Categorie: Alledag Pagina 269 van 309

12 augustus: Aaltje* in Aalten

Door Ada

Op 12 augustus 2016

Na de oude steden Zutphen en Doesburg belandden we tijdens onze vakantie voor een paar dagen in een Noorse blokhut op Camping ‘de Lansbulten’ >>> in Aalten.
Dit gebied leent zich bij uitstek om te fietsen. Daarbij maken wij graag gebruik van de ‘fietsknooppunten’. Toen wij deze manier van fietsen ontdekten (meer dan tien jaar geleden in Noord Holland) was het nog redelijk onbekend, nu is het gras voor de informatiepaneeltjes helemaal platgetrapt en hoor je overal op de route:
“Wij moet naor drie’nvieftig!”
“Waar stond dat bordje dan?”
“Zullen we zo even pauzeren? Ik heb wel zin in een latte machiato.”
“Wir kommen in die Nähe von Aalten!”
Allerlei soorten Nederlands, Duits en Engels kwamen we tegen op onze fietstochten door de Achterhoek.
Groepen familieleden, echtparen, vriendinnen: in het kader van ‘meer bewegen’ zit de hele wereld tegenwoordig op de fiets. Allemaal zo’n mooie E-bike met een batterij achterop. De boeren-thee-tuinen en terrasjes varen er wel bij, want fietsers nemen vaak nog wel wat meer dan een latte machiato.

Overdekt boekenkraampje bij een huis in Bredevoort.

Wij streken neer op een terrasje in Bredevoort, een verrassend mooi vestingstadje én boekenstad. (Zie website Bredevoort >>>) .
Op een stoel voor ons hipte een vogeltje heen en weer. “Ik maak eem een foto van die mus” zei ik tegen Gerard.
“Dat is hielemaol gien mus” sprak een voor mij wildvreemde meneer aan een belendend tafeltje “t is een vink en volgens mij is ’t een vrouwgie”.
Onvervalst Drents tussen alle eeeee’s en ooooo’s van de Achterhoek. Even een knipoog en glimlach: Drenten under mekaar.
De Achterhoekse gastvrijheid kreeg vorm in een stuk appeltaart voor een klein jongetje. “Wil je daar ook slagroom op?”vroeg de serveerster. Een enthousiast “Jahaa!” was het antwoord. Toen ze terugkwam lag er op het schoteltje van het jongetje dubbel zoveel slagroom als op dat van zijn vader. Er valt zoveel te genieten op een terrasje….

Wij hebben een gedetailleerde kaart van de omgeving gekocht waar de knooppunten op staan. Dat is wel nodig bij ons, want wij missen nogal eens een bordje.

…. veel informatie langs de route …..

Bij een mooi oud huis, een imposante tuin of een vliegende roofvogel zit ik soms achterstevoren op de fiets en op andere momenten zitten we zo genoeglijk te kletsen dat sommige bordjes ons ontgaan.
Ook in de omgeving van Aalten is het erg mooi.
De knooppunten brachten ons door dorpjes als Barlo en Corle.
Ondertussen leer je van alles over de roemruchte geschiedenis van dit deel van ons land.
Regelmatig stond ik bij een groot informatiebord met historische achtergronden. Verhalen over een oud klooster, ridders en borgmannen die geacht werden ‘geharnast en te paard’ de burcht in Bredevoort te verdedigen.
Aaltje* heeft genoten in en om Aalten.
( * zie Aaltje heeft vakantie >>>)

Reageren

11 augustus: Dieren en regen. En een mooie vis.

Door Ada

Op 11 augustus 2016

In Alledag

Tijdens ons verblijf in Doesburg maakten we een fietstocht langs de uiterwaarden van de IJssel. Een fantastische, afwisselende tocht waar we erg van hebben genoten. Helaas waren de weergoden ons niet zo goed gezind. Een miezerige motregen begon al een half uur na Doesburg en na nog een half uur besloten we een regenponcho om te doen. Je kent ze wel, je koopt ze voor 0,50 cent bij de Zeeman.

