Categorie: Kerk & gemeente Pagina 23 van 57

Vanmorgen was er een bijzondere ‘Ik zie jou viering’ in Op de Helte.
Dit schreef voorganger Sijbrand van Dijk er van te voren over: “Het thema is: ik ga op reis en ik neem mee. Dit thema verbindt alle onderdelen. Dolly, Noach, de overstap uit de kindernevendienst, de uitslagen van de fietstocht en de dropping. Het wordt een vrolijke en waarschijnlijk ietwat chaotische ochtend.”

Vrolijk en chaotisch zijn geen woorden die gelijk in je brein opkomen als je denkt aan een kerkdienst en toch had Sijbrand groot gelijk.
Vanachter mijn computerscherm heb ik genoten van deze viering, die zo anders was dan anders en daardoor heel verfrissend en veelzeggend.
Bij het eerste onderdeel kon je thuis ook meedoen: een quiz! Leuk! Ik haakte onmiddellijk aan en noemde mezelf Aoltje.
Toen de deelnemers later werden benoemd wist Walter niet wie Aoltje was….. nou ja zeg. Aoltje van Geert natuurlijk!
Verder met de viering. Dit hele  weekend stond in het teken van gezellige activiteiten: een gezinsfietstocht op vrijdagavond en een spannende ‘Travel Quest’ op zaterdagavond.
Vanmorgen zagen we het weekend in foto’s voorbij komen.

Ronduit spectaculair was het afscheid van Dolly de Logeerduif; die werd samen met Janny de kerk ingereden in een antieke MG!
De opbrengst van haar logeeravonturen was meer dan € 1.300,= voor het ZWO-project ‘Straatkinderen in Oeganda’.
Er werd door de kindernevendienst ook afscheid genomen van de kinderen die dit jaar de overstap maken van de basisschool naar het middelbaar onderwijs; de kinderen werden naar voren geroepen en kregen een knapzak mee als aandenken.
Wat ik altijd erg kan waarderen zijn jongeren die iets doen in een viering: vanmorgen zong Daphne twee liederen en Alyke speelde twee stukken voor ons op haar viool.

De schriftlezing werd vanmorgen niet uit de bijbel voorgelezen, maar het verhaal van Noach werd verteld door Janny.
Daarna kreeg Sijbrand het woord voor de overdenking; hij had in zijn koffer drie basiselementen uit het verhaal van Noach meegenomen.
1. De ark. Daarvoor gebruikte hij zijn schoen. Met een beetje fantasie kon je daar wel een grote boot van maken, te meer omdat het maat 46 was.
De ark staat voor je basis: je leefomgeving, je ouders, je vrienden, de plek waar je je thuis voelt. Mensen kunnen ook als een ark voor je zijn, waarbij je je vertrouwd voelt en waar je kunt schuilen.
2. Een oude knuffelhaas, destijds nog gemaakt door Sijbrands oma. De haas stond voor alle dieren en al het groen op de aarde. Het verhaal van Noach wil ons vertellen dat we de aarde delen met alle dieren, bomen, bloemen en planten. Leef dus met de aarde en zorg er voor.
3. De regenboog, die ons wil zeggen “Er is hoop, het komt goed.” Misschien niet zoals je had gedacht of gehoopt, maar God zoekt altijd naar manieren om nieuwe wegen in te slaan met de mensen.

Wil je de MG van Gerard Smit mét Janny en Dolly de kerk in zien rijden?
Benieuwd welke kinderen een rugzakje meekregen en wat Annelies hen toewenste?
Wil je weten hoe de moeder van logeerduif Dolly er uitzag die haar aan het einde van de viering kwam ophalen?
Je kunt de hele viering terugzien op kerkomroep : 6 juni, Op de Helte, 09.30 uur.

Gisteravond zagen we voor het eerst sinds bijna een jaar mijn broer en zijn gezin weer; hun dochter was jarig. Geen grote visite: alleen wij tweeën waren er voor koffie met een taartje.
Natuurlijk: we skypen regelmatig, we appen en bellen, maar gewoon bij hen op de bank met een glaasje port en uitgebreid bijpraten: het was mijn ‘waarde van de dag’. Heerlijk.

