Categorie: Alledag Pagina 267 van 302

25 mei: Roerdomp? Of toch ‘Witte wieven’……

Door Ada

Op 25 mei 2016

Vanmorgen fietste ik op weg naar mijn werk door de Onlanden tussen Peize en Groningen toen ik het geluid van een roerdomp hoorde.

Een roerdomp! Ik herkende het geluid, want het was vorig jaar een keer een onderwerp bij Vroege Vogels. De roerdomp is een bedreigde vogelsoort, die ook nog eens heel schuw is. In 2013 is deze vogel al aangetroffen in de Onlanden, maar ik had hem nog nooit gehoord.
Hiernaast een foto van een roerdomp (bron: Natuurmonumenten).
Het is een heel bijzonder geluid, natuurkenners noemen het ‘hoempen’.
Hierbij een link naar een fragment uit de serie ‘TV Green’, hier hoor je het geluid >>>
dat de roerdomp maakt.

Vroeger dachten de mensen dat het geluid werd gemaakt door de ‘witte wieven’, spookachtige vrouwenfiguren die boven het moeras zweefden.
Klik hier >>> voor meer informatie over die mytische wezens.
Die ‘wieven’ waren achteraf flarden mist, mistbanken en het geluid kwam van een roerdomp.

Meer weten over de roerdomp in de Onlanden? Klik hier >>> voor het artikel ‘Zeldzame roerdomp broedt in de Onlanden’ op de pagina van Natuurmonumenten.

Reageren

21 mei: ‘Stoffie’ van Het Goed

Door Ada

Op 21 mei 2016

In Alledag, Borduren, Handwerken

Het GOED in Roden. Ceintuurbaan Noord 119c.

Afgelopen week ging ik even langs bij Het Goed in Roden. Enkele jaren geleden zag je mij nog niet bij winkels met tweedehands spul.
Niks voor mij; dacht ik.
Tot dochter Carlijn er een zaterdagbaantje kreeg. Eerst vond ik het niks. Een uitdragerij vond ik het. “Kom nou eens kijken, mam, het is een hele leuke winkel!”

Ze had groot gelijk. Het was allesbehalve een uitdragerij. Alle spullen goed gesorteerd en mooi uitgestald. Geen vieze dingen. Het concept is eenvoudig: alles waar je van af wilt kun je daar heen brengen, maar je krijgt er niets voor. Het Goed haalt zelfs een inboedel op als de eigenaar is overleden en de nabestaanden niet in de gelegenheid zijn om het op te ruimen. Ook daar krijg je niets voor en dat is natuurlijk gelijk ook de winst van de keten. Meer weten over de winkel van Het Goed? zie >>>

Tegenwoordig kom ik er minstens om de veertien dagen. En ik vind vaak de leukste dingen als ik niets zoek. Een mooi kristallen glas. Een boek. Een fotolijstje in een bepaalde uitvoering. Een broodtrommeltje. Een bijzonder kledingstuk. Afgelopen week zocht ik wel iets: een stofje voor de achterkant van mijn geborduurde telefoonhoesje. En kijk nou wat een mooi stukje ik vond: een uit elkaar getornd kussenhoesje met uiltjes. Voor € 0,95.

Het telefoonhoesje is bijna klaar: de witte gedeelten moeten nog volgeborduurd worden. Op de foto (klik er op voor een vergroting) rechts zie je hoe het er nu uit ziet. Ik schat nog twee weken.

Reageren

18 mei: De wereld gaat te snel…..

Door Ada

Op 18 mei 2016

In Alledag

Een paar maanden geleden stond in het Dagblad van het Noorden een column van Jaap Kiers in de rubriek ‘Meningen’. “Wrede vooruitgang” stond er boven. Het ging over de bevolkingsgroep die de stap naar de computer niet heeft kunnen maken, met name ouderen. Voor het hele artikel klik hier Wrede vooruitgang – Jaap Kiers.
Ik heb het uitgeknipt en bewaard. Het was namelijk zo herkenbaar!

Mijn moeder (84) hoort bij die bevolkingsgroep. Toen mijn vader overleed stond er een computer met alles er op er aan en een moderne laptop. Pa had z’n uiterste best gedaan om er mee te kunnen werken en dat is hem uiteindelijk gelukt. Andere oudere familieleden vroegen hem om raad bij computerproblemen. Hij vond zichzelf daarbij Koning Eénoog in het land der blinden.
Mijn moeder heeft het nog wel geprobeerd, maar het is haar niet meer gelukt. Dat ligt niet alleen aan haar leeftijd, ze heeft er ook geen aanleg voor. En misschien ook niet genoeg geduld. Vol bewondering wordt er op de gang in het appartementencomplex waar ze woont gekeken naar A., ouder dan mijn moeder. A. kan namelijk printen!

