Uit een interview met schrijver Appie Baantjer herinner ik me het antwoord dat hij gaf op de vraag: “Hoe schrijf je eigenlijk zo’n verhaal?”
“Nou, eerst leg ik ergens een lijk neer en dan beginnen de verschillende verhaallijnen….”

Daar moest ik aan denken bij het begin van het boek ‘De stille zonde’ van Lieneke Dijkzeul.
Het begint met de beschrijving van het lichaam van een leraar dat in een toiletruimte van een school ligt.
Daarna begint het verhaal met een aantal oud-leerlingen die een reünie van hun oude middelbare school bezoeken.
Je volgt een aantal van hen op weg daarnaar toe en als de reünie in volle gang is komt ineens iemand binnen die roept dat ‘meneer Janson dood in de wc ligt’.

En dan beginnen de verhaallijnen: Paul Vegter en zijn team beginnen aan hun onderzoek.
Wie was die vermoorde man?
Was hij getrouwd?
O, twee keer gescheiden.
Waarom?
Gedurende het onderzoek kom je steeds meer te weten over de leraar.
Populair, maar niet bij iedereen.
Ondertussen volg je de levens van een aantal oud-leerlingen dat op de reünie was en hoe het verder met hen gaat.

Had ik bij de boeken van Jeroen Windmeijer over Isis en Paulus het idee dat het verhaal niet heel geloofwaardig was, bij dit boek had ik dat helemaal niet.
Gewone levens, gewone gebeurtenissen, wanhopige gedachten en het verleden dat mensen blijft achtervolgen.
Lieneke Dijkzeul heeft een hele fijne manier van schrijven en je leeft echt met de hoofdpersonen mee.
Iets over de helft van het boek weet je ineens wie de dader is, maar je hoopt heel erg dat dat niet wordt ontdekt.
Vervolgens gaat er nóg iemand dood en haal je opgelucht adem.
Wát een boek, mensen.
Spannend en onderhoudend.

Dit boek is het eerste deel van een reeks die de auteur heeft geschreven over Inspecteur Paul Vegter; het kwam uit in 2006.
In 2020 kwam deel 7 uit ‘Een vorm van verraad’* , dat las ik vorig jaar augustus.
Heb ik dus het laatste deel al gelezen!
Daarin trouwt Vegter met zijn collega Renée; in dit eerste deel is de inspecteur net weduwnaar en worstelt hij met het alleen zijn; Renée is al wel zijn collega, maar ‘er is nog niets’.
In het overzicht van haar boeken zag ik dat ik al meer boeken over Paul Vegter heb gelezen, maar dat was voordat ik deze website had.

In mijn bibliotheekabonnement zit nu een klein overzichtje met de titel: ‘Lieneke – deze zoek ik nog’.

* Over ‘Een vorm van verraad’ schreef ik destijds een blog onder de titel: ‘Horror-scenario voor een huwelijk’.