Categorie: Alledag Pagina 270 van 302

9 april: Moeder

Door Ada

Op 9 april 2016

Afgelopen dinsdag benoemde ik nog zijdelings mijn schoonmoeder in het blog ‘quasi opgewekt >>>‘. Die dinsdagavond de 5e april is moeder overleden.
Heel langzaam is ze bij ons weggegleden.
Het laatste stukje van haar leven was moeizaam. Ze raakte steeds meer in de war en ze herkende steeds minder mensen.

Het laatste beeld van haar heb ik een paar dagen op mijn netvlies gehad.
Moegestreden en sterk vermagerd.
Met Gerard’s familie zijn we nu bezig om het beeld van de zorgzame moeder en lieve oma weer op te roepen die ze altijd voor ons is geweest.
Met foto’s, het ophalen van herinneringen en het vertellen van verhalen.

Oma en Frea zomer 1988

Toen ze met de geboorte van onze oudste dochter Frea ook voor ons gezin ‘oma’ werd had ze al meer dan vijftien kleinkinderen. Toch was ze met ieder baby’tje weer even blij en gelukkig als met het eerste kleinkind.
Maandag gaan we met elkaar afscheid van haar nemen. (zie: Indrukwekkend)
Diep verdriet zal er niet zijn, want haar overlijden was voor haar een verlossing en voor ons een opluchting.
Maar emotie is er wel. Want we nemen afscheid van de moeder/oma die veel voor ons heeft betekend en in de dankdienst voor haar leven willen we als familie laten zien hoe waardevol dit leven voor ons is geweest.

Reageren

8 april: Klompendans op de cantorij?

Door Ada

Op 8 april 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond zaten er zo maar 7 extra mensen bij de repetitie van de Catharinacantorij.
Op 24 april is namelijk de Kerkendag, dan is er ’s morgens één viering met de gezamenlijke kerken van Roden: katholiek, doopsgezind en protestants. Oecumenisch met een duur woord. Gasten waren daarom welkom om mee te zingen!

Met zoveel nieuwe mensen was er in het begin sprake van rommelige ongewoonte. De leden van het koor moesten voor de repetitie hun muziek van de drie diensten rondom Pasen inleveren. Langs tafels vol met stapeltjes bladmuziek draaide iedereen zoekend om elkaar heen, ondertussen elkaar bevragend: Waar ligt dit? Waar ligt dat? Het moet er voor de gasten uitgezien hebben als volksdansen.
Zonder klompen, met papieren.

Bas naast mij was niet helemaal goed bij stem. In de pauze ging hij naar huis. Bas daar weer naast omschreef beeldend wat er met zijn buurman aan de hand was: ” haals vol snöt en sliem…” Soms heb je niet zoveel behoefte aan details.

Op de muziekbladen die wij krijgen staan altijd aantekeningen van vorige keren dat we het lied zongen.
“Om de beurt ademhalen staat hier!” zei iemand bij ons in de rij.
Het bleek te gaan om een heleboel noten op het woord slaaf.
“Je begint met slaaa…..” zei cantrix “en je eindigt met …aaf”.
En om de beurt ademhalen dus.
Wij zagen onszelf op de achterste rij al een estafettestokje doorgeven. Met onderdrukte pret als gevolg.

Het zingen ging erg goed.
De gasten waren voornamelijk sopranen en het klonk als een klok.
Eigenlijk had ik gisteren een rotdag.
Ik kreeg een mailtje over het overlijden van een relatief jong familielid. Beroerd was ik er van, pakte er de hele middag mee om en kreeg het niet uit m’n hoofd.
Dan is de cantorij een goede afleiding. Zingen verzet de zinnen, de mooie teksten doen de rest.

Reageren

6 april: Achter oen ogen

Door Ada

Op 6 april 2016

In Streektaol

Gusteraomnd preut ik met ien van onze predikanten. Wij hadden een kört gesprek over een viering die binnenkört plaots vindt. Hij haar veur mij een klein boekie achteruut legd; of hij mij daor een plezier met kun doen?

