een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Handwerken Pagina 19 van 23

11 december: Uiltje ‘from England’

Dochter Frea is weer vertrokken naar Engeland. Gisteravond vertrok ze om 21.00 uur vanaf Schiphol. Gemengde gevoelens. Het laatste jaar gaat nu voor haar beginnen, we hopen dat ze kerst 2015 in Nederland kan vieren. Ze geeft aan dat ze daar aan de ene kant heel erg naar uitkijkt, maar dat ze aan de andere kant Engeland heel erg zal missen. Als je vier jaar ergens woont ben je natuurlijk al helemaal gesetteld en wie Frea een beetje kent weet dat ze zelfs de stamgasten (locals) uit de kroeg waar ze werkt zal gaan missen….
We zien haar nu een tijdje niet meer, maar gelukkig is er skype.

In de kerstboom zit een klein aandenken aan haar. Ze heeft een jaar geleden een heleboel ‘baby-uiltjes’ gehaakt en daar hebben wij er één van gekregen. Opdat wij haar niet vergeten.

Uiltje from England

Het uiltje staat het hele jaar door in de kast bij de wijnglazen door het ruitje te staren. Maar met kerst mag ze er even uit. Dan krijgt ze een mooi plekje in de kerstboom.

Hierbij een link naar een vermakelijk you -tube filmpje >>> waarop wordt getoond hoe je zo’n uiltje maakt. Het duurt ongeveer een kwartier en als je met je haaknaald en je garen voor het beeldscherm gaat zitten heb je in een uurtje zo’n uiltje klaar.

Reageren

9 december: geborduurde stamboom met 5 generaties

Op 16 augustus schreef ik dat ik een familiestamboom heb geborduurd. Op die stamboom stonden 4 generatie’s: Gerard en ik stonden in het midden, onze kinderen boven ons en onze ouders en grootouders onder ons. Die stamboom had ik geborduurd met fruit-patroontjes.

Daarna maakte ik een stamboom voor mijn ouders. Die besloeg 5 generaties. Deze keer gebruikte ik geen fruit maar bloemen en ging ik net zo te werk als met de fruit-stamboom.

5 generaties

Ik begon in het midden met de fuchsia’s, daarbij staan de namen van mijn ouders met hun trouwdatum. Daarboven borduurde ik bloemen voor mijn broer en mij en daarboven weer de kleinkinderen van mijn ouders. Onder de fuchsia’s staan ook twee generaties: hun ouders en hun grootouders.

Mijn stambomen hebben dit voorjaar op een kleine tentoonstelling gehangen in ‘Op de Helte’.

Merklappen tentoonstelling

De tentoonstelling was georganiseerd door de vrouwenvereniging “Passage” in Roden en had als onderwerp Merklappen. Het was heel bijzonder om zoveel merklappen bij elkaar te zien en ik was dan ook erg trots dat mijn werk daarbij hing!

Reageren

6 december: “Wat ben je nou aan het breien?!?”

Halverwege dit jaar werd ik benaderd door iemand die sliep met een C-pap. Dat is een apparaat dat apneu-patiënten ondersteunt bij hun ademhaling ’s nachts. Zij had er last van dat de lange slang die er aanzat vochtig werd van binnen. Het zou helpen als er een soort hoesje omheen zou zitten. Kon ik daar niet iets omheen breien voor haar?
Toen ik er mee bezig was ontlokte dat iemand de uitspraak: “Wat ben je nou aan het breien?!?! Beenwarmers voor een ooievaar…?”

Ja hoor, ja. Maar het helpt wel. De slang blijft warmer en er ontstaat minder vocht. Goed bezig.

Reageren

3 december: Franse les met ‘Frangiflutti’.