Vandaag mochten we voor het eerst weer met 30 mensen naar de viering in de Catharinakerk.
’s Zondags gaat zij eindelijk weer naar de kerk.
Toen we binnenkwamen door de zijdeur zaten daar al zes leden van onze cantorij.
We mogen met die dertig mensen namelijk nog niet zingen, dus dat ging dit groepje voor ons doen.
We begroetten elkaar en wisselden wat informatie uit.
“We zingen niet heel moeilijk hoor, alles éénstemmig”.
Er was ook nog iets nieuws: dit was een ‘zelfsturende cantorij’.
Met andere woorden: dirigent Karel was er niet.

Vaste lezers weten het al: in het zingen en in de muziek zit voor mij de emotie.
Vanmorgen was er eerst al lied 701  ‘Zij zit als een vogel’ met die bijzondere orgelpartij er bij en later ‘Ere zij aan God de Vader’.
Ben je ook kerkganger, dan weet je dat de laatste regel steeds begint met ‘Halleluja, halleluja…!’
Dat moet met een volle kerk ‘om de gebinten heen schallen’; daar was vanmorgen natuurlijk geen sprake van.
Het vierde couplet werd herhaald op verzoek van voorganger Sijbrand van Dijk; we mochten als gemeente ook meehummen.
Ik heb het wel geprobeerd, maar ik schoot vol bij het ‘Halleluja..’
Er schalde niks en er miste iets, namelijk alle andere gemeenteleden met wie je dit uit volle borst wilt zingen.

Het was vandaag Triniteitszondag.
Op deze zondag ligt de nadruk op de heilige drieëenheid: vader, zoon en heilige geest.
Als voorbeeld ontstak de dominee 3 kaarsen om ze vervolgens tegen elkaar te houden: 1 vlam.
Zelf moet ik dan altijd denken aan wat ik ooit in een preek hoorde: ijs, water en stoom zijn ook een drieëenheid.
We hoorden vanmorgen dat wij als mensen ook de ruimte krijgen om ons in meerdere verschijningsvormen te manifesteren en dat we ons daarbij opnieuw geboren mogen voelen. Je zit niet vast aan ‘hoe het hoort en hoe het altijd was’.

Als voorbeeld noemde hij van zichzelf verschillende kanten; als ik het op mezelf zou betrekken zou ik zeggen: ik ben een moeder, een doener, een zus, een muzikant, een echtgenote, een schrijver, een vriendin, een lezer, een collega en een handwerkster. En dan heb ik nog maar een klein deel benoemd.
Je bent als mens nooit af; we zijn onderweg om nog iets te worden.
Mooi beeld.
Wat wil je worden?

Op deze website vraag ik bijna nooit aandacht voor goede doelen; dat wil niet zeggen dat ik er geen aandacht voor heb.
Vandaag wil ik het hebben over een bericht in het nieuws van de afgelopen week.
De landelijke Giro555 actie ‘Samen in actie tegen corona’ was gestart en de opbrengst viel heel erg tegen.
Dit was het persbericht:

De Giro555-actie Samen in actie tegen corona heeft in vijf dagen een miljoen euro opgehaald.
Het geld is bedoeld voor medische noodhulp in ontwikkelingslanden.
Giro555 laat in een verklaring weten dat dit bedrag lager is dan verwacht.
De actievoorzitter vermoedt dat de relatief schamele opbrengst tot nu toe te maken heeft met de coronacrisis in eigen land: ,,Veel mensen in Nederland zitten zelf nog met een hoofd vol zorgen door de pandemie. Het kan daarom voelen als ‘teveel’ om ook te denken aan de situatie van mensen ver weg.’’

Maar dat is niet de enige reden.
Er zijn ook veel mensen die vinden dat de mensen in India het over zichzelf afgeroepen hebben door grote religieuze feesten door te laten gaan.
Ook geeft de regering in India veel geld uit aan een ruimtevaartprogramma, waardoor men vindt dat geld storten niet nodig is.

Allemaal waar.
Zo zijn er altijd redenen te bedenken om niet te geven, zoals er ook redenen zijn om wel te geven.
Het persbericht zette mij aan het denken over de reden waarom wij nog niets hadden gegeven; die kon ik niet bedenken.
Actie niet echt opgemerkt, nog niet bij stilgestaan.
Kan gebeuren.
We hebben alsnog een bedrag overgemaakt.

Gerard attendeerde mij op de website van Kerk in Actie, waar ook aandacht wordt gevraagd voor deze Giro555-actie.
Op Pinksterzondag zal hier in de viering ook aandacht voor gevraagd worden.
Daarop vind je een gedicht, geschreven en voorgelezen door Rikkert Zuiderveld.
Het heet ‘Achter in de rij’.

Wees welkom in ons mooie, warme land

hier kon je gister nog de bloesemgeuren ruiken

nu hakken wij de takken van de struiken

wie sterft wordt nog diezelfde dag verbrand. 
 

De geuren van bederf, de stank van rook

de smaak van bitter afscheid, zonder woorden 

van hen die  ons in liefde toebehoorden 

de dader is een sluw, onzichtbaar spook.

Wij zijn er nog, maar doods- en doodsbenauwd 

de lucht is zwaar het einde lijkt nabij,

ons bed is oud en hard als aanmaakhout

wees welkom als de bloesem zich ontvouwt

maar nu, breng ons op adem ,maak ons vrij

als u ons vindt, hier, achter in de rij.

Hierbij een link naar het artikel op de website van Kerk in Actie.

Wat bepaalt de waarde van je dag?
Door dit dagelijkse blog denk ik daar best vaak over na; de vraag zou zo op een theezakje kunnen.
Gisteren was het een beeld dat bleef hangen uit de aflevering van ‘Hier zijn de Van Rossums’.
De familie was in Nijmegen en vroeg aandacht voor een monument: een bronzen schommel.
Het beeld werd geplaatst op de locatie waar destijds de Montessorischool was gevestigd en waar 24 kinderen en 8 zusters om het leven kwamen bij een bombardement door de geallieerden.
Hierbij een link naar meer informatie over dit bombardement in 1944 op de website van Nijmegen.

De column van Lohues waar ik gisteren al naar linkte benadrukte ook nog weer de waanzin van oorlog en gistermorgen in de viering vanuit de Catharinakerk vroeg voorganger Marieke Pranger aandacht voor de situatie in Israël. Ze zei: ‘Waar strijdende partijen elkaar naar het leven staan is het zaak om verbinding te zoeken; dat begint met vertrouwen. Met elkaar in gesprek gaan en stukje bij beetje het vertrouwen herstellen.’
De strijd tussen de Israeli’s en de Palestijnen is veel te complex om vanaf de zijlijn goede adviezen te geven.
Maar net als bij die schommel in Nijmegen blijven op mijn netvlies de kinderen in dat gebied staan: niet begrijpend dat hun huis zomaar weg is en met vragende ogen kijkend naar de chaos om zich heen.

Op een oud affiche van Loesje las ik ooit: ‘De beste manier om slachtoffers te herdenken is nooit meer een nieuwe oorlog beginnen.’
Het is een illusie om te denken dat de mensheid ooit in vrede met elkaar zal leven.
Deze week kreeg ik op het verhaal over Jan Pieterszoon Coen  in mijn mailbox een reactie van een vaste lezer:

Het blog van 10 mei over Hoorn brachten bij mij herinneringen boven aan een speech die ik bij de bruiloft van één van onze kinderen heb  gehouden. 
Daar haalde ik een citaat aan van de theoloog  – filosoof Reinhold Niebuhr.
Die schreef: ‘De bekwaamheid van de mens voor gerechtigheid maakt de democratie mogelijk, maar de neiging van de mens tot ongerechtigheid maakt de democratie noodzakelijk.’
Ik besloot toen met een wens gebaseerd op een gebed  wat ook toegeschreven wordt aan deze theoloog: ‘We wensen jullie de kracht en de kalmte toe om te aanvaarden wat je niet kan veranderen,  kracht en moed om aan te pakken wat je wel kan veranderen en de wijsheid om tussen deze twee dingen het onderscheid te zien’.
Heel prille democratie in de Nederlanden van toen en barbaarse wreedheid in Indië.
Opmerkelijk.

