De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

26 oktober: Arnhem 5 – Het staartje.

In de foodhall in  Arnhem hadden wij een erg leuke avond aan ons tafeltje in het rustige gedeelte van het overdekte plein.
Maar die nacht in het Churchhotel werd ik wakker van de maagpijn.
Over het algemeen slaap ik als een marmot en heb ik nooit last van mijn stoelgang.
’s Nachts wakker worden van de pijn overkomt me eigenlijk nooit (behalve kramp natuurlijk); de laatste keer was in de nachten na de hartoperatie in 2018.

Jemig.
Kwart voor drie ’s nachts.
Het was duidelijk mijn maag, de pijn zat lager dan bij een hart-infarct, dat is een intense druk op je borst.
Even naar de wc, beker water, hielp niks.
Het voelde alsof ik een steen had ingeslikt die hard op mijn binnenste drukte.

Wat had ik gegeten?
Nacho’s met kip.
Wat zat daar in?
Nacho-chips, gekruide kip, kaas, salsa, jalapeño, zure room, chipotle mayo, ui en guacamole.
Twee woorden typte ik in bij Google, maagpijn en nacho’s en ik kreeg deze uitkomst:
– Maagpijn na het eten van nacho’s wordt meestal veroorzaakt door een combinatie van vet, scherpe kruiden en kaas, die de maaglediging vertragen en de sluitspier naar de slokdarm verslappen.
– Gefrituurde maischips, kaas en zure room en guacomole bevatten veel vet, dat vertraagt de spijsvertering waardoor de maaginhoud langer drukt.
– Jalapena en rauwe ui kunnen het maagvlies irriteren en brandend maagzuur uitlokken
– De combinatie van gefrituurde maischips en zout kunnen zorgen voor extra gasvorming, oprispingen en een zware maag.

Nou, duidelijk.
Ook gelijk maar opgezocht wat ik het beste kon doen:
– niet gaan liggen.
– wandelen.
– water of thee drinken.
Om tien voor drie ’s nachts.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het redelijk veel was, dat schaaltje nacho’s.
En ik eet ze bijna nooit en helemaal niet als maaltijd, hooguit als borrelhapje.
Verder eet ik over het algemeen redelijk verantwoord op vaste tijden en niet heel scherp.
Iedere dag fruit, vezels en ook iedere dag een beker karnemelk voor de goede zuurgraad in de darmen.

Ik besloot om te gaan wandelen en een glas water te drinken.
Thee zetten midden in de nacht maakt lawaai en Gerard sliep lekker.
Wandelen deed ik stilte van de deur naar het raam. En weer terug.
Denk aan het lied van Drs. P. ‘Heen en weer’. Dat kreeg ik er ook van….

Maar het zette de boel wel in gang.
De details zal ik mijn lezers besparen, maar tegen kwart over 4 lag ik weer in bed. De pijn was nog niet helemaal weg, maar ik viel wel weer in slaap.
Na het dagelijkse ochtendritueel was ik alles weer kwijt. Geen maag- of buikpijn: over.
Het ontbijtje in het Church-hotel liet ik me lekker smaken, al genoot ik vooral van de thee.

Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?
Gefrituurde chips is geen gezonde maaltijd, daarmee plaag je je spijsverteringskanaal en waarom zou je dat doen?
En nacho’s laat ik voorlopig maar even staan….

Reageren

25 oktober: De dag van …

Het is vandaag de laatste zondag van oktober.
Op die dag gaat altijd de wintertijd in: om 03.00 uur is de tijd een uur teruggezet.
In Nederland vindt jaarlijks de ‘Dag van de Stilte’ plaats op de laatste zondag van oktober. Dat is omdat we dan een uur extra hebben, dit uur kunnen we dan gebruiken voor stilte.

Het is vandaag ook de Nationale dag van de vlaai.
Dit is een initiatief van de stad Maastricht en heeft als doel de traditie van de vlaai te promoten en het culturele belang ervan aan de volgende generatie door te geven.

Op deze dag in 2001 werd prinses Elisabeth van België geboren: die wordt vandaag dus 25.
Ze is bijna klaar met studeren en zal de taken van prinses Astrid (de zus van koning Philip) langzamerhand gaan overnemen, want die wil het wat rustiger aan doen.

