Categorie: Kerk & gemeente Pagina 33 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

12 augustus: Je krijgt de zegen mee.

Door Ada

Op 12 augustus 2019

Na een korte vakantie in Noord Duitsland (daarover in volgende blogs meer) bevonden we ons op zondagmorgen onder het gehoor van ds. Theo van Beijeren in de Catharinakerk.
Het is altijd lastig om een hele viering te vangen in één blog: je kunt een uur teksten, muziek en beleving niet beschrijven in 500 woorden, er blijft altijd een deel onderbelicht.
Wat nam ik mee uit deze kerkdienst?
Drie dingen wil ik benoemen.

– Een paar zinnen uit de overdenking.
We hadden gehoord dat Jezus zeer bot en onvriendelijk reageert op een buitenlandse vrouw door te zeggen dat het brood voor de kinderen (het volk Israël) bedoeld is en niet voor de honden (de buitenlanders). Schrikken. Voor die vrouw en voor ons.
Want dit is niet zoals we Jezus kennen.
De dominee legde uit dat het ook voor Jezus, net als voor ons, kennelijk moeilijk is om over de eigen muren heen te kijken.
Het is te danken aan de reactie van die vrouw “Maar de honden eten immers ook de kruimels die de kinderen laten vallen….” dat Jezus niet blijft volharden in zijn afwijzing.
Een goede les voor ons.
De voorganger zei daarover:

Deze vrouw laat zien dat je met humor, relativeringsvermogen en vooral met de dialoog/het gesprek er het beste uit kunt komen.
Stel dat ze kwaad was geworden, dat ze was gaan schelden of slaan.
Stel dat ze met stenen was gaan gooien.
Doet ze niet.
Ze doet het met zachte krachten: een gesprek, humor en volhouden.

Ad van Nes: in actie tijdens de viering. Foto: Fokke de Jong.

– Een deel uit het dankgebed, gewijd aan muziek.
Ad van Nes, onze organist, werd namelijk vanmorgen in het zonnetje gezet omdat hij 25 jaar organist in onze gemeente is geweest en al 60 jaar kerkorganist is! Net als Lykle de Boer twee weken geleden kreeg hij ten overstaan van de gemeente een oorkonde, een speldje, een toespraak van Wim Vrieling, een bos bloemen en applaus.
In het dankgebed daarna formuleerde de dominee het zo:
Dank U voor de gave van de muziek, van het lied, waarmee we soms zoveel meer tot uitdrukking kunnen brengen dan alleen maar met woorden en zinnen.
Waarmee we boven onszelf uit kunnen stijgen en zo dichter bij U kunnen komen.
We bedanken U ook voor de mensen die ons daarin willen voor gaan en begeleiden; soms al zoveel jaar lang zoals we zojuist mochten mee beleven met Ad van Nes.

– De zegen.
Die krijgen we iedere zondag aan het eind van de viering mee.
Meestal zijn dat de vertrouwde woorden ‘De Here zegene u en hij behoede u….etc’.
Vanmorgen gebruikte de predikant deze versie:

God zal met je meegaan
als licht in je ogen
een lamp voor je voet
als hand op je hoofd
een arm om je schouder.
Als baken bij ontij
een verte die wenkt
als groet op je lippen
en hoop in je hart
als stem die je uitdaagt
een woord dat je weg zoekt
zo zegene u God, de vader, de zoon en de Heilige Geest.

Deze week wordt Gerard voor zijn vervolgbehandeling opgenomen in het UMCG.
Met zo’n zegen kun je zo’n week in.

Reageren

29 juli: Jacobszondag. En Lykle-zondag.

Door Ada

Op 29 juli 2019

In Kerk & gemeente

Gistermorgen zaten Gerard en ik op de Jacobs-zondag in de Jacobskerk in Roderwolde.
Deze kerk ligt aan de pelgrimsroute ‘het Jacobspad Groningen Drenthe’ met als startplaats Uithuizen en eindpunt Hasselt. Dit deel van het pelgrimspad sluit aan op de eeuwenoude route naar Santiago de Compostela. (Meer weten? Klik hier >>>>).
We hoorden op deze bijzondere zondag het verhaal van de discipel/apostel Jacobus; zijn stoffelijk overschot ligt begraven onder de basiliek in Santiago de Compostella.
Jacobus heeft volgens overlevering geprobeerd om het evangelie van Christus te brengen in Spanje, maar was daar niet in geslaagd. Na zijn marteldood kwam zijn lichaam op miraculeuze wijze in Santiago terecht; na de ter aardebestelling kwam er een bedevaartsstroom op gang van christenen. Jacobus heeft het dus zelf niet meer meegekregen, maar zijn boodschap was wel degelijk aangekomen, zij het in eerste instantie niet op de manier zoals hij het zich had voorgesteld.