Afgelopen week kreeg Ma een brief van Univé. Of ze haar email-adres wilde doorgeven, dan konden ze de post in het vervolg digitaal aan haar versturen.
Gisteren heb ik gebeld met Univé. Na een keuzemenu kreeg ik een echt mens aan de telefoon. Dat mens snapte precies wat ik bedoelde toen ik zei dat mijn broer en ik het zo knap vinden van Ma dat ze de touwtjes nog zelf in handen probeert te houden.
Ma hoeft haar email-adres niet door te geven, zij krijgt gewoon papieren post in haar brievenbus. “Wij communiceren met de klant en niet met hun kinderen, behalve wanneer het niet anders kan.”
Hulde voor ‘het echte mens’ van Univé.
Hadden alle bedrijven maar zoveel compassie met de oudere medemens.

Reageren

17 mei: Ie lacht je de buuze uut.

Door Ada

Op 17 mei 2016

In Lezen, Streektaol

Op 22 meert schreef ik dat ik met daon haar met een schriefwedstried van het Huus van de Taol. De opdracht was een veurleesverhaol veur volwassenen.
Inmiddels is de uutslag binnen en ik heur nie bij de prieswinnaars.
Dit stiet d’r over op de website van het Huus van de Taol >>>

Nou bin ik netuurlijk wel slim beneid naor de aandere verhalen. Ik kun niet hen de priesuutreiking, want die middag mus ik hen ’t ziekenhuus.
Ik weet niet of ze d’r nog wat van publiceert, ik wacht het wel eem of.
Het verhaol dat ik instuurd haar publiceer ik vandaag zölf: dat is het mooie a’j zölf een website hebt. Hierbij dus een link naor ’t Veurleesverhaol – Ie lacht je de buze uut.
A’j al een poossie met mij metleest op dit blog, dan komt sommige passage’s je vast wel bekend veur. Veul leesplezier!

Reageren

16 mei: Huiswerk na de viering.

Door Ada

Op 16 mei 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gistermorgen zongen we met de Cantorij in de 1e Pinksterdag-viering in de Catharinakerk. Na het inzingen dronken we om 09.00 uur een kop koffie in De Deel, waar we even aandacht besteedden aan het afscheid van enkele leden die ons koor gaan verlaten. Wel jammer hoor….. we waren er even stil van. Maar dat kwam vooral omdat
één van het trakteerde op ‘Mozart Kugeln’.

Het kledingadvies ‘kom in de kleur van Pinksteren’ was door velen opgevolgd; de cantorij presenteerde zich feestelijk in veel schakeringen van de kleur rood en ook veel gemeenteleden hadden iets roods aangetrokken. Voor de viering zat de cantorij al in de kerk toen Gerard binnenkwam en voor ons langs liep. “Hé, wat een bos haar alweer!” riep iemand op de tweede rij. “Er kunnen al weer vlechtjes in…..” De gemeente heeft heel erg met ons meegeleefd het laatste jaar, nu het weer goed gaat is iedereen ook blij voor ons.

Pinksteren is het Feest van de Geest. (meer weten? Zie mijn blog van vorig jaar >>>)
Een feest van inspiratie en communicatie.
De voorganger zei hierover:

Pinksteren geeft ons nieuwe taal die ons bijeenbrengt.
In onze tijd is er een grote taal-verloedering gaande. Men denkt rond het vrije woord alles maar te kunnen zeggen, twitteren en facebooken.
Denk aan Trump, Wilders: de taal van het populisme.
Ik schrok toen ik in de column van een collega in Trouw las, dat Trump vooral steun krijgt van behoudende christenen. Daar snap ik niets van….
Geïmponeerd door harde taal van de machthebbers en geen oor voor de taal van Gods geest, de poëzie van de liefde.

Het is aan ons om tegenover die ‘harde taal’ en andere taal te laten horen.
Daarover zei de predikant:

In plaats van de oordelen en vooroordelen moeten wij spreken in taal van van waardering en openheid.
Vloeken en schelden is gemakkelijk genoeg.
Wij dienen te spreken met een taal die opbouwt, bemoedigt en heel maakt.
Niet een taal van oorlog en ruzie, maar van vrede en liefde.
De taal gebruiken als een geschenk dat ons bijeenbrengt.