Schapen langs de IJssel

Die van mij was rose, die van Gerard doorzichtig. Wij veroorzaakten nogal wat onrust bij de dieren langs de route. We reden over een dijk en langs het fietspad stonden schapen met hun kont naar de regen. Poncho’s fladderen nogal in de wind, dus die beesten hoorden lawaai, keken om en zagen ons: een witte en een rose fladderende massa op twee wielen. De bewegende oren en de blik in de ogen van die schapen was zo komisch, dat ik er spontaan van in de lach schoot. Eén schaap blaatte ….. ik rolde bijna van de fiets van het lachen: zo grappig om te zien.

Het bleef niet bij schapen. Even verderop lag een kudde koeien vredig te herkauwen. Toen wij langs kwamen wapperen gingen er een paar onmiddellijk staan: hun instinct zei kennelijk: “er dreigt gevaar!” Wij waren het maar. Ik moet in zulke situaties altijd vreselijk lachen.

In een dorpje sloegen we ergens een hoek om en kwamen (voor hen) vrij onverwacht langs een paar paarden. Die schrokken zo van ons voorkomen dat ze wegrenden naar het volgende hek. Ik had al mijn stuurkunsten nodig om op de fiets te blijven zitten.
Ik heb denk ik te veel stripverhalen gelezen waarbij dieren tekstwolkjes boven hun hoofd hebben. Mijn rijke fantasie doet de rest.

Onderweg kwamen we langs Rheden/De Steeg. Daar zat Simon Carmiggelt op een bankje, vereeuwigd in brons. Ik mocht even naast hem zitten; schrijvers onder elkaar…..

De tocht voerde ook langs kasteel Middachten. Het lag iets buiten de route.
“Laten we even gaan kijken” stelde ik Gerard voor. We hoefden er niet in of zo, maar ik wilde er graag even omheen wandelen. Hou ik van, oude kastelen.
We waren beslist niet welkom. Er stond een hoge muur omheen waar je niet overheen kon kijken. Af en toe zat er een opening in de muur, maar dan keek je tegen traliewerk aan. Bij de hoofdingang stond een groot bord dat het privé-terrein was.

De mooiste vis van de zee

Even verderop was nog een opening in de muur, daar mocht je bij gratie van de eigenaar de tuinen bekijken. Voor 6 euro.

Het deed mij denken aan het boek ‘de mooiste vis van de zee’. (zie 28 februari >>>) Zoveel moois te bieden en alles voor jezelf houden.
De foto hiernaast heb ik van hun website gehaald. De tuinen hebben wij niet gezien.

Reageren

10 augustus: Museum? Bibliotheek? Bed & Breakfast?

Door Ada

Op 10 augustus 2016

In Alledag

nostalgisch in de breedste zin van het woord…..

Na ons bezoek aan Zutphen reden we vorige week maandag naar het stadje Doesburg, ook aan de IJssel. Daar hadden we voor twee nachten B&B ‘de Oldtimer’>>> besproken. Deze keer zaten we midden in de middeleeuwse binnenstad, in een stokoud huis. De kamer die wij tot onze beschikking hadden was op zijn zachtst gezegd ‘bijzonder’.
Op weg naar het popperige wc-tje kwam je door een mini-Beatles-museum. Overal stonden beeldjes en de inrichting was in één woord te vangen: nostalgisch. In de breedste zin van het woord. Er was een vitrinekast met allemaal klein blikken speelgoed. En een hele galerij kleine fotootjes van old-timers. Verder was er een hele

Mini-Beatles-museum

boekenwand en stonden er boeken van de heer des huizes en zijn familie. Die heer heet Bert Stulp; hij heeft zich na zijn pensionering gestort op het zoeken naar verdwenen dorpen in Nederland. (meer weten over dit onderwerp? zie >>>).

