Categorie: Alledag Pagina 273 van 302

24 februari: 4 tips voor persoonlijke groei.

Door Ada

Op 24 februari 2016

Gisteren las ik op m’n werk in het maandblad Management Support.
Met een aantal secretaresse’s hebben we een abonnement op dat blad.
De ene keer blader ik het door en denk ik: Bla bla bla.
Managementsgeneuzel: targets & competenties, ontwikkelmodel, communicatie-vaardig, dat soort termen.

Maar soms staan er interessante artikelen in.
Krijg je tips “Hoe overleef ik in de kantoorjungle.”
“Blijf de baas over je mailbox.”
Gisteren stonden er 10 tips in voor persoonlijke groei.
Ook als je geen management assistent bent kun je veel aan deze tips hebben.
Vier tips licht ik er uit:

Doe elke maand één ding dat je nog niet eerder hebt gedaan.
Een yogales volgen (ook al lijkt het je zweverig). Een tijdschrift kopen én lezen dat je normaal nooit zou kiezen. Wandelen met de hond van je buurvrouw, ook al ben je niet zo dol op honden. (net iets voor mij…..)
Ga een dagboek bijhouden
Dat kan ook in korte steekwoorden, bijvoorbeeld in je agenda waarin je iedere dag iets opmerkelijks noteert.
Ga een gesprek aan met iemand die je alleen van gezicht kent.
Het kan tot verrassend leuk contact leiden of nieuwe inzichten. Of tot niets. Maar dan heb je het in ieder geval wel geprobeerd.
Zet de tv én social media een week uit (ook online…!)
Ga alleen maar lezen of praten met échte mensen. Je doet vast nieuwe ervaringen en inzichten op!

Deze tips komen van de website New Broom (nieuwe bezem) van Karen Visser, werkplektrainer en professional organizer.
Daarop houdt ze ook een blog bij dat ik lees. Leuk! Ik geniet er van.
In mei 2014 schreef ze een verhaal over ‘de waan van de dag’ >>>.
Wel toepasselijk met het oog op de subtitel van deze website.
Ik heb veel aan haar blog. Ze geeft tips over hoe je je werk kunt verbeteren, hoe je e-mails schrijft, een nieuwe app, efficiënt met je tijd om gaan, kortom: een blog voor secretaresse’s en management assistenten. En soms dus ook voor ‘gewone mensen’……vandaar de tips van vandaag: kom eens uit je comfortzone en doe iets wat je anders niet zou doen. Wat je daarmee bereikt is persoonlijke groei!

Reageren

22 februari: Ie kunt het heuren. Nou en.

Door Ada

Op 22 februari 2016

In Muziek, Streektaol

Zaoterdag stun d’r weer een column van Daniel Lohues in het Dagblad van het Noorden. Hij schreef over de tied dat hij nog in Bussum woonde en te maken kreeg met ‘accent-discriminatie’. Beneid naor zien verhaol? Klik hier >>>

Persoonlijk heb ik daor nooit last van had. Het was eigenlijk wel makkelijk dat ik plat kun praotn toen ik bij Justitie in Assen warkte begun jaren 80. D’r belde iens een oldere man uut Dwingel die muite haar met het hoog – Hollands.
De collega die hum an de lijn haar begreep d’r niks van.
“Volgens mij is dit geen Nederlands, ik kan er geen chocola van maken. Probeer jij het eens. Jij praat soms net zo Chinees als deze man”.

De Dwingelder en ik kwaam d’r prima uut. De man was opgelucht dat er ok ambtenaren bestunn’n die Drents preutn. “Och, wicht, wat wordt het daor ja een stuk makkelijker van…..” Maor ja, dat was in Assen en niet in Bussum.

Twee weken leden kreeg ik op een Ontwikkeldag van mien wark de vraog veurlegd “Wie is jouw held.”
Dat is Daniel Lohues natuurlijk. Want hij hef d’r veur zörgd dat wij Drenten trots bint worden op oonze roots/wortels. Dat wij hier wel eem in de eredivisie van Nederland woont en dat het hebben van een accent niet wat minderwaardigs is.
Ja, ie kunt heuren dat ik uut Drenthe kom. Vanmiddag luusterde ik naor Jan Rietman op Radio 5 en daor belde ene Gerrit Staal uut Beilen. Heb ik bij in de klasse zeetn op de HAVO. Ok bij hum ku’j goed heuren dat e uut Drenthe komp. Gerrit klunk mij weer zo vertrouwd in de oren!
Maor ie kunt ok heuren of iene uut Amsterdam of Maastricht komp.
Niks mis met.

