Deel 3 – Niet veilig? 

Voor Hans was deze tekst geschreven:

‘Een dierbare vriend aan het water verloren’
Anneke Tanneke

en voor Christiaan:

‘Een oude vriend is met een sprong in het diepe van mijn heengegaan ‘
Mik Mak.

“Denk je dat die advertenties iets te maken hebben met Barbara?”
“Het is wel haar stijl……”
“Ik heb er geen goed gevoel bij, Boudewijn.”
“Ik ook niet en volgens mij hebben we daar alle reden toe.”
De angst kroop langzaam omhoog in mijn keel toen Boudewijn vertelde wat hem was overkomen.
Hij voelde zich al een tijdje niet veilig en had het gevoel dat hij werd bespied.
“Drie weken geleden kwam ik een onbekende vrouw tegen toen ik een wandeling maakte langs de rivier. Ze keek mij bewust aan en ze deed me denken aan Barbara. Die kon ook zo naar je kijken: starend, nadenkend, alsof ze door je heen keek. Toen draaide ze abrupt haar hoofd weg en liep door. Het was Barbara niet want ze was een stuk jonger, maar ze joeg me met haar blik de stuipen op het lijf.”
Boudewijn begon steeds sneller te praten, hij liep helemaal leeg.
“Vorige week was er een nieuw lid op de tennisclub. Ze keek me bij onze kennismaking ook zo indringend aan, alsof ze me wilde hypnotiseren, maar even later zaten we ontspannen samen aan een glas wijn en leek er weer niets aan de hand. Dat Hans en Christiaan zo plotseling en met raadselen omgeven zijn gestorven maakt dat ik me ernstig zorgen maak.”
Hij ratelde maar door; ik kon hem door de telefoon heen horen ijsberen: “Je hoort toch wel eens van dolende zielen die op aarde rond blijven dwalen? Omdat er nog zaken zijn die moeten worden opgelost. Zoals in die film van dat jongetje dat zegt ‘I see dead people’….”

Dat ging me te ver.
‘Boudewijn, luister. Dat is een film en geesten bestaan niet. Misschien haal je je van alles in je hoofd omdat je geobsedeerd bent door wat er met Barbara is gebeurd, maar je moet dit echt van je afzetten. Dit kan niet.”
Maar als ik in mijn eigen hart keek overschreeuwde ik met mijn woorden mijn eigen angsten.
En Boudewijn kon ik ook niet overtuigen; hij haalde aan dat Barbara iets met heksen had en dat ze hem in een vertrouwelijk gesprek had verteld dat ze soms dacht dat ze zelf een heks was.
En inderdaad, over die twijfels had ze mij in net zo’n ‘vertrouwelijk’ gesprek ook verteld.
“Misschien is er toch iemand anders die heeft gezien of weet wat er in ’74 gebeurd is?”
“Ik weet haast wel zeker van niet. Dan had diegene toch veel eerder actie ondernomen?”
“Misschien hadden we toen toch naar de politie moeten gaan” opperde Boudewijn.

“Ja. Dat hadden we moeten doen. Maar we waren jong en in paniek en we hebben het niet gedaan.”
“Kan dat niet alsnog?”
“Nee! Natuurlijk niet! Dan zetten we toch veel te veel op het spel?”
Boudewijn gaf mij uiteindelijk wel gelijk.
“Ik moet proberen om het uit mijn hoofd te zetten. Volgende maand ga ik met Adriana op vakantie, we hebben een luxe cruise van Reykjavik naar Oslo geboekt. Even los van alles. Het is onze eerste vakantie na mijn pensionering: ik ga er met volle teugen van genieten!”
We spraken af dat we in principe geen contact meer met elkaar zouden hebben, maar we hadden wel elkaars nummer, dus als het nodig was konden we elkaar bellen.
Maar dat was vast niet nodig.

Op 3 september verschijnt deel 4 van Heksenkring: Wraak?
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.