Categorie: Alledag Pagina 268 van 309

26 augustus: Te warm.

Door Ada

Op 26 augustus 2016

“Het weer voor de komende dagen: overwegend zonnig, temperaturen boven de dertig graden” klonk het dinsdag na het nieuws. Als ik heel eerlijk ben: dat is niet echt mijn weer. Dat komt door de problemen met met mijn hart; zulke temperaturen vragen van je lichaam dat het de lichaamstemperatuur op een aanvaardbaar niveau houdt. Daar moet je hart hard voor werken. Veel extra’s moet je dan niet van je hart vragen.

Na al die jaren (en heel vaak m’n neus stoten) heb ik inmiddels de goede modus gevonden om met zulke weersomstandigheden om te gaan: ik geef mij er volledig aan over. Als ik op zo’n dag moet werken neem ik vrij. Ik ben dan namelijk niet van toegevoegde waarde voor mijn werkgever.
’s Morgens als het nog koel is doe ik wat nodig is en vanaf het middaguur hou ik me gedeisd. Lezen, uitgebreid bellen met tante Trijn, borduren, computeren, ik geef toe, er zijn vervelender dingen om te doen.

Onze voeten in de avondzon aan het Ronostrand.

Gisteravond na het eten was het nog 30 graden. “Zullen we nog even gaan zwemmen?” vroeg Gerard. Dus wij om 18.30 uur naar het Ronostrand >>>. Heerlijk. Een paar keer het meer overgezwommen en langs het strand gewandeld. We zochten het laatste stukje zon op en genoten van een klein jongetje dat heerlijk in het zand en in het ondiepe water omdobberde. Wat een sfeertje. We gingen pas weg toen de zon achter de bosjes verdween.
Op weg naar huis reden we een stukje om langs Alida’s smulpaleis. Daar verkopen ze de allerlekkerste softijsjes in onze omgeving. Ik geef toe, er zijn vervelender dingen om te doen.

Helemaal niet verkeerd zo’n dag. Sinds ik me er aan overgeef zijn het ‘geniet-dagen’,
De bonus van zo’n tropische dag is altijd de avond. Een wijntje onder de sterrenhemel bij kaarslicht bij ons achter in de tuin. Ik geef toe……

Reageren

24 augustus: Supermarktgesprekken.

Door Ada

Op 24 augustus 2016

In Alledag

Supermarktgesprekken; ik voer ze regelmatig. Iemand die ik ken van de kerk, een ex-leerkracht van de kinderen, een buurtgenoot: “Hé, lang niet gezien! Hoe is ’t bij jullie? Ben je al met pensioen? Hoe bevalt het in de nieuwe woning?”
Meestal heb ik wel tijd voor dit soort gesprekjes, als ik wel op tijd sta zeg ik dat ook maar gelijk.

Vorige week stond ik mijn wekelijkse boodschappen van de kassaband te halen en weer terug in de kar te zetten. Achter mij voerden twee voor mij onbekende mensen een supermarktgesprek. Een hij en een zij die elkaar tegenkwamen.
Hij: “Ben je al terug van vakantie? Je zou toch drie weken weg….!
Zij: “We zijn weggeregend in Zuid-Duitsland.”
Hij: “Kon je niet verder naar het zuiden?”
Zij: “Nee, we hadden noodweer gehad met dikke wind en de luifel was kapot, we hadden het helemaal gehad.”
Hij: “Nou, dan heb je hier ook niet veel geluk met het weer…..”

Toen verwachtte ik een klaagzang. Zoals wij Nederlanders dat zo goed kunnen. “Dat het nou altijd tegenvalt. En dat het nou net tijdens onze vakantie bla bla…..” vul zelf maar in. We kennen die jeremiades maar al te goed. Maar het gesprek nam een verrassende wending.

Zij: “We hebben de knop omgezet en tegen elkaar gezegd: we willen al zo lang ons huis eens opruimen, daar komt nooit wat van, we hebben nu nog twee weken vakantie, laten we dat nou eens rigoureus aanpakken.”
Er volgde een prachtig verhaal. Ze waren begonnen met de kamer, hadden kast voor kast uitgepakt, spullen uitgezocht en dozen gevuld met spul wat weg kon .

