Categorie: Kerk & gemeente Pagina 32 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

27 oktober: De bijbel is geen psychologieboek.

Door Ada

Op 27 oktober 2019

Een overbekend verhaal hoorden we vanmorgen in de Catharina kerk. Jezus vertelt een gelijkenis over twee mensen die in de tempel staan te bidden: een schriftgeleerde en een tollenaar. De eerste staat rechtop, kijkt omhoog en zegt:”God, ik dank U, dat ik niet zo ben als de andere mensen. Ik vast tweemaal per week en ik geef tienden van alles, wat ik bezit.” De tollenaar daarentegen durft niet eens naar boven te kijken, slaat zich op de borst en zegt: “God, wees mij zondaar genadig.”

Voorganger Marieke Pranger stelde ons aan het begin van de viering al een lastige vraag: op wie van de twee lijk jij? Als de farizeeër hier links zou staan en de tollenaar rechts, waar zou jij dan staan? De farizeeër komt natuurlijk helemaal niet sympathiek over, maar door de verschillende bibliodrama-sessies weet ik van mezelf dat ik een behoorlijk stuk schriftgeleerde in mij draag. Confronterend vond ik dat toen ik dat ontdekte. Maar ik vertegenwoordig ook een stuk tollenaar. Doe domme dingen. Blijf in gebreke in menselijk contact en kies soms de gemakkelijke/egocentrische weg.

Als antwoord op Marieke’s vraag bedacht ik voor mezelf ‘ergens in het midden’. Dat bleek voor iedereen te gelden. Niemand is alleen maar farizeeër en niemand is alleen maar tollenaar. In haar overdenking zei Marieke dat de bijbel geen psychologieboek is.
Er worden ‘menstypen’ geschetst en tegenover elkaar gezet.
Kaïn en Abel.
Jacob en Ezau.
Maar niemand is alleen maar gemeen of alleen maar haatdragend. Met die verhalen kun je je voordeel doen. Wat kun je over jezelf leren? We hebben allemaal wel eens last van jaloezie bijvoorbeeld. Hoe ga je daar mee om?
Toen we het er tijdens de koffie met z’n tweeën over hadden constateerde Gerard dat het wel lijkt of mensen steeds minder bereid zijn om kritisch naar zichzelf te kijken.
Verkeersdeelnemers die vanuit het niets iemand helemaal verrot schelden.
Ongenuanceerde meningen die maar worden uitgetoeterd.
Het is niet verkeerd om af en toe met de ogen van een ander naar jezelf te kijken.
En heb je het weer eens verprutst? Dan mag je met de scherven naar God, bij hem mag je altijd opnieuw beginnen; dat heet genade.

Vanmorgen zaten Gerard en ik voor het eerst weer samen in de kerk; daar zijn we dankbaar voor, want we weten dat dat niet vanzelfsprekend is.

Organist Arjan ‘versierde’ de collecte met een vrolijk stuk van Bach en we zongen één van mijn lievelingsliederen: lied 1001.
De wijze woorden en het groot vertoon,
die goede sier van goede werken,
de ijdelheden op hun pauwentroon,
de luchtkastelen van de sterken:
al wat hoog staat aangeschreven
zal Gods woord niet overleven;
Hij wiens kracht in onze zwakheid woont
beschaamt de ogen van de sterken

Zo maar een kerkdienst.
Wat een mooi begin van een nieuwe week.

Reageren

21 oktober: Een nieuwe bezem.

Door Ada

Op 21 oktober 2019

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Nieuwe bezems vegen schoon.
Bij de Cantorij Roden hebben we sinds begin oktober een nieuwe bezem in de persoon van Karel Stegeman. Op 2 oktober schreef ik al over zijn proefdirectie in het het blog ‘Wat dies meer zij’>>>
Veel sneller dan wij van te voren hadden gedacht stond Karel ons al wekelijks te dirigeren.
Thysia zou ons nog begeleiden tot het jubileumconcert op 3 november, maar zij viel helaas uit door gezondheidsproblemen. Gelukkig was Karel in de gelegenheid om direct in te vallen, maar het bestuur heeft wel besloten om het concert begin november te annuleren.
Te kort dag en te veel stukken die nog ingestudeerd moeten worden.