Taal. We praten en zeggen veel in deze tijd. Iedereen geeft over alles zijn ongezouten mening die iedereen ook moet horen.
De preek van gistermorgen leert ons om vanuit de geest te praten.
Niet de hele dag maar een ‘meningen-diarree uitbraken’, maar nadenken voor je wat zegt. Als je wat zegt je afvragen: geven mijn woorden moed en vertrouwen? Spreek ik taal van zin en inspiratie? Best een moeilijke opdracht. Want ik flap er ook vaak zomaar wat uit.
Wie niet? Huiswerk van de Geest dus.
En soms is het beter om niets te zeggen. Om met Stampertje uit de Disneyfilm ‘Bambi’ te spreken: als je niets aardigs weet te zeggen, zeg dan niets niemendal >>>

Reageren

15 mei: Songfestival & geschiedenis.

Door Ada

Op 15 mei 2016

In Alledag, Geschiedenis

Gisteravond keken we naar het Eurovisie Songfestival. Als Nederland in de finale zit is het altijd leuk om met een hele club te kijken. Twee dochters en schone zonen zaten bij ons op de bank, dochter en schone zoon in Engeland waren er bij via de app-groep.

Iedereen had een A-viertje met een score-tabel met vier kolommen, gemaakt door Harriët. Dit waren de rubrieken: uiterlijk, valsheid, spastische acts op de achtergrond en liedje. Het formulier werd helemaal ingevuld, voorzien van venijnig commentaar. Iedereen vindt overal wat van en roept dat allemaal door elkaar heen. Dus we hebben het songfestival wel gezien, maar we hebben niet alles gehoord.

– Die jurk! Wat een rare hobbezak!
– Mooi badpak hoor….
– Wat een gejank, kannie wat zachter?
– Ik word hier helemaal overprikkeld van.
– Ze doen heur best um weer nul punt’n te krieg’n.
Uit Engeland hoorden we ook het commentaar van de BBC. Dit zeiden ze over hun eigen inzending: ‘They have done such a great job. They are slightly awkward* ….’
Ondertussen genoten we van verse boterkoek bij de koffie en Vietnamese loempias bij de borrel.

De punten van de vak-jury en die van de tele-voters waren uit elkaar gehaald en dat leverde een zinderende ontknoping op. Oekraïne won.
Frea had al eerder op de avond aangegeven dat ze dat een prachtig lied vond, met name om de inhoud.
Het liedje heet 1944 en gaat over de deportatie van de Krimtartaren.
(Jozef Stalin deporteerde in de 2e Wereldoorlog grote groepen onrust veroorzakende etnische groepen naar Siberië en Centraal Azië. De Krimtartaren ondergingen dat lot in mei 1944. De overgrootmoeder van de zangeres verloor een dochter tijdens die barre tocht. Meer info zie >>> )
Een gedurfd onderwerp. Want op de achtergrond schemert de annexatie van De Krim door Rusland begin 2014.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat wij daar gisteravond niet echt mee bezig waren. Het liedje werd door ons zelfs niet echt met gejuich begroet, maar won dus door de stemmen van de vele Europeanen die er op gestemd hadden.
Rusland, de gedoodverfde winnaar, werd derde, na Australië.
Eén van de schoonzonen merkte op: “Iets zegt me dat Poetin dit niet erg leuk gaat vinden.”

“We moeten leren van de geschiedenis” zei de zangeres van Oekraïne.
Zij verdient ons respect en onze bewondering.

(*ongemakkelijk)

Reageren

13 mei: Pas in september weer!

Door Ada

Op 13 mei 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond hadden we de laatste repetitie van de Catharina-cantorij van dit seizoen.
Dat spijt me, want ik geniet altijd van mijn wekelijkse zangavond.
A.s. zondag, 1e Pinksterdag, zingen we in de Catharinakerk, gisteravond moesten er dus nog wat puntjes op de i gezet worden. Behoorlijk wat puntjes zelfs.
Toen ik binnenkwam hoorde ik een alt ‘ouwe zemel’ tegen een tenor zeggen.
Ze bedoelde gelukkig niet die tenor, maar Herman van Veen, maar de toon was al weer gezet.