Het GOED in Roden

Zij: “Ik had gehoord dat je dat soort rommel naar Het Goed kon brengen, dat hebben we gedaan. Toen gingen we daar ook even binnen kijken. LEUKE WINKEL! Daar heb ik gelijk even wat nieuwe dingetjes gekocht voor ons interieur. Hartstikke goedkoop!”
Ze hadden de smaak helemaal te pakken gekregen, de keuken opgeruimd, boven kasten uitgepakt, dingen teruggevonden, oude herinneringen opgehaald en fotoalbums bekeken. Ze gingen af en toe uit eten, dat deden ze op vakantie per slot van rekening ook; ze hadden een top-vakantie en een opgeruimd huis als bonus.

Bij de andere kassa achter mij gaf een klant haar mening gaf over het weer (heule dag regen), Yuri van Gelder (dat zukk’n zuch ok niet beter in de hand hebben) en de gemiste medailles van Ranomi (blaozen hoog van de toren, maor bakk’n d’r niks van). Zulke supermarktgesprekken heb je namelijk ook…….soms meer dan me lief is!

Reageren

21 augustus: Opademen

Door Ada

Op 21 augustus 2016

In Kerk & gemeente

Op weg naar de kerk vanmorgen fietsten we onze nieuwe dominee en zijn vrouw achterop. Ze stonden lichtelijk zoekend op een kruispunt. Wij gingen er van uit dat ze de kerk zochten en wezen hen de weg. Meestal wijzen dominees zelf de weg….. maar fijn dat ze al in Roden zijn! Vanmorgen gingen Gerard en ik voor het eerst sinds een paar weken weer naar ‘onze eigen’ kerk. Vertrouwde gezichten. Ik sprak wat medezangers van de cantorij. Over anderhalve week beginnen de repetities weer; zin in!

Voorganger vanmorgen was Eelkje de Vries uit Burgum. Klinkt ‘ver weg’, maar ook zij is voor ons een vertrouwd gezicht; jaren maakte zij deel uit van de Gespreksgroep ’93 en zij is als pastoraal werker actief geweest in onze PKN gemeente. In het begin van de viering noemde ze het woord ‘ opademen’. Het past bij mijn zondagmorgen gevoel. Het woord opademen heeft iets van op adem komen, even diep adem halen en tot jezelf komen. Meestal is dat opademen na een drukke werkweek met allerlei nevenactiviteiten, maar nu was het meer na vele omzwervingen weer in de warmte van de eigen kerk.

Het lezingenrooster had het de voorganger niet gemakkelijk gemaakt, Lucas 13: 22-30. (Lezen? klik hier voor het gedeelte in de basisbijbel >>>)
Met o.a. de heel bekende woorden die nog vaak worden gebezigd: vele laatsten zullen de eersten zijn. Meestal schertsend bedoeld uitgesproken als iemand ergens te laat binnenkomt. Vanmorgen hoorden we wat Jezus nu werkelijk bedoelde met de woorden die we vinden in Lucas 13.
Wat ik voor mezelf uit de overdenking haalde: kom eens uit de comfortzone van de kerk. De mooie muziek, de ondersteunende liturgie, de mooie verhalen, het sociale vangnet, allemaal fijn en veilig, maar er is meer nodig dan alleen vrome devotie. Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld nemen aan de huidige paus, die in tegenstelling tot zijn meeste voorgangers vooral oog heeft voor mensen en die barmhartigheid en mededogen uitstraalt. Wij dienen meer gebruik te maken van de eigenschappen, die worden bedoeld met “de vrucht van de Geest”: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw en tederheid om er maar eens een paar te noemen. Daar moeten we mee aan het werk.

Ze sloot haar verhaal af met het indrukwekkende statement van Mohamed al Bachiri.
Hij verloor bij de aanslagen in Brussel zijn vrouw. Hierbij een link >>> naar het verhaal van Mohamed in het AD. Hieronder de tekst van het gedicht dat Mohamed direct na het overlijden van Loubna schreef:

God is groot als ik glimlach.

Ik geef je mijn hand, jood, atheïst of christen.
God is groot als we geweld veroordelen en werken aan vrede en vriendschap.
God is groot voor alle culturen en geloven.
Voor alle mensen die accepteren dat iedereen zijn eigen waarheid heeft in een broederlijke sfeer.
God is groot voor jou, Loubna, mijn grote liefde en voor alle slachtoffers die voor altijd voortleven in ons hart.

Reageren

19 augustus: Groene beverratten?

Door Ada

Op 19 augustus 2016

In Alledag

Toen de kinderen nog klein waren bezochten we regelmatig een pretpark of een dierenpark. Met z’n tweeën doen we dat eigenlijk niet (waarom eigenlijk niet…?!).
Vanaf woensdag logeert ons neefje van 12 bij ons, een goede reden om dat weer eens te doen. Dochter Carlijn adviseerde ons om naar Aquazoo >>> in Leeuwarden te gaan.

Ik activeerde een aantal ‘Dagje uit’ munten van de Jumbo, we namen kadetjes, pakjes drinken en bananen mee en reden naar de Friese hoofdstad.
“Het is niet zo’n groot park, hoor” had Carlijn gezegd, maar wij hebben er toch ruim 5 uur doorgebracht. Het was erg leuk! We liepen langs een grote verscheidenheid aan dieren in en om het water; otters, zeehonden, beverratten, vissen, apen, pelikanen, wel 31 diersoorten zijn vertegenwoordigd in deze waterdierentuin. Zelfs twee ijsberen!

Sinds dit weekend loop ik wat moeilijk door een spierblessure, dus sommige dingen deden ‘de mannen’ samen, o.a. de zeehondensafari. Dapper klommen ze op een vlot met 18 andere durfals, zagen om het vlot de zeehonden zwemmen (die gevoerd werden) en hoorden allerlei interessante weetjes over de zeehond.

“Hé! Een baby-chinese-kraanvogel!

Ondertussen zat ik op een bankje bij de Chinese kraanvogels. Twee zwart-witte volwassen exemplaren en een bruin-beige puber kuiken. Daar heb ik een half uur gezeten en me geen minuut verveeld. Er kwamen namelijk regelmatig groepjes mensen langs, die allemaal verrast constateerden “dat er een baby-vogel” bij was. In het Nederlands, in het Duits en in het Fries. Genieten. (om de baby goed te zien: klik op de foto voor een vergroting).

Bij het vijvertje met beverratten zagen we een compleet groene beverrat uit het water komen. Zat helemaal onder de eendekroos. Hij wreef z’n oogjes uit, veegde het kroos van z’n kop en schudde zich

…..groene staart…..

vervolgens uit als een hondje; alleen de staart bleef groen….
Wat hadden wij een heerlijke dag.
De mannen maakten een vaartochtje met een roeibootje en aan het einde van de middag was er nog een leuke zeeleeuwen-presentatie.

Zoek je nog eens een leuk ongecompliceerd uitje in het Noorden van het land, denk dan eens aan Aquazoo. Een dagje met de (klein)kinderen, familiedag, kinderfeestje: vanuit Roden is het maar 45 minuten!

Reageren

18 augustus: Een vakantiekaartje….? (2)

Door Ada

Op 18 augustus 2016

In Alledag

Dit blog schrijf ik als vervolg op de digitale vakantie kaartjes in de vorm van een app (zie 15 augustus). De vrienden die ons de foto van het ‘meezing fietspad’ stuurden, wilde ik vanaf Vlieland een originele foto terugsturen. Dat werd deze met de tekst: Vakantiegroet!

Toen wij op de terugweg op de boot naar Harlingen zaten kreeg ik antwoord met deze foto:
en de tekst : Vlieland groet u terug vanaf de boot.

Huh? Grote verwarring in mijn hoofd. Die zat toch in de Biesbosch? Welke boot dan?
Hieronder het vervolg van de app – conversatie :
“Wanneer heb je die foto dan genomen, wij zitten nu op de boot terug”.
“Wij ook! Waar zit je?”
“Bovendek.”
“Wij hebben net de patat op. Ik kom naar boven.”
En daar kwamen ze, we riepen van alles door elkaar en sloten elkaar in de armen.
It’s a small world after all. ….!

Zij hadden één dagje Vlieland gedaan met Schotse familie. Die haalden ze er ook bij en toen werd het nog even erg gezellig.
In het gesprek schoot ik nog een behoorlijke bok: ik zei tegen de Schot dat ik een schoonzoon had die ook in Engeland woonde. Fout.
Maar het was een aimabele Schot. Hij wees mij omfloerst op het feit dat ‘ook’ in dit geval geen goede woordkeuze was. Och, wat ja dom. Ze moeten mij ook geen Fries noemen.
En al helemaal geen Belg….!