Het peutertje op de afbeelding hiernaast is ook geboren op 25 oktober.
In 1961 kan ze nog niet lopen; ze staat lief te lachen, maar vindt het alleen staan heel spannend (weet ik van mijn moeder).
Dat peutertje is vandaag 66 geworden.

Het uur dat er bij is gekomen consumeerden wij gisteravond al: we plakten het aan mijn ‘oudejaarsavond’ vast.

Vandaag kwamen de dochters met hun mannen. En ondanks de Nationale dag van de vlaai hebben wij zelfgemaakte kwarktaart met slagroom bij de koffie gehad. Met een gezellige dag samen vierden we mijn verjaardag en hieven het glas.
Zum Wohl!

Reageren

24 oktober: Mijn voeten op oude grond (1)

In april kreeg ik een mail van Henk Nijkeuter.
Literatuurhistoricus Dr. H. Nijkeuter.
In de onderwerp-regel stond: Bloemlezing schrijvers uit het Noordenveld
Henk schreef dat hij bezig was met het samenstellen van een literaire bloemlezing rond schrijvers uit de de gemeente Noordenveld.
Dat deed hij naar aanleiding van een idee van Tea Nijnuis, omdat Noordenveld dit jaar de Culturele gemeente van Drenthe is.
Henk vroeg mij of ik een bijdrage wilde leveren.
Een gedicht of een kort prozastuk. Mocht in het Nederlands, maar ook in de streektaal.
Daarnaast vroeg hij om een korte biografische schets.

Wat een  mooi initiatief; ik voelde me vereerd dat ik ook een bijdrage mocht leveren, dus ik stuurde een streektaalverhaal in waarin een grote rol is weggelegde voor een stukje Rodense cultuur, namelijk de Rodermarktparade.
Gistermiddag was de presentatie van het boek in het gemeentehuis van Noordenveld in Roden.
De hele raadzaal zat vól: honderd mensen kunnen er in en er was bijna geen leeg plekje meer over.

Bert Rossing (uitgever bij het Drentse Boek/onderdeel van Huus van de Taol) opende de boekpresentatie met informatie over het boek.
De titel is ‘Mijn voeten op oude grond’ met als sub-titel ‘schrijvende stemmen uit de gemeente Noordenveld’ en het is er gekomen naar een idee van Tea Nijnuis.
Het heeft 340 bladzijden en bevat bijdragen van bijna alle schrijvers uit Norg, Peize en Roden van de 19e eeuw tot nu. Bekende en onbekende schrijvers staan naast elkaar en samen geven ze een beeld van een streek die bijna nooit centraal staat in de Nederlandse literatuur.
Het boek is meertalig. Naast het Nederlands en het Engels krijgt ook de streektaal een plek.

Na hem kreeg Tea Nijnuis het woord. Zij vertelde dat ze gehoord had dat er ‘een pot met geld’ beschikbaar was van de provincie én de gemeente (vanwege die Culturele gemeente 2026) en had gevraagd of er ruimte was voor haar ideeën. “Taal is de alleroudste vorm van cultuur en de grond van deze gemeente werd al bewoond door de hunebedbouwers. Aardig wat eerder dan dat er mensen woonden in Amsterdam…..”
Daarna verzorgde Henk Nijkeuter de inleiding.
Wat betekent dit boek voor onze gemeente?
– Het boek geeft stem aan een eigen literaire traditie van deze streek van Nederland.
– Het geeft woorden aan de schrijverswereld zoals die nu is. Over 20 jaar zijn er weer andere woorden, andere schrijvers.
– Het is een startpunt. Door dit boek worden er verhalen opnieuw verteld, waardoor er wellicht dingen naar boven komen die weer aanleiding zijn voor nieuwe schrijverijen.
Hij sloot zijn toespraak af met de zin ‘Literatuur huuft niet uut de grote stad te kommen um groot te weden’.

Na het voorlezen van een paar fragmenten uit het boek was het tijd voor het uitreiken van het eerste exemplaar: het werd overhandigd aan burgemeester Klaas Smit.
Die sprak nog een dankwoord en tot mijn verrassing in het Drents dat in Hoogeveen gesproken wordt!