De inhoud van dit blog spookt al een paar dagen in mijn hoofd.
Je kunt het amper betitelen als ‘waardevol’, maar zinvol is het in mijn geval wel.
Gistermorgen werd er gebeden voor de onderhandelaars die proberen de Israëli’s en Palestijnen in ieder geval tot een wapenstilstand te brengen.
Ghandi zei het al: “Er is geen weg naar vrede. Vrede is de weg.”
Dat begint met liefde.
Het beste bewijs van liefde is vertrouwen.

Gisteravond keken Gerard en ik naar ‘Bankier van het verzet’; die film werd aan het begin van de week uitgezonden, maar toen waren wij niet in de gelegenheid om te kijken.
Van te voren had ik me wat verdiept in wat er bij het uitkomen van de film in 2018 werd geschreven.
Wat wel heel duidelijk naar voren kwam was dat het historisch niet helemaal klopte: locaties en feiten waren veranderd, personages waren samengevoegd en de regisseur had volgens critici nogal wat geweld in de scenes verwerkt als onnodig effectbejag.
Wij kenden de geschiedenis van de gebroeders Van Hall niet.
Dit is een korte beschrijving van de film: in het door de nazi’s bezette Amsterdam staan bankiersbroers Walraven en Gijs van Hall voor een grote uitdaging wanneer ze besluiten mee te helpen aan de financiering van het Nederlandse verzet.
Wij lieten ons meeslepen in het verhaal.
Huiveringwekkend, beangstigend en beklemmend.
Je voelde constant de onderhuidse spanning en je kreeg een goed beeld van ‘niet vrij zijn’.

De film speelde zich af in Amsterdam, maar ook Groningen heeft zwaar geleden onder de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog.
Vanmorgen in de viering vanuit de Catharinakerk zagen we een filmpje met beelden van de bevrijding van Groningen.
In kleur. We zagen Canadese bevrijders met geweren en tanks, kapotgeschoten gebouwen en huizen waar alleen nog de gevel van overeind stond.
Maar we zagen ook intens blije mensen, bevrijd van het juk van de onderdrukker.
De video eindigde met een aantal vrouwen die met bezems bezig waren met het opruimen van het puin.
Je moet ergens beginnen.

Agape

Toen we vanmorgen na de kerkdienst aan de koffie zaten praatten we nog even na over het begrip ‘vrijheid’
In de viering noemde voorganger Sybrand van Dijk ‘vrijheid’ een werkwoord.
Vrijheid betekent niet dat je alles kunt doen wat je wilt.
Hij zei het mooi: “Vrijheid rijmt niet op blijheid”.
Vrijheid gaat niet over ‘ik’ maar over ‘wij’.
In de lezing van vanmorgen hoorden we Jezus zeggen: “Dit is mijn gebod, dat je elkaar liefhebt’.
Heb lief en doe dan wat je wilt; als je liefhebt hou je altijd rekening met ‘de ander’.
Daarbij is het goed om onderscheid te maken tussen de drie soorten liefde, in het Grieks eros, philos en agape genoemd.
Eros is liefde met als basis de fysieke en/of de materiële aantrekkingskracht en philos is vriendschap, platonische liefde.
Agape is de onvoorwaardelijke liefde voor anderen in je omgeving; met deze liefde doe je wat goed en juist is naar anderen toe zonder vooroordelen en persoonlijke motieven.
Deze laatste vorm wordt door Jezus bedoeld in zijn bovengenoemde gebod.

Dit blog sluit ik af met een quote van Merel Morre:

Heb lief.
Meer hoef je niet te hebben.

Bij de afbeelding: niet mijn idee, wel zelf getekend, vertaald en gefotografeerd.
Klik op de afbeelding voor een vergroting.
Meer weten over Merel Morre?
Hierbij een link naar haar website.

Een overbekend bijbels beeld stond vanmorgen centraal in de viering vanuit de Catharina kerk.  Jezus als goede herder, als tegenhanger van de huurling die niet goed is voor de schapen.

Tegenwoordig zou die ‘huurling’ een uitzendkracht zijn of een ZZP’er, merkte voorganger Walter Meijles daarover op.
Hij sloeg ons in zijn overdenking om de oren met de realiteit van onze huidige maatschappij.

Het vak van herder zijn is iets dat zich maar moeilijk laat inpassen in onze economische principes. Want bij ons gaat het om een kosten-batenanalyse en daar wordt alles op afgewogen.
Alles.
Wat brengt het op?  Wat kost het?
Hoe zorgen we voor een maximale opbrengst, waarbij het het zo weinig mogelijk kost?
Kosten moeten geminimaliseerd, de opbrengst moet gemaximaliseerd, het productieproces moet geoptimaliseerd en de concurrentie? Die moet worden uitgerangeerd.

Herder? Manager? Politicus? Jurist?

Hoe zou Jezus zichzelf in deze tijd noemen? Jezus, de goede manager? De goede jurist? De goede politicus? Goed staat dan tegenover de huurling die er vandoor gaat als het spannend wordt, die zichzelf verrijkt en onbetrouwbaar is in zijn werk.
Een goede manager/jurist/politicus zet zich in voor het grote belang, is zorgzaam en heeft oog voor de ander, voor het kwestbare individu.

Onze wereld is vol met huurlingen. Onze wereldeconomie  is gebaseerd op het principe van de huurling.
Valt voor jou als individu de balans van jouw kosten/batenplaatje in je nadeel, dan heb je het nakijken.

Hoe staan wij daar in?
Ook huurlingen? Hoe fungeren wij op ons werk? In de buurt? Hoe gaan we om met onze leefomgeving?
Kijken wij in ons dagelijks leven ook vooral naar de kosten/baten?
“What’s in it for me?”
Over de antwoorden mogen we deze week nadenken.

Gerard was vanmorgen ouderling van dienst; wij gingen dus vanmorgen weer eens samen ter kerke.
Omdat we met z’n tweeën aanwezig waren mochten we een aantal liederen zingen; niet met gitaar, maar met pianobegeleiding van Arjan.
Voelde heel luxe….. kon ik me helemaal op het zingen richten en hoefde niet te letten op lastige akkoorden.
Het was voor ons een feest om aan deze kerkdienst op zondag Jubilate (Jubelt) mee te werken.

Toen we na afloop nog even stonden na te praten bleek dat er een onderdeel in de kerkdienst was vergeten.
Het filmpje van Dolly de logeerduif was niet afgespeeld: we hadden de avonturen van Dolly van deze week gemist.
De video is al wel te bekijken op de PKN-website (klik op deze link)  en volgende week: dan hebben twee filmpjes van Dolly!

Wil de viering nog terugkijken? Kerkomroep of YouTube
Twee ’tips van Aaltje’: de video ‘Lente in Drenthe’ tijdens het lied Breek aarde uit in jubelzangen en het stuk dat Arjan speelde tijdens de collecte.
Zo mooi; Aaltje zat al weer in tranen.

“Heb je ook last van bijwerkingen van die AstraZeneca-prik?” appte iemand zondag.
Ja. Ik had het gevoel dat ik griep kreeg: stijf in de botten/spieren, ik ‘voelde’ het haar op mijn hoofd zitten en had het beurtelings koud en warm.
Fleecetrui aan, warme sjaal om…….om vervolgens met een rood hoofd en ‘zwait veur de kop’ alles weer uit te doen en een kwartier later weer aan te doen.
En moe, ontzettend moe.
‘Sloeg’ was ik. Een Drents woord voor ‘sloom’, niet helemaal bij de les.

Dus ook niet bij de zondagse ‘les’ vanuit de Catharinakerk.
Vanaf de bank heb ik wel de hele viering gezien en gehoord.
De overdenking ging over Johannes, zijn overtuigingen en hoe die na de oorlog nogal dwingend werd verkondigd vanaf de Nederlandse preekstoelen.
O ja. Dat was in Hoogersmilde in de jaren ’80 nog zo. Voorganger Walter Meijles had het over de ‘onderbuikgevoelens’ die dat opriep.
Die gevoelens gingen met mijn gedachten op de loop…..toen ik weer bij de les was ging het al weer ergens anders over.

Maar een viering is meer dan alleen de preek.
Twee liederen werden ons getoond op een video en twee keer dacht ik: “Oooo, dit is mooi!”
Psalm 133 bijvoorbeeld .
Die zingen we in de kerk altijd met orgelbegeleiding; daar is niks mis mee, maar dat doen we al meer dan honderd jaar en het voelt zo oud en afgedraaid.
Zoek Psalm 133 eens op in het liedboek en leg onderstaande tekst er naast. Luister daarbij naar deze prachtige uitvoering die we hoorden gistermorgen.

Zo mooi, als mensen die familie zijn
de vrede onderling kunnen bewaren.
Zoals de olie uit Aärons baard
die in zijn kleren druipt, en heerlijk ruikt,
zoals de dauw die op de berg ligt bij Jeruzalem:
van boven naar beneden,
zo geeft de HEER zijn zegen:
hier gaat het leven nooit voorbij

Het tweede mooie lied was lied 1000 uit het Liedboek: Wij zagen hoe het spoor van God.
We keken naar een uitvoering van Elske de Wal, begeleid door vier musici, op o.a. gitaar, fluit en percussie.
Mat open mond heb ik zitten luisteren: zo kan het ook.
Op YouTube vond ik  de versie die wij hebben gezien.

Komt Hij terug op onze weg, keert Hij verharde harten?
Wanneer komt Hij met licht en lef, zaaigoed in onze handen?’

Balsem voor de ziel.
Misschien wel vooral als je sloeg bent.

Op de avond van eerste paasdag kreeg ik een mail van een trouwe lezer c.q. mede PKN-gemeentelid:
“Ada, ik heb een blog over “De Heer is waarlijk opgestaan” gemist. Vond je de paascyclus van dit jaar niet zo boeiend?”
De reden dat er nog geen blog was over de vieringen in de paascyclus heeft te maken met de verdeling van mijn energie.
Op zaterdag, zondag én maandag zagen we steeds één stel van onze kinderen.
Reuze gezellig allemaal, maar dat vergt natuurlijk enige voorbereiding (qua boodschappen enzo), want met ieder stel gingen we eten en spelletjes doen, dus ik voorzag donderdag al: dan blijft er niet veel tijd en puf over voor het schrijven van een blog. Dus ik zette alvast drie blogs klaar voor over de paasdagen, dinsdag is er weer een dag.

Over het tweede deel van de mail kan ik volmondig zeggen: ja, het was boeiend.
Na een jaar coronabeperkingen zijn onze voorgangers gepokt en gemazeld in het verzorgen van ‘on-line’-vieringen, evenals het beamteam.
De kerkdiensten tijdens in de paascyclus hebben veel vaste onderdelen en er worden overbekende schriftlezingen voorgelezen, maar ook dan zijn er nog verrassingen.

Op Witte Donderdag werd er aandacht besteed aan het avondmaal.
Geen brood en geen wijn geproefd en toch deelgenomen: we werden als kijker op een mooie manier betrokken bij het sacrament.

Bij de Goede Vrijdag viering maakte de voorganger gebruik van de ‘kruisweg-statiën’ van Aad de Haas: 16 schilderijen van de weg die Jezus aflegde op weg naar zijn kruis.
Meer weten? Hierbij een link naar de zestien schilderijen van Aad de Haas met uitleg.
De muziek in deze viering was zorgvuldig uitgezocht; organist Arjan Schippers ontroerde al aan het begin met een prachtig uitgevoerde, ingetogen orgeluitvoering van het ‘Stabat Mater’ van Pergolesi.

Op Stille Zaterdag werd de paaskaars buiten aangestoken bij een vuurkorf.
In die viering waren drie video’s opgenomen van gemeenteleden die iets vertelden over hun beleving bij ‘het licht’.
We zagen Dick en Janny , Wim en Joke en Gerda, die allemaal met een kaars in hun hand een eigen verhaal vertelden.
Zo ben je toch een beetje samen als gemeente: erg fijn om naar te kijken.

Zondagmorgen, 1e paasdag, was wat mij betreft de kers op de paascyclus-taart.
Dat komt omdat ik erg gecharmeerd  was van het kwartet dat meewerkte aan de viering: onze cantor Karel Stegeman had drie medestudenten  van het Prins Claus Conservatorium bereid gevonden met hem mee te zingen in deze kerkdienst.
En dan ook nog met Erwin Wiersinga als organist.
“Mooier wordt het niet” zei ik tegen Gerard zondagmorgen.
Wat nog steeds schrijnt is dat we niet met onze cantorij kunnen meewerken aan de vieringen.
De paascyclus is één van de hoogtepunten in een cantorijseizoen, voor het tweede jaar op rij is ons koor er niet bij.
Wij zingen niet zo mooi als deze vier jonge mensen, maar qua beleving had ik daar liever met alle cantorijleden om me heen zelf gestaan.