By the way: als we ze dit kaartje hadden gestuurd, hadden we elkaar niet ontmoet!

Reageren

17 augustus: Sprekend schuim

Door Ada

Op 17 augustus 2016

In Alledag

De Noordzee. Gerard en ik zoeken haar van tijd tot tijd op. We hebben deze zee al vanaf veel verschillende stranden gezien. In 2011 zwom ik in Zeeland in de Noordzee met m’n zonnebril op, die werd door een grote zoute golf meegenomen. Iedere keer als ik de zee weer zie vraag ik of ik m’n zonnebril terug mag, maar ook de afgelopen dagen kreeg ik hem niet terug…..
Maandag en dinsdag waren we namelijk samen op Vlieland. We logeerden één nachtje in een hotel in de Dorpsstraat. Op de ANWB-paddestoelen stond voor het dorp Oost Vlieland alleen maar ‘het dorp’. Lekker overzichtelijk. Om met Monopoly-termen te spreken: Dorpsstraat, Ons dorp.

Het was prachtig weer. We genoten van het fietsen op het eiland, zaten met thuis gesmeerde broodjes in een warme duinpan, maakten strandwandelingen en ontdekten een kleine strandopgang die leidde naar een zonovergoten strand waar niemand was. Voordat we op dat strand waren maakte ik deze foto. Een mooie verscheidenheid aan kleuren: zomer in Nederland.
Deze keer geen museum. Geen geschiedenis. Nou ja, een beetje. Hier en daar pikte ik een bordje mee en ik haalde wat uit folders. Maar voor de rest: zon, zee en fietsen.

Zitten op het strand, de zee heel langzaam naar je toe zien komen. Schelpen zoeken.
En iets wat ik nog nooit zag: gedichten in het zand. Iets unieks voor Vlieland. De grote banden van de Vliehorstexpress >>> laten ‘dichtsporen’ na. Deze vond ik:

heen en weer rollen de golven, spel van natte zoen,
sprekend schuim fluistert bevlogen; leef nu want nu wordt toen.

Reageren

16 augustus: Verjaardag Pa.

Door Ada

Op 16 augustus 2016

In Alledag

Sommige data blijven altijd verbonden met een gebeurtenis of een persoon.
Vandaag is de verjaardag van mijn vader, hij zou 84 geworden zijn.
Rond deze datum komen we als gezin altijd even bij elkaar. We vieren geen verjaardag, maar we denken aan hem en heffen het glas op de goede herinneringen. (zie Cornelis Clan 2015 >>>). Afgelopen zondag hadden we een gezellige bijeenkomst bij ons in de tuin.

Het gesprek komt altijd wel even op vroeger. Deze keer ging het o.a. over het doen van spelletjes. Als het vroeger slecht weer was op vakantie, leerde mijn vader mijn broer en mij altijd spelletjes die hij zelf in dienst had geleerd. Klaverjassen, ‘messie pingel’n’, zeeslag (op ruitjespapier met coördinaten) en knobbelen.
Dat van dat knobbelen was ik vergeten. Tot zaterdagavond. Toen gingen we bij familie hier in Roden en potje klaverjassen en daarna stelde neef voor om te gaan knobbelen.
“Hoe gaat dat dan, dat ken ik niet!”
Hij legde het ons uit. (zie voor de spelregels op de website van JufStuf >>>).
Toen we het gingen spelen kwamen er bij mij allerlei herinneringen naar boven.
Het uitklapbare tafeltje tussen twee stoelen in de AlpenKreuzer vouwwagen van mijn ouders. De uitgescheurde blaadjes papier uit de agenda van mijn vader.
De dobbelstenen die verschillend van kleur en grootte waren. De plastic campingbeker waarin we de dobbelstenen schudden.
Oooh jaah….. dat leerde pa ons op vakantie. Mijn broer wist het ook nog.
Al die tijd had ik het niet meer gespeeld.
Al spelend wist ik ook weer waarom het zo leuk was.

