“Deze wereld is er ook, hè…”
Dat zei Betty, alt van onze cantorij, toen we vanmorgen bij elkaar groepten voor de deur van de Jacobskerk in Roderwolde.
Wij werkten mee aan de kerkdienst en moesten er al om 08.15 uur zijn.

….de prachtige pastorietuin….

Het was stralend weer, de vogels floten, in de prachtige pastorietuin stond een Chinese kers uitbundig rose te zijn, in paradijselijk Roderwolde was het nog stil en er waren talloze tinten groen te zien aan de ontluikende bomen. Met alle berichtgeving over ‘die andere wereld’ van oorlog, macht, onderdrukking en wapens sneeuwt de wereld waarin wij vanmorgen stonden vanmorgen wat onder.
Het deed me denken aan het begin van de coronatijd; ondanks alle kommer en kwel die toen over ons heen kwam werd het buiten gewoon lente.

De dienst begon vanmorgen om 09.30 u en wij vonden het heel fijn dat Tiny om 09.10 uur had gezorgd voor een kop koffie; wat kun je daar dan al aan toe zijn.
Gaf menigeen gelijk ook even de gelegenheid om Mathilde en Frits te feliciteren met hun lintje.
De inhoud van de viering sloot naadloos aan bij onze beleving voor de deur van de kerk eerder vanmorgen.
Vandaag is het zondag ‘Jubilate’, Latijn voor ‘juich’ of ‘jubel’. Het is de derde zondag na Pasen, vernoemd naar de beginwoorden van Psalm 66 ‘Jubilate Deo, omnis terra’, in het Nederlands: Juich voor God heel de aarde. De eerste regel van die psalm  zongen we vanmorgen als aanvangslied: ‘Breek aarde uit in jubelzangen, Gods glorierijke naam ter eer’.

In de schriftlezing vergeleek Jezus zichzelf met de deur/de poort van de schaapskooi: Jezus als de deur die toegang geeft tot de schapen, maar ook de deur waardoor de schapen de kooi in- en uitgaan. Hij is dus niet alleen een leidsman, maar Hij is weg naar het leven, de bron van het leven zelf.
Een voorbeeld van christelijk leiderschap. Wie uit is op eigen eer en roem, wie de kudde aan zichzelf wil binden in plaats van aan Christus is een dief of een rover.
Wat weer een mooi beeld.
Je hoeft het journaal in deze dagen maar aan te zetten en je weet wie met die dieven en rovers bedoeld worden.

Natuurlijk zongen we vanmorgen het vertrouwde ‘De Heer is mijn herder’, maar ook ‘Zolang er mensen zijn op aarde’ en de ode aan de schepping van lied 977.
Het 2e couplet beschreef hoe wij die morgen waren begonnen voor de deur van de kerk:
‘De bomen zijn in blad gezet, de aarde dekt haar naaktheid met een lichte, groene wade
en tulp en narcis evenzo, veel heerlijker dan Salomo, bekleedt ze Gods genade.’

Toen ik naderhand aan Gerard vroeg wat hij het mooiste vond aan de viering zei hij: “Ik vond het zingen mooi vanmorgen, met jullie, maar ook met de gemeente.”
Kijk. Dat is nou precies de bedoeling op zondag Jubilate.
Een dienst in Roderwolde doet altijd wat met me.
Heeft te maken met heimwee; dat beschreef ik al eens in 2016 in het blog ‘Wezenzondag en heimwee’
En als we dan ook het Wilhelmus zingen……