De waarde van de dag

Onze favoriete manier om een omgeving te verkennen is op de fiets aan de hand van knooppunten.
De avond daarvoor stellen we een route samen in de knooppunten-app en zorgen daarbij dat het niet meer dan 30 kilometers zijn.
Op zaterdag 8 september maakten we de fietstocht die je op de afbeelding ziet. Nummer 67 is het beginpunt, dat is vlak bij het Leukermeer.
We staken we de Maas over bij nummer 40 met het pontje bij Bergen: we zouden met een omweg naar Well fietsen.

Van te voren bedenk ik dan wat ik in ieder geval wil zien; soms moet je daarvoor even van de route afwijken. Tijdens deze fietstocht waren dat de ruïne van kasteel Macken in Smackt, kasteel Geijsteren en het Slot van Well.
Die ruïne hebben we niet gezien, die is me ontkomen. Op het moment dat ik daar aan dacht, waren we al twee kilometer te ver doorgefietst.
Dan maar niet.

In het katholieke zuiden kom je langs de weg zomaar een kruisbeeld tegen, of van die kleine kapelletjes met moeder Maria.
Ook zijn er veel grote kerken, maar die worden lang niet allemaal meer gebruikt.
In Wanssum  waren ze met een kerk aan het verbouwen: de kerk werd omgetoverd tot een multifunctioneel centrum.

Bij Geijsteren zochten we het gelijknamige kasteel, maar dat viel een beetje tegen: het oorspronkelijke kasteel is in WO II gebombardeerd en totaal vernietigd. Men heeft het zodanig gerestaureerd dat je de oude fundamenten en contouren kunt zien, maar van het oude kasteel is niets meer te zien.
Op deze website lees je daar meer over.
We vonden wel een heerlijk picknickplekje aan de rand van de oude gracht.

Bij Well staken we de Maas weer over: we fietsten over de Koninginnebrug.
Well is een heel oude plaats. In de Romeinse tijd staken soldaten en burgers hier al de Maas over.
Het Slot van Well  vonden we vrij snel. De portier bij het wachthuisje op de gracht vertelde ons dat we wel door de tuin om het kasteel heen mochten lopen, maar we konden het niet bezichtigen.
Sinds 1986 heeft het kasteel namelijk een andere bestemming gekregen: het is een locatie voor het Emerson College, een particuliere Amerikaanse opleidingsinstelling.
Hierbij een link naar de website – Emerson College
Even naar beneden scrollen, dan zie je een paar mooie foto’s van hoe het kasteel tegenwoordig wordt gebruikt.

Wat mij duidelijk wordt tijdens zo’n fietstocht is dat de geschiedenis in dit deel van Nederland anders is dan bij ons in Drenthe.
Omdat het door de rivier de Maas strategisch een belangrijk gebied was, heeft het erg te lijden gehad van de bezitsdrang van bisschoppen, koningen en overheersers in de loop van vele eeuwen.
In de tachtigjarige oorlog is veel vernield en beschadigd en ook de WO II heeft diepe sporen nagelaten.
We leven in ons land nu ongeveer 80 jaar in vrede; eigenlijk staan we daar te weinig bij stil.

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

We hadden we ons er al bij neergelegd: een vakantie zou er dit jaar waarschijnlijk niet inzitten. Er was te veel ruis op de UMCG-lijn (lees: we zaten best vaak in een wachtkamer bij een poli), Gerard’s energie liet te wensen over en een lange reis behoorde niet  tot de mogelijkheden.
We lieten ons de pret daardoor niet bederven. Je las op deze website al over het Noordzeestrand, dagjes uit, familiefeestjes en fietstochtjes door Noord Nederland.
En toen kwam de dag dat we een week niet naar het ziekenhuis hoefden; toevallig werd het ook nog een paar dagen mooi weer en was er nog voor 4 nachten een chaletje vrij op Vakantieresort Leukermeer.
Noord Limburg, here we come!

…. chaletje op Resort Leukermeer…..

Nu ik dit schrijf is het maandag 7 september 17.30 uur.
Het is 29 graden en ik zit onder ons overdekte terras met een glas koude dubbeldrank.
Vanmorgen hebben we gezwommen in het zwembad op het park en vanmiddag hebben we gefietst ten noorden van ons vakantiehuisje. We pikten we zelfs een klein stukje Duitsland mee.
En ik heb een zere kont, want we hebben in drie dagen meer dan honderd kilometer gefietst.
Langs, op en over de Maas.
Het was maar 4 dagen, maar het voelde veel langer.

De komende tijd zal ik  af en toe iets schrijven over deze bliksem-vakantie.
Dan lees je over de eerste keer dat we echt laad-stress hadden over het opladen van onze elektrische auto.
En over de pontjes over de Maas.
En over een zusje dat geen dochter van ons was en natuurlijk over de geschiedenis van het gebied waar we bivakkeerden.

Vandaag begin ik met het park.
“Waarom heet het eigenlijk ’t Leuken hier” vroeg Gerard. Dat kun je tegenwoordig allemaal opzoeken.
Look is een veldnaam en het  betekent ‘een omheind perceel’.
Bij meervoud zette men een umlaut op de o, waardoor het Löken werd.
Heeft dus helemaal niks met het tegenwoordige ‘leuk’ te maken……
Het Leukermeer is ontstaan door het afgraven van zand en grind en tegenwoordig is het een groot park met alles er op en er aan, inclusief jachthaven met een verbinding met de Maas.
Kijk maar eens op hun website, hierbij een link.

Het ligt vlak bij de grens met Duitsland en Duits hoor je dan ook veel op het park.
In de supermarkt zag ik een klein Duitse jongetje (twee jaar schat ik)  dat met papa mee mocht naar de winkel. Hij had een dikke luierkont en een helm op, want hij kwam op z’n loopfietsje. Het kereltje mocht in de supermarkt een pak hagelslag dragen en dat deed hij  alsof het de heilige graal was. Alleen…. bij de kassa moest hij het afstaan, omdat het pak even gescand moest worden.  Dat leidde tot enig tumult en tranen. “DIE MUSS MIHIT!”
Even later liep hij met een hemels snoetje de winkel weer uit met het pak hagelslag als een trofee boven zijn hoofd en vleide het pak vervolgens voorzichtig in het mandje aan zijn stuur.

Es sind die Kleinigkeiten die das Besondere ausmachen.

Overzicht van de andere delen in deze serie:

2. Fietsen langs kastelen – 9 september
3. ’t Zusje in Venray en vlaai in Arcen – 16 september
4. ‘Hoe-plaag-ik-Gerard’-dag – 17 september
5. De Maasduinen

Fit & Vitaal is weer begonnen; in de laatste week van augustus kwamen we al weer bij elkaar en donderdagmorgen zijn we in de les al weer druk geweest met grote ballen en gewichten.
Maar daar gaat dit blog niet over.
Wat met mij mee naar huis ging was het gesprek dat we bij de gemberthee na de les  hadden over de digitalisering van de samenleving.
Dat kinderen tegenwoordig op de basisschool bijna niet meer fysiek schrijven, maar dat alles op een tablet digitaal wordt verwerkt.
En wat dat gestaar op die schermen doet met het brein van jonge kinderen.

Van daaruit kwam het gesprek op de mobiele telefoon.
Juf Dorien zei: “Ik kreeg laatst een filmpje waarin iemand uitlegt wat het met je gesprekspartner doet als je je telefoon in je hand houdt tijdens een samenzijn. 
Tijdens een maaltijd, een vergadering, of gewoon, een gezellige visite.
Als je je telefoon op tafel legt zeg je daarmee dat die telefoon belangrijker is dan je gesprekspartner. 
Want als het apparaat overgaat of piept, dan gaat jouw aandacht naar die telefoon.”
Zo’n filmpje wil ik dan ook graag zien: ze zou het mij toesturen.
Inmiddels heb ik het gekregen: je kunt bekijken door hier te klikken.
De conclusie is dat die telefoon een verslavend iets en dat we actief moeten ‘afkicken’.
Want als we dat niet doen, gaat dat ding ons leven steeds meer beheersen.

Toen ik thuis kwam zocht ik nog even wat op over dit onderwerp en kwam ik de afbeelding rechts tegen.
Daarop staan 4 begrippen die ik nog niet kende, maar die me wel bekend voorkomen.
Nomophobia = de angst om ergens zonder je telefoon of internet te zijn.
Textrovert = dat ben je als je liever communiceert via tekst dan persoonlijk van mens tot mens.
Phubbing = kijken naar je telefoon in plaats van aandacht besteden aan de persoon met wie je samen bent.
(wie kent niet het beeld van een kindje in een buggy, voortgeduwd door een ouder die verdiept is in zijn of haar telefoonscherm)
Swipe Sleeping = in slaap vallen terwijl je op je telefoon aan het scrollen ben.
De afbeelding haalde ik van dit bericht; als je op de afbeelding klikt komt hij wat groter in beeld.

Met dat afkicken ben ik al een tijdje bezig.
Eigenlijk al sinds het blog ‘Foonkoekeloeren‘ uit 2025, maar na het verhaal over de Vliegtuigstand van juli dit jaar kwam het even weer onder de aandacht. Maar ik vind het erg moeilijk en het valt me niet mee.
Wat die meneer in het filmpje zegt, is dat je je jezelf moet trainen in het wegleggen van je telefoon.
Je kunt er best een poosje zonder.
Ik ben van het roken af gekomen, dan moet het verdikke met zo’n telefoon toch ook lukken.

Deel 4 – Wraak?

“Nederlander van boord gevallen tijdens cruise-vakantie in Noorwegen’ kopte de krant twee dagen geleden.
Het bericht bezorgde me hartkloppingen en koude rillingen.
In de krant van gisteren stonden de rouwadvertenties van Boudewijn met daaronder weer een klein rouwberichtje.

“Ik moest afscheid nemen van een oude vriend; de zee nam hem mee.’
Magica

Het gaat inmiddels echt niet meer goed met me: ik heb ogen in mijn rug en ben overmatig achterdochtig.
Iemand achtervolgt me en ik denk dat ik lijd aan paranoia.

Wie schaduwde/volgde Boudewijn?
Zou Barbara er toch achter zitten.
Maar die is dood!
Tenminste…. dat namen we aan.
Het beeld dat nu al maanden door mijn hoofd spookt duikt dagelijks meerdere keren op.
Een Mercedes, die langzaam in het water zakt.
Twee mannen zwemmen spartelend in het water, twee andere mannen staan aan de oever, zij hebben het voertuig tijdig kunnen verlaten.
Met z’n vieren kijken de mannen naar de auto die langzaam onder water verdwijnt.
Voor het achterraam zien ze het paniekerige gezicht van Barbara, die om hulp schreeuwt, maar ze kunnen niets doen en de wagen zinkt naar de bodem van het meer.

Het drama van mijn leven.
Er is geen dag geweest dat ik er niet aan heb gedacht.
We speldden mijn vader op de mouw dat de auto was gestolen. Hij deed aangifte en kreeg een bedrag vergoed van zijn verzekering, zodat we een nieuwe  konden kopen. Weer een Mercedes. Met nog nieuwere snufjes.

Toen Barbara niet op haar werk verscheen werd een onderzoek ingesteld, maar kennelijk wist niemand in haar omgeving dat ze met ‘de kring’ had afgesproken. Ja, ze had een afspraak, maar men dacht dat ze een nieuw liefje had, want ze had heel geheimzinnig gedaan.
Was haar dood onze schuld?
Was ze eigenlijk wel verdronken in die auto?
Misschien is ze op miraculeuze wijze ontsnapt en zoekt ze de mannen van ‘de Heksenkring van Barbara’ één voor één op om ze om te brengen.
Als wraak voor wat we haar hebben aangedaan.
Maar nee, dat kan niet.
We hebben nog wel een uur verdwaasd aan de oever van het meer gestaan, dan hadden we haar wel gehoord of gezien.
En in die geesten die Boudewijn dacht te zien: daar geloof ik echt niet in.

Tenminste….. tot eergisteren.
Toen ik afrekende bij de kassa van de supermarkt keek het meisje mij met een starende, nadenkende blik aan. Het leek wel of ze dwars door me heen keek, of ze mij hypnotiseerde, maar na een halve minuut keek ze weer gewoon en zei: “Dat is dan 15 euro 34. Fijne dag nog!
De rillingen liepen over mijn rug.
Die blik!
Daar had Boudewijn ook over verteld.
Wat moest ik daar nou van denken?
Toen ik thuis kwam zei Annemiek: “Wat zie je er uit. Het lijkt wel of je een geest hebt gezien…”
Ha ha.
Iets met een boer en kiespijn.
Het hield me uit de slaap. Zodra ik mijn ogen dicht deed zag ik het kind weer naar me kijken.
Om mezelf er van te overtuigen dat ik het me verbeeld had ging ik gistermorgen weer naar de supermarkt en rekende af bij hetzelfde meisje. Er gebeurde niets.
Maar gistermiddag stond ik stil voor een stoplicht. In de auto links naast mij keek een mevrouw mij indringend aan. Een starende, nadenkende blik, alsof ze me hypnotiseerde…..

Op 10 september verschijnt het 5e en laatste deel van Heksenkring: Slapen.
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.

Gisteren zwaaiden de DJ’s van Radio 5 de zomer uit.
Op de laatste dag van augustus hoorden we de hele dag ‘de muziek van de zomer’ en het bijzondere was dat we die zomermuziek niet in het Nederlands hoorden en ook niet in het Engels. Spaans, Duits, Frans, Italiaans, Portugees werd gedraaid en we hebben er van genoten.
Vandaag begint op onze favoriete radiozender het gewone leven weer; ik denk dat we binnenkort alweer worden warm gemaakt voor evergreen Top 1000 in november.

….zwammen….

Gerard en ik zwaaiden gisteravond de zomer uit met een wandeling door het Sterrebos (onderdeel van het Mensingebos) op landgoed Mensinge.
En ja, ook bij ons in Drenthe is het droog geweest.
Het meertje aan het begin van het wandelpad was bijna helemaal drooggevallen. In het midden was nog een grote kring met drabbige prut op de bodem van wat vorig jaar nog een vennetje was.
En ook het water in het Lieverse Diep, een beek die langs Roden stroomt, stond een flink stuk lager dan normaal.

Als je in deze tijd van het jaar na het avondeten door dit bos wandelt heb je geluk als de zon schijnt.
In het ‘golden hour’ schijnt die lage zon dan zo prachtig door de takken van de eeuwenoude bomen die hier staan. Op een omgevallen boom die over het riviertje lag groeide een knalgeel elfenbankje en een oude, afgezaagde boomstronk was versierd door zwammen die weldra de hele stronk zullen overwoekeren. Je waant je in de sprookjeswereld van Anton Pieck en je zou niet eens verbaasd zijn als je ergens een elfje (die van dat bankje) of een kaboutertje zag.

En toch was het niet zo herfstig, bruin en vergeeld als we hadden gedacht.
De berichten in de media schetsten een beeld alsof de herfst al in volle gang was, maar dat is hier in het noorden van Drenthe nog niet aan de hand.
Hiernaast zie je een afbeelding van het pad dat wij gisteravond liepen: ziet er toch nog heel groen uit allemaal?

Maar…… het duurt vast niet lang meer; vandaag is het 1 september en begint de meteorologische herfst.
We zagen hier en daar al wat paddenstoelen uit de grond schieten.
Bij de supermarkt zijn de bolchrysanten in de aanbieding en liggen de pepernoten al weer in de schappen.
Deze week begint de cantorij weer, vorige week hadden we al de eerste les van Fit & Vitaal….het seizoen 2026/2027 gaat van start!
Om met oud-collega Gineke te spreken: “We zitten zo weer onder die boom!”