Die maandag verkenden we het oude stadje, aten een flink bord patat mét en maakten een wandeling langs de IJssel. De avond bracht ik door met de boeken van Bert en Antoinette. Ik vond o.a. een mooi fotoboek met alle Hanzesteden langs de IJssel, verdiepte me in de verdwenen dorpen in Drenthe en natuurlijk: het gastenboek.

B&B de Oldtimer in Doesburg

Nieuwsgierig als ik ben (Aaltje lijkt op Aagje) ben ik altijd benieuwd naar wat de andere gasten schrijven. Het nostalgische aspect van dit B&B werd voornamelijk geroemd, bijna alle gasten hadden zich de ogen uitgekeken. Eén mevrouw was kennelijk lid van ‘de gezellige huishoudclub’, die vond dat het huis een grote schoonmaak behoefde. Dat vond ik niet: het was heerlijk om er een paar dagen te bivakkeren. Wanneer tref je nou een combinatie van een museum, een bibliotheek én een Bed & Breakfast?!?

Reageren

8 augustus: Wat wij van “Buitenkunst” meekrijgen

Door Ada

Op 8 augustus 2016

In Alledag

Zaterdag 30 juli vertrokken Gerard en ik voor een weekje Achterhoek. Onze dochters Harriët en Carlijn vertrokken diezelfde dag met hun aanhang en een bevriend stel naar Buitenkunst >>> in Westerbork. Carlijn deed dat dit jaar voor de 6e keer, steeds in een andere groepssamenstelling .
“Kunnen we dan vanaf jullie huis gezamenlijk vertrekken?” Tuurlijk, daar hadden we al op gerekend. In onze garage lag namelijk al een paar dagen een berg stoelen, tafels, tenten, gaspitjes, luchtbedden & slaapzakken klaar. Dus wij zaten om 10.30 uur klaar met koffie, thee & Drentse kruudkoek. We vormden met het ‘Buitenkunstclubje’ een kring en bespraken de dingen die komen gingen.

Vriendin Irene vertelde: “Ik zei dat ik een week ging kamperen in Drenthe. Dat klinkt natuurlijk niet heel spannend. Maar als je dan vertelt over het theater, de beeldende kunst en de muziek dan wordt het een heel ander verhaal.”
“Ik zeg altijd dat ik een hele week Hippy-shit ga doen.” zei Carlijn, “Ja, een soort Crea-Bea-week” vulden Cees en Wim aan. Vriend Sam maakte het plaatje af: “Een week lang linkse hobby’s!” Hij wist overigens ook niet veel van rechtse hobby’s; toen Wim zei dat hij ‘de Passat’ ging volladen, vroeg Sam: “Wat is een Passat?”
We zwaaiden het spul uit, deden de kopjes in de vaatwasser, zetten het apparaat aan en gingen zelf ook op vakantie.

Fata Morgana, Buitenkunst 2016

Zaterdag 6 augustus om 14.30 uur staken we de sleutel weer in het voordeurslot en zetten onze tassen in de gang. Toen we onderweg waren had Carlijn al gebeld: “Wij vertrekken nu zo uit Westerbork, we verzamelen nog even bij jullie aan de Boskamp.” Om kwart voor drie kwam het eerste stel weer aanwaaien. We haalden de schone kopjes uit de vaatwasser, zetten koffie en thee en een half uur later zaten we weer in de kring; deze keer geen kruudkoek maar mooie verhalen. Hoe leuk het was

De gidsen Wim en Irene

geweest! En wat ze allemaal hadden gedaan! Gerard vroeg aan Sam of hij nou ook echt linkse hobby’s had beoefend. “Zeker weten; Geert Wilders zou de stoom uit z’n oren gehad hebben!” Net als vroeger vroeg ik: “Wat vond je nou het mooiste dat je hebt gedaan?” Unaniem zeiden ze “het ervarings-theater van de woensdag: Fata Morgana!” Hierboven een foto daarvan.
Carlijn heeft een beschrijving gemaakt van hoe dat werd georganiseerd en wat je dan beleeft. Benieuwd naar wat de gidsen op de foto hiernaast in de Fata Morgana deden? En wat deze Fata Morgana met vluchtelingen te maken heeft? Klik hier Fata morgana voor een PDF met Carlijn’s beschrijving. Wil je het ook een beetje ondergaan? Zet dan dit muziekje eronder (klikken op het driehoekje)