Gisteravond hadden we de 10e en laatste franse les van dit jaar. Het is nu eerst kerstvakantie, half januari beginnen we weer. Iedereen nam iets lekkers mee en na het nakijken van het huiswerk dronken we een glaasje wijn en hadden het nog even heel gezellig.
Tijdens zo’n les vertellen we allemaal een kort verhaal in het frans (petite histoire) om de spreek- en luistervaardigheid te oefenen en heel verrassend had één van de andere ‘studenten’ een bol wol meegenomen en een patroon. Ze had het uitgeprint en liet zien wat ze ging breien. Het was een heel bijzondere sjaal met de naam ‘Frangiflutti’. Je vindt hem op de website van Wolwollewool >>>> een handwerkwinkel in Maastricht.

Mijn schoonzus mailde deze week dat ze tijdens een workshop van haar werk had geleerd dat een half uur breien of haken hetzelfde effect heeft als een half uur ‘mindfulness’. Wist ik al lang. Gisteren had ik om 11.15 uur een afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. Ik kom al tien jaar bij die man, dus ik weet inmiddels dat zijn spreekuur altijd erg uitloopt. Wat heerlijk dat je dan je breiwerkje bij je hebt……. om 11.55 uur was ik aan de beurt. Toen had ik dus al een half uur gebreid. Het ontlokte een medewachtende de opmerking: “Wat gezellig, een breiwerkje!” Ja man, gezellig. In de wachtkamer bij de cardioloog. Ik heb andere associaties bij gezellig. Het was trouwens allemaal goed, ik mag alles weer, dus ook zwemmen! Maandag ga ik naar de bedrijfsarts en ik denk dat ik volgende week weer ga beginnen met werken. En maandagavond zwemmen.

Vandaag gebeurde er iets waar ik helemaal van opkikkerde: een nichtje dat al acht maanden zwanger is vroeg mij of ik een dekentje voor haar kinderwagen wilde haken. Helemaal blij wordt ik van zo’n opdracht. We zijn gelijk naar ’t Spinnewiel gegaan en we hebben garen uitgezocht. Ze moet nog even bedenken wat voor dekentje ze wil, maar veel bedenktijd heeft ze niet want ze is op 17 december uitgeteld. Ik ben benieuwd wat ze kiest. Wordt vervolgd.

Reageren

1 december: Winter

Vandaag begint de meteorologische winter. Vanmiddag was het koud, ik wandelde naar Tuincentrum Roden voor een potje vogelpindakaas van de Vogelbescherming. Vorig jaar hadden we een potje gewone pindakaas onder ons vogelhuisje geplaatst, maar ik hoorde dat ‘mensenpindakaas’ te zout is voor vogeltjes.
Winter is beEngel in het roodslist niet mijn favoriete seizoen, dat is de herfst. Maar van de winter is december wel de meest leuke maand. Eerst heb je alle spatzen rond Sinterklaas en daarna leven we toe naar Kerst.

Vorige week kwam mijn collega op bezoek, zij nam een engeltje voor me mee. Ze vond dat ik wel een engeltje op mijn schouder kon gebruiken. Het is gemaakt door haar zus en het past precies bij ons interieur. Het gebruikte materiaal is o.a. heel dun, buigzaam ijzerdraad, vilt en een stukje boomstam.
Prachtig vind ik zoiets, ik hou gewoon erg van zelfgemaakte dingen.

Zelf heb ik me de afgelopen dagen gewaagd aan een gehaakt engeltje dKerstengeltje voor in de boomat ik vond op internet, op de website ‘handwerkles’ >>> . Daar vond ik een patroon en Mirte (van de website) maakt er hele duidelijke filmpjes bij. Wel een gepruts hoor, je kunt er niet ontspannen mee op de bank zitten naar Downton Abbey kijken. Het engeltje heb ik gemaakt achter het beeldscherm van de computer met het patroon en de bijbehorende filmpjes bij de hand.
Als de kerstboom in huis komt krijgt ze een ereplaats. Maar eerst Sinterklaas.

Reageren

28 november: Concentratieproblemen & Granny squares

Vandaag heb ik de andere Granny-Square-slof ook afgemaakt. En kijk nou wat een mooi resultaat!