3 dagen na zijn proefdirectie stond Karel op vrijdagavond 4 oktober voor ons koor.
Hij was ’s middags gebeld met de vraag of hij eventueel kon invallen; een kwartier voor aanvang van de repetitie kreeg hij de stukken.
Na anderhalf uur hadden we alle stukken voor de Taizévesper van gisteren ingestudeerd.
Met respect en bewondering heb ik hem gadegeslagen.

Na drie weken zijn cantor en cantorij al wat aan elkaar gewend.
We worden formeel met ‘u’ aangesproken, maar er worden ook al voorzichtig grapjes gemaakt.
Bij ‘Dona la pace Signore’ bijvoorbeeld mogen we de ‘a’ van pace niet te hard en te breed uitspreken. “Onderdruk uw Groningse neigingen” adviseert Karel ons. Op de achterste rij klinkt ‘Neigingen? Neigings!’ Als het goed is heb je gisteravond een keurige a gehoord.

Nu ik dit zit te schrijven is het zondagavond rond 21.00 uur.
Vanaf 16.00 uur waren we bezig met de voorbereiding: fluitiste Monique had fluitiste Jolanda en mij (ik speelde gitaar) bij haar thuis uitgenodigd voor de generale combo-repetitie: stukken doorspelen en afspreken wie wat doet. Zo’n repetitie is een weldaad als je van Taizémuziek houdt. Karel had zijn instructies voor ons combo al doorgegeven, dus we wisten precies wat er van ons verwacht werd. Monique bracht het thema van de Taizé-viering (gastvrijheid) gelijk in de praktijk: zij serveerde soep met brood rond 17.30 u. We hadden het veel te gezellig, we moesten ons haasten om om 18.00 uur bij de kerk te zijn.

Lichtelijk gespannen ging ik de viering in; sta ik anders altijd redelijk ontspannen te zingen, gitaar spelen met soms lastige grepen vraagt extra concentratie en energie.
Het liep allemaal op rolletjes.
Cantor, cantorij en combo hadden van te voren de puntjes nog even op de i gezet en we beleefden met elkaar een fijne Taizé-viering, mede omdat de vesper-commissie erg zijn best had gedaan om met bloemen, kaarsen en decoratie een Taizésfeer te creëren.
Wil je de dienst terugluisteren? Hierbij een link naar kerkomroep >>>.
(Zondag 20 oktober, Op de Helte, 19.00 uur.)

De nieuwe bezem werd de afgelopen weken direct in het diepe gegooid, maar hij kan uitstekend zwemmen. Deze vesper was in ieder geval een prima begin van onze samenwerking!

Reageren

2 oktober: En wat dies meer zij.

Door Ada

Op 2 oktober 2019

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Op dinsdagavond 1 oktober stond al een tijdje in mijn agenda: proefdirectie Karel.
Dat behoeft enige uitleg.
De cantrix van onze cantorij, Thysia Betting gaat stoppen met het dirigeren van ons koor.
Ze heeft een ander koor gevonden dichter bij haar in de buurt en heeft besloten om dan ons koor in het verre Roden te laten vallen.

Vinden we jammer natuurlijk.
Vanaf januari zing ik onder haar leiding de altpartij en ik vond haar ‘inspirerend’ dirigeren.
Ze kon bij uitvoeringen soms zo stralend staan te zingen en te zwaaien dat we op wolkjes gingen zingen. Maar ze gaat dus weg.

Er hadden een aantal nieuwe dirigenten gesolliciteerd, maar er bleef eentje over die geschikt leek en dat is Karel.
Gisteravond stonden we voor het eerst lichtelijk ongemakkelijk tegenover elkaar.
Vergis je niet: een dirigent en een koor hebben een relatie, dus voor ons en voor hem was het ‘de eerste date’. Net als met een gewone relatie ben je dan nieuwsgierig naar elkaar.

Vonden wij Thysia al jong, deze dirigent is nog jonger.
Hij studeert aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen en zit in zijn tweede jaar.
Een kuuk’n dus nog, jonger dan onze jongste dochter.
Maar die jeugdigheid betekende niet dat hij verlegen was; er stond wel wat achter die piano.
Hij had overwicht, kon goed pianospelen, studeerde twee liederen in en had, niet onbelangrijk, humor. Bij een aarzelende, rommelige en soms 11-stemmige uitvoering van ons zei hij: “Ik zie hier wel ruimte voor verbetering!” Nou en of. Ruimte zat.

Wat bijzonder was: hij haalde de altpartij even naar voren.
In het lied ‘de vreugde voert ons naar dit huis’ zingen wij in de derde regel een D# (een Dis, een verhoogde d) die wij wat moesten accentueren. De andere stemmen werd gevraagd daarom heen te zingen.
Wij alten staan eigenlijk nooit zo in het zonnetje.
Bij andere (project)koren waar ik zong hoorde ik andere geluiden: “Alten zijn stopverf; het cement. Alten hebben nooit de leiding in een lied.”
Alten krijgen ook vaak te horen: “Alten: het mag wel een onsje minder.”
Wij weten dus onze plaats.

Deze Karel kan het bij mij al niet meer fout doen.
Gisteravond tijdens de koffie werd wel duidelijk dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. ‘Binnenhalen!’ was de uitkomst van de evaluatie.
Vanaf november gaan we ‘het lied met de dies’ dus onder leiding van Karel zingen.
En wat dies meer zij.

Wat zei Dies eigenlijk nog meer?

Reageren

28 september: Licht verspreiden.

Door Ada

Op 28 september 2019

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Er is een lid van onze cantorij overleden. Haar naam was Henny Klaassen-Geuchies.
Ze zong jaren haar sopraan-partij mee met het koor, maar toen ik in januari van dit jaar bij de cantorij kwam zong zij al niet meer mee.
Eigenlijk kende ik Henny niet zo goed.
Toen wij in Roden kwamen wonen waren wij nog hervormd en zij gereformeerd.
Wel kende ik toen al haar zoon Gerlof, die deel uit maakte van de toenmalige zondagschoolleiding.

We ontmoetten elkaar af en toe bij kerkdiensten en gezamenlijke kerkelijke activiteiten en spraken dan keurig hoog-haarlemmerdijks met elkaar.
Toen Gerard en ik op een avond naar Roelof & Harm gingen in de Pompstee ontmoetten we daar Henny en de familie Snippe die we ook kenden van de kerk.
“Of praot jullie ok Drents!” vroegen we ons verbaasd af.
Ja man.
Henny kwam ‘oet Slien’ en de familie Snippe ‘van de Smilde’.

Vanmiddag, in de dankdienst voor haar leven, zaten we met de cantorij in een zijvleugel van Op de Helte. We zouden twee vierstemmige liederen zingen, maar het lied ‘Zoals een moeder zorgt voor haar kinderen’ ging tijdens de laatste repetitie niet goed.
Een tenor merkte op: “Het zou moeten klinken als een waterval van stemmen die steeds na elkaar invallen.” Een bas constateerde dat ons gezang meer op een lekkende kraan leek. Veilig eenstemmig dus.
Het lied ‘Die chaos schiep tot mensenland’ van Huub Oosterhuis zongen we wel vierstemmig en klonk zoals het hoorde. Ken je het niet? Hierbij een link naar een mooie uitvoering>>> op YouTube.

De voorganger vanmiddag was ds. Harm Jan Meijer, emeritus predikant van onze gemeente en vriend van de familie.
Het ontroerde mij dat hij door zijn betrokkenheid met Henny zijn eigen emoties amper onder controle had. Het ging goed, maar wij zaten er dicht genoeg bij om te zien wat het met hem deed. Een dominee is soms een goede vriend en heeft dan ook verdriet; in zo’n beroep waarbij het zo aan komt op menselijk contact is dat niet vreemd, eerder begrijpelijk.

Uit de viering kwam naar voren dat Henny een bijzondere vrouw is geweest die heel veel liefde uitstraalde en altijd voor anderen klaarstond. ‘Ik zal er Zijn’, de naam van God, heeft zij in haar leven in de praktijk gebracht. ‘Ik zal er zijn voor jou’ gaf zij handen en voeten.
De voorganger noemde haar aan het einde van zijn overdenking ‘een engel aan de vloedlijn van het leven’.
Voorbeeld daarvan is dat wij twee weken geleden van haar nog een kaart kregen, waarop ze schreef dat ze blij was om te horen dat het met Gerard weer zo goed ging. Aan het handschrift was te zien dat haar toestand toen al slecht was.
Door deze levenshouding was ze aan het eind van haar eigen leven omringd door familie en vrienden die er voor haar waren.

Dit blog sluit ik af met een verklarende tekst bij de foto. We zien rijen kaarsjes die door door de aanwezigen bij Henny’s kist waren gezet. Iedereen werd in de gelegenheid gesteld om een kaarsje aan te steken ‘omdat Henny van licht hield’.
Zo zal ik haar, mede door deze viering, in herinnering houden: iemand die door haar aanwezigheid licht, en daarmee een stukje God verspreidde.

Reageren

23 september: Overgang.

Door Ada

Op 23 september 2019

In Kerk & gemeente

De titel van dit blog zou kunnen slaan op een onderwerp waar ik het nooit over heb en het gaat daar ook nu niet over; met de overgang wordt in dit geval de stap bedoeld die kinderen maken van de groep 8 van de basisschool naar de 1e klas van de middelbare school. Gistermorgen in de viering van onze PKN-gemeente stonden drie jongeren centraal die die overstap deze zomer hebben gemaakt en zij namen gistermorgen afscheid van de kindernevendienst.

Maar het onderwerp waar ik het nooit over heb kwam wel even terloops aan de orde in deze viering. De schriftlezing was gistermorgen namelijk het verhaal van het dochtertje van Jaïrus dat door Jezus weer tot leven wordt gewekt; we lazen dat toen Jezus naar het huis van Jaïrus liep hij werd aangeraakt door een vrouw die al twaalf jaar vloeide. In de overgang dus. Je hoort soms verhalen….

We hoorden vanmorgen dat ons hele leven eigenlijk bestaat uit overgangen.
Van baby naar peuter, van peuter naar kleuter, van kleuter naar basisschoolkind, dan naar puber, jong volwassene, dertiger, veertiger, 50-plusser, 65- plusser….je ‘doel’ is nooit bereikt, je groeit steeds door, lichamelijk én geestelijk.
Je kunt als mens als een berg tegen zo’n nieuwe fase in je leven opzien.
Eén van onze kinderen was ernstig verontrust toen ze van groep 2 naar groep 3 ging: “Maar ik kan nog helemaal niet rekenen!”

De boodschap die gistermorgen in de overdenking doorklonk was ‘deel je zorgen over een nieuwe levensfase met God in gebed, ga niet ineens heel rare dingen doen omdat je denkt dat dat bij die fase hoort ; blijf dus jezelf. Je bent goed genoeg zoals je bent’.
Het zingen ging vanmorgen wat moeizaam omdat we weliswaar hele mooie maar ook veel nieuwe liederen zongen. Daardoor klonk het allemaal wat aarzelend.
Maar toch nam ik muziek mee uit de viering: er werd vanmorgen een video-clip getoond die indruk op mij maakte: You Say van Lauren Daigle. Dit zijn de woorden van het refrein:

You say I am loved when I can’t feel a thing
You say I am strong when I think I am weak
You say I am held when I am falling short
When I don’t belong, oh You say that I am Yours
And I believe, oh I believe
What You say of me
I believe

U zegt dat ik geliefd ben als ik helemaal niets voel
U zegt dat ik sterk ben als ik denk dat ik zwak ben
U zegt dat ik wordt vastgehouden als ik tekortschiet
Als ik er niet bij hoor, zegt U dat ik van U ben
en ik geloof wat U van me zegt.

Hierbij een link naar de clip >>>
Wat raakt je in een viering?
Waarom?
Iedere week is het voor mij weer een verrassing.
Naast bovenstaand lied was het gistermorgen een klein gesprekje over bijbelverhalen met een echtpaar waar ik naast zat. Het deed me goed om te horen dat ik niet de enige ben die soms met die verhalen worstelt.
Ook daarom ga ik naar de kerk.

Reageren

16 september: Johannes de Heer. Bij ons?!?

Door Ada

Op 16 september 2019

In Kerk & gemeente

Gistermorgen vierden we in Op de Helte de start van het winterseizoen in onze PKN-gemeente. Startzondag dus; het thema van dit seizoen is ‘Een goed verhaal!’
Je kon je van te voren opgeven voor wandelen, fietsen of zingen.
Het zal je niet verbazen dat ik bij de groep ‘zingen’ stond gistermorgen.
Dat had een verplichtend karakter, want als lid van de Cantorij Roden, die het zing-gedeelte ondersteunde, moest ik er gewoon bij zijn.

Mensen: ik had het niet willen missen.
Pastor Astrid Mekes leidde dit deel van de dag en Thysia Betting, onze cantrix, begeleidde de samenzang.
Van te voren hadden gemeenteleden die mee wilden zingen een lievelingslied op kunnen geven. Die liederen zouden we samen, éénstemmig zingen en één lied zouden we met dit gelegenheidskoor vierstemmig instuderen.

Toen wij op de cantorij de te zingen liederen uitgereikt kregen, ging menig wenkbrauw omhoog. Bij sommigen tot voorbij de haargrens.
“Gaan we dat zingen?”
‘We’ zijn dat soort liederen helemaal niet meer gewend om te zingen.
Dan moet je denken aan liederen als ‘Daar ruist langs de wolken’ en ‘Ik zie een poort wijd open staan’.
‘We’ vinden daar kennelijk wat van.

Naar mijn bescheiden mening hebben we daar helemaal niks van te vinden.
Het is gedateerd.
Ja.
En een deel van ons kan er qua inhoud van de liederen ook niet meer helemaal achter staan.
Ja, allemaal waar.
Maar deze liederen hebben voor de mensen die ze hebben aangevraagd een grote, emotionele waarde. Alt naast mij fluisterde mij toe dat ze ‘Ik zie een poort wijd open staan’ met de hele familie hadden gezongen bij de kist van haar vader.
En het lied ‘de paarlen poort’ was aangevraagd door iemand omdat dit het lievelingslied was van zijn overleden vrouw. Het was bij haar begrafenis gezongen.
Zelf zat ik met een brok in de keel bij het Ambrosiaans lofgezang (Heer, God U loven wij) dat het lievelingslied van mijn vader was.

Het eerste couplet van ‘de paarlen poort’ werd gezongen door Thysia.
Prachtig.
We waren er allemaal stil van en ik zag menigeen een traan wegpinken. Me too.
Astrid Mekes zei het mooi in haar gebed: “Wat fijn dat we zo samen ‘God’ mogen zingen. Liederen met woorden die ons bemoedigen op onze levensweg.”

Wat is dat toch met ons christenen dat wij altijd iets moeten vinden van teksten en liederen die afwijken van wat wij zelf mooi en waardevol vinden.
Zing gewoon eens mee met een evangelisch lied.
Of met een zwaar liturgisch gezang.
Of met een ‘gouwe ouwe’ van Johannes de Heer.
Want wat jij niks vindt kan voor een ander erg waardevol zijn en hem/haar bemoedigen op hun levensweg.

Zo samen zingend begonnen we op deze startzondag het winterseizoen écht samen.
Wat een goed verhaal, hè?

Reageren

15 september: Zingen? Of geschiedenis?

Door Ada

Op 15 september 2019

In Kerk & gemeente

Open Monumentendag was het gisteren. Dat betekent dat het monument waar ik vrijwilliger ben, de Catharinakerk op de Brink, geopend was voor bezichtiging.
Van 12 tot 2 had ik ‘dienst’. Tussen de middag is het nooit heel erg druk op dit soort dagen, maar we hadden toch regelmatig aanspraak.

Zoals beloofd aan de lezers van De Krant had ik pepermuntjes mee. Niet iedereen wilde er één. Eén echtpaar had wel een heel bijzondere reden: ze woonden naast de Fortuin-fabriek in Dokkum die die pepermuntjes maakt. Ik denk dat ze aan de geur alleen al genoeg hebben…..
Zoals altijd had ik ook een haakwerkje mee voor momenten dat er even geen bezoekers zijn.
Op deze monumentendag was er om 1, 2 en 3 uur een optreden van ‘de Mensingesingers’
(klik hier >>> voor een link naar hun website)

Dat had tot gevolg dat het rond 13.00 uur ineens heel druk werd in de kerk, maar die bezoekers hadden niet zoveel interesse in het oude gebouw, maar die kwamen voor het optreden van het koor. Omdat hun vrouw er in zong. Of opa en oma.
Iedereen kreeg een pepermuntje en zocht een plaatsje en wie wel geïnteresseerd was in het gebouw kon op de beamerschermen onze presentatie bekijken.

Het koor zong liederen als”Ik geloof in jou’ van Boudewijn de Groot en ‘Terug naar de kust’ van Maggie McNeal. Tijdens het eerste optreden trok ik me terug in het voorportaal en zat heerlijk met mijn haakwerkje te genieten van de muziek. Sommige nummers kon ik zelfs meezingen.
Maar de tweede helft van het optreden heb ik niet gehoord, want er was een zeer geïnteresseerde meneer die nog van alles wilde weten over de heilige Catharina, de fundamenten van de kerk en de Mensinge.
In hem vond ik een gelijkgestemde ziel en buiten voor de voordeur zetten we het gesprek voort dat uiteindelijk uitkwam op Adriaan Pauw uit Amsterdam die Hoogersmilde heeft gesticht. Dat zijn voor mij de pareltjes in mijn vrijwilligers-leven: een zeer aangenaam gesprek over onderwerpen die me na aan het hart liggen.

Toen het kwart over twee was wilde ik naar huis; toen ik bij mijn fiets stond kwamen er mensen naar buiten die niet in het achterste gedeelte van de kerk hadden kunnen kijken, omdat het koor midden in de kerk stond te zingen en ze konden er niet langs.
Ze kwamen uit Gouda.
Hoe leuk ik het koor ook vond: dit kan toch niet echt de bedoeling zijn van Open Monumentendag. Koorzang én de oude Catharinakerk zijn twee dingen waar ik altijd erg van geniet, maar die twee op deze manier samen brengen is in mijn ogen niet een goede combinatie.

We krijgen het er vast nog wel over tijdens de evaluatie van dit seizoen.
Een seizoen waar ik niet veel van mee heb gekregen, omdat ik door de ziekenhuisopname van Gerard maar weinig aanwezig heb kunnen zijn.
Volgend jaar hopenlijk wat vaker!

Reageren

9 september: Genieten of liefhebben.

Door Ada

Op 9 september 2019

In Kerk & gemeente

Soms zit je in de kerk en dan heb je het gevoel dat alles wat gezegd en gezongen wordt speciaal voor jou bedoeld is.
Toen ik gistermorgen bij de uitgang in de rij stond om de voorganger de hand te schudden, zei een gemeentelid voor mij: “Die preek was voor mij vanmorgen!”
Niet speciaal voor mij dus, maar ook voor heel veel anderen was de overdenking ‘veelzeggend’.

Het ging over kiezen.
Maak je de juiste keuzes?
Dat kan over kleine dingen gaan, zoals wat je eet of drinkt en hoe je je dagen doorbrengt. In een filmpje zagen we wat dagelijkse keuzes voor ons kunnen betekenen.
Dat je dik wordt als je niet genoeg beweegt bijvoorbeeld.

Maar het kan ook over levensvragen gaan.
Met wie ga je een relatie aan?
Of niet?
Wanneer koop je een huis?
Hoe weet je wat de juiste keuze is?
Is het je eigen schuld als dingen niet gaan zoals je had verwacht omdat je dan de verkeerde keuze hebt gemaakt?

We lazen vanmorgen uit Deutronomium 30 waar we Mozes tegen de Israëlieten horen zeggen dat ze moeten kiezen tussen het leven en de dood.
En de keuze voor het leven, hield voorganger Sybrand van Dijk ons voor, leidt niet naar geluk, voorspoed en bezit, want geluk is niet het doel van het leven.
Geluk is zo vluchtig dat je het pas opmerkt als het voorbij is. Achteraf constateer je: ‘Toen was ik gelukkkig’.
De mooiste quote gistermorgen vond ik ‘Geluk is een eigenschap van de ziel’.
Dat je gelukkig bent terwijl de omstandigheden daar geen reden toe geven.
In onze huidige maatschappij zeggen we: “Geniet vooral in je leven”, maar Mozes zegt “Heb lief in jouw leven.”
Dat heb ik uit de preek van gistermorgen onthouden.
Heb lief in je leven. Laat dat je keuze zijn. Heb lief en laat dat jouw weg zijn.

Bij de collecteafkondiging vertelde diaken Arend dat het geld bestemd was voor JOP, specifiek voor het project ‘Kliederkerk’.
Huh? Wat is dat? We kregen wel een uitleg, maar ik wilde eigenlijk wel meer weten, dus ik zocht het op. Ook weten wat kliederkerk is? Hierbij een link >>> naar een video.
Kijk maar eens: hartstikke leuk. Kunnen we bij ons ook wel eens organiseren.

De muziek in de viering raakte me recht in het hart.
Het orgelspel van Arjan na de preek en tijdens het avondmaal, het werkelijk prachtige lied “Vier met alles wat in je is” (386) en het jubelende slotlied ‘Vervuld van uw zegen’ (425) dat we zongen na de gesproken zegen: ‘door liefde gedreven, om wie met ons leven, Uw zegen te brengen die vrucht dragen zal’.

Reageren

25 augustus: Dominee op dóóóórtocht!

Door Ada

Op 25 augustus 2019

In Kerk & gemeente

Het openluchtspel in Roderwolde in samenwerking met de PKN Roden-Roderwolde: zo op het oog een wonderlijke combinatie
Vanmorgen was de jaarlijkse openluchtdienst van onze kerk in het Openluchttheater in Roderwolde.
Er waren twee dingen anders dan andere jaren:
– Er was geen viering in de andere kerken van onze gemeente
– Er deden spelers van het Openluchtspel mee aan deze viering.

De ‘kerk’ zat bomvol.
Dominee Walter Meijles kwam op zijn fiets de bühne oprijden en stapte af voor het café.
Hij stelde zich voor als ‘dominee op dóóóórtocht’. Overal probeerde hij de blijde boodschap te brengen en had daarvoor eigenlijk alleen maar een tafeltje nodig.
Hij gebruikte een tafeltje van het terras van Café Meijer voor de groene antipendium (die in de kerk altijd over de avondmaalstafel hangt) en haalde uit zijn tas een demontabele reis-kandelaar en een kaars die hij aanstak.
Tot zijn grote geluk zat daar zomaar een heel orkest op het podium (Chr. Muziekvereninging Oranje) dat ook nog alle muziek die hij had uitgezocht voor de viering kon spelen. “Des Heren wegen zijn ondoorgrondelijk…”

Ondertussen kwam de eigenaar van het café eens kijken wat er aan de hand was. Hij gaf toestemming aan de ‘dominee op dóóóórtocht’ voor zijn hagepreek.
We maakten kennis met de dochter van de cafébaas en met het verloofde stel dat bij de buren inwoonde. Tenslotte kwam Loeks, dagelijks kroegbezoeker, ook naar de hagepreek luisteren. Hij hoorde dat de dominee de blijde boodschap kwam brengen.
“De bliede bosschup? Heb ik de lötterij wonnen?”
Nee. “Of is buurvrouw Fenna heur stem plotseling kwiet?” Nee, ook niet.
“Is de drank ’t café dan misschien graotis?!?”
Ander blij nieuws kon er volgens Loeks niet zijn.
Gelukkig had de dominee nog een fles wijn in de tas voor na de viering.

Het was al snel duidelijk. Het verloofde stel was niet gelukkig met elkaar. Hans was gearrangeerd verloofd met Alie, maar was verliefd op Marthe, de dochter van de cafébaas
De ‘dominee op dóóóórtocht’ was heel vernuftig in akte 3 en 4 geschreven en vertelde het bijbelverhaal van Jacob die verliefd was op Rachel, maar door de streken van Laban eerst trouwde met zus Lea.

Voor het dankgebed vroeg de voorganger aan de mensen waar ze voor wilden bidden en/of danken. Loeks vond ‘wijn’ wel een belangrijk onderwerp. Alle onderwerpen die waren genoemd (zelfs de wijn bij het vieren van het leven) werden in het gebed benoemd, waardoor het veel zeggingskracht kreeg.

Was je niet bij deze viering, dan heb je beslist wat gemist.
Voor mij was de medewerking van muziekvereniging Oranje één van de hoogtepunten.
In een kerkzaal zijn ze soms te luid, maar hier kwam de muziek heel goed tot zijn recht.
Helaas zijn er geen opnames gemaakt van deze viering, dus ik kan niet laten horen hoe mooi het was. maar één van de stukken die Oranje speelde heb ik op YouTube gevonden, uitgevoerd door een ander orkest. Hierbij een link naar dat stuk >>>>: luister en geniet.

Vanmorgen kwamen we er niet achter of Hans en Marthe elkaar ook hebben gekregen.
Wil je dat wel weten? Het stuk wordt nog gespeeld op 27 en 28 augustus: hierbij een link naar de website van het Openluchtspel Roderwolde >>>.

Enne….wat was nou eigenlijk die blijde boodschap? Volg je hart en leg de levenszaken in gebed aan God voor. Hij is er altijd voor jou, ook al gaat het niet altijd zoals jij had bedacht.

Vanmorgen zag ik mensen in de openluchtkerkzaal echt genieten van wat er te zien en te horen was. Dat mag wat mij betreft best vaker!

Reageren

18 augustus: Een spannende bocht.

Door Ada

Op 18 augustus 2019

In Kerk & gemeente

Geen viering in een kerkgebouw voor ons vanmorgen.
Vroeger miste je dan de kerkdienst, maar tegenwoordig kunnen we meeluisteren.
We hadden afgesproken dat we allebei zouden luisteren: Gerard in het UMCG en ik aan de Boskamp. Daarna zouden we elkaar bellen.

Naar een kerkdienst luisteren is een andere beleving dan een kerkdienst bijwonen.
Je weet wat er is gezegd, maar je hebt het niet beleefd, gevoeld, gezien.
Net als vorige week hoorden we een uitspraak van Jezus die we niet van hem verwachten.
In Lucas 12 vers 51 staat: “Denken jullie dat ik gekomen ben om vrede te brengen op aarde? Geenszins zeg ik jullie, ik kom verdeeldheid brengen”.
Huh? Op het moment dat Dea het voorlas dacht ik: “Hoe kan het dat me deze zin nog nooit is opgevallen….”

Over die verdeeldheid ging het vanmorgen.
Als voorbeeld noemde voorganger Walter Meijles een gezin, waar het nieuwe vriendinnetje van de zoon een hoop onrust veroorzaakt. Ze eet vegetarisch en wil niet mee op vliegvakantie. De anderen vinden dat gezeur en langzaamaan ontstaat verwijdering.
Ook in onze maatschappij is die verdeeldheid levensgroot aanwezig.
De één vindt dat er op het gebied van waterbeheer maatregelen moeten worden genomen om de droogte in Nederland tegen te gaan, de ander vindt dat baarlijke nonsens.
En dat is nog maar één voorbeeld.

Wie heeft gelijk?
Vanmorgen leerden we dat beide partijen gelijk hebben vanuit hun eigen achtergrond en levensvisie. In het gesprek dat Gerard en ik naderhand voerden vonden we een mooi voorbeeld van ‘voortschrijdend inzicht’. Onze dochters eten alledrie vegetarisch, soms zelf veganistisch. Daar moesten wij in het begin ontzettend aan wennen. (lees: vonden wij bijzonder lastig). Gedoe op tafel.
Inmiddels zijn we jaren verder en eten Gerard en ik minstens drie keer in de week geen vlees, eten we veel meer fruit en zijn we er achter gekomen dat ook veganistisch eten lekker is. Maar we eten nog wel vlees.

De boodschap vanmorgen was: als we kijken naar Jezus zien we dat hij de boel soms behoorlijk opstookt. Dat is niet verkeerd. Als mensen enthousiast een vurig pleidooi houden dat het anders moet, neem daar kennis van en ga in gesprek.
Denk na over de vraag waarom het zoveel weerstand oproept.
Wat kan ik hier zelf mee?
Wat moet ik als christen doen?
Als je heel eerlijk bent weet je dat heel goed.

In het dankgebed klonk de dankbaarheid door van Dirk en Alie, omdat zijn behandeling succesvol is geweest. Verder vroeg de dominee aandacht voor de mensen ‘waar het leven een spannende bocht door gaat’ en werd Gerards naam genoemd.
Er niet bij zijn en er toch bij zijn.

Reageren