Als iemand overleden is laat hij stoffelijke dingen na. Boeken, foto’s, meubels, noem alles maar op wat je van iemand kunt erven. Maar de immateriële erfenis is vele malen belangrijker. Zaterdagavond keek mijn vader even weer over mijn schouder mee.
Hij zou misschien wel gezegd hebben: “Als je met vier man bent, ga je toch klaverjassen!”
Daarom heb ik na mijn kindertijd ook niet meer geknobbeld denk ik……

Op dit blog een foto van mijn vader in zijn element: op vakantie.
Gerard en ik, destijds nog zonder kinderen, gingen in 1985 in het Hemelvaartsweekend met mijn ouders naar het Zwarte Woud. Deze foto is op de heenweg genomen.
Je ziet hem genieten. Ook toen hebben we niet geknobbeld; we waren met z’n vieren!

Reageren

15 augustus: Een vakantiekaartje..?

Door Ada

Op 15 augustus 2016

In Alledag

Als je op vakantie gaat, stuur je vrienden en familie een kaartje uit het gebied waar je verblijft. Jaren namen we ons hele adressenboek mee op vakantie en stuurden vrienden en familie vanaf ons vakantieadres een kaart met vakantiegroeten: “We genieten van het mooie weer ( 25 graden, daar tekende ik dan een zonnetje bij) en de prachtige omgeving. Vakantiegroeten van Gerard, Ada, Frea, Harriët en Carlijn.”
Onze namen kon je zo mooi door elkaar heen schrijven, dat zag er dan zo uit:

Tegenwoordig hebben we met de vrienden en met de familie een app-groep. We krijgen app’jes van elkaar uit Zuid Afrika, Noorwegen, Witterzomer en de Achterhoek.
De vakantiekaart, zoals hij ooit bedoeld is, wordt met uitsterven bedreigd.
Meer weten over de geschiedenis van de ansicht/vakantiekaart? Zie >>>

‘het Zangfietspad’

Afgelopen week kregen wij onze eerste ‘digitale ansichtkaart’: (klik op de foto voor een vergroting)
“Onze vakantiekaart voor jullie: wij zijn drie dagen bij de Biesbosch in een hotel, doei!”
Dit vriendenpaar moest bij dit fietspad kennelijk heel erg aan ons denken.
Gek hé?

We zitten soms duizenden kilometers bij elkaar vandaan en toch zijn we dichter bij elkaar dan ooit.
Het zijn de zegeningen van het digitale tijdperk.
Maar stiekem vind ik kaartjes krijgen ook nog steeds heel leuk. Dus wij hebben er toch wel een paar verstuurd.
En onze vakantie is nog niet voorbij, dus misschien verstuur ik er nog wel een paar.
Want de slogan van vroeger gaat nog steeds op: “Een kaartje. Kleine moeite, groot plezier!”

Reageren

14 augustus: Zingen in de bossen van Norg.

Door Ada

Op 14 augustus 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Al meer dan 25 jaar werken Gerard en ik mee aan één van de kerkdiensten van het IKR >>> in de bossen van Norg.
Dit jaar deden we dit op zondag 7 augustus, vorig weekend dus. Voorganger was ‘onze eigen’ ds. Harm Jan Meijer.
Deze vieringen wijken af van de reguliere diensten in onze PKN-gemeente.
Licht evangelisch durf ik het hier wel te noemen.
De sfeer is altijd erg ongedwongen tijdens deze bijeenkomsten in de bossen van Norg.
We ontmoeten er jaarlijks oude bekenden, er worden alleen liederen gezongen uit het gele liedbundeltje dat we voor de dienst krijgen en we zingen bijna altijd wel een canon of een bekend lied met de gemeente.

Als vanouds was het een fijne viering. Het thema was “God’s eeuwig durende trouw”.
Meestal zijn deze vieringen naast ‘licht evangelisch’ ook licht van toon.
Toen wij er in de jaren ’90 zongen was de algemene opvatting: de mensen zijn hier op vakantie, het is zomer, maak het vooral allemaal niet te zwaar.
Deze zondagmorgen week Ds. Meijer af van deze opvatting.
Hij hield een heel goed verhaal en raakte daarbij menigeen door zijn duidelijke uitleg.
Dat hoorde ik ook na afloop van de mensen om mij heen.
Waar ik anders nog wel eens in een paar zinnen kan zeggen wat de kern van de overdenking was, deze keer lukt me dat niet goed. Het liefst zou ik de hele preek als een PDF aan dit blog hangen, maar, om met de woorden van Harm Jan te spreken: “Een preek is onderdeel van een totaalgebeuren, met opmerkingen vooraf en ergens tussen de tekst door die dat allemaal inkleuren. Niet voor niks zeggen we: het geloof is uit het horen…”

De rode draad was: Gods adem (Geest) heeft ooit alles in gang gezet, door zijn Geest blijft Hij bij alle mensen betrokken. Ook in het diepste donker. Zo is Hij ons overal en altijd nabij.
Als voorbeeld van dat diepste donker noemde de voorganger het overlijden van de vader van Esther Maria Magnis, de schrijfster van het boek Mintijteer >>>.
Het boek had een diepe indruk gemaakt op Meijer en hij riep ons op om het ook te gaan lezen.