Het was een gedichtenbundel van Marga Kool. “Achter oen ogen” hiet het. Het is uutgeven in 1982. Toen was ik 21 jaor. Ik praotte met iederiene um mij hen Drents, behalve met mien collega’s bij Justitie in Assen.
Streektaol was toen veur mij nog niet iets waor ik mij slim drok um maakte. Ze mussen mij niet verplichten um Nederlands te praoten as het niet neudig was, maor ik was ok niet een streektaol-purist.
Wij stunden een keer bij ’t Blauwe meer veur een ijsco-kraompie te teuten, toen iene naost mij ineens um keek en liek in mien gezicht reup: “Heee, dat benne Drente!”
Ja. Wij woont hier. Verder gien aandacht an besteedt.

Drents schrieven vun ik toen nog raar. Wij heurden af en toe Roel Reijntjes veurbij kommen op Radio Noord “Mien moe hè, dat was toch zu’n hemmel meinse….!”
Nou bint wij 34 jaor wieder. De foto van Marga Kool achter op het bundeltie liekt niet meer op hoe wij heur nou kent vanuut het Dagblad van het Noorden.
Under die foto stiet o.a. Ze ijvert sterk voor het verkrijgen van een gelijkwaardige positie voor de Nedersaksische streektaal.
Met mien ‘2016-ogen’ lees ik de gedichten en ik vin ze prachtig.
Het eerste gedicht hef dezelfde titel as het boek.
Wat een mooie, poëtische beschrieving van de Dreintse volksaard.

Achter oen ogen

Achter oen ogen
giet veule verbörgen
oen zörgen
geef ie niet pries

um aover oen liefde
mar niet te praoten
Dreints is een taal
van onbespreuken laoten
de dingen die van binnen raakt
een Dreintse tonge
wordt strenge bewaakt.

de zachte woorden
bewaar ie
veur het duuster
ogenblikkie
heimelijk gefluuster

wat het Dreints ok dan
nog niet aover zien lippen
kan kriegen
road ik dan mar
in oen haanden
oen zwiegen.

Reageren

5 april: Quasi opgewekt.

Door Ada

Op 5 april 2016

In Alledag

Op mijn werk hebben we een digitaal intern netwerk voor alle medewerkers van onze zorginstelling. Het is een combinatie van een nieuwsbrief, facebook, mailbox en linked in.
Het is het heel grote organisatie, er werken meer dan duizend mensen, dus iedereen kennen is niet mogelijk.
Eén van de leukste dingen van dat intra-net is dat je collega’s die je niet kent op kunt zoeken onder het tabblad “Wie is wie?”
Als ik telefonisch met iemand heb gesproken zoek ik hem of haar even op; hoe ziet hij of zij er uit? Op welke locatie werk hij/zij? Wat is zijn/haar functie precies?

Er zijn ook een paar medewerkers die af en toe een blog op het interne netwerk zetten.
Eén van hen is een geestelijk verzorger. Zijn laatste blog ontroerde mij.
Hij vertelt over een familieavond in een verpleeghuis.
Hij schrijft o.a.:

Vaak hebben zulke bijeenkomsten iets treurigs. De verzorgenden doen quasi opgewekt. De familieleden voelen zich wat opgelaten omdat ze hun echtgenoot dingen zien doen, die eigenlijk nogal tragisch en treurig zijn. En de bewoners zijn ietwat ontregeld, omdat ze wel dement zijn, maar alles nog donders goed aanvoelen. Zo’n avond heeft iets ongemakkelijks. Ik denk dat dat ook komt omdat iedereen zo zijn best doet er iets van te maken.
Klik hier: Een sprookje voor een PDF van het hele blog.

Eind vorige week heb ik naar aanleiding van dit blog een reactie op intranet geplaatst.

Mij trof de zin: “de verzorgenden doen quasi opgewekt ‘.
Mijn schoonmoeder is de fase van het doen van een dansje al voorbij, ze ligt alleen nog maar in bed.
Wij als familie doen ook opgewekt.
Die quasi-opgewektheid is van groot belang; het tovert een voorzichtig lachje op haar gezicht.
Als je aandacht geeft, doe het dan met een lach, ook al is die niet helemaal oprecht.
Het doet er werkelijk toe.
Hulde aan de verzorgenden!

En Anne: bedankt voor het bespreken van dit onderwerp.
Het bracht me in tranen: soms komt ’thuis’ even heel dichtbij op het werk.

Reageren

4 april: Wie bent u?

Door Ada

Op 4 april 2016

In Kerk & gemeente

Gistermorgen hadden we in de Catharinakerk een ‘vrömde’ dominee.
Kerkelijke gemeenschappen kunnen daar soms wat autistisch op reageren.
“Wie preekt er vanmorgen?”
“Hulzebos uit Britsum.”
Hm. Kennen we niet.

De voorganger deed gistermorgen het enig juiste in onze Noord-Drentse gemeente: ze vertelde “waor ze d’r iene van was”. De dochter van. Je zag de mensen denken “O ja! Die zat als kind op basisschool de Hoeksteen. Er zitten ook wat ex-leerkrachten in de kerk…..”.
Dat is dan ook maar weer duidelijk.

De schriftlezing was uit Johannes, daarin ging het over de verschijning van Jezus aan zijn discipelen aan het meer van Tiberias. Lezen? Klik hier: Johannes 21>>>. Hierin vragen de discipelen zich af wie toch die man op de oever is.
De predikante vroeg in de preek: is er iets veranderd in je leven na Pasen? Heb je het helemaal over een andere boeg gegooid?
De leerlingen van Jezus pakten de draad van het gewone leven weer op. Ze gingen vissen.
Wij kregen het advies om dat ook te doen. Neem Jezus’ woorden en zijn voorbeeld mee in je dagelijkse leven. Leef je leven in het nieuwe licht van Pasen.

De overdenking werd afgesloten met de constatering dat iedereen op de vraag “Wie bent u?” een ander antwoord geeft. Een ieder heeft immers zijn eigen verhaal. Maar voor iedereen geldt dat vóór het antwoord op de vraag”Wie bent u?” kan komen te staan: “Ik ben een kind van God.”

Na de dienst was er koffiedrinken. Daar sprak ik de dominee nog even. Ze is naast predikante in Britsum ook gastpastor in ‘Nijkleaster’ in Jorwert, een pioniersplek van de Protestantse kerk Nederland. Daar zijn Gerard en ik ook eens geweest, zie 4 oktober >>>
Wij zullen haar daar misschien nog wel eens ontmoeten, want ik ben van plan om Jorwert nog eens te bezoeken.
Maar misschien komt ze ook nog wel eens naar Roden, want ik ben het roerend eens met degene die na de dienst tegen zijn buurman zei: “Die mag hier nog wel ies kommen preken.”

Reageren

3 april: In between the seasons.

Door Ada

Op 3 april 2016

In Alledag, Muziek

Tussen de seizoenen in, betekent bovenstaande titel. We hebben de winter afgesloten (alhoewel….vrijdagmorgen moest menigeen nog autoruiten krabben) en we staan aan het begin van het voorjaar. Voor mijn gevoel barstte de lente gisteren (zaterdag) ineens los. Ik liep door het dorp om een boek terug te brengen naar iemand en het was heerlijk: de vogels zongen, overal bloeiden narcissen en krookjes, ik zag lammetjes en er waren heel veel mensen in de tuin bezig. Gerard ook. Die haalde paardenmest bij zijn broer en die hadden jonge geitjes. Mooi spul.

Bij ons in de tuin staat een tastbare herinnering aan de moeilijke tijd waar we vorig jaar om deze tijd midden in zaten: de eerste chemokuur werd toen toegediend. We kregen destijds heel veel ‘voorjaarsbakjes’. Toen die waren uitgebloeid heb ik de bolletjes eruit gehaald en in het najaar heb ik ze in de grond gestopt. En kiek es eem: een rijtje narcisjes, krokussen en een verdwaalde hyacint!

Volgende week zaterdag, 9 april, geeft InBetween, het koor waar Gerard in zingt, een concert in Leek onder dezelfde titel als dit blog: InBetween The Seasons. Ze zingen o. a Autumnleaves (Prevert), Eine kleine Frühlingsweise (Dvorak) en Summernights (uit Grease). Een avond met muziek over de seizoenen. Of, zoals ze zelf zeggen: een muzikale wandeling door de jaargetijden.
Als Gerard op woensdagavond thuis komt van de koorrepetitie krijg ik altijd even een verslag van ‘ hoe het ging’: de spanning liep de afgelopen weken langzaam op!
Vrijdagavond is de generale.
Voor ons is het concert a.s. zaterdag extra bijzonder, omdat dochter Harriët met een Gronings jazz-combo haar medewerking verleent aan dit concert.
Ook het combo verrast ons met muziek uit de seizoenen: ik kijk er al naar uit!
Voor meer info over dit concert zie dit PDF: A4 poster The Seasons…
Wil je meer weten over InBetween? Klik hier >>>

Reageren

2 april: Grapje

Door Ada

Op 2 april 2016

In Alledag

Gisteren was het 1 april.
Gisteravond dacht ik: Ik ben er niet in getrapt, niemand heeft mij gefopt.

32 maart …

Vanmorgen bedacht ik ineens dat er toch iets ‘1 aprillerigs’ was.
Wij hebben een televisiegids, die had 32 maart boven aan de pagina staan.
Gisteravond maakte Gerard mij daarop attent. “Dom heeee, dat ze dat dan niet goed naokieken” was mijn commentaar.

Maar toen ik dat zei was het al laat op de avond.

Zo laat, dat het eigenlijk al 33 maart was…..

Reageren

31 maart: Er is te weinig aandacht voor plezier in het leven.

Door Ada

Op 31 maart 2016

In Alledag

De nieuwe voedingswijzer stond eergisteren in onze krant.
Met een trits aan goede raadgevingen omtrent eten en drinken.
Een kleine greep uit de gezondheidsadviezen die we de laatste tijd over ons heen kregen:
Roken is slecht.
Zitten is het nieuwe roken.
Suiker is slecht voor je.

Nederlanders eten veel te vet en ongezond.
Alcohol is slecht voor je lichaam,
We krijgen te veel zout binnen.

We zitten teveel achter computerschermen en de televisie.
Stress is niet goed voor een mens.
We bewegen veel te weinig.

Meestal denk ik: “Ja, daar moet ik beter op letten.”
In de loop van ons huwelijk zijn we al een stuk gezonder gaan leven. De adviezen nemen we ter harte en we doen ons best.
Maar het is geen garantie voor een goede gezondheid. Weten we alles van.

Vorige week viel het Icare Ledenmagazine in de brievenbus dat ik gisteren las. Met daarin een interview met Joris Slaets. Hij is hoogleraar ouderengeneeskunde aan de rijksuniversiteit Groningen.
Een paar citaten uit dat artikel:
“Almaar blijven strijden tegen ziekte, beperking en verlies kan er toe leiden dat er geen ruimte is om te leven. Want daar gaat het om: leven. Niet alleen maar overleven.“
“Zorgverleners zijn geneigd om over de wensen van mensen heen te walsen met regeltjes. U heeft diabetes dus u mag dit niet en u moet dat.”
“In een verpleeghuis mag nu helemaal niets meer. Die onvrijheid belemmert mensen om het leven leiden dat ze zouden willen leiden. Iemand die dol is op zijn poes of vogeltje mag zijn huisdier niet meenemen naar het verpleeghuis. Omdat iemand heeft bedacht dat het wel eens onveilig kan zijn. Terwijl we ons hele leven onveilige dingen hebben gedaan! ”

Boven het artikel stond: Er is te weinig aandacht voor plezier in het leven.
Af en toe onveilige dingen doen hoort er dus bij.
En ook nu en dan genieten van iets waarvan je weet dat het slecht voor je is….
Van leven ga je dood.
Leef dan ook!
Of om met Loesje te spreken: Het leven is kort. Leef je uit!

Reageren

30 maart: Une crocodile empaillé

Door Ada

Op 30 maart 2016

In Alledag

Gisteravond zaten we aan de keukentafel bij onze Franse juf. We maken aan het begin van de les altijd een rondje. Une petite tour: iedereen mag dan een klein verhaaltje vertellen uit het dagelijks leven. Het is bedoeling dat dat een kort verhaaltje is. “Cinq phrases” ongeveer. Een van de mannen was een paar weken op vakantie geweest in Spanje.
Vlak voor hij van wal wilde steken siste zijn kameraad (die weet dat het Spaanse verhaal waarschijnlijk de tijdslimiet overschrijdt) plagerig: “Vijf zinnen hè…”

Het bleef natuurlijk niet bij cinq phrases. Er volgde een verhaal over zoekgeraakte sleutels van een gehuurde auto, zwemmen in zee en een konijn dat men had gegeten: “de ogen zaten er nog in….”. Zelfs in het Frans klinkt dat gruwelijk. Juf (vegetariër) kapte toen het verhaal maar snel af: “C’est tout?”

Ook de kameraad had aan vijf zinnen niet genoeg. Hij vertelde een wonderlijk verhaal over une marché waar hij was geweest, waar hij beelden en een krokodil had gekocht. Geen echte: une crocodile empaillé. Weer wat geleerd.

Er waren verhalen over chercher les oeufs (eieren zoeken), un course (hardloopwedstrijd) en één van de mannen had een werkbezoek gebracht aan de Hooghoudt fabriek. Hij was daar geweest met een soort mannenvereniging.
“de cent vingt cinq ans”. Verbazing alom. Mannen van honderdvijfentwintig jaar?!? Nee, de vereniging was zo oud.
Dan is er al meer dan een half uur om. Juf is dan al helemaal giechelig en moet nodig een kop thee. Eerst maar even pauze. De bizarre verhalen over terraria met leguanen die sla en bananen eten gaan gewoon door, maar nu in het Nederlands.

We besloten de Franse les met een opdracht.
Schrijf het woord dierenarts op in het Nederlands en schrijf zoveel mogelijk woorden op die je met dat woord associeert. Vervolgens zat iedereen een paar minuten te denken en te schrijven. Toen iedereen bijna klaar was zei iemand: “O, moest dat in het Frans…?”

Je zou bijna denken dat we alleen maar voor de gezelligheid naar Franse les gaan.

Reageren

27 maart: De steppe zal bloeien

Door Ada

Op 27 maart 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vanmorgen, op de morgen van Paaszondag, sloten we in onze gemeente de Paascyclus af met een wonderschone dienst.

Gisteravond hadden Gerard en ik de Paaswake gemist, want Gerard’s jongste broer werd vijftig en dat werd uitbundig gevierd. Met familie, vrienden, een borrel en een chinees buffet. De vriendengroep van het stel kennen wij ook uit Hoogersmilde en we hadden hen een tijdje niet gezien. Met mijn schoonzusjes besprak ik dat ze allemaal zo oud geworden waren……. even verderop zeiden de vrienden waarschijnlijk hetzelfde over ons!

Terug naar de viering van vanmorgen. We werkten met de Catharinacantorij mee en moesten dus al om 09.00 uur in de kerk zijn. Na zo’n feest én met een uur minder vanwege de zomertijd was dat best vroeg. Maar beslist de moeite waard.
In de viering werden het scheppingsverhaal, een tekst uit Jesaja 51 en het opstandingsverhaal (deze morgen uit het Johannes-evangelie) door elkaar heen gevlochten en de cantorij omzong het met bijpassende muziek. De bloemen die vrijdagavond bij het kruis waren gelegd stonden nu her en der verspreid in de kerk.
Heel verrassend was het lied “De steppe zal bloeien”, lied 608 uit het nieuwe Liedboek. Meestal sterft dit in schoonheid omdat de gemeente nooit zo goed weet waar de rusten zitten en waar moet worden doorgezongen. Zo niet vanmorgen. Cantrix Erica dirigeerde en gaf duidelijk aan hoe het gezongen moest worden. Erwin Wiersinga zat achter het orgel en begeleide het met een

Mee naar huis

waterval aan noten op het historische Hinzs-orgel. En toen werd het zomaar een spirituele belevenis die mij tot tranen toe ontroerde.

Aan het einde van de dienst sprak de voorganger de wens uit dat we zouden opstaan net als Jezus.

Opstaan uit onze onverschilligheid, opstaan tegen onrecht en liefdeloosheid.
Bij de uitgang kregen we een narcis, zodat we iets van de viering mee naar huis zouden nemen.
‘De steppe’ nam ik in ieder geval mee naar huis, dat zong nog lang door in mijn hoofd.
Hierbij een link naar een pagina van de website kerkliedwiki >>> met meer informatie over het lied.

Reageren