In zijn overdenking constateerde voorgang Sybrand van Dijk dat wij zelf vaak niet meekrijgen welke indruk wij op andere mensen maken en hoeveel invloed dat soms heeft.
Als voorbeeld diende het verhaal van een vader die zwaar op de hand was. Hij drukte zijn kinderen op het hart om zich altijd bewust te zijn van het feit dat ze op een dag verantwoording moesten afleggen aan hun Schepper.
Die kinderen zeiden na de dood van hun vader, dat ze van hem hadden geleerd dat ze het leven niet zo zwaar moesten opvatten. Het voorbeeld van hun vader, een zwaarmoedige man, had juist het tegenovergestelde bewerkstelligd!

Net als Jacobus, die zelf niet meer heeft meegekregen wat hij voor het christendom heeft betekend, kunnen wij ook niet overzien wat onze handel en wandel voor anderen betekent. Wij somberen soms tegen elkaar over de toekomst van de kerk. Hoe zou het er over 5 jaar uit zien? Over tien jaar?
‘ Niet doen’ was vanmorgen de boodschap.
‘Vervolg je reis door het leven met een loflied op de lippen. Heb vertrouwen. Durf oude zekerheden los te laten. Als je te zwaar aan dingen tilt kom je vast te zitten. En we moeten juist in beweging blijven! Laat je niet ontmoedigen door tegenslag: pak jezelf bij elkaar en ga maar op pad.’

De dominee had het over somberen over de toekomst van de kerk, maar in ons persoonlijke leven loopt ook niet alles op rolletjes. ‘Geen mens komt onbeschadigd het leven door’ hoorden we vanmorgen.
Zo’n preek kon ik even goed gebruiken, het verhaal tilde me echt even op.
Kerkgang is soms zoveel meer dan wat liederen en een preek.

50 jaar organist!

Gistermorgen vierden we ook een bijzonder jubileum in Roderwolde: Lykle de Boer is 50 jaar organist.
Hij werd in de viering in het zonnetje gezet door Wim Vrieling, voorzitter van de club van kerkrentmeesters; Lykle kreeg een oorkonde en een gouden speldje.
Na de viering togen we met alle aanwezigen naar de tuin van Ben en Mathilde, waar we koffie, taart én nog een borrel dronken.
Verder zongen we nog een feestlied voor Lykle.
Meer weten over het jubileum, het tuinfeest en HET LIED?
Klik dan hier >>> voor een link naar een pagina op de website van onze PKN-gemeente.

Reageren

1 juli: Fietstocht met ‘inloop-kerkdienst’.

Door Ada

Op 1 juli 2019

In Kerk & gemeente

Volgende week zaterdag staat ons dorp in het teken van het ‘Festival Roden Proeft’.
Er is in dat weekend van alles te beleven op het gebied van ‘Cultuur, Kunst & culinair’.
Hierbij een link naar de festival-website>>>.

Onderdeel van het voorprogramma van dit festival was een fietstocht met de naam ‘Kerken & Kroegen’. Dit stond er over in de plaatselijke pers:
Op zondag 30 juni worden er verschillende fietstochten georganiseerd. Zo is er een recreatieve tocht van ongeveer dertig kilometer, welke de deelnemers langs verschillende kerken zal voeren. Daar zal of een koor optreden, of een ‘lekenpreek’ worden gehouden. Dit is een luchtige, losse manier van preken. Uiteraard voert de tocht haar deelnemers langs de mooiste plekjes in Noordenveld.

‘Daar zal of een koor optreden…’ en wat denk je?
Dat was het ‘Af&Toe-koor’ van onze PKN-gemeente. Om half twaalf verzamelde zich een groep van zo’n 13 mensen voor de Jacobskerk in Roderwolde. We zouden drie kwartier repeteren; we zongen 3 bekende liederen: Onze Vader, Laat zo je licht maar schijnen en Wait for the Lord. Dan zouden we even lunchen en vervolgens zouden rond half 1 de eerste gasten voor de inloopviering op hun fiets arriveren. Dat gebeurde inderdaad volgens plan, maar wat niet in het plan was opgenomen was dat de dominee er niet was. Dat veroorzaakte bij mij wel enige stress. “Jij hebt toch altijd wel wat teksten paraat!” riep iemand jolig. Klopt; ik zit inderdaad niet gauw om woorden verlegen, maar wat op dat moment aan teksten in mijn hoofd zat was niet geschikt om te delen met het publiek. Op het moment dat ik met de telefoon in de hand stond om de voorganger te bellen kwam hij aangereden.

Pfffff. Einde paniek.

Hij had tekstboekjes voor iedereen en creëerde alleen al door zijn aanwezigheid rust in de tent….. eeh kerk.

Niemand wist precies wat er verder ging gebeuren. Hoeveel mensen zouden er komen? Zouden ze in en uit lopen? Toen we begonnen met zingen zat de Jacobskerk mooi vol; maar de deur stond open en toen ds. Meijles midden in zijn ‘luchtige lekenpreek’ was stopte buiten de volgende groep fietsers. Lachend en snaterend, zoals het een groep fietsers bij mooi weer betaamt, liepen ze naar de deur. De preek werd onderbroken, de groep werd welkom geheten, ‘gaat u zitten, er is nog plaats’ en weer door.

Leuk vind ik zoiets. Het mag allemaal wel wat losser in de kerk en zo’n experiment spreekt me erg aan. Bij de tweede sessie waren er beduidend minder mensen, maar ‘waar twee of drie in mijn Naam vergaderd zijn…. ‘. In dit soort adhoc optredens ligt de kracht van het ‘Af&Toe-koor. Een maand geleden stuurde ik een mail aan alle ‘kaartenbakkers’, waarna zich 13 mensen opgaven. Die stuurde ik vorige week de muziek en gistermorgen stond er een koor. Niet te moeilijke liederen, mooie bijdrage aan de ‘inloopviering’.

Hierbij een link naar een uitvoering van Wait for The Lord die ik vond op YouTube. ‘Wait for the Lord’ >>>

Reageren

24 juni: Wat neem je mee?

Door Ada

Op 24 juni 2019

In Kerk & gemeente

Gistermorgen vroeg voorganger Walter Meijles aan de kinderen in de kerk wat ze mee zouden nemen als ze moesten vluchten.
De dingen die de kinderen noemden zou hij tekenen op een groot flap-overpapier.
De kinderen noemden veel verschillende dingen op:
* geld -(daar maakte hij een creditcard van)
* eten en drinken – (gelijk maar een six-pack flesjes van de Aldi)
* kleren, schoenen en een jas
* een tent en een slaapmatje
* tandenborstel en een kam
* paspoort, telefoon
* speelgoed-race-auto’s en natuurlijk ……reserve-oorbellen.
Toen alle dingen benoemd waren overlegden ze met elkaar wat wel en wat niet in de koffer kon die ze mee zouden nemen. De flesjes water bijvoorbeeld namen veel te veel ruimte in. De reserve-oorbellen mochten nog wel mee, maar de doos met speelgoed-race-autootjes niet.

Toen vertelde de dominee dat het bij de huidige vluchtelingen zo is, dat ze met hun koffers vol bezittingen opgewacht worden door mensen die hen in het donker overbrengen naar boten waar ze met heel veel tegelijk opgezet worden,
De koffers vormen te veel ballast, die worden gelijk al overboord gegooid.

De kinderen stonden na dit verhaal bedremmeld naar de koffer te kijken.
En niet alleen de kinderen; wat onthutsend om je te realiseren dat dit zo gebeurt.

Waarom ging het eigenlijk over vluchtelingen?
Omdat we gistermorgen het verhaal van Ruth lazen.
In dat verhaal vluchten Naomi en Elimelek met hun twee zoons tijdens een hongersnood vanuit Bethlehem naar Moab. Daar trouwen de twee jongens met Moabitische vrouwen: Orpa en Ruth. Als na Elimelek ook hun beide zoons sterven besluit de verbitterde Naomi om weer terug te gaan naar Bethlehem. Orpa blijft in Moab, Ruth gaat met Naomi mee.
“Jouw land is mijn land, jouw God is mijn God.”

De dominee stipte even verschillende vluchteling-verhalen uit de bijbel aan:
Abraham: een economische vluchteling.
Mozes: een politieke vluchteling.
Jezus (die met zijn ouders moest vluchten voor Herodes): een etnische vluchteling.

Nog maar 60 jaar geleden verliet 3,5 % van onze bevolking Nederland om te emigreren naar Canada, de Verenigde Staten of Zuid-Amerika.
Economische vluchtelingen.
Mensen gaan op zoek naar een plek waar wél werk is.
Naar een plek waar geen oorlog is.
Naar een plek waar vrede is.

Het kyriëgebed (Heer, ontferm U) was vanmorgen een filmpje.
“Where young Syrian refugees sleep” (waar jonge Syrische vluchtelingen slapen)
Klik hier >>> om dit filmpje te zien.

De laatste zin van de overdenking was:
Ons grootste geluk is niet dat het met ons als individu goed gaat.
Ons grootste geluk is dat het goed gaat met degene die aan ons is toevertrouwd, uit welk land ze ook komen.
Precies zoals Ruth heeft gedaan bij Naomi.
Weer veel stof tot nadenken.

Reageren

19 juni: Petrus en Nico in gesprek in Roden.

Door Ada

Op 19 juni 2019

In Kerk & gemeente

Zondag 2 juni gingen we niet naar de kerk, want we zaten met onze vrienden op camping ‘de Lansbulten’ in Aalten.
In de week daarna kreeg ik een mail van Dick, mede-gemeentelid.
Dit schreef hij:

Gistermorgen was je naar mijn beste waarneming niet in de kerk. Ds. Van Veen uit Assen had als preek een dialoog tussen een apostel en een hedendaagse man genaamd Nico. Het was net een prachtig toneelstuk, zo voerde hij de dialoog op. Ik weet tenminste van mezelf dat ik door sommige delen uit de dialoog flink geraakt was maar het kan haast niet anders of veel anderen moeten zich ook aangetikt gevoeld hebben. In de goede zin des woords dan.

Op een vrije vrijdagmiddag ging ik er voor zitten en luisterde de viering terug.
Dick had groot gelijk.
Wat een ontroerend en troostrijk verhaal.
Over het missen van mensen, over relaties en over de liefde.
Ik ga niet eens een poging doen om om te schrijven wat me zo aansprak: je moet het horen. Je kunt de viering terugluisteren op Kerkomroep >>> (zondag 2 juni, 10.00 uur, Op de Helte, Roden).

Maar Dick was niet alleen lovend over de preek.
Ik citeer:

Alsof die preek, die dialoog, nog niet genoeg van het goede was, kregen we vlak vóór de zegen nog een lied (?) van Liselore Gerritsen mee. Ook dat kwam binnen. Al met al dus een dienst om langer over na te denken en, misschien, nog eens via de kerkradio te beluisteren. Wat zijn we in dat opzicht gezegend met moderne middelen die er toe doen.

Hierbij een link >>> naar een website met de tekst van het gedicht ‘Alsjeblieft, blijf bij me, liefde ‘ van Liselore Gerritsen en een video waarin Henk van Ulsen het gedicht voordraagt.

De mail van Dick eindigde met de woorden:
Je hebt hier vast wat aan. In het leven.
Dick: dank je wel.
Deze viering was zo waardevol dat ik hem a. niet had willen missen en b. graag met zoveel mogelijk anderen wil delen.

Reageren

17 juni: Afwisseling van spijs….

Door Ada

Op 17 juni 2019

In Kerk & gemeente

Gistermorgen ging in onze PKN-gemeente een gastpredikant voor: ds. van der Sleen uit Surhuisterveen.
Dit is altijd even wennen, ook gistermorgen weer.
“Onze hulp is in de naam van de Heer” begon de voorganger en de gemeente viel in “die hemel en aarde gemaakt heeft…..”, maar het was geenszins de bedoeling dat de gemeente iets zei; de predikant sprak votum en groet zelf uit.

Verder zongen we 3 (!) psalmen en twee liederen uit het Evangelisch Liedboek.
Als ik zeg dat deze dominee van een andere signatuur is dan wij in Roden gewend zijn dan zeg ik daarmee volgens mij niks geks.
Mijn vader leerde ons vroeger al dat je het niet altijd eens hoefde te zijn met wat de dominee zei, omdat die zijn eigen mening over iets verkondigde en je kunt immers van mening verschillen.
Daarbij ging het vaak om dingen die in mijn vaders ogen veel te modern waren, terwijl het gistermorgen meer zo was dat we voor wat betreft de inhoud terug gingen in de tijd.

Na de viering sprak ik een aantal mensen die het heel verfrissend vonden om eens een heel ander geluid te horen. “Ik mag hier wel graag naor luusteren, heur!”.
En zo beleeft ieder zo’n viering op zijn eigen manier; afwisseling van spijs doet eten.

Tijdens de collecte speelde Erwin Wiersinga virtuoos op het orgel.
Een regen van noten daalde op ons neer, prachtig was het.
Maar het wil er bij mij niet in dat zo’n ingewikkeld stuk precies is afgelopen als de collectezakjes op de avondmaalstafel worden neergelegd; ik ken het stuk niet, maar volgens mij ‘draaide hij er eind aan’.
En het is niet eens een draaiorgel.

Na de viering zat ik met Gerard aan de koffie.
We zaten achter het huis naast de geurende jasmijn.
De mussen die bij ons in de heg nestelen hipten van tak naar tak.
Het deed mij denken aan de preek; ‘de mus, de zwaluw vindt een woning’.
Want je kunt van mening verschillen over de woningen in het huis van de Vader, het gegeven blijft dat er heel veel ruimte is in dat huis.
Ook voor de onooglijke mus en de ’troep-makende’ zwaluw.

Reageren

9 juni: Wat muziek met mensen doet.

Door Ada

Op 9 juni 2019

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Op deze eerste Pinksterdag werkten we met de Cantorij Roden mee aan de viering van vanmorgen in Op de Helte.
We hadden het er maar druk mee in de weken in de aanloop naar dit Pinksterfeest.
We zongen meer dan tien liederen, die we niet allemaal goed kenden en we moesten alle zeilen bij zetten om alles ‘goed onder elkaar’ te krijgen. Daar kwam bij dat niet alle leden aanwezig waren (vakantie, familiebezoek, andere drukte), zodat we deze week een extra repetitie nodig hadden om de puntjes op de i te zetten.

Geen straf, hoor! Op dinsdagavond zongen we vlak voor de koffiepauze “Kom laat ons deze dag…” (Lied 672, melodie J.S. Bach, vertaling Jan Wit). Mijn buurvrouw-alt zong het van harte mee en zei daarna stralend: “Dit lied heb ik voor het eerst gezongen in 1946, toen was ik tien! Dat was in Musis Sacrum in Arnhem. Dit was toen hele nieuwe kerkmuziek en we zongen het uitbundig met een volle kerk, ik kan het me nog zo goed herinneren.” Ze vertelde dat ze als kind de oorlog had meegemaakt in Zeeland en dat ze die Pinksterdag bij haar oom in Arnhem was. Het had heel veel indruk op haar gemaakt en bij het zingen van dit lied kwam alles even weer boven.

Wat kan ik genieten van zo’n verhaal.
Een verhaal over wat muziek met mensen doet.
Vanmorgen stonden we met onze cantorij in afgeslankte vorm ontzettend ons best te doen. De sopranen zongen bij één lied de bovenstem, maar toen we dat oefenden met een lege kerk kwam het wat ielig over. Dirigent Ubo stak ze een hart onder de riem. “Sopranen: niet zo moelijk kijken! Dan zing je ook moeilijk. Blij kijken, lachen: dan gaat het een stuk beter!” Was ook zo. Op het ‘moment surprème’ zongen ze prachtig over de gemeente heen.

Vanmorgen werd ik geraakt door het Taizé-lied ‘Veni sancte Spiritus’, (Kom heilige geest).
We zongen dit vierstemmig met de cantorij tijdens het avondmaal. Dat duurt altijd lang, dus we zongen het best vaak. Toen bijna iedereen brood en wijn had gehad draaide dirigent Ubo zich om naar de gemeente, die toen ook mee ging zingen.
Het voelde voor mij op dat moment of de Geest ook mee ging doen; samen met zoveel mensen toch intogen dit lied zingen.
Dat is wat muziek met mensen doet; in ieder geval met deze mens.
Zoals al zo vaak bepaalde ook vandaag de muziek weer de waarde van mijn dag.

Niet bekend met dit lied?
Klik hier >>> voor een uitvoering op YouTube.

Reageren

22 mei: Alt. Geen sopraan.

Door Ada

Op 22 mei 2019

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Tegenwoordig hebben we op vrijdagavond cantorij-repetitie. Dat was tot voor kort dinsdagavond, maar cantrix Thysia gaat ons verlaten; zij heeft nu een ander koor op de dinsdag en helpt ons door ons tijdelijk op vrijdagavond met ons te zingen. Over mijn rentree bij de cantorij kan ik kort zijn: het is heerlijk om weer in een cantorij te zingen. Op mijn plekje op de tweede altenrij voor de bassen zit ik weer te genieten van het instuderen van de verschillende stemmen en het meezingen in de vierstemmigheid.

Afgelopen zondagavond werkten we met de cantorij mee aan de vesperviering om 19.00 uur ’s avonds.

Bij ėén lied met veel coupletten had Thysia bedacht dat één van de coupletten alleen door de vrouwen en één couplet door de mannen gezongen zou worden. Eénstemmig.
Dat vond ik jammer.
Ik vroeg of wij dat couplet als vrouwen niet tweestemmig mochten zingen.
“Als je de altpartij hebt ingestudeerd is het lastig om dan de sopraan-stem te zingen. Bovendien is het te hoog voor mij.”
Mijn argumenten zetten geen zoden aan de dijk.
Lees: Thysia vond het geen goed idee. “Het is juist mooi als er na vierstemmigheid even een eenstemmige melodie klinkt. Bovendien zing je in de gemeente ook altijd met elkaar de sopraanpartij.”

Wat Thysia niet weet is dat ik op zondagmorgen ook niet altijd met de sopraanpartij meezing: te hoog. Ik schreef al eerder: de ‘d’ komt er nog acceptabel uit, bij hogere noten moet er geld bij. Heel vaak zing ik een octaaf lager, dus met de mannen mee. Of als ik de altpartij ken van een lied, dan zing ik die.
Maar dat kan natuurlijk niet als we alleen met vrouwen dat ene couplet zingen.
Tip van Thysia: als we er niet bij konden moesten we de hoge noten maar playbacken.

Bij collega-alt Ilse vroeg ik dispensatie aan voor dat ene couplet en op zondagavond zong ik het niet mee.

Ik ben alt en geen sopraan.
Mijn naam zegt het immers al…..
A(a)ltje.

Reageren

21 mei: Jona als hoorspel.

Door Ada

Op 21 mei 2019

In Kerk & gemeente

Advertentie in het Roder Journaal

Zondag de 19e mei was er in onze PKN-gemeente een heel bijzondere viering: het werd aangekondigd als ‘een happening voor het hele gezin’.
Op de poster stond ‘Meespeeltheater: beleef het hele verhaal van Jona (jaaa…. die in die vis zat).
Wij hadden deze zondag familiebezoek gepland, wat ook uitermate gezellig was, dus wij konden niet aanwezig zijn.
Maar gelukkig is daar Kerkomroep, dus maandag aan het begin van de middag luisterde ik naar de Jona-viering. Erg benieuwd was ik naar het ‘pop-up-kinderkoor’ (dat is soort kinder-Af&Toe-koor) dat voor het eerst haar medewerking verleende aan de viering.

Het verhaal van Jona kwam als een hoorspel voorbij.
Er was kennelijk geen voorganger te bekennen zondagmorgen, maar de profeet Jona kwam in hoogst eigen persoon in de kerkzaal binnen en nam ons mee zijn verhaal in.
We hoorden over de opdracht die hij van God kreeg om naar Ninevé te gaan en over de reis die hij maakte met een boot. We hoorden dat er nogal wat kinderen met hem mee gingen en dat ze overvallen werden door noodweer; we hoorden ook dat je met een kerk vol mensen regen, wind en zelfs donder kunt laten horen!
De arme Jona werd zonder pardon over boord gegooid toen de bemanning er achter kwam dat hij een opdracht van God genegeerd had en werd opgeslokt door een grote vis.
Wie vanuit het publiek nog nooit in een vis gezeten had mocht wel even bij Jona komen zitten.

Ondertussen werd het verhaal van Jona omzongen door de kinderen van het ‘Pop-up-koor’. Wat fijn om zoveel kinderstemmen in een koor te horen zingen in onze gemeente! Sommige liedjes van Jona kende ik nog van vroeger, maar sommigen waren nieuw voor mij en het klonk mij als muziek in de oren.

Wat een mooie vorm voor een kinderviering in onze gemeente.
En dan heb ik het alleen nog maar gehoord, hé?
Voor de liefhebbers: op de website van onze PKN gemeente >>> staat een verslag van de viering, kun je luisteren naar twee liedjes van het koor en kun je foto’s bekijken van het spektakel. Dat hoopte ik al, want ik was benieuwd naar de decors. Die heb ik natuurlijk niet gezien, maar ik hoorde aan het einde van de viering dat naast de kinderen van het koor en hun begeleiders ook de decorbouwers bedankt werden.

De dominee maakte trouwens wel een slechte beurt gistermorgen.
Hij kwam pas vijf minuten voor het einde de kerk binnendraven….. riep dat hij z’n bril niet kon vinden.
Het is maar goed dat we binnenkort een nieuwe predikant in ons midden mogen verwelkomen!

Reageren

15 april: De stille week.

Door Ada

Op 15 april 2019

In Kerk & gemeente

Palmzondag.
Twee kerkdiensten op één dag.
Doe ik eigenlijk niet vaak, maar soms komt het zo uit.
Voor de ochtendviering waren we uitgenodigd in Hoogersmilde door de oudste dochter van Gerard’s broer Jan.
Jan en Lammie wonen in Hoogersmilde en maken daar actief deel uit van de PKN-gemeente. Sinds december is Jan ernstig ziek; hij heeft een agressieve vorm van maagkanker en vecht voor zijn leven.
Jan luistert iedere zondag via kerkradio naar de viering vanuit de kerk in Hoogersmilde, maar hij had bij de predikant aangeven dat hij het contact met de gemeente zo miste.
“Ik zie de mensen niet die in de kerk zitten.”
De dominee had daarna het plan opgevat om een viering op camera op te nemen, zodat hij in ieder geval de gemeente in een zondagse kerkdienst kon zien.
Voor deze viering waren ook de kinderen van Jan en Lammie en familie uitgenodigd.

Foto: Wikipedia >>>

We vulden een bank met broers en zussen in de vertrouwde kerk van vroeger waarin we al zoveel met elkaar hebben meegemaakt.
Het thema van de viering was ‘Feest! Of niet….’
De voorganger vertelde dat Jezus een paar dagen voor zijn dood op deze palmzondag nog de tijd nam om feest te vieren.
Dat was ook de strekking van het verhaal: in het leven zit je niet altijd alles mee.
Het is de kunst om niet te lang te blijven hangen in ziekte, leed en verdriet, maar om ook te kijken naar waar je dankbaar over kunt zijn en als je kunt: de hoogtepunten blijven vieren.

Het was een ontroerende en verbindende viering.
Na de dienst was er koffie in het jeugdgebouw en het is altijd weer hartverwarmend om te merken hoezeer wij nog verbonden zijn met de PKN-gemeente in Hoogersmilde.
Meer weten over onze vroegere kerk? Hierbij een link naar een pagina met informatie en foto’s op de website van Hoogersmilde >>>.

Gisteravond was er een vesper in de Catharinakerk: Erwin Wiersinga op het historische Hinsz-orgel en Theo van Beijeren op de preekstoel.
Daar wil ik graag bij zijn, ook als dat betekent dat ik dus twee kerkdiensten op één dag heb.
‘Orgelvesper op de drempel van de Stille Week’ stond voor op de orde van dienst.
Het was een viering in de stijl van de Abendmusiken van Buxtehude in Lubeck >>> aan het eind van de 17e eeuw.
Een vesper met veel mooie orgelmuziek van o.a. Brahms, Reger en Bach, gemeentezang en stilte voor bezinning.

Aan het eind van de viering wensten we elkaar ‘een goede week’.
Dit was in ieder geval een goed begin daarvan.

Reageren