Wij zongen na de preek het lied “Speciaal voor jou”.
De tekst van het laatste couplet van dit lied is:
Ik ben er altijd, maar je moet me zoeken,
Ik zal je horen voor je roept tot Mij,
maar roep dan ook! Al lijkt je bidden vloeken,
Ik hoor je stem, Ik kom en maak je vrij.
Al is er niets dat in je voordeel pleit……
Mijn kind, Ik ben er toch voor jou altijd.

Soms passen de liederen die we hebben uitgezocht voor een viering zo goed bij de teksten van de voorganger, dat het geen toeval meer kan zijn. Zo werd deze openluchtkerkdienst een indrukwekkend totaalgebeuren dat ik niet snel zal vergeten.

Reageren

13 augustus: Tuin zonder dieren en Van Gogh in Drenthe.

Door Ada

Op 13 augustus 2016

In Alledag

Twee keer per jaar ga ik een dag uit met de zus van mijn vader, mijn tante Trijn. Wij kijken

‘Oeps Opa, wat doen die apen nou…?!

allebei altijd erg uit naar die dagen: we hebben elkaar veel te vertellen, zijn elkaars ‘luisterend oor’ en genieten van de uren met z’n tweeën.
Afgelopen woensdag begonnen we met Emmen: naast koffie & shoppen bezochten we het park waar vroeger de dierentuin zat. Wat een verrassing! We maakten een hele mooie wandeling langs meertjes en bosjes waar vroeger de dieren verbleven. Langs de route stonden grote billboards met foto’s uit het verleden van de dierentuin. Kostelijk! Ben je in Emmen, ga er dan eens kijken, het is beslist de moeite waard. Klik hier >>> voor een item op RTV Drenthe over de opening van dit nieuwe stadspark.

’s Middags bezochten we het Vincent van Gogh- huis in Nieuw Amsterdam >>>. Van te voren zei Trijn dat ik me er niet te veel van moest voorstellen; volgens haar hadden we het met een half uurtje wel bekeken. Maar niets was minder waar; het werd een zeer aangenaam bezoekje van anderhalf uur. Het draait allemaal om de kamer waar Vincent van Gogh twee maanden heeft gelogeerd in 1883. Van daaruit heeft hij schetsen, tekeningen en schilderijen gemaakt ( info zie >>>)

Tijdens de rondleiding, gegeven door een enthousiaste vrijwilliger, kregen we allerlei informatie over het werk van Van Gogh dat hij maakte in zijn Drentse periode, over zijn leven, over de brieven die hij schreef aan zijn broer Theo (23 vanuit Nieuw Amsterdam) en over het verdere verloop van zijn leven. We zagen de kamer waar hij verbleef, het uitzicht vanaf het balkon en (een reproductie van) het schilderij dat hij vanuit zijn kamer schilderde. De rondleiding werd afgesloten met een klankbeeld, waarin de schilder zelf aan het woord kwam.
“Hebben jullie ook contact met het Van Gogh-museum in Amsterdam?” vroeg één van de gasten. Daarop zei onze gastvrouw: “Nee, daar is nog niet veel uitgekomen.” Het bleek dat de randstedelijke collega’s daar ook niet op zaten te wachten. “In Amsterdam wordt de Drentse periode niet eens genoemd. Maar we mogen wel wat van hun merchandising verkopen….” merkte ze daarover nog fijntjes op.

Vincent van Gogh schreef in september 1883 aan zijn broer Theo:
Drenthe. Het is hier zo gans & al dat wat ik mooi vind.
Dat wil zeggen, ’t is hier vrede….
Ik geloof dat ik mijn landje heb gevonden hoor’

De mevrouw die ons door het huis leidde heb ik beloofd dat ik ‘het voort zou zeggen’: bij deze!

Reageren