komen klanten uit het hele land, zelfs uit Duitsland. De eigenaresse wil er na vijftien jaar graag mee stoppen, maar ze kan geen opvolger vinden. Nu zien we ons genoodzaakt om dan de hele voorraad maar te verkopen en te stoppen met ‘Langedame'”.
Wat jammer ja!
Alle lange broeken die op dit moment in mijn kledingkast liggen zijn gekocht bij Langedame.
“Waar kunnen we dan straks nog terecht?” vroeg ik
Dan moeten we naar ‘House of Tall’ in Apeldoorn.
Maar Groningen is wel veel dichterbij……

Bij deze doe ik op verzoek van de lange dame die ons afgelopen vrijdag hielp een oproep: “Ben jij iemand of ken jij iemand die met deze speciaalzaak in Groningen een doorstart wil maken?”
Hierbij een link naar de website van dit bedrijf dat je van meer informatie kan voorzien; men kijkt uit naar een reactie.

En? Heb ik nog een broek gescoord?
Jazeker.
Een spijkerbroek.
Net iets te lang.

Nu is het ‘Sale’.
Uutverkoop in goed Drents.
Als je ook een lange dame bent, zou ik er nog maar even heen gaan.
Carolieweg 23 in Groningen.

*
Lange dame september 2015
De lange dame september 2024
NB: het Engelse briefje in de kleedkamer waar ik in dit blog over mopperde, was nu vervangen door een briefje in 3 talen: Nederlands, Duits en Engels.

Gerard heeft ‘weekend-verlof’.
Klinkt als een bajesklant die even naar huis mag, maar in dit geval heeft het UMCG Gerard toestemming gegeven om thuis te wachten tot de volgende behandeling begint: maandagmorgen.
Vanmorgen om 11.00 uur mocht ik hem ophalen!
De verpleegkundige die de laatste instructies kwam brengen voor ‘meneer Waninge’ keek mij vorsend over haar mondkapje heen aan: “U bent het vervoer?”
Zo ben ik nog nooit genoemd in relatie tot Gerard.
“Mien Aoltje” is de liefste benaming; partner, eega, vrouw, levensgezel, Ada, echtgenote of wederhelft, ik vind het allemaal prima, maar ik ben niet zijn vervoer.
Dat zei ik dus ook: “Ik ben de partner.”
“OK. Vervoer en partner. Oh nee, andere volgorde, eerst partner en dan vervoer.”

Ja hoor ja.
We lieten het maar zo.
Hij mocht mee naar huis en dat is het belangrijkst.
We hadden gerekend op zes dagen in het ziekenhuis, maar het blijkt 3x 48 uur te zijn.
Dat is natuurlijk ook zes dagen, maar de verdeling is anders.
Afgelopen maandagmiddag de eerste dosis, dan 48 uur observeren, donderdagmorgen de tweede dosis, dan weer 48 uur observeren.
Het ging allemaal goed en daarom is er nu het weekendverlof.
Wat heerlijk.
“Waar verheug je je het meest op?” vroeg ik in de auto op weg naar huis.
“Gewoon. Lekker thuis.”

Koffie met een koekje en bijpraten met dochter Harriët die op bezoek was.
Bloemkool met aardappels en een gehaktbal.
Even geen zaal-protocol en ziekenhuisritme.

Licht en ruim…..

Een wandelingetje in het dorp. Doel: de nieuwe boekhandel van Daan Nijman.
Die is verhuisd naar het grote pand naast hun oude behuizing aan de Herestraat.
Wat mooi was het geworden!
Licht en ruim en heel anders ingericht.
En met een mooie, ruime kinderboekenafdeling mét een voorlees hoek!

… en een voorleeshoek!

De verhuizing was vorige week: op hun website en op facebook hadden ze de klanten gevraagd wie mee wilde helpen met de verhuizing.
50 mensen kwamen ze helpen!
Meer weten over die verhuizing?
Hierbij een link naar dit artikel ‘Boekhandel Daan Nijman verhuist samen met klanten…’ op DitisRoden.nl.
Kijk dan ook even naar de foto’s en het filmpje die onder het artikel staan; dan zie nogal wat Rodenaren in actie.
We mogen als Drents dorp trots zijn op zo’n prachtige, uitgebreide boekhandel!

Toen we weer bij huis waren bewonderden we samen het eerste sneeuwklokje in de tuin.
Je begrijpt het al: we genieten van het weekend-verlof.

Of de behandeling aanslaat weten we pas over ongeveer een maand.
Na volgende week  moet Gerard wekelijks een injectie halen en worden de bloeduitslagen en zijn andere condities goed in de de gaten gehouden. Morgenavond (zondag) rond 20.00 uur wordt hij weer in het ziekenhuis verwacht.
Maandagmorgen volgt dan de derde dosis en als het na 48 uur woensdagmiddag is wordt hij waarschijnlijk ontslagen.
Dan brengt ‘het vervoer’ hem met liefde weer naar huis!

Vorig jaar hadden we de scheurkalender van ‘Onze Taal’.
Iedere dag een weetje over taal; vond ik leuk.
Zo leuk, dat ik er dit jaar nog wat blogs over kan schrijven.
Voor 2026 zorgde Gerard voor een scheurkalender en hij kocht ‘De groene tuinkalender’.
Vond ik prima. Hij houdt van tuinieren, heeft een moestuin en doet eigenlijk alles op tuingebied rondom ons huis én rondom Casa Grada.

Dit staat er over op de website van de verkoper: “Een full colour tuinkalender die het ‘anders aanpakt’; aandacht voor tuinen en terrassen, maar ook voor kleine balkonnetjes of zelfs vensterbanken. Wat kun je in de tuin laten groeien en ook nog eens eten? Hoe werken kleuren in de tuin? Hoe zorg je dat bijen en vlinders terugkomen?
365 vrolijke pagina’s met tekeningetjes, illustraties, icoontjes en eindeloos veel originele, praktische en zowel zinvolle als zinloze mooie tips om alles wat groen is nog groener te maken. Meer weten en/of ook bestellen? Hierbij een link naar de website van Edicola.

Na een week dacht ik “leuk voor Gerard, maar ik wil wat anders.”
Groene vingers heb ik niet en tuinieren doe ik nooit.
Zou er ook een handwerkscheurkalender zijn? Met iedere dag een klein projectje op het gebied van haken, breien en borduren?
Een zoektocht op internet leverde wat Engelse titels op. ‘365 days of stitches’ of ‘365 days of Do It Yourself – home, crafting, cooking & building’, maar geen Nederlands uitgaves.
Gat in de markt dus. Misschien dat iemand uit de wereld van de uitgeverij dit leest en een ‘Handwerkscheurkalender’ wil uitgeven voor 2027: ik wil wel meedenken, ideeën genoeg!

Maar gelukkig: bij Bruna hadden ze nog wat scheurkalenders liggen die niet waren verkocht en daar lag nog één uitgave van het Historisch Nieuwsblad: de Historische scheurkalender 2026.
Kijk.
Dat vind ik nou leuk.
Toen ik die kocht was het al 13 januari, dus ik mocht gelijk 13 blaadjes achter elkaar lezen!
Over hooligans die in 532 tijdens het wagenrennen in het Hippodroom (een arena in Constantinopel) de halve stad verwoestten.
En over het jaar 793 waarin de Vikingen toesloegen en klooster van Lindisfarne innamen en plunderden; het begin van de Vikingterreur uit de vroege middeleeuwen.
En ook over Willem Drees die in 1957 de AOW invoerde.

Met één van de 13 blaadjes besluit ik dit blog van vandaag; daarop werd de vraag gesteld ‘waar komt de indeling van ons toetsenbord vandaan’?
In 1868 ontwierp de Amerikaan Sholes de typemachine zoals we die nu kennen. Hij bedacht ook de QWERTY-indeling, om te voorkomen dat de hamertjes bij het gebruik van veel voorkomende letters tegen elkaar aanbotsten. Hoewel er nu geen hamertjes meer aan te pas komen, gebruiken wij de indeling in Nederland nog altijd op ons computertoetsenbord.
Bij zo’n kalenderblaadje realiseer ik me dat ik nog weet wat er met ‘hamertjes’ bedoeld wordt, maar daarmee ben ik één van de laatsten der Mohikanen.
Eeeehm….. waar komt dat spreekwoord eigenlijk vandaan?
Daarvoor moeten we even weer naar ‘Onze Taal‘!

Deze week rijd ik iedere dag naar Groningen voor een bezoek aan Gerard aan het UMCG.
Op de verpleegafdeling waar hij is opgenomen is een streng protocol als het gaat om bezoek: er is één hoofdcontactpersoon en één andere contactpersoon die de patiënt mogen bezoeken, maar niet tegelijk en ook niet op dezelfde dag.
Bezoek moet altijd een mondkapje dragen en de handen moeten worden gedesinfecteerd bij binnenkomst.
Als ik binnenkom op de afdeling en het mondkapje op heb beslaat mij eerst altijd de bril; ik heb dan net 2 trappen gehad……

Voor Gerard werd opgenomen hadden we nog even doorgenomen hoe onze auto moet worden opgeladen.
We hebben immers een elektrische auto, maar dat gesjor met die stekkers enzo doet Gerard altijd.
Ik maakte een briefje met stappen die ik moet volgen; wel goed dat ik dat nu ook kan.
Als hij weer thuis is moet hij mij ook uitleggen hoe het zit met die thermostaat in de douche……. iets met een app?
Iedere dag moet ik ook rijden in de stad en parkeren in de parkeergarage; helemaal niet mijn ding.
Maar het moet. Soms hoor ik verhalen van vrouwen die niet meer autorijden omdat ze het niet meer durven.
Dat snap ik heel goed; ik vind het ook spannend,  maar ik doe het wel, want anders moet ik met de bus of word ik afhankelijk van anderen die kunnen rijden en dat is het laatste dat ik wil.
En wat heerlijk dat ik nu niet meer naar het werk hoef!
Deze week heb ik de meeste dingen in mijn agenda geschrapt, mijn tijdsindeling staat helemaal in het teken van de bezoekuren in het UMCG: van 15.00 – 20.00 uur mag ik daar zijn.

En hoe gaat het nu met Gerard?
De eerste injectie en de 48-uurs observatie daarna heeft hij goed doorstaan. Geen hoge koorts, geen verwardheid en geen andere rare bijwerkingen.
Vandaag (donderdag) krijgt hij de tweede injectie, waarna weer een observatie van 48 uur volgt.
Maar we weten nog niet of deze behandeling aanslaat, dus het blijft nog wel spannend.
In tegenstelling tot de vorige behandelingen in 2015 en 2019 voelt hij zich goed, het eten smaakt hem lekker en hij komt de dag prima door, hij is ‘lopend patiënt’.
We brengen veel tijd door met het doen van spelletjes.
Jokeren, Triominos, Qwixx en Catan: we genieten er van.
Wij spelen thuis al jaren Catan met de uitbreiding ‘Steden & Ridders’, maar in het UMCG ligt in de recreatiezaal alleen het basisspel. Een splinternieuwe uitvoering.
Dan weet je pas hoe beduimeld de kaartjes van je basisspel thuis zijn…..
We moesten de spelregels er weer op na lezen hoe het ook maar weer in zijn werk ging.
Geen metropolen, geen stadsuitbreidingen en geen ridders met helmen.
En je hoeft maar 10 punten te hebben om te winnen.
Zit je zo maar op een doordeweekse dag genoeglijk een spelletje te doen en vergeet je even de sores van de dag.