Het was heerlijk om onze dochters en hun mannen weer te zien.
Het is nu maandagavond en ik ben inderdaad blij dat de blogs voor de paasdagen al klaar stonden.

En….wat is de betekenis van de titel van dit blog?
Van zijn werkgever kreeg Gerard via de post een paas-attentie: een plak handgemaakte chocolade uit Brabant.
Na het bezoek van  dochter 1 met haar  Engelsman was het  ‘olijk asen’ geworden. Hoe het er nu uitziet behoeft vast geen verdere uitleg.

Deze week voor Pasen heet in de kerk ‘de Stille week’.
Als we gewoon met de cantorij mogen zingen is het heel druk in deze periode; we werken vaak mee aan meerdere vieringen in de Paascyclus.
Maar ook dit jaar wordt er niet in koor gezongen.
Het gemis is groot, maar ik zoek andere wegen.

Gistermiddag liep ik naar de Brink om een bezoek te brengen aan de Catharinakerk.
Deze week is de kerk twee keer per dag open voor stiltemomenten. (voor meer info zie: Verstillend op weg naar Pasen) 
‘Steek een kaarsje aan en voel de oase van rust’ stond in de uitnodiging en dat heb ik gedaan.

Woensdagavond ga ik met twee dochters de uitvoering van ‘de Matthäuspassion’ van de Nederlandse Bachvereniging bekijken.
In Groningen, Roden en Almelo toch samen kijken door tegelijkertijd de uitvoering aan te zetten en telefonisch met elkaar in contact te zijn.
Verder volgen Gerard en ik alle on-line vieringen van onze PKN-gemeente op Witte donderdag, Goede vrijdag, Stille zaterdag en op zondag 1e Paasdag.

Verder heb ik de afgelopen  dagen geluisterd naar twee podcast-series, allebei op NPO 4.
De eerste heet: ‘Ontdek de Matthäuspassion van binnenuit’
In deze podcast gidst violist en Matthäuskenner Carel den Hertog je met presentator Lex Bohlmeijer door de onmetelijke rijkdom van de Matthäus-Passion.
Ook al heb ik het stuk al vaak gehoord, ik ben er niet mee opgegroeid, dus heel veel van wat ik in deze podcast hoorde wist ik nog niet. Prachtig was het.
De tweede serie is getiteld: ‘Meer dan Matthäus’ en gaat over ándere muziek voor de passietijd. Je hoort fragmenten van wereldberoemde muziek, zoals het Stabat Mater van Pergolesi en het Miserere van Allegri, maar je ontdekt ook onbekende werken zoals de Matthäus-Passion van Theile, een Corsicaans Stabat Mater en de klaagliederen van Ernst Krenek. Het is een podcast met verhalen, muziekgeschiedenis en verrassende anekdotes, maar vooral met de mooiste muziek geschreven voor de passietijd.
Een mooie combi van kerkgeschiedenis en klassieke muziek.

Tenslotte wil ik nog graag aandacht vragen voor een beamer-presentatie die is opgenomen door de Vrouwengroep Verbinding en de PCOB van onze PKN-gemeente.
Vanaf vandaag is die presentatie, een soort passie-paasviering, te bekijken via kerkomroep (Catharinakerk 29 maart) en het YouTubekanaal van de Catharinakerk.
In de uitnodiging staat dat de presentatie is gemaakt met plaatselijke muzikale talenten en ik mag alvast een tipje van de sluier oplichten: er speelt een blazersensemble van Chr. Muziekvereniging ‘Oranje’ mee en Gerard en ik hebben zondagmorgen na de palmpasenviering een aantal liederen ingezongen die in de beamerpresentatie zijn opgenomen.

Met dit blog over mijn beleving in deze dagen wil ik jullie graag een ‘goede week’ en  mooie paasdagen wensen!