De viering van a.s. zondag zal veel anders dan anders zijn.
De viering van het Heilig Avondmaal is aan het begin van de dienst, er zal die morgen in veel verschillende talen gezongen worden en midden in de preek zingen wij een lied.
Vroeger (toen er nog heel lang gepreekt werd) was dat in sommige kerken nog wel eens het geval, het werd een tussenzang genoemd.
De muziek voor het lied is geschreven door Anneke van der Heide en de prachtige tekst is van Marijke de Bruijne: “Samen worden woorden taal”.
Ben je a.s. zondag in de Catharinakerk, let dan vooral op de tekst: een echt Pinksterlied!

Het Engelse lied, Eat his bread (dat bij het Avondmaal wordt gezongen) kostte gisteravond nog wel wat moeite, maar na veel herhalen ging het ineens goed. “We hebben tegenwoordig geen kwartjes meer, maar ze kunnen nog wel vallen” vond onze cantrix.
De bassen zongen bij één lied ‘in vele tongen’, dat wil zeggen, meerstemmig. Dat was niet de bedoeling maar iemand op de tweede rij vond dat wel bij Pinksteren passen. “Niks meer aan doen” was haar advies. “Toch nog maar even naar die oefenbestanden luisteren” vond onze cantrix.

Zondagmorgen dus onze laatste activiteit voor de zomervakantie. We kregen zelfs een kledingadvies: kom in het ROOD, de kleur van Pinksteren.
Ik ga het missen op de donderdagavond: de losse opmerkingen, de opgetrokken wenkbrauwen, de gemoedelijke zelfspot en natuurlijk het vierstemmig zingen.
We beginnen pas in september weer……..

Reageren

11 mei: Nait houw’n!

Door Ada

Op 11 mei 2016

In Alledag

Vandaag zag mijn werkdag er heel anders uit dan anders.
Eén van mijn managers kreeg een nieuwe kamer bij ons in het pand en ik had aangeboden dat ik haar spullen wel in dozen wilde pakken. Dat vind ik leuk; andermans spullen inpakken. Je bent (in tegenstelling tot andere dagen) lekker in beweging en je komt van alles tegen. Zij is manager maar ook psychiater. Dus de kasten staan vol boeken. Engelse boeken. Moeilijke boeken.

Verzamelde werken…

“De verzamelde werken van Sigmund Freud” kwam ik tegen. In een kartonnen houder, minstens een halve meter boeken.
Verder waren er o.a. schilderijen, foto’s en plastic hersens op een standertje; alles ging in dozen. 8 in totaal.

De verhuizing verliep gesmeerd.
Rond de middag kwamen ‘de mannen’ al met het bureau, de kasten en de dozen.
Of ik de volgende keer wel wat minder boeken in één doos wilde doen. Sorry.
De vorige kamerbewoner had een paar posters en een paraplu laten liggen. Daarmee gewapend liep ik de gang op. Ik zag er kennelijk nogal krijgshaftig uit, want een oude bewoner van het huis waar ik werk week uit en riep: “Oeh, nait houw’n* !” Dan scheelt het dat ik Gronings versta. Ik kon hem er van overtuigen dat ik geen kwaaie vrouw was. “Komst doe hier zitten?” Ik vertelde hem dat ik de kamer in orde maakte voor de manager die vrijdag komt. “En most doe den aal dat sjouwwaark doun?”
“Nou, eigenlijk de verhuuzers” zei ik, maar de manager kon het in zijn ogen al niet meer goed doen. Al mopperend op de ‘mènnusjeurs’ in het algemeen liep hij de gang in.

Vrijdag ga ik alles weer uitpakken. 8 dozen met moeilijke boeken, inclusief de verzamelde werken …..zou ze ze echt allemaal gelezen hebben?

(* Niet slaan!)

Reageren

9 mei: Aandacht voor elkaar.

Door Ada

Op 9 mei 2016

In Alledag

Gisteren was het Moederdag.
Dat is in ons gezin in de loop van de jaren wat op de achtergrond geraakt.
Bij mij thuis werd er vroeger geen aandacht aan besteed. Mijn ouders gingen zeer regelmatig naar mijn opa’s en oma’s en wilden liever niet op zo’n dag verplicht een bezoek brengen. Als iets moest vond mijn vader het al vervelend. “Fratsen van de commercie” noemde hij het. Zelf vonden ze het ook niet nodig om er iets aan te doen. Ik kan me herinneren dat ze eens nieuwe tuinstoelen hadden gekocht. “Die hebben we onszelf kado gedaan voor Moeder- en Vaderdag”. Die hadden ze anders ook wel gekocht……

Als je uit zo’n gezin komt is het zoeken naar de balans als het gezin waar je echtgenoot uit komt wél aan moeder- en vaderdag doet. Als de kinderen klein zijn is het geweldig. Kartonnen sloffen, oorbellen van klei en pennenbakjes met mozaïek-steentjes, van alles kwam in de loop der jaren voorbij. Gelardeerd met schattige gedichtjes waarin wordt verhaald hoe lief je op die dag bent. Sommige dingen heb ik nog. Ooit kreeg ik een kopje: daar heb ik vanmorgen cappuccino in gehad.

Nog steeds heb ik niet zo veel met moeder- en vaderdag.
Voor mij is het belangrijk dat ze met plezier naar huis komen en dat we regelmatig tijd met elkaar doorbrengen. Dat kan op alle dagen van het jaar. Daarbij moet ik nog wel eens denken aan de zondagmiddaguitjes toen de dochters nog klein waren, mijn gloriejaren als moeder. Op de fiets, picknickkleed mee. Met pakjes drinken, een banaan en onderweg een ijsje. Ook een soort moeder- en vaderdag: aandacht voor elkaar is tenslotte het belangrijkst.

Reageren

8 mei: Wezenzondag en heimwee.

Door Ada

Op 8 mei 2016

In Kerk & gemeente

Evenals vorige week fietsten we vanmorgen naar Roderwolde, maar deze zondag gingen we er ’ter kerke’ in de Jacobskerk >>>.
Vergeleken met de andere twee kerkgebouwen van onze PKN-gemeente is dit een klein kerkje. Het doet ons altijd heel erg denken aan de Hervormde kerk in Hoogersmilde, waar wij de eerste 25 jaar van ons leven naar de kerk gingen.

Het is vandaag ‘wezenzondag’: Jezus heeft met zijn Hemelvaart zijn discipelen verlaten en de Heilige geest is nog niet uitgestort, dat vieren we immers pas volgende week met Pinksteren. De predikant benoemde enkele situaties waarin mensen zich verweesd kunnen voelen. Heimwee hebben naar wat was. Dat ervoer ik zaterdagmiddag toen ik met mijn moeder (84) een stukje ging rijden. Ze komt er niet zo veel meer uit en ik wilde haar laten genieten van de prachtige natuur op dit moment.
We reden stapvoets over binnen-door-weggetjes langs uitbundig bloeiende Japanse sierkers, langs bomen en struiken met nieuw blad in vele tinten groen en weilanden vol paardenbloemen en lammetjes.
“Wat heb ik hier veul met je va fietst…..”
Tussen de woorden klonk de heimwee door.

In de overdenking haalde de voorganger een dichtregel aan: “als zonlicht om de bloemen, een moeder om haar kind”. Thuis zocht ik het op, het zijn twee regels uit lied 663.
Het lied vertelt over de troost die uitgaat van de Heilige geest die in ieder van ons schuilt en zichtbaar wordt in gewone dingen:
Al heeft Hij ons verlaten, Hij laat ons nooit alleen.
Wat wij in Hem bezaten is altijd om ons heen
als zonlicht om de bloemen, een moeder om haar kind.
Teveel om op te noemen zijn wij door Hem bemind.

Het was een mooie viering vanmorgen. In Roderwolde gaat het anders dan in de andere kerken in Roden.
Je zit in ouderwetse kerkbanken. De borden waar de liederen op staan worden met krijt beschreven. Het collectegeld wordt bij de mensen ‘opgehengeld’ met een zak aan een stok. Als het Onze Vader wordt uitgesproken wordt de klok geluid, zodat de dorpsbewoners die niet in de kerk zijn het gebed in gedachten mee kunnen bidden.
Vanmorgen werd het Heilig Avondmaal gevierd en ook dat is in Roderwolde anders. Het wordt in een kring voor in de kerk gevierd.
De schaal met brood en de beker met wijn wordt in de kring doorgegeven. Ook dat bracht mij terug naar Hoogersmilde waar je voor het avondmaal nog ‘aan tafel’ ging.
Heimwee is daarbij niet het goede woord, maar het deed me iets.

De bloemen uit de kerk gingen vanmorgen heel verrassend naar de voorganger Theo van Beijeren. Hij gaat binnenkort met emeritaat en vanmorgen was zijn laatste viering als predikant in Roderwolde.
Daarbij heb ik ook gemengde gevoelens. Gelukkig blijft hij wel in Roden wonen.

Reageren