Ofgelopen vrijdag was ik met Carlijn in het Fries museum in Leeuwarden. Daor was een item over de eerste bewoners van Friesland in de bronstied/iezertied. Dat waarn Drenten uut het gebied van Ruune die de overstap maakten naor de kwelders ten westen van Drenthe. Daor stun dit bordtie bij: echte Friezen zijn Drenten. Ik bedoel maor.

Vandaag link ik naor een nummer van Skik, met Daniël Lohues als leadzanger.
Daor mus ik an denken toen ik zaoterdag zien column las.
De heimwee sijpelt tussen de riegels deur.

D’r is van alles wa’k probeert heb,
maor ik vuul me hier niet thuus,
ik heb me daor nou wel bij neerlegd
maor ik wil wel graag naor huus….

Luuster maor ies >>> . Ik krieg d’r aal weer kippevel van.

Reageren

21 februari: Beloftes in plaats van geboden.

Door Ada

Op 21 februari 2016

In Kerk & gemeente

Vanmorgen werkte de Op de Helte cantorij mee aan de viering van onze PKN-gemeente. Deze cantorij heeft een nieuwe cantrix: Thysia Betting-Slagter. Voorganger Bart Elbert (door de diaken in de afkondiging Bert Albert genoemd, waardoor de gemeente collectief gniffelde…) heette haar van harte welkom en hoopte op een goede samenwerking tussen haar, de cantorij en de gemeente.
Het zingen van de cantorij geeft voor mij altijd een extra dimensie aan een viering.
Erwin Wiersinga was de organist en ook dat is van toegevoegde waarde.

Vanmorgen zongen we lied 1003 ‘Stil is de straat overal‘.
Verrassend was dat Erwin voor de begeleiding van dit lied naar beneden kwam om achter de piano plaats te nemen. Wat een goed idee. Het is tekstueel een zwaar lied, een kyrië, maar de piano voegt een lichtheid toe die het orgel niet kan geven.

Het belang van de cantorij werd vanmorgen onderstreept door het zingen van lied 540 ‘Het waren tien geboden‘. Dit is een lied met twee melodieën die door elkaar heen gezongen kunnen worden. De vrouwen zingen couplet 1 in de ene melodie, de mannen zingen couplet 2 in de andere melodie en couplet 3 wordt dan tweestemmig gezongen. Tenminste, dat is de bedoeling. Maar dat had ik nog nooit meegemaakt. Tot vanmorgen! De cantorij deed het voor bij de eerste drie coupletten en daarna volgde de gemeente. Het ging goed! Al vond ik de mannen wel wat zwakjes in het gezamenlijke deel. De vrouwen voerden (zoals wel vaker) de boventoon.

Vanmorgen hoorden we hoe Mozes met de tien geboden van de berg Horeb af kwam. De dominee noemde in dit verband de KRO, die van deze 10 geboden voor een campagne 10 beloften had gemaakt. “Dat zoeken we op” dacht ik toen hij ze opnoemde, want het ging wel heel snel. Op internet was het snel gevonden. De geboden ‘Gij zult’ zijn omgedraaid in een belofte “Ik zal”. De 10 geboden vanuit jezelf bekeken. Heel verrassend vond ik.
Gij zult niet stelen wordt bijvoorbeeld Ik heb genoeg. Benieuwd naar de andere 9?
Klik hier 10 beloften voor een PDF-bestand met de rest.

De viering duurde vanmorgen wat langer dan anders door het Heilig Avondmaal.
Dan loopt iedereen langs de schaal met brood en de beker met wijn en dat kost wat extra tijd. Maar dat is helemaal niet erg met Erwin achter het orgel.
Bij het uitgaan van de kerk bedankte ik hem voor zijn orgelspel vanmorgen. Ook de cantorijleden had ik nog willen bedanken, maar er waren te veel andere gesprekjes op de weg naar de jassen en de buitendeur. Daarom bij deze: ‘zuster-cantorij’, bedankt voor jullie medewerking vanmorgen. En wat mij betreft mag Thysia blijven!

Reageren

17 februari: Eigen verantwoordelijkheid, oftewel Ora et labora.