Granny square-sloffenAls je ze ook wil gaan maken: het patroon vind je op mijn weblog bij 17 november. Maar…. wel eerst een proef-slof maken ( zie 24 november). Van zo’n proefexemplaar leer je ontzettend veel: je moet eerst echt even prutsen en goed kijken hoe je de slof precies in elkaar zet, wat voor jou de goede afmetingen zijn en hoe de kleuren bij elkaar passen. Deze sloffen ga ik nu nog een keer haken, maar dan met basiskleur grijs en één andere accent-kleur.

Afgelopen week heb ik weer een paar flinke stappen gezet in het revalidatie-proces. Gisteravond heb ik weer de hele repetitie van de Catharinacantorij mee kunnen zingen en ik heb alle huishoudelijke klussen deze week weer zelf gedaan. Verder heb ik de bankzaken weer gedaan op mijn normale tempo. De vorige keer had ik erg last van concentratieproblemen: eindeloos zat ik te turen naar cijfercombinatie’s, bedragen, facturen en rekeningnummers. Ik maakte me al zorgen of dat wel weer goed zou komen, maar vandaag ging het weer prima. Verder heb ik weer achter het stuur gezeten, nu moet ik nog weer alleen in de auto weg durven. Maar alles hoeft niet tegelijk.

Morgenavond gaan we weer eens een boom klaverjassen: ik ben benieuwd of de concentratie al weer voldoende is opgebouwd om te kunnen winnen!

Reageren

26 november: Kreeftsteek &foto’s. En ook nog een goed gesprek.

Gisteravond had ik één Granny-square slof af. Als ik ze allebei af heb zet ik een foto op het weblog. Nu is de slof wel goed gelukt en hij zit als gegoten. Het laatste randje om de instap moest met de kreeftsteek gehaakt worden. Die kende ik niet. Moest je dan vroeger iemand bellen die hem wel kende, of een boekje uit de bieb halen, tegenwoordig tik je op Google ‘kreeftsteek’ in en je hele scherm staat vol mogelijkheden.

Tot mijn grote genoegen vond ik een website waar de steek op stond. Ga maar eens kijken op de site ‘Handwerkles’ >>>.
Ik klikte op ‘Haken’, vervolgens op “Haakles” en tadaaah: alle steken en bij de kreeftsteek ook een filmpje. Dus met het haakwerkje zat ik vanmorgen voor de computer de instap van de slof om te zomen. Weer wat geleerd.

Verder zat ik vandaag op de kop in de foto’s. Digitaal dan. Vorige week heb ik mijn laatste Fotoboek gemaakt bij Blokker van het 1e halfjaar van 2014. Het is me te veel werk en het wordt me te duur. Vanaf het 3e kwartaal maak ik een digitaal fotoboek. Dat doe ik gewoon in de vorm van een Power Point Presentatie. Die kan ik zo op mijn tablet zetten en aan mijn moeder (of andere belangstellenden)  laten zien.

Verder was er vandaag ook nog een positieve ervaring: ik had een gesprek met een psycholoog. Die heeft me een hart onder de riem gestoken en me geadviseerd: “Ga de angst niet uit de weg, maar vecht er tegen. Ga de confrontatie maar aan.”  Ik moet over de angst heen leven. Niet thuis blijven zitten, maar de deur uit. Nou deed ik dat al, maar het kost wel veel moeite. Toch gewoon blijven doen dus, het gaat vanzelf beter. Het helpt me dat ik bevestiging krijg dat ik goed bezig ben.

“Koez’n op mekaar, kop d’r veur” adviseerde mijn vader vroeger als iets tegenzat. Was ik vroeger nog wel eens tegendraads: nu volg ik zijn advies met liefde op.

