7 februari: Rock-fossils en hun Drentse collega.

Donderdagmorgen.
Vrije dag, dus kallem an.
Op Radio 5 hoorde ik een interview van Jeroen van Inkel met popjournalist en columnist Leon Verdonschot. Hij ging a.s. zaterdag de tentoonstelling ‘Rock fossils’ openen in Maastricht.
Dit staat er over op de website van het Natuur Historisch Museum>>> in die plaats.

Als wetenschappers een nieuw en onbekend fossiel ontdekken, dan mogen ze hun ontdekking zelf een naam geven. Soms is de vorm van het dier doorslaggevend, soms de vindplaats. Sommigen kiezen echter iets heel anders: de naam van hun favoriete rockster.
In de nieuwste tentoonstelling van het Natuurhistorisch Museum Maastricht ‘Rock Fossils on Tour’ wordt een serie realistische modellen van bizarre fossielen getoond die allemaal genoemd zijn naar artiesten uit de pop, rock en metal wereld. ‘Rock Fossils on Tour’ laat op deze manier de meer humoristische kant van de natuurhistorie zien.
Fossielen en rocksterren ontmoeten elkaar op een bijzondere manier in deze unieke, tikkeltje bizarre tentoonstelling.

De eerste vraag die Van Inkel stelde was: “Wat is een fossiel?”
Onmiddellijk vraag ik me dan af of hij dat nou echt niet weet, of dat hij dat vraagt als interviewer om onwetenden onder de luisteraars iets wijzer te maken.
Fossielen zijn versteende resten van dieren of planten.
Mijn vader zocht er altijd naar toen hij nog op de steenfabriek Roelfsema in Hoogersmilde werkte.
Men zoog daar geel zand op van vele tientallen meters diepte; dat zand werd gezeefd en alles wat in die zeef bleef liggen werd door mijn vader even nagekeken. Ze vond hij stukken zwart, versteend hout, waaruit amateurarcheologen konden afleiden dat daar vroeger een bos had gestaan dat was afgebrand. Door de hitte was de hars in de dennebomen gaan klonteren, zodat mijn vader ook regelmatig een stukje barnsteen vond.
En mee naar huis nam.

onderkant

Een van de mooiste vondsten was een versteend zee-egeltje.
Dat stond vroeger bij ons thuis altijd prominent op de schoorsteenmantel, op een fel oranje, omgekeerd plastic bloempotje. Iets hééél ouds op een afzichtwekkelijk jaren ’70 ding; daarin heb ik mijn moeder nooit begrepen.

Kees

Het egeltje staat nu bij ons aan de Boskamp.
Een fossiel van miljoenen jaren oud.
Het is niet genoemd naar mijn vaders favoriete rockster, want die had hij niet.
Hij hield van André Rieu, Alexandra, Vico Toriani en Conny Froboess.
Nee, het egeltje heet gewoon Kees.
Naar de vinder.

Dit bericht is geplaatst in Alledag. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Type de getallen in cijfers in onderstaand vak * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.