Categorie: Alledag Pagina 124 van 301

Deze week staat voor mij in het teken van de herinnering aan mijn moeder.
Op 23 oktober 1931 is ze geboren, 16 oktober 2017 is haar sterfdag.
Vier jaar geleden al weer; ze zou anders vandaag de leeftijd van 90 jaar hebben bereikt.

Mijn ouders worden steeds meer onderdeel van de geschiedenis.
Ze leven nog door in onze verhalen en herinneringen, maar er zijn al weer heel wat feesten en familiebijeenkomsten geweest waar zij niet meer bij waren.
Soms denk ik: “Kon ik dit nog maar even met ze delen” maar even zo vaak ben ik blij dat ze dingen niet meer mee hoeven maken.
Corona bijvoorbeeld; daar zou mijn moeder veel last van gehad hebben.
Mijn broer en ik constateerden tijdens ons dagje uit naar Zutphen dat haar die pandemie gelukkig bespaard is gebleven.

Vandaag een mooie foto van mijn moeder (met de geblokte jurk) samen met haar schoonzusje.
(klik op de foto voor een vergroting).
Mijn moeder hield van mooie kleren; ze staat op deze foto te stralen op splinternieuwe, witte pumps en in een nieuwe jurk met een bolero-jasje erop.
Hartstikke hip begin jaren ’60.
Mijn moeder en haar zussen noemden zo’n jasje een bollerootje, met de klemtoon op roo.
Het duurde jaren voordat ik ontdekte dat die twee begrippen voor hetzelfde jasje stonden.

Vanavond gaan we uit eten met mijn broer en schoonzus; dan denken we nog even terug aan de vele verjaardagen die we nog wél met mijn moeder hebben mogen vieren.

Gistermorgen zat ik  op mijn vrije dag om 08.30 uur al in de auto.
Ik ging naar Klazienaveen voor de jaarlijkse ontmoeting met tante Trijn en nicht Anja.
Een Vrieswijk-onderonsje.
Eén dag per jaar is eigenlijk te weinig; andere jaren hebben we ook altijd met de rest van de club een Vrieswijk Familiedag, maar dat is er al twee jaar niet meer van gekomen. Corona enzo.

De dag verloopt volgens een vast stramien: koffie met een taartje, borrel, lekker lunchen, kopje thee.
We bekijken elkaars fotoboeken, vertellen elkaar verhalen over de (klein)kinderen, halen familieherinneringen op en genieten zo’n dag van elkaars aanwezigheid.
De waarde van de dag was natuurlijk de ontmoeting met de beide dames, maar gisteren was er weer zo’n klein pareltje in onze gesprekken dat ik er even uit wil lichten.

Schaapje Ruinen

Schaapje van Anja.

Anja bekeek mijn fotoboek en ontwaarde daar de foto van het schaapje van de eierwarmer in B&B ‘de Beddestee’ in Ruinerwold.
“O, dat is precies mijn schaapje” zei ze.
Ze vertelde dat er zo’n klein schaapje op haar slaapkamer stond.
Het stond voor een kinderherinnering van haar.
“Als ik jarig was, dan maakte mij moeder me wakker en zei: “Gefeliciteerd lieverd met je verjaardag. Ik wens  dat je nog maar lang een schaapje van de Heer mag zijn!” en pas daarna kreeg ik m’n cadeautje. Dat eerste hoorde ik niet eens bewust; ik zat te wachten op m’n cadeau. Jaren later weet ik echt niet meer wat ik voor m’n 6e, 8e of 11e verjaardag heb gekregen, maar ik herinner me wel die jaarlijkse wens van mijn moeder en besef dat dat eigenlijk het  mooiste cadeau is geweest.”

Wie onze familie een beetje kent weet dat we toen al weer op zoek moesten naar de tissue’s.
Wat een mooie herinnering om met ons te delen.
En dat door de foto van een eierwarmer.
Later tijdens de lunch vertelde ze nog over een eenvoudig gedichtje dat haar moeder haar had gegeven in het jaar nadat haar oudste dochtertje was geboren.

Wanneer je eens in later jaren
zult strelen jouw kindje’s haren
dan pas zul je voelen lieve schat
hoe lief je moeder je heeft gehad.

Onze moeders zijn er niet meer, maar gelukkig hebben we tante Trijn voor zulke dagen; samen met haar delen we familieherinneringen, met een lach én een traan.
Hierbij een link naar het blog ‘Three of a kind’ over de ’tante&nichten-dag’ in 2022.

Woensdagmorgen hoorde ik tijdens de dagelijkse ochtendoefeningen Bert Haandrikman vertellen dat Paul Simon 80 jaar werd op 13 oktober.
Hij vond dat bijzonder.
Mensen mochten hun favoriete liedje van Paul Simon insturen; dat resulteerde in een top 3 van de meest bekende nummers.
Bij zo’n vraag bedenk ik ook altijd wat ik zelf het mooiste nummer van hem vind; dat is ‘Still crazy after all these years’ .

Tien minuten later dacht ik aan een ander nummer van hem dat ook prachtig is:  ‘American Tune’.
Hierbij een link naar een YouTube-video waar hij het nummer live zingt.
Bekijk die video eens.
Eén gitaar en één stem: prachtig vind ik het.
Het is een opname uit 1975, toen was de man 34 jaar.

Mocht je nou denken: wat komt mij die melodie bekend voor?
Dat kan kloppen. Het komt van ‘O Haupt voll Blut und Wunden’, een oud Duits gezang, dat J.S. Bach gebruikte bij zijn Matthäus Passion.

Mensen die op Gotland en in Visby geweest zijn zeggen allemaal: “Visby is de rozenstad! Overal stokrozen en gewone rozen, let er maar eens op.”
In het blog over de stadswandeling met Aidan beloofde ik al dat er misschien nog verhaal van hem voorbij zou komen, die belofte los ik vandaag in.
Hij vertelde hoe het kwam dat Visby de rozenstad werd.
Hij nam ons mee naar een buurtje met smalle straatjes en vertelde dat daar in de middeleeuwen de vissers woonden.
Daar werd de vis ook bewerkt, dus vertelde Aidan: “In deze vissersbuurt stonk het vroeger verschrikkelijk, dat kun je je natuurlijk wel voorstellen. De vissers plantten toen rozen in hun straatjes, die een lieflijke geur verspreidden en daarmee de geur van vis maskeerde. Dat zag er heel mooi uit en dat bracht hun stadsgenoten uit andere delen van de stad er toe om dat ook te doen. Zo veranderde de stad langzaam in ‘de rozenstad’ die het nu is.

Verder nam onze gids ons mee naar de sint Clemens-kerk.
‘Weet je waaraan je een kerk die naar de heilige Clemens is genoemd altijd kunt herkennen?
De kerk staat altijd in de buurt van water en hij heeft een hoge toren.
Sint Clemens is namelijk patroonheilige van visser en zeelieden, vandaar het water. De hoge toren werd vroeger gebruikt om de zeilen te drogen.”

Het laatste verhaal over Gotland las ik pas later op internet, toen ik nog wat informatie zocht over het grafveld Trullhalsar.
Het grafveld heeft in de tijd dat het in gebruik werd genomen aan zee gelegen.
Ook Aidan vertelde een soortgelijk verhaal over de visserspoort in de muur in Visby: deze poort lag vroeger pal aan de zee, maar lag nu tientallen meters van de zee af.
De reden daarvan vind ik één van de meest bijzondere verhalen van Gotland.
We gaan miljoenen jaren terug.
In een trog in de oceaan waar nu de Oostzee ligt verzamelt zich een opeenhoping van schelpen en zeediertjes, dat op den duur verandert in fossiel gesteente.
Met het schuiven van de continenten is dat grote stuk fossielgesteente omhoog gedrukt en het bovenste deel steekt als een punt uit de Oostzee: dat vormt het eiland Gotland.
Maar de krachten die de continenten aan het schuiven brachten werken nog steeds en het eiland wordt nog steeds een beetje omhooggedrukt.
Ik val werkelijk bijna van mijn stoel van zo’n verhaal.
Hoe is het mogelijk!
Omhooggedrukt!
Terwijl de inwoners van veel landen in de wereld zich zorgen maken om overstromingen en te lage dijken…….

Wij namen nog wat mooie stenen uit Gotland mee: je ziet de schelpen en zeediertjes soms nog gewoon zitten! (klik op de foto’s voor een vergroting)

Benieuwd naar al onze belevenissen op Gotland?
Klik dan hier naar deel 1, daar vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen: Afstudeervakantie van onze jongste

Het is zondagmorgen en ik zit op de tweede rij in Op de Helte naast nicht Lianne en haar twee zoontjes van 5 en 6.
Voor de preek komt voorganger Sijbrand  van Dijk bij ons zitten en vertelt dat het vanmorgen in de kerk gaat over Jezus die tegen een rijke jonge man zegt dat hij alles weg zou moeten geven. Sijbrand vroeg aan de kinderen: “Zouden jullie wel heel rijk willen zijn?” 5-jarige zat al driftig te knikken; rijk zijn, dat leek hem wel wat!
6-jarige reageerde iets bedachtzamer.  “Nee,  want dan hebben anderen niet genoeg.”
Toen de dominee vervolgens vroeg of hij dan alles wat hij had wel wilde weggeven,  zei hij: “Nee,  want dan word ik zelf arm!”
Conclusie : we moeten eerlijk delen.
Na de viering hoorde ik Sijbrand zeggen dat het kind het  beste aandeel van de overdenking had geleverd.

Voor mij was het beste deel een confronterende vergelijking.
Wanneer leg je al je spullen weg?  Voor de paspoortcontrole op het vliegveld. Of als je in het ziekenhuis een operatie moet ondergaan.  Schoenen en kleren in de kast,  sieraden met familie mee,  telefoon etc. in het nachtkastje.  In je blootje met alleen het ziekenhuishemd aan geef je je over aan de artsen. Je vertrouwt jezelf aan hen toe en je weet dat het voor een goede zaak is, namelijk je gezondheid.
Het moment waarop dit mij overkwam staat in mijn geheugen gegrift: mijn hartoperatie in maart 2018.*
Het beeld dat Sijbrand opriep veroorzaakte emotie, maar ook inzicht in het ingewikkelde verhaal van de rijke jongeling.
Op het vliegveld en in het ziekenhuis weet je waar je het voor doet.

Als je weet waar je het voor doet ben je eerder geneigd afstand te doen van geld en goed.
En dan komen we weer bij het begin van dit blog: eerlijk delen.
Minder voor jezelf is meer voor de ander.

* Lees je nog niet zolang mijn blog en weet je niks van die operatie?
Lees dan het blog ‘Martien en vele anderen‘ over de eerste dag na de ingreep.