Reageren

24 november: Granny Square-slof mislukt

O, o, wat hadden Gerard en de meiden een lol via de Whatsapp vanmiddag. Ik was bezig met de Granny Square sloffen (zie 17 november). Het in elkaar zetten was best wel even een gedoe. Het lukte prima, maar ik zat heel ingespannen te prutsen. Gerard maakte daarvan een foto en stuurde die naar de meiden. Toen ik hem in elkaar had gezet bleek dat de slof echt veel te groot was: ik had me verkeken op de grootte van de haaknaald en de dikte van de wol.
Gerard grapte dat het wel leek alsof ik de slof voor hem had gehaakt. Hij app’te naar de meiden dat hij zijn schoenen er wel in aan kon houden……!  Reuzen-slof
Het is ook echt geen gezicht. Op de foto zie je mijn voet met de slof ernaast…….. experiment mislukt. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Morgen begin ik aan een nieuwe.
Vanmiddag moest ik (zoals we dat in Drenthe zeggen) ‘met de bek op het stuur’. In het Martiniziekenhuis moest ik de cardio-fietstest doen om te zien of mijn hart weer grote inspanning aankan. Dat vind ik altijd wel heel spannend: je moet je tot het uiterste inspannen en ondertussen wordt er van alles gemeten. Het ging gelukkig allemaal goed. Ik had gehoopt dat ik nu ook weer mocht zwemmen, maar daar moet ik nog even mee wachten tot ik de cardioloog heb gesproken. Dat is volgende week. Tot die tijd ‘gewoon belasten’. Daar kunnen een paar lastige sloffen dan ook wel bij.

Reageren

19 november: Oma’s breidoos

Gisteren noemde ik al even mijn Oma Vrieswijk. De oma die mij als klein meisje al breien en haken leerde. Ze overleed in 1970, ik was toen negen jaar en ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Een groot verdriet in mijn kinderleven.
Van mijn tante Trijn kreeg ik vorig jaar een bijzonder erfstukje. Het was de breinaaldendoos van mijn oma. Hij was in de jaren vijftig gemaakt door mijn vader (die toen nog thuis woonde). Het is een langwerpige houten doos. Met een heel fijn uitgezaagd sierwerkje van hout bovenop het deksel.

De doos is gevoerd met een satijn-achtig, oud-rose stofje.
Tante Trijn vertelde dat dat stof van een oude onderjurk van oma was. De breinaalden van oma zaten nog in de doos toen ik hem kreeg.
Sommigen roestig en krom door het vele gebruik, maar sommigen nog heel mooi. Eén paar heb ik nu zelfs in gebruik.
Met zo’n doos hoef ik natuurlijk niet naar ‘Tussen Kunst & Kitsch’. Daar zouden ze me vertellen dat het niets waard is. Maar voor mij is het van onschatbare waarde. Gebruikt door mijn oma, gemaakt door mijn vader. Geluk zit in kleine dingen.

Reageren

18 november: Zou het dan toch…?

Dochter Harriët vroeg mij of ik voor haar (als kadootje voor een vriendin met een baby) ook zo’n mooi vestje wilde breien (zie 12 november). Tuurlijk! Tied zat……
Maar de kleur kwam nogal krek, dus ze wilde graag mee naar ’t Spinnewiel om wol uit te zoeken.
Vanmorgen zijn we dus naar de handwerkwinkel gegaan, hebben een mooie bol blauw gemêleerde wol gekocht én vijf houten knoopjes met dieren er op.

Thuis liet ik haar een blog zien waar ik leuke ideeën op had gedaan. In de kantlijn stond een blog met een bijzondere naam Willewopsie >>>. We klikten er op en Harriët’s oog viel op dit kussen:
Willewopsie-kussen

Helemaal in de ban was ze. “Dit ga ik ook maken”. Ik vroeg of ze wel kon haken. Had ze vroeger wel gedaan, zei ze, ze ging het via internet proberen.
Zou het dan toch nog gaan gebeuren dat al mijn drie dochters gaan handwerken? Mijn oma Vrieswijk zou trots zijn…!

Reageren

Pagina 19 van 23

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén