De waarde van de dag

In augustus bezocht ik het Groninger Museum met Gineke; in de laatste alinea in het blog daarover schreef ik “Een van de hoogtepunten vond ik de vaste tentoonstelling van ‘De Ploeg’, daarover volgt nog een apart blog.”
Dat aparte blog over De Ploeg is het in het najaar niet meer gekomen, maar vandaag maak ik dat goed.
Afgelopen woensdag had ik met Gineke afgesproken op ‘de brug’ voor het Groninger Museum, want wij gingen de tentoonstelling ‘Nieuw licht – De Ploeg’ bekijken.
Meer weten over deze Kunstenaarsvereniging die in 1918 werd opgericht? Klik hier.
De naam is bedacht door Jan Altink: hij vond dat in Groningen op het gebied van moderne kunst nog veel terrein moest worden ontgonnen en stelde daarom de naam De Ploeg voor.
Nu zou je kunnen denken: die tentoonstelling had je de vorige keer toch al gezien, maar lees wat ze er zelf over zeggen:

Het is een geheel vernieuwde presentatie van werken van De Ploeg uit de collectie van het museum. Met deze herinrichting geeft het museum een fris en verdiepend perspectief op de roemruchte kunstenaarsvereniging die in 1918 in Groningen werd opgericht en een blijvende stempel drukte op de Nederlandse kunstgeschiedenis. De nieuwe presentatie laat bezoekers kennismaken met de verrassende veelzijdigheid en experimenteerdrift van de kunstenaars van De Ploeg in de periode 1918–1930: van expressionistische schilderijen tot grafisch werk, toegepaste kunst en multidisciplinaire samenwerkingen met schrijvers, musici en architecten. Door de focus op het ontstaan en de context van het werk ervaart het publiek de oorspronkelijke vernieuwingsdrang van de kunstenaars – ‘the shock of the new’.

Je leert tijdens deze tentoonstelling meer over de sociaal-economische achtergrond van de kunstenaars, over hoe ze hun opleiding aan de Academie Minerva ervoeren en over de kunstenaars afzonderlijk.
De nieuwe opstelling is chronologisch en beslaat 7 zalen; iedere zaal vertelt een deel van het verhaal: hoe het allemaal begon, samenwerkingsprojecten, architectuur, experimentele kunst en in iedere zaal worden de bijbehorende kunstwerken getoond.
De foto hiernaast maakte ik van het schilderij ‘Dijk langs het Reitdiep’ van Jan Altink. Hij schilderde het in 1927, bijna honderd jaar geleden.

Er was ook een paviljoen ingericht met als thema de vraag ‘Wie schrijft geschiedenis?’
Daarbij gaat het om de nieuwe inrichting van het oude Scheepvaartmuseum aan de Brugstraat, dat ‘Het museum aan de A’ gaat heten.

Wat moet er in het nieuwe museum?

In een zaal waren veel belangrijke stukken uit Groningen te zien en ook bijzondere objecten die een heel persoonlijk verhaal vertellen.
Het gebouw aan de Brugstraat in Groningen is momenteel gesloten en in afwachting van een grote verbouwing; in dat gebouw komt uiteindelijk een nieuwe vaste presentatie over de geschiedenis van Groningen met een link naar de actualiteit. Het toekomstige museum gaat over de geschiedenis van stad en provincie Groningen.
Mooi! Reserveer maar alvast een kaartje voor mij!

Deze tijdelijke tentoonstelling nodigt ons uit om mee te denken over wat er straks in het nieuwe Museum aan de A te zien zal zijn.
Welke verhalen moeten er aan bod komen, en hoe?
En wíe vertelt het verhaal eigenlijk?

Ook meedenken/praten?
Op naar Groningen!

Vanmorgen was ik bezig met de huishoudklus van vandaag: wc’s soppen.
Daarbij luisterde ik naar de Arbeidsvitaminen op Radio 5: iedere morgen vaste prik voor mij tussen 09.00 en 12.00 uur.
Rond 10.30 uur is er dan altijd een spelletje: de Arbeidsvitaminen-puzzel; je hoort dan vier stukjes van een liedje en die moet je op goede volgorde zetten.
Er deed ene Ron mee aan dat spelletje: mijns inziens nogal een pedante ‘klep-Cato’ die maar doorratelde.
Hij had het antwoord goed en was nog een heel verhaal aan het vertellen toen presentator Hans Schiffers hem al wegdraaide en het nummer ‘Baby, what a big surprise’ van Chicago aanzette.

Chicago had nog geen drie zinnen gezongen toen het programma werd onderbroken.
Hans had de kandidaat te snel weggedraaid, hij wilde nog iets belangrijks zeggen.
Het bleek niet ‘Ron’ te zijn, maar Felix Meurders die met een verdraaide stem had meegaan aan het spelletje.
Hij vertelde Hans dat hij de Marconi Oeuvre-award gewonnen!

Ik citeer hierbij de tekst die ik vond op de website van AVRO/TROS:

De NPO Radio 5-presentator werd vanmorgen live verrast in zijn eigen programma Arbeidsvitaminen door zijn grote voorbeeld en radioheld Felix Meurders.

Afbeelding: website AVRO-TROS

Met deze prestigieuze oeuvreprijs eert de jury een maker die al meer dan veertig jaar onafgebroken behoort tot de meest vertrouwde stemmen van Nederland.
Een stem die generaties luisteraars heeft gevormd
De jury is lovend over Schiffers’ uitzonderlijke loopbaan:

“Hij bewijst al veertig jaar dat je op het hoogste niveau radio kunt maken door de luisteraar serieus te nemen en de muziek op een voetstuk te plaatsen. Zijn carrière is zowel ongelofelijk steady als vooruitstrevend.”

Schiffers’ kracht zit volgens de jury in zijn bescheidenheid, zijn muzikale encyclopedie en zijn vermogen om radio te maken die altijd menselijk, warm en zorgvuldig blijft zonder bombast of ego.
Dat maakt hem tot een presentator van een bijna zeldzaam kaliber: iemand die niet in de spotlights hoeft te staan om toch hét gezicht (en vooral: de stem) van de Nederlandse radio te worden.
Dat Schiffers zo’n monument in de radiowereld zou worden, was geen vanzelfsprekend pad. Hij werd opgeleid tot tekenleraar, werkte via een bijbaan op de postkamer van de VARA de radiostudio’s binnen… en vond daar zijn echte thuis. Bij de AVRO (nu AVROTROS) ontwikkelde hij zich tot radiovakman pur sang. Hij maakte naam op Radio 3 en Radio 2 (Schiffers.FM, Tijdperk Schiffers) en presenteert sinds 2017 het iconische Arbeidsvitaminen — het langstlopende landelijke muziekprogramma ter wereld.
Met zijn encyclopedische muziekkennis, rustige présence en onmiskenbaar eigen stijl draagt hij dit culturele erfgoed met grote zorg en liefde uit.

Meer dan veertig jaar is de man al actief op de radio en al die jaren ben ik een luisteraar. Van Radio 3 naar Radio 2 en tenslotte naar Radio 5.
Dat hij deze prijs krijgt was mijn waarde van de dag; hij spreekt mij aan om redenen die hierboven al genoemd worden: zonder bombast of ego en iemand die op een geloofwaardige manier het culturele erfgoed,  mijn geliefde Arbeidsvitaminen, met grote zorg en liefde uitdraagt.

Gefeliciteerd Hans!

Vandaag was een beetje een ‘wattige dag’.
Vorige week kwam er veel op me af, er moest van alles en dit weekend was de Roder Weihnachtsmarkt, waar we ook heel druk mee waren.
We sloten de activiteit ‘PKN-Christmascarolkoor’ van dit jaar gisteravond om 19.00 uur af met een vesper met het thema ‘Vertrouwen en verwachting in christmascarols’.
We zongen een aantal carols, we hoorden het gedicht ‘Advent is kijken naar wat komt’ en in de dienst werd iets verteld over de oorsprong van de oude carols.
Ook benieuwd? Hierbij een link naar het PDF 2025.12.15 De traditie van het Caroling
Het was een mooie afsluiting van een activiteit waar heel veel mensen plezier aan hebben beleefd: de zangers natuurlijk, maar ook vanuit het publiek van zaterdag én zondag kregen we hartverwarmende reacties.
De vesper is terug luisteren/kijken via Kerkomroep of YouTube. 

“Heb ik nou vandaag helemaal niks?” vroeg ik aan Gerard.
Even iemand bellen voor overleg, dat had ik afgesproken en verder: niks.
Het kwam me gewoon gek voor.
Vanmorgen dus eerst maar eens begonnen met kerstkaarten te schrijven; daar begin ik meestal na Sinterklaas mee, maar dat was er nog niet van gekomen.

Gistermorgen staken we de derde adventskaars aan op het tafelstuk bij ons in de kamer.
Met zo’n heel weekend vol kerstmarkt & carols zou je haast vergeten dat het nog geen kerst is: we zitten nog in de adventstijd.
Daarom deel ik op dit blog vandaag het gedicht dat is voorgelezen in de samenzang op zaterdagmiddag en gisteravond in de vesper.
Het is de tekst van een kinderlied, dat we vroeger met het kinderkoor hebben gezongen.

Advent is kijken naar wat komt

Advent is kijken naar wat komt,
hoewel er weinig zicht is.
Je steekt een kaars aan in de nacht,
omdat je iets van God verwacht,
een wereld waar het licht is.

Advent is kijken naar wat komt,
zoals toen, lang geleden.
Er werd een kind van God verwacht,
een kind van licht, een kind vol kracht,
een kind dat zorgt voor vrede.

Advent is kijken naar wat komt.
Advent is durven hopen.
Het kerstkind is een nieuw begin.
We slaan een weg van vrede is.
Die moet je verder lopen.

Advent is kijken naar wat komt.
Advent is durven dromen,
is licht zien in de duisternis,
geloven dat God met ons is
en dat zijn rijk zal komen.

tekst: Greet Brokerhof-Van der Waa
melodie: Gerard van Amstel

Carlijn had vorig jaar met het vrouwenkoor ‘Amane’ gezongen in het klooster van Ter Apel tijdens een kerst-wandelevenement.
“We zijn dit jaar weer gevraagd. Komen jullie dan kijken?”
“Goed idee! Maar dan gaan we die wandeling ook doen.”
Deze week verdiepten we ons in wat we eigenlijk hadden beloofd.
Het wandelevenement heet ‘WinterWonderWandeling’ en het wordt georganiseerd door de Stichting Wandelvierdaagse Ter Apel. Je loopt een verlichte route vol lichtjes en vuurtjes en je wandelt vanaf camping Moekesgat door Ter Apel, langs het kanaal en langs het klooster. De wandeling is 6,5 km lang.
Ter Apel is vanuit Roden een uur rijden, dus we vertrokken om 17.00 uur om om 18.15 u aan te sluiten in de rij om onze kaarten te laten controleren.

Het was veel mooier dan ik op voorhand had gedacht.
Er waren 850 deelnemers en heel veel van hen hadden lichtjes op hun kleren, in hun haar, op hun muts en soms op hun schoenen: dat resulteerde in een lint van ‘wandelende lichtjes’.
De route was uitgezet met glazen potjes met lichtjes er in en de mensen die aan de route woonden hadden hun tuinen prachtig verlicht; wat een feest om zo in het donker een avondwandeling te maken!

De route liep ook door de Kloosterheerd: een beschermde woonvorm van Zorggroep Meander. We werden getrakteerd op een optreden van een koor met een hoog Jostiband-gehalte: prachtig om te zien hoe de artiesten zelf ontzettend genoten van het zingen van Jinglebells en Kling klokje klingelingeling. Daar kochten we een beker warme chocolademelk en een broodje knakworst, want we hadden nog niet gegeten.
We liepen ook een stukje langs het Ter Apel-kanaal en in de nieuwbouw stond een groepje mensen te spelen op de midwinterhoorn.

Het mooiste vonden wij het optreden van Amane in de kloosterkerk van het oude Kruisherenklooster, maar wij zijn natuurlijk bevooroordeeld 😉
We werden welkom geheten in het klooster door monniken in hun traditionele habijt en liepen door de gangen langs het lichtjesspoor naar de kerkzaal. Toen we het zingen alleen nog maar hoorden liepen de tranen mij al over de wangen; die zaten natuurlijk nog los na deze emotionele week.
We vonden een plekje vooraan. Van daaruit kon ik video-opnames maken, die goed geslaagd zijn.
Hierbij een link naar twee filmpjes van Amane: het eerste is de volledige versie van de carol ‘The angel Gabriël’ en de tweede is het laatste stuk van hun uitvoering van ‘Het het nog nooit, nog nooit zo donker west…’ van Ede Staal. Bij het eerste filmpje ga ik ook even ‘de kerk’ door: dan zie je een hele zaal vol allemaal mensen met lichtjes!
The angel Gabriël
Nog nooit zo donker west

Wát een belevenis!
Met 848 rustige, wandelende en genietende Groningers hadden we een geweldige avond.
We zijn dik twee uur onderweg geweest en we hebben er van genoten.
Het was soms feeëriek.
En soms heel apart: toen we langs het kanaal liepen kwam er een stoet toeterende ‘kerst-auto’s’ voorbij!
Een beetje bijzonder: er stond een verlichte ezel die een arreslee trok.
En soms een beetje spannend.
Maar……PRACHTIG!
Klik hier voor een artikel op de website van RTV Westerwolde voor een verslag én veel meer foto’s.

Bij de afbeeldingen hieronder: Midwinterhoorn, een monnik, kerstauto’s én de pony met de slee!

Als je op deze website op het tabje ‘Home’ klikt, dan is de bovenste klikmogelijkheid ‘Wie ben ik’.
Op die introductiepagina stel ik mezelf voor en vertel ik iets over deze website.
Daarop staat o.a. Zelden heb ik inktzwarte of spierwitte dagen; is er iets heel verdrietigs, zoals een overlijden, dan is daarnaast ook altijd wel weer iets fijns zoals warme familiebanden.
Deze week was een beroerde week voor mij. Het plotselinge overlijden van tante Trijn dompelde me onder in verdriet, maar zoals je kunt lezen in bovenstaande regels: dan is er ook altijd wel weer iets fijns zoals warme familiebanden. Gisteren heb ik die even weer gevoeld. Verder krijgen we lieve kaartjes, appjes, reacties en telefoontjes vanuit ons netwerk, waardoor we ons gesteund voelen in ons verdriet.

Na de plechtigheid gistermiddag hadden we met ons gezin afgesproken om samen ergens te lunchen; anders ga je na het afscheid allemaal weer een kant op, terwijl het juist zo fijn is om nog even met elkaar na te praten.
We kozen voor Van der Valkhotel Emmen.
Wel gelijk weer confronterend, want daar heb ik met tante Trijn ettelijke keren gezeten om met een feestelijk dinertje ons dagje uit af te sluiten.

Toen ik met bord met gerookte zalm en een gebakken ei van het buffet terugliep naar de tafel waar we zaten werd ik aangesproken door een mevrouw die aan een tafeltje aan het gangpad zat.
Zij had sterk de indruk dat ik ‘Ada van het blog’ was. Ze vertelde dat ze mijn dagelijkse blog al een aantal jaren volgt en dat ze daar van geniet.
Leuk ja! Wat een verrassing!
Ze was jaren geleden op het spoor van mijn website gekomen, omdat ze bij de titel ‘De waarde van de dag’ had gedacht: “Dat moet toch de waan van de dag zijn?’
In zekere zin had ze gelijk maar bij dit blog loopt het een beetje door elkaar heen: De waarde van de dag pretendeert een alternatief te zijn voor de waan van de dag. Dat staat al minstens tien jaar bovenaan in de header.*

We hadden nog even een fijn gesprek.
Ze vertelde dat ze veel had aan mijn blog, dat ze er troost uit putte.
Haar man was een aantal jaren geleden overleden en ze las met interesse mijn verhalen.
‘Van die man van die dominee bijvoorbeeld vorige week’ zei ze daarover.
Ook had ze veel aan de blogs over de kerkdiensten in het algemeen.
Wát een fijn compliment.
En dat op zo’n dag.

* Sinds gisteren vind je in de header een nieuwe afbeelding: onze zonnewijzer naast de buiten-kerstboom.

Vanmorgen was de afscheidsplechtigheid van tante Trijn in het crematorium in Emmen.
Na de eerste schok van zondagmiddag daalde haar overlijden deze week langzaam in.
Wat mij erg hielp was het gesprek op maandagavond dat we voerden met tante Trijns gezin en met de uitvaartbegeleidster.
Haar hele leven kwam in de gesprekken voorbij, we haalden gezamenlijk herinneringen op en zoals zo vaak in verdrietige omstandigheden: we hebben met elkaar gehuild, maar ook gelachen.
En weer kwam de streektaal-uitspraak ‘Der verglidt wat….’* in mijn hoofd voorbij.
Met het overlijden van tante Trijn is het laatste lid van die generatie van de familie Vrieswijk overleden en is het hele ouderlijke gezin naar het verleden vergleden.

De aula zat helemaal vol. De kleinkinderen legden alledrie een roos op de kist, we hoorden haar lievelingsmuziek, haar leven werd in een mooi ‘In memoriam’ beschreven en haar zoons lazen met z’n tweeën het gedicht ‘Verweven’ voor:

‘Nooit loslaten of verwerken
niet zomaar verder gaan
we zullen je verweven 
je hoort bij ons bestaan. 

Wij komen er niet overheen
en gaan het ook geen plekje geven
omdat liefde ons verbond
zullen we met jou verder leven. 

Niet zoals we willen
maar wel zoals het kan
met jou diep in ons hart
ons hele leven lang.

We hebben haar vanmorgen herdacht zoals ze was: warm, hartelijk, altijd ‘bliede da’j der bint’ en gastvrij.
En altijd positief, belangstellend en genietend van alles wat haar ten deel viel.
“Ik kiek maor naor wat der nog wél kan…” en dat was in haar beleving nog heel veel.

Namens de familie Vrieswijk heb ik vanmorgen een toespraak in de streektaal gehouden over tante Trijns rol in de familie en in ons gezin.
Ze kwam op dit blog minstens één keer in de maand voorbij; ze was voor mij een tweede moeder, voor onze dochters een derde oma. Die toespraak sloot ik af met de woorden:

‘Wij vind het moeilijk um heur lös te laoten en kunt nog amper geleuven dat ze der niet meer is. 
Het is een troostvolle gedachte dat ze nou weer bij ome Wim is en met heur olderlijk gezin, dat ze soms nog zo miste, is verenigd. 
Maor wij zult heur hier slim missen.’

Waar ik anders nog wel eens link naar een vorig blog of gastblog van iemand, verwijs ik deze keer naar de zoekfunctie op deze website.
Als je ’tante Trijn’ intikt, vind je minstens honderd blogs; dat zegt genoeg over haar en de grote waarde die zij voor mij had in mijn leven.
Teruglezend is het fijn dat ik zoveel tijd met haar heb kunnen doorbrengen; daarvan zeiden we altijd: ‘Mann verliert niemals die zusammen verbrachte Zeit’.

Dit blog sluit ik af met één van de foto’s die ik zaterdag van Linda kreeg.
Ze zit te genieten van de show van André Rieu: achter haar is een danspaar te zien.
Zo houden we haar in gedachten.
Dag lieve tante Trijn ♥

* Lees voor de uitleg van deze uitdrukking dit blog.

Inmiddels ben ik al anderhalve maand met vervroegd pensioen.
In het begin was ik op mijn oude werkdagen in mijn hoofd nog erg bezig met ‘nu zou ik dit….’ en ‘nu zouden we dat…’, maar nadat ik (na twee weken) uit de secretaresse-groepsapp ging zakte dat snel weg.
Wat er gebeurde: ik ging in een lagere versnelling leven.
Dinsdag was altijd mijn vrije dag tussen twee volle werkdagen in en die dinsdag zat meestal behoorlijk vol gepland: tandarts- en huisartsafspraken, blogs schrijven, huishoudelijke klussen, koffievisite’s, Holy Stitch, mail box leegmaken en ’s avonds altijd cantorij-repetitie. Na twee uur zingen bij Karel was ik meestal wel klaar met de dag. Nog even een journaal kijken, nog wat drinken en dan maar naar boven, want dan vielen de ogen mij dicht na zo’n actieve dag.
Tegenwoordig hoeft niet alles meer op die dinsdag; vooral in het begin overviel mij dan de gedachte ‘oh, morgen ook de hele dag vrij…!’ en schoof ik een paar dingen naar de volgende dag.

Het is verleidelijk om, vooral in deze donkere dagen voor kerst, geen wekker te zetten en lekker uit te slapen, maar dat doen we niet.
We zetten de wekker ’s morgens om even voor acht, dan zijn we niet zo laat beneden en is niet gelijk je hele morgen al weg.
Ervaren pensionado’s vertellen ons dat dit anders gaat worden: “Je gaat er vanzelf aan toegeven als je ouder wordt”. We gaan het zien.
Er is niks bijgekomen qua vrijwilligerswerk enzo, maar omdat ik de vaste dingen nu wat meer verdeel over de dagen ontstaat er gedurende de week meer rust.
We hebben al een paar keer midden in de week overdag een lange fietstocht gemaakt. Verder zit ik vaker eens met een boek, kom ik bijna iedere dag toe aan musiceren, heb ik tijd om dingen uit te zoeken: boeken voor de boekenmarkt klaarzetten bijvoorbeeld.
Gerard kookt nog steeds één of twee keer in de week en dan vind ik het heerlijk dat ik rond vijf uur achter de computer kan blijven zitten: lekker bezig voor de website.
We eten nog steeds ’s avonds warm; tussen de middag hebben we gewoon nog niet zo’n trek.

Als ik in Roden ergens heen moet probeer ik tegenwoordig te gaan lopen.
Naar een koffieafspraak aan de Elswout bijvoorbeeld, 20 minuten wandelen. Of naar de Weidebloemenweg, waar ik twee weken geleden naar toe moest voor een ‘kerst-fröbel-ochtend’. Dat is een half uur lopen vanaf ons huis; ik gun me nu de tijd om dat halve uur uit te trekken voor het overbruggen van de afstand, terwijl ik anders eigenlijk altijd op de fiets sprong. Dat scheelt gewoon 2x 20 minuten.
Maar het wandelen, soms ook in de regen, is heerlijk.

In een lagere versnelling; maar soms komen er toch weer wat onverwachte dingen tegelijk, waardoor ik aan het eind van vorige week dacht: “Huh? Nu alweer vrijdag?”
Om over deze week helemaal maar niet te spreken……

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.