Reageren

7 augustus: Kerken in den vreemde (2)

Door Ada

Op 7 augustus 2016

In Kerk & gemeente

Vorige week zondag, 31 juli, kerkten wij in Warnsveld, gemeente Zutphen. Wij overnachtten daar in B&B Molenzicht >>> en begonnen de zondag met een heerlijk ontbijt en een viering in de Martinuskerk aldaar.
We werden vriendelijk welkom geheten en kregen een orde van dienst. De kerk leek heel erg op ‘onze’ Catharinakerk, maar toch ook weer niet. Deze was nog ouder, 11e eeuw, en was helemaal wit bepleisterd. Ook stonden de kerkbanken er nog in. Als de Catharinakerk zou worden bepleisterd zou hij er ook zo uit zien.
Met de preekstoel dan wel aan de andere kant….

PKN-kerkgebouw in Warnsveld

De voorganger had een heftige lezing, Lucas 12: 13-21. Jezus vertelt een verhaal over iemand die een hele goede oogst heeft en die vervolgens bedenkt om nieuwe grote schuren te bouwen om al zijn bezittingen in op te slaan. Dan heeft hij het goed voor elkaar vindt hij zelf. Maar Jezus vindt hem een domme man. (verhaal lezen? zie >>>, even naar beneden scrollen naar 13.)
De man in het verhaal stelt zijn oude dag veilig. Jezus vertelt dat God tegen die man zegt: “Dwaas. Vannacht wordt je leven van je afgenomen en wat zal er dan met al je bezittingen gebeuren?”
“Daar gaan de erfgenamen dan om vechten…!” merkte de dominee meesmuilend op, gelet op de vraag waar het bijbelgedeelte mee begint.
Ook wij denken dat wij het goed voor elkaar te hebben. Maar de veiligheid die wij voor onszelf creëren is een schijnveiligheid. Er kan ook ons van alles overkomen, rampspoed en ellende door terreur, maar ook door ziekte en dood.

Het leven is zo kostbaar, dat het niet te koop is.
GENIET ER DAN OOK VAN! Hou op met dat eeuwige geklaag over ziektes en ellende en leef niet zo benepen en zuinig. En passant vertelde de voorganger dat hij zo genoot van de dagboeken van Hendrik Groen, die in een verzorgingshuis in Amsterdam Noord de Omanido -club opricht: Oud maar niet dood (zie >>>)
Wie echt rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen maar zijn hebzucht verminderen.
Hij sloot zijn overdenking af met de constatering “dus niet het goed voor elkaar hebben maar goed voor elkaar zijn.”
Bij de zegen drukte de voorganger ons op het hart om die zegen vooral te delen.

Zelden zo geboeid naar een preek zitten luisteren.
Na afloop was er koffiedrinken. Net als in Roden bleven we even gezellig napraten en kwamen in gesprek met een echtpaar van onze leeftijd uit Warnsveld en net als in Roden vloog de tijd om. Na de koffie stapten we op de fiets voor een bezoek aan de historische binnenstad van Zutphen: wordt (in de loop van de komende week) vervolgd.

Reageren

4 augustus: Ont-moeten

Door Ada

Op 4 augustus 2016

In Alledag

Wat zijn we altijd druk met van alles.
Zelfs nu het vakantie is betrap ik me er op dat ik vaak nog zoveel ‘moet’.
De dominee die mij hielp bij het aanvaarden van mijn hartproblemen (lees: het vinden van een nieuw levensritme omdat het oude niet meer vol te houden was) leerde mij om mijzelf bij alles wat ik ‘moest’ de vraag te stellen: “Van wie moet dat dan?”

Het verbijsterende antwoord is bijna altijd: van mijzelf.
De druk die je voelt bij wat er allemaal nog moet wordt heel vaak veroorzaakt door jezelf.

In de maand juni kreeg ik een mail van een collega-secretaresse die mij ‘de spreuk van de dag’ stuurde:

Door je te ont-doen van al je moeten, ont-moet je jezelf.

Erg toepasselijk.
Daarom vandaag een uitspraak van Loesje:

Reageren

2 augustus: Twee minuten

Door Ada

Op 2 augustus 2016

In Alledag

Tanden poetsen.
Een dagelijks ritueel; vooral ’s avonds maak ik daar werk van. Ragen, flossen poetsen.
Tot een jaar of vijf geleden poetste ik met een gewone tandenborstel, maar de mondhygiëniste overtuigde mij na lang aandringen: een elektrische tandenborstel poetst beter.
Twee minuten. 30 seconden per kwart van mijn gebit.
Van andere mensen hoor ik dat het volgende een beetje raar is.

Mijn tandenborstel poetst als ik hem aanzet precies twee minuten, dan gaat hij uit. In mijn hoofd tel ik de seconden dus mee. 30 seconden per kwart van het gebit. Ondertussen doe ik een eenvoudige yoga-oefening: één minuut op één been, één minuut op het andere. (zie ook de website: bewegen kan altijd >>>) Dat vind ik niet raar, dat hoort bij mijn hang naar regelmaat en structuur.

Vorige week pakte ik een keer de ouderwetse-zelf-poets tandenborstel. Uit de macht der gewoonte stond ik op één been en wisselde na 60 seconden van been. Na nog eens zestig seconden telde ik door en vond dat het wel lang duurde voordat hij uit ging……
Dat is natuurlijk wel een beetje raar.

Reageren

1 augustus: “Ik denk dat ik toch maor nie kom….”

Door Ada

Op 1 augustus 2016

In Muziek, Streektaol

Of en toe moe ‘k het er eem over hebben, Daniël Lohues uut Erica.
Zien teksten bint biezunder umdat het Drents is en umdat e hiel gewone woorden gebruukt en daorbij beelden opröp die oons allemaol bekend veurkomt. Daordeur wee’j precies wat e bedoelt.
As veurbeeld heb ik vandaag het lied “Ik denk dat ik toch maor nie kom’.
Het lied vertelt over een relatie die uut is. Of bijna uut. In ieder geval gaot ze niet samen verder.

Luuster maor ies, hierbij een link naor het liedtie >>>

Hij zingt zinnen as:

nao al die keren da’wij tot nou toe of hadden spreuken, was ik weer weken bezig um mien hart weer uut te deuken.

Ik heb nou al een stien in de mage, dat wordt een zwarfkei as ik hen gao vandage.

Ik denk dat het beter is da’k joe veurlopig eem nie zie, want nao die tied kan ‘k aal drekt weer met mien ziel in de revisie.

Bij ‘uutdeuken’ en ‘revisie’ gaon mien gedachten naor een kapotte, gebutste auto. Zo veult de zanger zich dus as hij heur eem weer zien hef.

De leste zin van dit körte vassie is: “de pleister komp d’r zo te langzaam af, veur in ien keer roppen waren we te laf.”
Bij zo’n zinnegie zie ik mezelf achterthuus zitten bij mien va en moe, eindeloos pielen met een pleister op de kneie.
“Trek hum d’r toch in ien keer of!” zee mien va “dat döt eem zeer, maor dan he j ’t ok had!” Was ok zo.

Lohues is een kunstenaar met woorden en muziek die zukke simpele dingen in een liedtie wet te brengen. Want ok de muziek past wonderwel bij de tekst.
Het lied komp van de CD Allennig III, klik hier >>> veur de hiele tekst.

Reageren

30 juli: Dirndl van opa en oma

Door Ada

Op 30 juli 2016

In Alledag

Frea met papa op een huwelijk in 1989

Toen onze kinderen klein waren gingen mijn ouders langdurig op vakantie. Minstens vier weken. Dan zagen onze kinderen opa en oma vier weken niet! Dat was lang. In Frea’s fotoboek zit een kaartje van opa en oma voor haar uit Oostenrijk waar de randen van versleten zijn: twee weken lang liep ze daarmee rond.

Het is heerlijk als opa’s & oma’s zo’n goede band hebben met hun kleinkinderen. Dat is niet vanzelfsprekend en wij hebben het ook altijd gekoesterd.

Harriët als drie-jarige op de WC

Als ze terugkwamen, bruin verbrand en vol verhalen, kwamen de kinderen eerst aan de beurt. Ze namen altijd een cadeautje voor ze mee: boerderijdieren, een boekje, stiften, in ieder geval geen grote, dure dingen.

Eén keer namen ze iets duurs mee. Het was mijn vaders idee. Ze gingen al jaren op vakantie naar Zuid-Duitsland en Oostenrijk en hij vond de klederdracht daar erg mooi. Het heet een dirndl >>>. Ik heb er zelf vroeger als kind ook één gehad met zo’n schortje en een wit kanten bloesje.
Mijn ouders wilden er graag ook één voor Frea kopen.

Carlijn met oma op de bank

Ze brachten in 1988 een kleuter-dirndl mee, voor een meisje van 3 jaar.
Omdat wij drie dochters hebben, hebben ze alle drie iets aan dit cadeau gehad en ze hebben het ook veel gedragen. Dat het een duur ding was kun je nog zien. Het hangt namelijk nog steeds in een kast bij ons boven en je kunt amper zien dat het gedragen is; de kleur is nog steeds heel mooi. En dat komt niet omdat het niet vaak gewassen is…… een kindje van 3 houdt haar kleren niet mooi schoon. En onze kindjes helemaal niet.

Op deze pagina drie foto’s van onze drie dirndl-meisjes.

Reageren

29 juli: Bewegen.

Door Ada

Op 29 juli 2016

In Alledag

Twee jaar geleden stonden we met de caravan twee weken op boerencamping Oes Stekkie >>> in Nijeveen. We hebben daar genoten van een heerlijke vakantie en iets ontdekt op het gebied van bewegen wat Gerard en ik allebei leuk vinden: tafeltennissen.
Toen wij op een avond met een volle teil afwas naar het spoelkeukentje liepen was daar al iemand aan het afwassen en er stond iemand te wachten.
Wij gingen daar niet op wachten. We zetten de teil binnen op de grond en bedachten dat we dan wel even een spelletje konden doen.

In de speel-schuur van Oes Stekkie in Nijeveen

Achter de grote baanderdeuren was een spelletjesschuur voor de kinderen en daar stond ook een tafeltennistafel. Even proberen.

Het was een groot succes. Niet dat we het heel goed konden, maar we tikten toch regelmatig rally’s van 5-6 ballen, voor beginners niet gek. Al snel zei Gerard: “We kunnen wel even met punten doen.” Man en Waninge = competatief. Hij legde mij de spelregels uit en hij won de eerste set. En de volgende drie ook. Gek hé?
Toen had ik ‘het zwait veur de kop’ en gingen we afwassen.
De avonden daarop deden we iedere avond na de afwas een potje tafeltennis en warempel: ik won ook wel eens een set.

Dit jaar vroeg Gerard een tafeltennistafel voor zijn verjaardag. Op Marktplaats vonden we in Roden een mooie, opklapbare tafel voor een acceptabele prijs. Die staat nu opgeklapt in de nieuwe schuur, maar komt er bijna iedere avond na het afwassen uit.
Vier sets doen we. In het kader van ‘meer bewegen’ is dit verjaardagscadeau van grote toegevoegde waarde. Ik heb alleen nog nooit gewonnen; 2 – 2 is tot nu toe het hoogst haalbare. Ik vind troost in de Olympische gedachte ‘meedoen is belangrijker dan winnen’.

Reageren