Jaloezie is geen fijne emotie.
Vroeger had ik daar meer last van dan nu.
Vriendinnetjes met lang haar*; van mijn moeder moest mijn kapsel kort zijn; “”Doe hest gien haor veur lang…”
Kinderen die niet stotterden**.
Kinderen die goed konden gymnastieken*** Die hun zwemdiploma hadden gehaald****.
En later: vriendinnen die dun waren.
Jaloezie maakt dat je vooral kijkt naar wat anderen hebben en jij niet.
Later leer je dat het vooral belangrijk is om te waarderen wat je wél hebt.
Zelfvertrouwen komt met de jaren en nu ik 65 ben voel ik amper nog jaloezie.

Maar.
Vanmorgen was het er zomaar even.
Wij zwaaiden een clubje mannen uit dat naar Buitenkunst ging: schone zonen Jon en Wim en theatervriend Casper.
Voordat de club vertrekt komen ze bij ons langs voor koffie met wat lekkers (zelfgebakken boterkoek deze keer), voor het campingkooktoestel, de partytent en ‘Opa’s-bag-of-organizing’ .
En voor een luchtbed voor Casper, want dat was hij vergeten.
En o ja, ook nog een kussen.

We zaten genoeglijk met de club in de kapschuur op Waninge Plaza, we hadden het over het weer, dat het goed lijkt de komende week, over de sfeer op Buitenkunst, over hoeveel zin ze er aan hadden en ik dacht: “Wil ik ook!
Want ik weet nu waar ze heen gaan.
Hoe leuk Buitenkunst is.
Nu ik er aan heb geproefd wil ik graag nóg een keer……
Maar nu niet.
Misschien over twee jaar?

Toen we vanmiddag met z’n tweeën met prachtig weer achter in de tuin zaten organiseerden we een za-mi-bo.
Glaasje wijn en wat kleine hapjes.
We kregen foto’s van de mannen: de tent stond, de hangmat hing en ’t kun minder.
Toen had ik me al weer helemaal verzoend met het idee dat ik niet naar Elp ging.
Thuis is het ook fijn: Aaltje waardeert wat ze wél heeft.

* 27 maart 2021
** 8 februari 2018
*** 22 mei 2025
****  21 maart 2015