Door Ada

Op 17 februari 2016

In Kerk & gemeente

Afgelopen zondag bezochten Gerard en ik de viering in Op de Helte. De eerste lezing belichtte de tien geboden, de tweede vertelde over Jezus die 40 dagen in de woestijn doorbracht en daar door de duivel in verzoeking wordt gebracht. Het is lastig om deze hele overdenking in een paar zinnen te vangen. Iedereen krijgt te maken met verleidingen. Je maakt zelf de afweging of je voor het goede of voor het kwade kiest.

Uit de Disneyfilm Keizer Kuzco

Ieder mens heeft een goede en een slechte kant, iedereen heeft stukje God en een stukje duivel in zich. Wat laat je boventoon voeren? Als je uit een Disney-gezin komt, past hier maar één plaatje bij: Kronk (uit Keizer Kuzco) met een duiveltje én een engeltje op zijn schouder.
Klik hier voor het fragmentje uit de film>>>>>

Kunnen wij ons houden aan de tien geboden? Als iedereen dat zou doen, zou de wereld er heel anders uitzien. De predikant zei in dit verband: de zin en leid ons niet in verzoeking staat niet voor niets in het Onze Vader.
Maar als je in verzoeking wordt gebracht heb je altijd nog je eigen verantwoordelijkheid voor de keuzes die je maakt.

Na het weekend had ik niet over deze viering geschreven, omdat er andere dingen waren die de waarde van mijn dag bepaalden. Maar vandaag kwam de nieuwe ‘Kerknieuws’. De predikant die zondag bovenstaande overdenking deed verzorgde deze keer ook het hoofdartikel op de voorpagina.
Hij had in het materiaal van Kerkinactie voor de Veertig-dagen-tijd een gebed gevonden.
Het gebed haakt in op de vraag die maar al te vaak wordt gesteld: “Als er een God is, waarom laat hij dan al deze dingen (oorlog & ellende) gebeuren?
Ook in dit gebed komt de eigen verantwoordelijkheid naar voren, die ook al in de viering van zondag werd benoemd.

Benieuwd naar het gebed? Het heet ‘Bidden en werken’, klik hier Ora et labora voor de volledige tekst.

Reageren

15 februari: 14 februari 1925

Door Ada

Op 15 februari 2016

In Alledag

Gisteren was het 14 februari, de geboortedag van mijn schoonmoeder. Ze werd 91. Vorig jaar hebben we haar 90e verjaardag met alle kinderen, klein- en achterkleinkinderen en haar broers en zussen gevierd, dit jaar kon dat niet meer.
We hebben een ruimte besproken in de beschermde woonvorm waar ze nu woont, waar we als kinderen/schoonkinderen om haar bed zaten. Er is voor haar gezongen en we hadden heerlijk gebak bij de koffie.
De ruimte waar wij zaten was versierd met slingers en we hadden een genoeglijk samenzijn. Moeder voelde zich echt jarig, maar het feest was erg vermoeiend voor haar. Na twee uur wilde ze graag ‘naar huis’ en brachten twee kinderen haar met bed en al weer terug naar haar kamer.

Van de 91 verjaardagen van mijn schoonmoeder heb ik er 35 meegemaakt. Ze heeft wel eens verteld dat er in haar kindertijd maar heel weinig aandacht werd besteed aan verjaardagen en dat die van haar zelfs een keer vergeten was. Maar dat is in de latere jaren ruimschoots ingehaald. Halverwege de jaren tachtig waren er al zoveel kleinkinderen, dat de verjaardagen niet meer thuis gevierd konden worden. Toen werd er een zaaltje gehuurd en kon iedereen komen. Zeven kinderen met aanhang en 32 kleinkinderen, die in de loop van de jaren ook weer aanhang en kinderen kregen. Tegenwoordig zijn we met meer dan 90 als iedereen er is…. Het waren altijd gezellige bijeenkomsten met appeltaart, grote schalen met worst en kaas en heel veel lawaai.

De 91 levensjaren hebben hun tol geëist. Er zijn heel veel goede jaren geweest, maar het laatste stukje is erg zwaar. Moeder herkent alleen haar kinderen nog. Maar nu Gerards haar zo kort is herkent ze hem pas als hij praat.

Gisteren kon een groot feest niet meer.
Verjaardag in klein comité.
Moeder is geen schim meer van de sterke, struise vrouw die ze ooit was.
Wij houden haar graag in herinnering als de moeder/oma Waninge die ze jaren voor ons geweest is. Hiernaast een foto uit 2007 met haar drie kleindochters uit Roden.

Reageren

14 februari: Ik hou van Holland. En van de vrienden.

Door Ada

Op 14 februari 2016

In Alledag

Onze ‘ouwe vertrouwde’ vriendengroep die dateert uit onze jeugd in Hoogersmilde spreken we ongeveer één keer in de maand.
Acht keer is dat ter gelegenheid van een verjaardag en in de maanden zonder verjaardag doen we iets anders. In februari doen we altijd een spel, mannen tegen de vrouwen. Triviant, Party & Co, poker, van alles hebben we al gedaan.
Gisteravond deden we Ik hou van Holland. Vriendin Sinet was er niet, maar ze was wel af en toe virtueel aan de beurt (anders waren de vrouwen in de minderheid).

Bij ik hou van Holland zijn er vragen in zes categorieën. Spelling, muziek, film, voeding, sport en algemeen. Voor de muziek vragen zit er een CD bij.
Dan krijg je vragen als: “Maak de tekst af van track 29.”
Maribel schalde door onze huiskamer : “Ik hou van jou, alleen van jou…..” en dan zingen 4 mannen luidkeels: “ik kan niet leven in een wereld zonder jou!”
Zulke dingen zeggen onze mannen nooit in het dagelijks leven; zelfs niet op Valentijnsdag.

Eén van de mannen weet absurd veel van voetbal.
Hoe vaak werd Ajax kampioen in de Champignons League?
“Vier keer” zei hij gedecideerd en noemde nota bene de jaartallen erbij!
Bij spelling moest iemand foutloos het woord gezamenlijk schrijven.
“Schrief maor op: met z’n allen. Da’s makkelijker.”
Iemand begon de vraag: “Wie sprak de woorden……” waarop direct al werd geantwoord “Louis van Gaal”. De vragensteller ging stoïcijns verder: “Ben ik nou zo slim, of zijn jullie nou zo dom!” Was het nog goed ook!

De dames wisten niet wie “Ik heb de hele nacht liggen dromen” zong.
Wij dachten Frans Bauer. Fout.
De echtgenoot van Sinet beweerde dat zij het wel had geweten.
Als proef op de som app-ten wij haar de vraag. Ja dus.
“Wolter Kroes” appte ze terug.
“Is dat die met die gele zwembroek?” vroeg één van de mannen.
Nee, we wisten wel dat dat iemand anders was, maar niemand kon op de naam komen.
(bijna allemaal 50+, we hadden al een glaasje gehad en…..Sinet was er niet).
Ik typte ‘gele zwembroek’ in op Google en kwam direct uit bij Dries Roelvink.
Sinet had het wel geweten…..de volgende keer moet ze er gewoon weer bij zijn.

De mannen hebben gewonnen.
En we hadden een geweldige avond.
Toen het twaalf uur was kreeg een van de vrienden ‘de dagelijkse gedachte’ binnen, een app met elke dag een moment van bezinning.
“Liefde is niet samen naar elkaar kijken, maar samen in dezelfde richting kijken.”
Zo sloten we deze avond vol onzin en pret toch nóg af met een mooie en zinvolle gedachte.

Reageren

12 februari: Je hebt het. Je bent het niet…..

Door Ada

Op 12 februari 2016

In Alledag

Vandaag was een spannende dag; vanmorgen hadden we een gesprek met de hematoloog over de uitslag van de beenmergpunctie. Hij bracht ons goede berichten en hoopvol nieuws. Het beenmerg is nauwkeurig onderzocht en men heeft geconstateerd dat de schadelijke cellen zijn gereduceerd tot 0,1 %.
De eiwitwaarden zijn nog wel wat hoger dan bij een gezond iemand, maar de verwachting is dat die cellen gedurende de komende maand uit het lichaam gefilterd worden.
Goed nieuws dus.

De MRI-scan die vorige week is gemaakt leverde nog informatie op over de zeurende nek-klachten waar Gerard al jaren mee kampt: in het bot van de derde wervel is een kleine aantasting geconstateerd. Ook die aantasting is al sterk verminderd na de stamceltransplantatie, al is de pijn niet helemaal weg. De hematoloog adviseerde om dat kleine plekje te bestralen, omdat daarmee de pijn weggenomen kan worden.

Gerard blijft eerst onder behandeling in het UMCG. De ziekte van Kahler gaat nooit helemaal weg en er zullen regelmatig controles plaatsvinden. Verder krijgt hij het komende jaar iedere maand een botversterker toegediend om de botdichtheid op peil te houden. Maar de arts vond de uitslagen van de onderzoeken zo goed, dat hij een ‘onderhoudskuur’ (een lichte dosis medicijnen om de ziekte te onderdrukken) niet nodig vindt. “Maar u bent dus nog niet van mij af.” zei de arts vanmorgen. Hoeft ook niet. Het is een geruststellend idee dat Gerard gemonitord wordt, zodat áls de ziekte terugkomt, men er op tijd bij is om actie te ondernemen.

Gistermorgen had ik een telefoongesprek met Francois. Maandagmorgen heeft hij Gerard geïnterviewd over het hele gebeuren rond de ziekte van Kahler. Hij doet hiernaar onderzoek in opdracht van een farmaceut.
Het interview met Gerard duurde twee en een half uur, dus Francois maakte zich er niet van af. Hij wou ook nog een gesprekje met mij, maar dat kon wel telefonisch.
Tijdens zo’n gesprek wordt de hele periode weer even prominent in beeld gebracht in je hoofd. Hoe heb je het beleefd? Kon je er samen over praten? Hoe leef je je leven met zo’n ernstige ziekte?
Samenvattend kunnen we zeggen dat het een zware periode was, maar het heeft ons niet alleen maar kommer en kwel gebracht. De eerste maand (maart 2015) was het zwaarst, maar toen het nieuws was ingedaald hebben we het geaccepteerd en vervolgens zijn we met goede moed het traject ingegaan. We hebben ervaren dat we het niet alleen hoefden te doen, het meeleven en de steun van ons netwerk hebben ons er mede doorheen gesleept.
We hebben geleerd dat je meer aankunt dan je vooraf denkt.
Het is gelukt om het leven zoveel mogelijk door te leven met werk, feesten, koor, verjaardagen en alle andere dingen die bij het leven horen.
Francois haalde dit uit ons gesprek: “Je hebt de ziekte van Kahler, je bent het niet.”
Precies. Wij blijven Gerard en Ada en niet ‘de kankerpatiënt’ en ‘de hartpatiënt’.

Gerard is druk bezig met het oppakken van verschillende draden. We weten niet hoe de toekomst er voor ons ziet, maar dat weet niemand….. ‘fingers crossed’ voor de komende periode!

Reageren

9 februari: We gaan weer zingen!

Door Ada

Op 9 februari 2016

In Kerk & gemeente, Muziek

Al meer dan dertig jaar vormen Gerard en ik een zang-duo. We zongen in kerkdiensten, kerst- en paasvieringen in zalencentra, in streektaalbijeenkomsten: gemiddeld één keer in de maand werkten wij mee met duo-zang met gitaarbegeleiding.
Toen Gerard vorig jaar de diagnose Ziekte van Kahler kreeg, zijn we even gestopt met optreden. Het was een zware periode en we waren niet in staat om voor publiek te zingen. Het kon even niet.

Nu alles weer in een rustiger vaarwater is gekomen willen we het zingen eigenlijk wel weer oppakken. Maar hoe begin je dan weer? Het antwoord op die vraag kwam vorige maand. De commissie die de Vespervieringen voorbereidt vroeg of we met een gelegenheidskwartet wilden meewerken aan de Vesperviering van 20 maart.
Nou……. graag eigenlijk!
We benaderden Jaap (bas) en Nienke (sopraan): zin om mee te doen? Jaap zei direct toe, maar Nienke moest deze keer verstek laten gaan, ze krijgt eind februari haar tweede kindje. Andere prioriteiten, zullen we maar zeggen.
Gelukkig vonden wij Piety bereid om Nienke’s plaats in te nemen en was het kwartet compleet.

Gisteravond hadden we onze eerste bijeenkomst. Wat heerlijk om weer met muziek en zingen bezig te zijn. Gistermiddag had ik al een tafel vol muziekboeken en mappen liggen, Gerard haalde het key-boardje uit de Bijkeuken, de gitaar weer gestemd, blokfluit afgestoft, we waren er helemaal klaar voor.

We hebben nog niet eens zoveel gezongen gisteravond. Liedjes uitgezocht bij het thema, even wat doorgeneuried, wat opgezocht op You Tube; maar wat heb ik er al weer van genoten.
Volgende week maandag gaan we echt beginnen!

Reageren

8 februari: Ook met u…..

Door Ada

Op 8 februari 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Met de cantorij werkten we gistermorgen mee aan de viering in de Catharinakerk. Het was de laatste zondag voor de veertig dagen tijd (zie 18 februari >>>). Vier weken voor de uitvoeringszondag krijgen we als koor de muziek en in een maand tijd wordt het allemaal ingestudeerd. Het ging deze keer wat moeizamer dan andere keren: onbekende stukken, niet gemakkelijk in het gehoor liggende muziek, lastige partijen….. we hebben hard moeten werken. Maar gistermorgen kwam alles goed: Arjan Schippers was de organist en met zijn begeleiding werd de muziek toegankelijker en de uitvoering mooier.

Er is altijd wel iets in zo’n viering wat me raakt. Gisteren waren dat zinnen die we iedere zondag (soms gedachteloos) uitspreken.
De predikant zegt:”De Heer zij met u” en de gemeente zegt dan: “Ook met u zij de Heer.” Gistermorgen stond het ook weer in de orde van dienst en voordat hij het uitsprak zei de voorganger ineens: “Dat ìs wat! Dat we dat elkaar mogen toewensen!”
Door die ’trigger’ is het ineens minder vanzelfsprekend.

De schriftlezing was uit Jesaja en ook nu maakte de predikant een onverwachte move. Jesaja ontmoet God en krijgt een opdracht. De dominee las voor: “En Jesaja zei: O, God! O nee, dat zei hij niet. Hij zei: “Wee mij, want ik kan het niet….”. De rest van de schriftlezing ging aan mij voorbij, want ik moest denken aan het Engelse “O, my God!” dat iedereen tegenwoordig maar te pas en te onpas roept. Als er een carnavals-praalwagen in het publiek valt. Als er een bekende Nederlander is overleden. Als de mascara is uitgelopen. “Oh, my God!” is heel hip & trendy tegenwoordig bij de jongere generaties. Er is zelfs een OMG emoticon (zie afbeelding rechts).

Ik ben wel benieuwd wat de reactie zou zijn als je dan zou zeggen: “Ook met u zij de Heer” of “de Heer zal met je zijn”.
Vroeger stond dat op de rand van onze muntstukken……

Het slotlied eindigde vanmorgen met de zin: “Hij zal onze voeten richten op de weg van de vrede”.
Daarna kregen we de zegen mee; ook met u zij de Heer!

Reageren

5 februari: Up-date & Pass the salt.

Door Ada

Op 5 februari 2016

In Alledag

Afgelopen woensdag kreeg ik een meelevende mail van een gemeentelid.
Hij en zijn vrouw zijn volgers van mijn blog en vroegen zich af hoe het met Gerard is.
“Geen bericht, goed bericht?” vroeg hij zich af.

En inderdaad: het is al even geleden dat ik schreef over Gerards gezondheid.
Er verandert ook niet zoveel. Hij moet zich nu weer om de dag scheren en zijn hoofdhaar komt voorzichtig terug. Hij komt heel langzaam weer op een acceptabel conditie-niveau: drie kwartier stevig wandelen of fietsen is al weer goed te doen.
Toen Gerard begin december werd ontslagen uit het UMCG werd het vervolgtraject besproken: na een maand of twee gaan we een beenmergpunctie doen. Aan de hand daarvan kan worden vastgesteld of de stamceltransplantatie heeft aangeslagen en hoe de conditie van het beenmerg is. Die beenmergpunctie heeft gistermorgen plaatsgevonden. “Dat is geen feest” zegt Gerard daarover, maar het moet nu eenmaal.
Volgende week vrijdag, 12 februari, hebben we een gesprek met de hematoloog over de uitslag van de punctie. We zijn heel benieuwd.

Bij de mail van bovengenoemd gemeentelid zat ook een link naar een YouTube-filmpje.
Hij plaatste daarbij de opmerking: “Lachen hoort er ook bij”.
Zo is het, doen we ook regelmatig.
Het heet “Pass the salt” (klik hier >>> om het filmpje te bekijken)
Heel herkenbaar.

Reageren