Wie waren er allemaal op dit Noordenveldse boekenbal?
En wie staan er nog meer in dat boek?
Wordt vervolgd!

Op de afbeelding: Henk Nijkeuter, Tea Nijnuis en Bert Rossing – ‘DitisRoden.nl’
Daar vind je nog meer mooie foto’s

Hierbij nog een link naar een artikel in De Krant. waarin Henk Nijkeuter over dit project aan het woord komt.

Reageren

23 oktober: Draaisma in Roden.

‘Hersenen en stilte’ was de titel van de avond van onze PKN-gemeente met als gastspreker Douwe Draaisma.
Hij is een Nederlands psycholoog, schrijver en emeritus hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Professor Draaisma was ongeveer een uur aan het woord en vertelde ons aan de hand van een powerpointpresentie over de ontwikkeling van hersenonderzoek door de jaren heen.
Dat is er eigenlijk pas sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw, toen men ontdekte dat hersenactiviteit kon worden vastgelegd met een EEG (electro-encefalografie of hersenfilmpje).

Er kwamen verschillende aspecten van dit onderwerp aan de orde, zoals bijvoorbeeld de hersenactiviteit tijdens het dromen.
Draaisma liet ons een grafiekje zien waarin onze slaapcyclus in beeld werd gebracht en legde uit dat de slaap bestaat uit ongeveer 5 fases, die steeds minder diep zijn en waaruit we tegen de ochtend af en toe wakker worden.
Eén van de aanwezigen vroeg naar ‘dromenuitleg’.
Als je bent opgevoed met de bijbel dan weet je uit de oude verhalen dat dromen je iets willen zeggen (Jozef), dat die betekenisvol kunnen zijn.
Draaisma was daar duidelijk over: dat is niet het geval.
Dromen ontstaan in je eigen hersenen en zijn het resultaat van je eigen gedachten en herinneringen.
Daarna vertelde hij over hallucinaties die mensen soms hebben en dan met name de rouw-hallucinaties.
Mensen die een partner zijn verloren ‘zien of horen’ die partner dan alsof hij of zij echt aanwezig is.
Dat hoor ik inderdaad ook van weduwes en weduwnaars in mijn omgeving; deze verschijningen zijn ook een weerspiegeling van je eigen hersenen.

Het voert te ver om op dit blog een samenvatting te geven van wat we hebben gehoord, daarvoor was het te veel informatie.
Dat had ik ook al ervaren toen ik Draaisma’s boek ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’ las.
Hele interessante onderwerpen zoals ‘wat is een deja-vu’ en ‘wat gebeurt er tijdens een bijna dood-ervaring’ en antwoord op vragen als ‘waarom roepen geuren zulke sterke herinneringen op’ en ‘waarom onthoud je je hele leven haarscherp de krenkingen en vernederingen’.
Het boek las op zich wel gemakkelijk weg, maar er zaten ook hele alinea’s tussen die bol stonden van vaktermen, moeilijke woorden en uitgebreide beschrijvingen van wat er in de hersenen gebeurt, waarbij ik dacht ‘Wil ik dit allemaal wel weten?’
Waar het me te ingewikkeld werd sloeg ik stukjes van de bladzijdes over…..

Wat heb ik geleerd van de lezing van woensdagavond en het boek?
Ten eerste een bijzonder weetje: Draaisma vertelde dat een baby bij de geboorte 300 gram hersenen heeft; in de loop van het 1e jaar komt daar ongeveer 1 kilo bij.
Dat is dan ook waar je het als mens mee moet doet: 1300 gram hersenen. ‘Zorg er goed voor” voegde hij er nog aan toe.
Verder hebben hersenen ‘stimuli’ nodig: prikkels en uitdagingen.
Ook leerde hij ons dat ons geheugen geen fotoboek is, maar dat het een eigen wil heeft.
Wat je wilt onthouden vergeet je en wat je liever zou willen vergeten staat in je geheugen gegrift……

Reageren

22 oktober: PensionAda 15 – Een jaar.

Woensdag 22 oktober was vorig jaar mijn laatste werkdag.
In de blogserie ‘PensionAda’ heb ik het afgelopen jaar in 14 delen verteld hoe dat voor mij was.
Vandaag sluit ik met dit 15e deel de blogserie af.
Wat heeft het me gebracht?
Meer rust, meer genieten en minder tijdsdruk.
Er is nog steeds van alles wat ‘moet’, maar is gewoon meer tijd.
Nog steeds kan ik genieten van het gevoel dat ik vooral op maandagen, woensdagen en donderdagen heb – geen vroege wekker en als ik nog lekker lig blijf ik een kwartiertje liggen.
Heb ik het werk gemist? Nee. Helemaal niet.
Af en toe spreek ik nog wat collega’s, maar we delen de werkvloer niet meer, dus er is niet heel veel meer dat ons bindt.

Het is ons gelukt om structuur te houden in de dagen en weken.
Het gevaar ligt op de loer dat er geen verschil meer is tussen ‘door de week’ en het weekend, maar dat is bij ons niet gebeurd.
In het begin dachten we nog dat we misschien tussen de middag warm gingen eten. Volgens mijn broer was dat ook meer iets voor oude mensen, maar dat zijn wij natuurlijk ook! Toch was dat in de praktijk niet handig. Aan het eind van de dag heb ik gewoon veel meer trek en smaakt mij de warme maaltijd beter dan tussen de middag.
Verder moet je zorgen dat je in beweging blijft als je ‘in de rust’ komt; dat is het afgelopen jaar prima gelukt met veel dagelijkse en wekelijks terugkerende sport- en beweegmomenten.

Op voorhand had ik me twee dingen voorgenomen: ik wilde leren kantklossen en altblokfluitspelen. Allebei gelukt: de eerste schreden zijn gezet en ik heb er plezier in, daar kan het predikaat ‘wordt vervolgd’ op.

Gisteren deed ik iets met een bon die ik precies een jaar geleden had gekregen van duobaan-collega Jacquelien. Van haar kreeg ik bij mijn pensionering een cadeaubon die ik kon inwisselen bij Suzanne’s handwerkshop Hoogezand.
Het leek mij leuk om die bon samen met haar in te wisselen, dus wij planden een ouderwets teamuitje naar Hoogezand.
Vroeger woonden daar ome Anno en tante Katrien, waar we best vaak naar toe gingen, maar dat lijkt al heel lang geleden. Ik weet er niets meer van.

Suzanne’s handwerk shop

Bij Suzanne kwam ik in een walhalla voor handwerkliefhebsters.
Van te voren had ik een lijstje gemaakt waar ik bijna alles van kon vinden: 2 bollen sokkenwol, 2 klosjes kantklosgaren, 2 strengetjes borduurgaren en knoopjes.
Wát een leuk cadeau en wat een goed idee om samen met de goede geefster die bon in te leveren.
Na de handwerkwinkel gingen we lunchen bij Van der Valk in Westerbroek.

Uitgebreid bijpraten, lief en leed, warm en vertrouwd.
We hieven het glas op het afgelopen jaar, al verliep dat wat anders dan ik me had voorgesteld.
Door het verloop van Gerards ziekte hebben we ‘voorzichtig’ moeten leven, maar wat was het daarbij ook fijn dat ik niet meer naar het werk hoefde.
Het was een goede beslissing om mijn pensioen twee jaar naar voren te halen.

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen.

Reageren

21 oktober: WC-rolletjes, restverwerking en boomhangers.

“Mijn schoonzus is aan het opruimen en heeft een hele tas met breispullen: garen, pennen en patroonboeken. Heb jij daar belang bij?”
Dat vroeg mijn boekenvriendin uit Woudsend een paar maanden geleden.
Tuurlijk.
Wij hebben in Roden immers Holy Stitch, met zo’n tas met spullen maak ik altijd wel wat mensen blij.
Gistermiddag, derde dinsdag van oktober, stalde ik de inhoud van de tas van schoonzus uit op de tafel.
Alie had ook zo’n tas van iemand gekregen en legde die bolletjes en wolletjes ook op de tafel.
We begonnen met thee. Er ging een doos chocola de kring rond en iedereen beantwoordde de vraag “Wat maak jij?”
Haken, breien, borduren.
Sokken, truien, onderzetters.
Een os en een ezel voor de kerststal.
Geke wilde iets laten zien wat al klaar was: een grote uil, gemaakt van strookjes, geknipt van closetrolletjes.
Het zag er indrukwekkend uit.
Meer weten over ‘creatief met wc-rolletjes’?
Klik op deze link.
Verder had ze een mini-schaapje mee dat gemaakt was van pompons.
Hoe je die maakt zie je hier.

Zwanny had een bijzondere trui aan.
Die had ze zelf gehaakt van restjes katoen.
“Het zijn eigenlijk gewoon 2 lange gehaakte banen die je in het midden aan elkaar haakt.”
Daar wil ik dan alles van weten.
Onbeschaamd stond ik haar en haar trui van alle kanten te fotograferen.
Wat een leuk idee en een prima manier om restjes op te werken; en welke handwerkster heeft nou géén zakken vol restjes….
Op de foto s hieronder krijg je een idee van hoe ze het gedaan heeft.

Die twee banen vallen dus elk over een schouder en die haak je in het midden aan elkaar.
Om een boord te creëren haak je steeds aan de uiteinden van de banen 10 stokjes en voor de afwerking haak je een toer vasten onderlangs.

We kregen als groep een vraag van Katy. Zij kon er gistermiddag niet bij zijn, maar zij had een verzoek van de ZWO.
Zij willen graag kerstboomhangers hebben om te verkopen voor het goede doel tijdens de Roder Weihnachtsmarkt.
Een engeltje, een ster, het mag van alles zijn, als het maar in de boom kan hangen.

We hadden ook berichtje gekregen van Gerda, geen heilige steekster, maar wel gemeentelid.
Zij wilde ons graag attent maken op ‘Haak aan voor vrede’.
Daarbij worden kraanvogels gehaakt voor een knuffelmuur van vrede.
Hierbij een link naar een artikel over dit initiatief op OOG TV. 

En die tafel met spullen?
Drie kwart van het materiaal was meegenomen.
Het overschot deed ik in een tasje: dat gaat binnenkort naar The Factory: een kringloopwinkel in Roden waarin wat extra aandacht wordt besteed aan garen en handwerkspullen.
En nu dus op zoek naar een leuk haakpatroontje voor een kerstboomhanger!
Ik ga een engeltje haken met een haaktutorail op de website ‘Maak het met Miranda’. Hierbij een link naar het ‘meehaakfilmpje’. Ben je ongeveer 1 uur mee bezig.
Corry stuurde mij een haakpatroon voor een gehaakt kersthart(Van Drops Design) én een gehaakte sneeuwvlok ; kan zo voor een ster door gaan!
Iemand anders nog leuke tips?

Reageren

20 oktober: Arnhem 4 – Veranderende horeca

Tijdens die paar dagen in Arnhem*  hebben we regelmatig gebruik gemaakt van de diensten die de horeca aanbood.
We begonnen met een terrasje bij de Eusebiuskerk, we wilden een kop thee.
Maar er kwam geen ober.
Naast ons zat een hip jong stel Engels te praten met zo’n zwaar Nederlands accent dat het haast lachwekkend was.
Maar die hadden wel een consumptie.
Het duurde even voordat wij door hadden dat we de QR-code moesten scannen die op ons tafeltje stond.
We kregen de thee die we bestelden met de toevoeging “Enjoy!”
Boomers in de grote stad.

De eerste avond gingen we de Foodhall uitproberen.
Daar had ik over gelezen, dat was een ‘nieuw concept voor eten en drinken’ aan de Rijnkade.
Het is een Amerikaans aandoende ‘foodmarket’ met allemaal verschillende kraampjes/foodtrucks waar je van alles kunt kiezen: sushi, pizza, Vietnamees streetfood, Mexicaans en verschillende grillgerechten.
De foodhall is helemaal overdekt. In het hart van de hal staat een grote centrale bar waar je drinken kunt bestellen.
Toen we binnenkwamen en bij de verschillende foodstalletjes langs liepen vonden we dat de muziek wel wat hard stond, maar helemaal achterin stonden wat tafeltjes met fauteuils achteraf waar we heerlijk met z’n tweeën zaten.
“Zo. En nu?”
Ook nu moesten we de OR-code scannen. Dan kon je iets bestellen, dat moest je gelijk digitaal betalen en dan werd het bij je tafeltje gebracht.
“Zou het? Ook hier helemaal achteraf?”
We gingen het eerst maar uitproberen met een drankje.
Even later werden er een glas wijn en een glas bier op onze tafel gezet.
“Enjoy!”
Leuk ja!
Gerard bestelde vervolgens een Indiase butter chicken met rijst en ik een schaaltje Mexicaanse nacho’s chicken.
Heerlijk was het!
We sloten de maaltijd af met koffie en een stukje yoghurttaart met kersen.
En steeds kwam er een ander persoon de bestellingen brengen: iedere kraam heeft zijn eigen ober.
Experiment geslaagd!

De tweede avond in Arnhem gingen we naar La Cubanita.
Dat is een restaurantketen met een tapasconcept: dan bestel je steeds kleine gerechtjes.
Ook hier moet je om eten te bestellen de QR-code op je tafel scannen.
“Bent u bekend met ons concept?” kwam het meisje van de bediening ons vragen.
We hebben al vaker in een La Cubanita-restaurant gegeten, dus als doorgewinterde en digitaal vaardige klanten beantwoordden we haar vraag positief.
“Ja hoor! In andere steden.”
De bestellingen gingen helemaal goed en we hebben heerlijk gegeten.

Digitaal vaardig.
Dat moet je wel zijn in deze maatschappij waar je voor steeds meer dingen een app moet downloaden of een QR-code moet scannen.
Het levert natuurlijk nogal wat tijdwinst op en in deze tijd van personeelsschaarste is het kennelijk nodig.
Aan de andere kant, het wordt er onpersoonlijker van.
Hier is een QR-code: kiezen en betalen, dan komen wij het op uw tafel kwakken.
Enjoy!
Maar je moet wel aanhaken, anders sta je over 5 jaar aan de zijlijn en kun je niet meer deelnemen aan de maatschappij.

* De vorige delen van ‘Arnhem’ nog niet gelezen?
Hierbij een link naar het eerste blog over het bijzondere hotel waar we overnachtten: The Church.
Onderaan dat blog vind je een overzicht van de andere delen in deze serie

Reageren

19 oktober: Een nieuw schrift!

“Het leven is niet altijd perfect. Maar dat willen we wel graag.”
Dat verkondigde dominee Sybrand van Dijk gistermorgen vanaf de kansel.
Om die zin te verduidelijken gebruikte hij een voorbeeld dat ons allemaal vast bekend voorkomt, mij tenminste wel.
“Als vroeger op de lagere school na de zomervakantie het nieuwe schooljaar begon kreeg je andere boeken en nieuwe schriften.
Mooie, lege schriften met blanco pagina’s met lijntjes.
Dan nam ik me voor om die schriften heel netjes te houden.
Geen vlekken in maken.
Geen geknoei.
Geen gekrabbel in de kantlijn en geen ezelsoren.
Maar dat goede voornemen stierf altijd in schoonheid; na een maand was het schrift alweer beduimeld, verknoeid en bevlekt.”

Hij vertelde dit voorbeeld tegen de achtergrond van het overbekende verhaal waarin Jezus na een vraag  van de Farizeeën over belastingen zegt: “Geef dan aan de keizer wat van de keizer is en aan God wat van God is.
De munt draagt de beeltenis van de keizer, de mens is geschapen naar het beeld van God.
Leef je leven zoals God van je vraagt en doe dat met je menselijke imperfectie, dat is goed genoeg.
Want wij willen het wel graag allemaal goed doen, maar dat is niet mogelijk.
In het blog ‘We rommelen maar wat aan. Net als de koning’ uit oktober 2020 schreef ik ook al over dit bijbelgedeelte.
Interessant om dat nog eens terug te lezen, want toen leefden we onder de coronabeperkingen.

Aan het begin van de viering zei dominee Van Dijk dat mensen die hem die morgen op de radio hadden gehoord zich geen zorgen hoefden te maken dat ze dezelfde preek zouden horen, want hij had voor vanmorgen twee afzonderlijke preken geschreven.
Dan ben ik natuurlijk benieuwd.
Waar was hij dan op de radio te horen?
Misschien bij RTV Drenthe bij ‘Veur de preek’?
Even terugluisteren.
Ja man!
Vanuit de Jacobskerk in Roderwolde.

De preken hadden hier en daar wel wat overlap, maar waren inderdaad verschillend, al was het alleen maar om termen als ‘Jezus als belastingambtenaar’ en de verwijzingen naar het Goudkantoor en de Martinikerk in Groningen.
Ben je benieuwd naar de overeenkomsten en de verschillen?
De dienst kun je hier beluisteren (overdenking begint op 0.43.00) en het RTV Drenthe programma vind je hier (Sybrands preek begint op 0.29.00)

Tenslotte: we zijn allemaal beelddragers van God, maar er schuilt in ieder van ons ook een farizeeër.
Want we weten altijd zo goed hoe een ander het moet doen.
Wees mild in je oordeel en toon begrip.
En betaal daarnaast ook gewoon je belasting.

Reageren

18 oktober: Kerstverhaal in oktober.

Het was al bijna twee maanden geleden dat Frea, Harriët en ik een schrijfdag hadden.
De vorige was op 22 augustus in Beijum; toen planden we de volgende bijeenkomst in Roden.
“17 oktober. Dan zijn Carlijn en Wim al getrouwd!” Dat leek toen nog best ver weg……
Het zijn dagen waar ik naar uitkijk.
Natuurlijk. Ik schrijf iedere dag en het gaat me gemakkelijk af, maar dat doe ik bijna altijd alleen. Sommige blogs laat ik van te voren door Gerard lezen met de vraag ‘Kan dit zo?’ of ‘Is dit een goede weergave?’ maar meestal zit ik alleen achter het toetsenbord.

Op een schrijfdag proberen we vier schrijfsessies van 25 minuten te halen.
25 minuten die steeds in volstrekte stilte verlopen; je hoort hooguit gerabbel van drie laptoptoetsenborden.
Het eerste onderdeel van de schrijfdag is: Vertel wat jouw opdracht voor deze dag is.
De dames schreven allebei aan een nieuwe scene van hun boek en ik wilde graag een kerstverhaal schrijven in het Drents.

En dan ben je dus niet alleen, maar kun je sparren met de anderen.
Als de opdracht is geformuleerd wordt die besproken en uitgediept.
“Wat is nou een goed kerstverhaal? Welke elementen moeten daar in zitten? Waar en in welke setting speelt het zich af?”
Na de eerste 25 minuten lazen we aan elkaar voor wat we hadden geschreven. .
Commentaar geven, meedenken en ideeën uitwisselen.
“Ik zou het verhaal niet zo plompverloren beginnen met een gesprek over het beëindigen van een relatie. Als je haar nou eerst eens een doos met kerstversiering van zolder laat halen. Het is immers bedoeld als kerstverhaal.”

Na de tweede sessie van 25 minuten had ik het begin van het verhaal veranderd en een vervolg geschreven.
Ook nu kreeg ik weer suggesties aangereikt.
‘Je zou haar die kerstballen allemaal in blinde woede tegen de muur aan laten gooien. Alles kapot! Hoezo kerstfeest!’
De derde sessie van 25 minuten gebruikten we om onze gedachten even bij de opdracht van de dag weg te halen: schrijf een verhaal bij deze Dixit-afbeelding.
Door die vissen in de vijver moest ik aan de betoverde vissen uit dit verhaal denken, maar de dames hadden heel andere associaties.
3 hoofden, 3 heel verschillende invalshoeken.

Vlak voor de laatste sessie zette ik de jachtschotel in de oven die ik had voorbereid; het was al weer bijna tijd voor avondeten.
Na die laatste 25 minuten had ik mijn verhaal in de grondverf staan.
Maar grondverf betekent dat er nog van alles aan gewijzigd kan worden: de dochters hadden nog wel wat ideeën.
“Volgens mij moet je haar juist niet naar die vrienden laten gaan, maar die moeten bij haar komen. Anders komt ze op die 2e kerstdag toch weer alleen thuis. Ze moet juist in haar huis weer opnieuw beginnen.”

Wat weer een geweldige schrijfdag!
En wat hebben veel gedaan. Frea vertelde halverwege de dag: “Als ik er thuis voor ga zitten komen er in drie uur soms maar 200 woorden op papier. Als we bij elkaar zitten en het er samen over hebben vloeit het zomaar uit mijn pen*.”

* ze bedoelt toetsenbord 😉

Reageren

17 oktober: Arnhem 3 – De Rijn en Doorwerth

Eenmaal over de Rijn na de brug bij Heteren* zagen we al vrij snel een bordje dat verwees naar Kasteel Doorwerth, dus we weken even van de fietsknooppunten af.
Een mooi, oud kasteel met een rijke geschiedenis.
We keken eerst in de prachtige moestuin, waar we op een bankje in de zon zaten met een banaan en ons flesje water. Pauze. Met een werkelijk prachtig uitzicht.

Eigenlijk verwachtte ik een loket in de toegangspoort, maar we konden het binnenterrein zomaar oplopen. Ook daar ging ik even op een bankje zitten bij de bijzondere boom ‘Robinia‘.
Tenslotte liepen we buiten de gracht om helemaal om het kasteel heen.
Het doet altijd iets met me als ik in zo’n oude omgeving ben.
Wat zo’n gebouw allemaal heeft meegemaakt.
Op ‘Spannende Geschiedenis’ vond ik een mooie pagina die helemaal gewijd is aan Kasteel Doorwerth. Je leest de beknopte geschiedenis en je vindt er een mooi filmpje over het kasteel. De fietstocht leidde ons vervolgens door een bosrijk en heuvelachtig gebied, daarbij kwamen we langs Heveadorp en door Oosterbeek.

Eenmaal weer in het hotel dronken we een kop thee op onze kamer en kwamen even bij van de belevenissen.
We hadden die avond voor 17.30 u een tafeltje besproken in een restaurant in Arnhem, maar we vertrokken wat eerder, want ik wilde nog een paar dingen zien in de stad.
We hadden op die eerste donderdag al het Duivelshuis van Maarten van Rossum en de Sabelspoort gezien, nu wilde ik nog graag het St. Petrus-gasthuis zien en het oudste huis van de stad uit de 14e eeuw.
Het was een fijne mini-stadswandeling. Je loopt door straten die je kent van Monopoly- de Ketelstraat en het Velperplein bijvoorbeeld. De gebouwen die ik zocht hebben we gevonden, maar we genoten ook van de stad op zaterdagmiddag: de winkels, de mensen en het sfeertje, de opgewonden groepen pubers en natuurlijk de overvolle terrassen. Die eerste week van oktober hadden we temperaturen van boven de 20 graden!

‘Was je ook in het Airborne-museum’?’ is een vraag die ons de laatste dagen veel gesteld is.
Nee. We waren eigenlijk maar één hele dag in Arnhem en het was prachtig weer…… geen moment over getwijfeld.
In de VVV-informatie die je krijgt over Arnhem draait eigenlijk alles om één gebeurtenis uit de geschiedenis en dat is de slag om Arnhem in september 1944, bij iedereen bekend als ‘Een brug te ver’.
In Heteren was kortgeleden nog een herdenking geweest bij een monument uit WO II voor Poolse bevrijders.
Daar lagen nog de bloemstukken en kransen die daar toen waren neergelegd.
In Oosterbeek en Arnhem hingen overal Airborne-vlaggen.
Op onze fietstocht zagen we bij Heteren zelfs een herdenking met toespraken en vlagvertoon (zie afbeelding).
Het fietspad werd daarvoor zelfs even afgesloten.
In Drenthe ligt de nadruk vooral op Kamp Westerbork; iedere streek houdt op die manier  zijn eigen verhalen levend.

Toen we zaterdagmorgen de stad uitreden richting Roden was ik ook wel weer blij dat we de drukte achter ons konden laten. Fietsen in een stad is niet echt ontspannen meer. En daarbij is er geen verschil tussen Arnhem en Groningen.

* De vorige delen van ‘Arnhem’ nog niet gelezen?
Hierbij een link naar het eerste blog over het bijzondere hotel waar we overnachtten: The Church.
Onderaan dat blog vind je een overzicht van de andere delen in deze serie.

Reageren

Pagina 3 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén