Categorie: Alledag Pagina 181 van 301

25 augustus: Dominee op dóóóórtocht!

Door Ada

Op 25 augustus 2019

Het openluchtspel in Roderwolde in samenwerking met de PKN Roden-Roderwolde: zo op het oog een wonderlijke combinatie
Vanmorgen was de jaarlijkse openluchtdienst van onze kerk in het Openluchttheater in Roderwolde.
Er waren twee dingen anders dan andere jaren:
– Er was geen viering in de andere kerken van onze gemeente
– Er deden spelers van het Openluchtspel mee aan deze viering.

De ‘kerk’ zat bomvol.
Dominee Walter Meijles kwam op zijn fiets de bühne oprijden en stapte af voor het café.
Hij stelde zich voor als ‘dominee op dóóóórtocht’. Overal probeerde hij de blijde boodschap te brengen en had daarvoor eigenlijk alleen maar een tafeltje nodig.
Hij gebruikte een tafeltje van het terras van Café Meijer voor de groene antipendium (die in de kerk altijd over de avondmaalstafel hangt) en haalde uit zijn tas een demontabele reis-kandelaar en een kaars die hij aanstak.
Tot zijn grote geluk zat daar zomaar een heel orkest op het podium (Chr. Muziekvereninging Oranje) dat ook nog alle muziek die hij had uitgezocht voor de viering kon spelen. “Des Heren wegen zijn ondoorgrondelijk…”

Ondertussen kwam de eigenaar van het café eens kijken wat er aan de hand was. Hij gaf toestemming aan de ‘dominee op dóóóórtocht’ voor zijn hagepreek.
We maakten kennis met de dochter van de cafébaas en met het verloofde stel dat bij de buren inwoonde. Tenslotte kwam Loeks, dagelijks kroegbezoeker, ook naar de hagepreek luisteren. Hij hoorde dat de dominee de blijde boodschap kwam brengen.
“De bliede bosschup? Heb ik de lötterij wonnen?”
Nee. “Of is buurvrouw Fenna heur stem plotseling kwiet?” Nee, ook niet.
“Is de drank ’t café dan misschien graotis?!?”
Ander blij nieuws kon er volgens Loeks niet zijn.
Gelukkig had de dominee nog een fles wijn in de tas voor na de viering.

Het was al snel duidelijk. Het verloofde stel was niet gelukkig met elkaar. Hans was gearrangeerd verloofd met Alie, maar was verliefd op Marthe, de dochter van de cafébaas
De ‘dominee op dóóóórtocht’ was heel vernuftig in akte 3 en 4 geschreven en vertelde het bijbelverhaal van Jacob die verliefd was op Rachel, maar door de streken van Laban eerst trouwde met zus Lea.

Voor het dankgebed vroeg de voorganger aan de mensen waar ze voor wilden bidden en/of danken. Loeks vond ‘wijn’ wel een belangrijk onderwerp. Alle onderwerpen die waren genoemd (zelfs de wijn bij het vieren van het leven) werden in het gebed benoemd, waardoor het veel zeggingskracht kreeg.

Was je niet bij deze viering, dan heb je beslist wat gemist.
Voor mij was de medewerking van muziekvereniging Oranje één van de hoogtepunten.
In een kerkzaal zijn ze soms te luid, maar hier kwam de muziek heel goed tot zijn recht.
Helaas zijn er geen opnames gemaakt van deze viering, dus ik kan niet laten horen hoe mooi het was. maar één van de stukken die Oranje speelde heb ik op YouTube gevonden, uitgevoerd door een ander orkest. Hierbij een link naar dat stuk >>>>: luister en geniet.

Vanmorgen kwamen we er niet achter of Hans en Marthe elkaar ook hebben gekregen.
Wil je dat wel weten? Het stuk wordt nog gespeeld op 27 en 28 augustus: hierbij een link naar de website van het Openluchtspel Roderwolde >>>.

Enne….wat was nou eigenlijk die blijde boodschap? Volg je hart en leg de levenszaken in gebed aan God voor. Hij is er altijd voor jou, ook al gaat het niet altijd zoals jij had bedacht.

Vanmorgen zag ik mensen in de openluchtkerkzaal echt genieten van wat er te zien en te horen was. Dat mag wat mij betreft best vaker!

Reageren

24 augustus: Up-date uit het UMCG

Door Ada

Op 24 augustus 2019

In Alledag

Een dikke week heeft Gerard nu in het ziekenhuis doorgebracht. Na de terugplaatsing van de stamcellen afgelopen maandag (zie 19 augustus) had hij een paar beroerde dagen,
Misselijk en moe. Hij hield er haast geen eten in en is inmiddels 5 kilo afgevallen.
Men dringt er bij hem op aan om toch te proberen iets te eten; er worden nu vooral kleine, eiwitrijke hapjes aangeboden; het is belangrijk dat het maag- en darmstelsel iets te doen heeft.
Het is zelfs de vraag of de maagpijn komt omdat die maag honger heeft of van de medicatie…..

De komende week staat in het teken van ‘de lage leukocyten’. Leukocyten zijn de zogenaamde “witte bloedcellen”, die verschillende functies uitvoeren door het hele lichaam. De voornaamste functie van een leukocyt is dat als een soort leger optreden tegen alles wat vreemd is. Dat word dan vernietigd. Als je te weinig leukocyten hebt, dan ben je e vatbaarder voor infecties e.d.
Het ligt in de lijn der verwachting dat er nog een dip komt in Gerards toestand, daarom worden zijn bloedwaarden scherp in de gaten gehouden.
Maandag schreef ik dat Gerard zijn kamer niet mag verlaten wegens besmettingsgevaar. Dat is nog steeds zo en het is jammer dat hij op deze manier helemaal contact heeft met medepatiënten. Gelukkig krijgt hij bijna iedere dag post: hij ligt voor een wand die al volgeprikt is met bemoedigende kaarten. Dank daarvoor!

Voor mij zijn het dagen van veel heen en weer reizen en alle ballen in de lucht houden; dan ben je al blij dat er niks tegenzit. Maar soms is dat wel zo.
Donderdag was ik op de fiets naar het UMCG waar ik Gerard had bezocht. Daarna ging ik eten bij Carlijn en Wim en daarna fietste ik weer naar huis. Dacht ik. Maar ik was Groningen nog niet uit, toen mijn e-bike mij in de steek liet. En het hele stuk naar Roden fietsen zónder ondersteuning vond ik niet echt een optie, dus ik stalde mijn fiets in het fietsenhok van het Heijmanscentrum (waar ik de sleutels van bij me had) en ging met de bus naar huis.

Gisteren moest ik dus die fiets weer ophalen. Maar zulke dingen doet Gerard altijd.
Al tientallen keren heb ik Gerard de fietsendrager op de auto zien zetten, dus dat moest ik toch ook kunnen. Met enig gehannes kon ik dat ook wel. Eenmaal bij het Heymanscentrum vond ik collega Ruud bereid om mij te helpen om de fiets op de drager te krijgen.
Toen ik het Heymanscentrum weer binnenliep om nog even te kijken wat de pot schafte viel ik met mijn neus in de boter, of eigenlijk in de jus: kok Cor had gisteren mosterdsoep met stamppot zuurkool en een speklap.
Soms zit het dus even tegen, maar soms….. zit het mee!

Reageren

22 augustus: Moi!

Door Ada

Op 22 augustus 2019

In Streektaol

Zo nou en dan mag ik een stukkie inleveren veur de rubriek ‘Moi Noordenveld’ in het
regionale neisblad ‘ De Krant’; in augustus was ik weer an de beurt. Veur wat betreft het underwarp van dat stukkie: dat mag ik hielemaol zölf weten. Daor denk ik dan wel eem over nao. Wat schrief ik dan? In elk geval wat regionaols. En het möt ok herkenbaor wezen. Möt ok nog wat humor bij eigenlijk….

In veurgaonde colums haar ik al schreven over de Mensinge, het Martiniziekenhuus en de Rodermarktwagen van de karke; bij al die verhaolen haar ik put uut eerdere blogs die ik al ies publiceerd haar op dizze website. Dizze keer heb ik keuzen veur een verhaol over oonze oale Catharinakarke op de Brink in Roden waor as ik twee jaor vrijwilliger bin.
Een aantal blogs schreef ik over mien avonturen tiedens de openstelling van de Catharinakarke in de sommer. Daor heb ik een aantal aspecten uuthaald en een nei verhaol van maakt.

Woon ie niet in de buurt en wo’j mien bijdrage wal graag lezen?
Hierbij een link naor een PDF met het verhaol Niet knappen in de karke.

Wat wil ik bewerkstelligen met dit verhaol? Ik wol de Roners wat vertellen over het unieke monument dat hier op De Brink stiet en de drempel um daor ies naor binnen te gaon leger te maken.
Woensdag nam ik ‘de Krant’ met naor het UMCG veur Gerard,
’s Mörgens was ik an ’t wark en ik leut mien collega’s het stukkie ok eem lezen.
“Kunnen jullie wel Drents lezen eigenlijk?”
Wussen ze niet.
Maor ze redden zuch d’r prima met; ’t is ok niet moeilijk netuurlijk.

Naor aanleiding van mien stukkie ontstun d’r een gesprek over de karke.
Veur mij wel gek um het met mien collega’s te hebben over het Drents en de karke.
Dat is een stukkie Ada dat op mien wark wal ies, maor niet regelmaotig in de aandacht stiet.
An de kovvie vertelde ik dat ik dit underwarp keuzen haar um de Roners tiedens een openstelling naor de Catharinakarke te kriegen. Kennelijk deu ik dat zo enthousiast dat ien collega vreug: “Waarom ben je eigenlijk geen dominee geworden!?”

Tja….

Diezölfde collega kwam mij ’s middags een bos zunnebloemen brengen.
Umdat ‘mien zunnegie in huus’ d’r nou eem niet is.

Meinsn hebt zölf soms niet deur hoe heur stralen aandere luu verwarmt.

Beneid naor veurige publicaties in ‘De Krant’?

Nargens beter as thuus

Mannenpraot bij de Rodermarktwagen

Van Smilde naor Roden lokt….

Reageren

21 augustus: Gastblog Dea – Zandverhalen

Door Ada

Op 21 augustus 2019

In Alledag

Altijd fijn als mensen meedenken.
Omdat ik aangaf dat ik misschien niet iedere dag een blog zou kunnen schrijven reageerde Dea Smith via de mail: “Als je niets te schrijven hebt Ada , wil ik als gastschrijver wel reclame maken voor zandverhalen. Het is iets dat bij jullie past.”
Nou Dea, graag zelfs, bedankt voor je originele inbreng.

Ze stelt zichzelf even aan de lezers voor:
Dea Smith, gehuwd met Gerard Smith, woonachtig in Roden.
We hebben 3 kinderen, waarvan 2 uitwonend en 1 nog thuiswonend.
Beroep: docent biologie.
Hobby’s; bloemschikken, lezen, wandelen en natuur.
Gerard en Ada ken ik allereerst via de basisschool “de Haven” van de kinderen.
Mathijs , onze oudste zat bij Carlijn in de klas.
Daarna(ast) via het kinderkoor en allerlei activiteiten in de kerk.

Zandverhalen

In de vakantie stuitte ik op internet toevallig op “zandverhalen”. Omdat ik door de berichten erg nieuwsgierig was geworden hebben we deze zandsculpturen in 3 grote loodsen in Elburg bezocht.
Zandverhalen zijn geen gewone zandsculpturen, er worden namelijk Bijbelverhalen verbeeld met een link naar het heden. Actuele vraagstukken over vluchtelingen en de verschillen tussen verschillende culturen komen aan bod. Het is daarom geen goedkoop vermaak. De verschillende tekst borden roepen op tot nadenken. Verder komt het ontstaan van het Christendom en de kerkgeschiedenis aan bod. Er wordt geen partij gekozen, maar laat de verschillende kerken in zijn waarde.

Zandsculpturen is gemaakt door 25 top-zandkunstenaars uit de hele wereld. Wat verder uniek is dat er een combinatie is gemaakt met zand en prachtige voorwerpen uit de hele wereld. Oude sluisdeuren, deuren uit verschillende culturen, grillig hout, prachtige vazen en oude botters: alles is op een geweldige manier geïntegreerd in het geheel.

Wij hebben ongeveer 2 uur door zandsculpturen gedwaald. We vielen van de ene verwondering in de andere. De figuren zijn prachtig. De thema’s bijzonder goed uitgebeeld. De paden zijn breed, zodat de tentoonstelling ook heel goed met een rolstoel te bezoeken is. Na deze 2 uur was ons hoofd vol, maar we hebben er geen genoeg van gekregen en gaan zeker nog eens om weer nieuwe dingen te ontdekken.

Zandverhalen is dagelijks geopend van 10:00 tot 18:00 en kun je vinden in de Haven van Elburg. Ticketprijzen €16,50

Meer weten?
Hierbij een link naar de website van ‘Zandverhalen’>>> en naar een artikel over dit onderwerp op de website van de Raad van Kerken >>>.

Klik op de foto’s (gemaakt door echtgenoot Gerard) voor een vergroting.

Reageren

19 augustus: 1-persoonshuishouden & Update UMCG

Door Ada

Op 19 augustus 2019

In Alledag

Eigenlijk heb ik nooit alleen gewoond.
Op 24 maart 1983 woonde ik nog bij mijn ouders, op 25 maart 1983 trouwde ik met Gerard en woonden wij met z’n tweeën aan de Rijksweg in Hoogersmilde.
Sinds Gerard donderdag is opgenomen in het UMCG voer ik een 1-persoonshuishouden.
Het huis voelt groot en leeg aan; ik verveel me niet, doe naast het bezoeken van Gerard in het UMCG leuke dingen, maar ik mis een klankbord.
De vaatwasser draai ik eens in de twee of drie dagen en dan ook nog met een licht programma. De wasmachine: zelfde verhaal.
Qua warm eten doe ik makkelijk: we hebben nog wat ‘studentenbakjes’ in de diepvries en voor mij alleen leg ik de ‘kooklat’ minder hoog dan voor twee personen.
Begin deze week kocht ik een vers brood en deed dat in de diepvries. Iedere dag haal ik er twee plakjes uit: ik hoef nog geen nieuw brood te kopen. Ik doe eindeloos lang met 125 gram vleeswaren. ’s Avonds als het donker wordt sluit ik alle deuren al af en af en toe hoor ik mezelf praten. Tegen het computerscherm of tegen de auto.
Raar.

Het was de bedoeling dat Gerard gisteren een soort up-date zou schrijven, maar hij voelde zich niet goed. Vrijdag en zaterdag heeft hij een chemokuur gehad en gisteren had hij een rustdag. Dat was ook wel nodig, want die chemo’s deden hun werk goed en veroorzaakten maag- en darmproblemen, zoals misselijkheid en gebrek aan eetlust.

Vandaag, maandag de 19e, zijn de stamcellen teruggeplaatst.
Dat is in de hele behandeling een belangrijk en bijzonder moment. “De hulptroepen zijn gearriveerd!” zei de verpleegkundige vanmorgen.
Die stamcellen zijn in 2015 al geoogst; toen heeft men een dubbele portie afgenomen, de ene helft gebruikt en de andere helft ingevroren.
Die zijn dus vandaag uit de vriezer gehaald en weer toegediend; 5 zakjes in totaal (zie foto).

Een vervelende bijkomstigheid is, dat Gerard een lichte verkoudheid had toen hij werd opgenomen. Zijn stamceltransplantatie kan er wel om doorgaan, maar hij heeft een kamer voor zich alleen die hij ook niet mag verlaten wegens besmettingsgevaar. Als er een verpleegkundige of arts binnenkomt draagt die een blauwe plastic overjas en een mondkapje.
Niet leuk.
Op deze manier spreekt hij, naast de mensen die op bezoek komen, bijna geen andere mensen en dat maakt dat de dagen lang duren. Maar we hebben alle begrip voor deze maatregelen: de patiënten van de afdeling zijn nu eenmaal kwetsbaar en we moeten voorzichtig zijn.

Samen met de kinderen maken we er wel wat van.
We houden erg van spelletjes en daar is nu alle tijd voor.
En nee: we laten hem niet winnen.

Reageren

18 augustus: Een spannende bocht.

Door Ada

Op 18 augustus 2019

In Kerk & gemeente

Geen viering in een kerkgebouw voor ons vanmorgen.
Vroeger miste je dan de kerkdienst, maar tegenwoordig kunnen we meeluisteren.
We hadden afgesproken dat we allebei zouden luisteren: Gerard in het UMCG en ik aan de Boskamp. Daarna zouden we elkaar bellen.

Naar een kerkdienst luisteren is een andere beleving dan een kerkdienst bijwonen.
Je weet wat er is gezegd, maar je hebt het niet beleefd, gevoeld, gezien.
Net als vorige week hoorden we een uitspraak van Jezus die we niet van hem verwachten.
In Lucas 12 vers 51 staat: “Denken jullie dat ik gekomen ben om vrede te brengen op aarde? Geenszins zeg ik jullie, ik kom verdeeldheid brengen”.
Huh? Op het moment dat Dea het voorlas dacht ik: “Hoe kan het dat me deze zin nog nooit is opgevallen….”

Over die verdeeldheid ging het vanmorgen.
Als voorbeeld noemde voorganger Walter Meijles een gezin, waar het nieuwe vriendinnetje van de zoon een hoop onrust veroorzaakt. Ze eet vegetarisch en wil niet mee op vliegvakantie. De anderen vinden dat gezeur en langzaamaan ontstaat verwijdering.
Ook in onze maatschappij is die verdeeldheid levensgroot aanwezig.
De één vindt dat er op het gebied van waterbeheer maatregelen moeten worden genomen om de droogte in Nederland tegen te gaan, de ander vindt dat baarlijke nonsens.
En dat is nog maar één voorbeeld.

Wie heeft gelijk?
Vanmorgen leerden we dat beide partijen gelijk hebben vanuit hun eigen achtergrond en levensvisie. In het gesprek dat Gerard en ik naderhand voerden vonden we een mooi voorbeeld van ‘voortschrijdend inzicht’. Onze dochters eten alledrie vegetarisch, soms zelf veganistisch. Daar moesten wij in het begin ontzettend aan wennen. (lees: vonden wij bijzonder lastig). Gedoe op tafel.
Inmiddels zijn we jaren verder en eten Gerard en ik minstens drie keer in de week geen vlees, eten we veel meer fruit en zijn we er achter gekomen dat ook veganistisch eten lekker is. Maar we eten nog wel vlees.

De boodschap vanmorgen was: als we kijken naar Jezus zien we dat hij de boel soms behoorlijk opstookt. Dat is niet verkeerd. Als mensen enthousiast een vurig pleidooi houden dat het anders moet, neem daar kennis van en ga in gesprek.
Denk na over de vraag waarom het zoveel weerstand oproept.
Wat kan ik hier zelf mee?
Wat moet ik als christen doen?
Als je heel eerlijk bent weet je dat heel goed.

In het dankgebed klonk de dankbaarheid door van Dirk en Alie, omdat zijn behandeling succesvol is geweest. Verder vroeg de dominee aandacht voor de mensen ‘waar het leven een spannende bocht door gaat’ en werd Gerards naam genoemd.
Er niet bij zijn en er toch bij zijn.

Reageren

16 augustus: Rügen 3 – Klaus – Een zeevarende kruising van Floris en Robin.

Door Ada

Op 16 augustus 2019

In Alledag

Ooit gehoord van de Nederlandse piraat Klaus Störtebeker? Wij niet. Toen wij aan onze buren vertelden dat we naar Rügen gingen kregen we van hen wat folders en een fietskaart van dat gebied mee. En het advies om naar Ralswiek te gaan, naar de Störtebeker Festspiele. “Moet heel spectaculair zijn. Met boten en paarden en kanonnen en vuurwerk!” Maar ze waren zelf niet geweest.

Al voordat je op Rügen bent kijkt Klaus je indringend aan op de poster van de Festspiele; eenmaal op het eiland is hij alomvertegenwoordigd. We trokken er een middag en een avond voor uit: dit stukje Noord Duitse cultuur wilden we niet missen. Toen we om 15.30 u in Ralswiek aankwamen werden we al door parkeerwachters naar een weiland gedirigeerd. En het begint pas om 20.00 u hé? Het was een gigantisch oer-Duits evement waar we ons in ondergedompeld hebben. Even een paar weetjes op een rij:

– het openluchttheater heeft een enorm podium met het kasteel van koningin Zwarte Margarethe aan de ene kant en de vesting Stockholm aan de andere kant. De kust van het binnenmeer maakt ook onderdeel uit van de bühne.

– ‘de zaal’ heeft 91 rijen met elk 96 stoelen. Daarmee kom je op het duizelingwekkende aantal van 8736 stoelen.

Spiesbraten mit Fladenbrot

-de entourage van het spektakel is minstens zo amusant als het toneelstuk zelf. Sehr gemütlich und sehr Deutsch. We kochten ‘Spiesbraten mit Fladenbrot’ en zaten aan lange tafels tussen de Duitsers, die zich massaal te goed deden aan wat er zoal aan eten en drinken werd aangeboden.

– de voorstelling loopt van juni tot en met september en vindt iedere avond plaats, behalve op zondag. Gans Duitsland komt naar Rügen om dit mee te maken. Ik zat naast een man die met zijn zoontje uit Thüringen kwam speciaal voor Klaus. We hebben het dan over 600 kilometer.

De buhne: kasteel, meer, vesting. Klik op de foto voor een vergroting.

– de voorstelling is een mengeling van Shakespeare in Diever en Soldaat van Oranje, maar dan groter. Spectaculair was het in ieder geval. We zagen ruiters, Stockholm werd in brand geschoten, de boten vuurden kanonskogels af, er werd gevochten met Bud Spencer&Terrence Hill-effecten en er was een heus zwaardgevecht.

– Het voorprogramma was een roofvogelshow waarbij we o.a. de door mij bewonderde buizerd van heel dichtbij te zien kregen en een gigantische zee adelaar over het pubiek scheerde. Het slotstuk van de avond was een schitterende vuurwerkshow, waarvan de boten ook onderdeel uitmaakten.

Wat een belevenis. Het verhaal is zwaar geromantiseerd natuurlijk, want Störtebeker was heus niet die rechtschapen kruising van Floris van Rozemond en Robin Hood die wij met wapperende blonde haren op een paard zagen galopperen. Weten hoe het echt zat? Hierbij een link naar een artikel over Störtebeker op Wikipedia >>>

Wat van ons niet had gehoeven was het optreden van een bekende Duitse zanger. Niet onze muziek, niet onze smaak, maar als hij opkwam gingen alle telefoons de lucht in om opnames te maken en men zong enthousiast mee.
Wij voelden ons als een Duitser bij André Hazes.

Maar we hadden het niet willen missen!
Op internet vond ik een kleine introductie, uitgezonden door de NDR, hierbij een link naar die video >>>. Weet je even wat wij gezien hebben.
De Duitsers hebben er een prachtig woord voor: “Es was grossartig!”

Reageren

15 augustus: Es geht los.

Door Ada

Op 15 augustus 2019

In Alledag

Gisteren vierde ik de jaarlijkse ‘Aaltje-dag’ met schoonzus Ali.
Deze keer geen museum of zo maar een dagje Groningen.
Heerlijk.
Koffie met iets lekkers bij La Place, lunch bij Wadapartja, terrasje bij de universiteit, eierbal op de Grote Markt.
En ondertussen winkeltjes in en uit en genieten van de prachtige binnenstad van Groningen.
Het was Kei-week; nieuwe studenten die het komende jaar in Groningen gaan studeren maken kennis met hun studie en met de stad.
In de morgen was er geen student te zien. Pas na de middag kwam er leven in de brouwerij. Er paradeerde een jazz-orkestje door de straten, er was een vrijgezellenfeestje en er waren opvallend veel bleke, geeuwende jonge mensen.
Halverwege de dag kreeg ik een app van Gerard: “Het gaat door”.

Gerard schreef het al in zijn gastblog: 15 of 16 augustus word ik opgenomen.
Vanmorgen om 10.00 uur moesten we ons melden bij het UMCG.
Natuurlijk weten we nog veel van de vorige opname in 2015, maar je kunt het niet helemaal met elkaar vergelijken. Gerard gaat nu veel fitter het proces in én we zijn ook al weer heel veel vergeten…..

De komende tijd zullen we via dit blog af en toe schrijven over de voortgang van de stamcelbehandeling; soms zal ik erover schrijven en soms zal Gerard een gastblog schrijven.
Verder heb ik al wat blogs over andere onderwerpen klaar staan voor de komende weken, maar er zullen ook dagen zijn dat ik er niet aan toe kom; dan is er even geen alternatief voor de waan van de dag.

De komende drie weken is dit het adres van Gerard:
Universitair Medisch Centrum Groningen
G. Waninge
E2 VA, kamer 84
Postbus 11120
9700 CC Groningen

Wil je een keer op bezoek: graag even contact met mij opnemen om te voorkomen dat er veel mensen tegelijk op bezoek komen.
Dat mag namelijk niet.
Evenals zoenen en handenschudden.
Drie weken niet zoenen is nog wel te overzien; als het maar helpt!

Reageren

14 augustus: Rügen 2 – Pontje. Eeh….. roeiboot eigenlijk.

Door Ada

Op 14 augustus 2019

In Alledag

Seebrücke in Sellin.

Het eiland Rügen heeft aan de oostkant hele mooie zandstranden aan de Oostzee. De eerste dag verkenden wij op de fiets het zuid oostelijk gelegen schiereiland Mönchgut. Dat kustgebied was eind 1800, begin 1900 al een toeristische trekpleister. Je moet denken aan plaatsen als Scheveningen en Zandvoort in Nederland. In Sellin strekt zich een antieke pier (in Duitsland heet dat Seebrücke) uit in zee en alle badplaatsen aan de oostkust hebben nog gebouwen uit de vooroorlogse strandarchitectuur. Het heeft art-deco trekjes, maar doet ook denken aan onze koloniale bouwstijl. Grote, witte appartementencomplexen met balkons en veranda’s met namen als Freude am Meer en Feriënglück.

Op die eerste fietstocht op Rügen kwamen we door zeer afwisselend landschap. We zaten even aan het zandstrand bij Sellin, fietsten door de bossen naar Thiesow in het zuiden, zagen havens, verstilde dorpjes en hunebedden (waarover natuurlijk meer in een ander blog).

We fietsten langs binnenmeren en ontdekten dat delen van dit gebied in de koude oorlog door de staat werden geconfisqueerd om te fungeren als uitkijk-en spionage post.
Een van de leukste onderdelen was een klein pontje voor wandelaars en fietsers. Ik zeg pontje, want zo stond het op de kaart, maar het was een roeibootje.
Echt waar.
Toen wij bij het oversteek-vlondertje kwamen zagen we geen pontje, maar iemand in een roeiboot schreeuwde : “Wollen sie mit?!?”
Dus wij riepen “Ja” en daar kwam ‘roei-roei-roei’ een Duitse meneer naar ons toe.
“Moeten onze fietsen dan in dat bootje?” vroeg ik twijfelend aan Gerard.
Het was geen enkel probleem. In no-time hadden de zwijgzame Duitser en Gerard de fietsen in de boot en werden we naar de overkant gebracht.

Wat een mooie fietstocht en wat een diversiteit op één eiland.
Nederlanders reizen in de zomervakantie massaal af naar Frankrijk, maar dit gebied in Noord Duitsland verdient eigenlijk ook Nederlandse vakantiegangers.
Landgenoten hebben wij op Rügen namelijk amper gezien; dat zijn er hooguit tien geweest.

Reageren

13 augustus: Rügen 1 – “Waar zijn we nou terechtgekomen?”

Door Ada

Op 13 augustus 2019

In Alledag

Vanaf 3 augustus waren Gerard en ik nog even een weekje weg; we bezochten onze Oosterburen.
Helemaal boven in Duitsland, nog verder dan Rostock, ligt het eiland Rugen; op het kaartje hiernaast rechts bovenin.
Voor een weekje zomervakantie hadden we daar een Feriënwohnung gehuurd. Op de dag van aankomst waren we natuurlijk heel benieuwd naar hoe het er uit zou zien. Het is wel voormalig Oost Duits gebied en vorig jaar hadden we al gezien dat het niet overal voldeed aan de Westerse maatstaven.

Toen we aan het eind van die eerste dag de aanwijzingen van de Tom Tom volgden, reden we een grindpad op. Nummer 6 moesten we hebben. De eerste huizen in het buurtje zagen er nog alleszins acceptabel uit, maar hoe verder we het pad opreden, hoe sjofeler het werd. Ingezakte schuurtjes met oude trekkers, woekerend onkruid, oude gasflessen, tonnen en karren op het erf…. bedrukt keken we elkaar aan. “Waar zijn we nou terechtgekomen?”

We konden nummer 6 niet vinden. Aan het pad stonden twee rokende mannen; ze pasten goed bij de omschrijving van het buurtje hierboven; ze stonden voor een aftandse stacaravan en waren niet meer in het bezit van een volledig gebit. Ik hoopte vurig dat ze zouden zeggen dat nummer 6 niet in deze buurt was en gelukkig: we hadden een afslag eerder moeten nemen, daar waren de nummers 1 tm 6.

Opgelucht maakten we 10 minuten later kennis met Frau Ulrich en we betrokken dankbaar ons vakantiehuisje aan de achterkant van een landhuis in een boerenomgeving.
Nadat we uitgepakt hadden gingen we in de tuin zitten om bij te komen van de reis en het ‘het avontuur van 1 afslag verder’. Ik hoef echt niet altijd in een kasteelhotel, maar we moesten er toch niet aan denken dat nr 6 zich bevond naast die stacaravan, inclusief rokende mannen…..

Op deze pagina een overzicht van alle 9 blogs die ik schreef over deze vakantie:

1. Waar zijn we nou terechtgekomen?
2. Pontje. Eehm….roeiboot eigenlijk.
3. Klaus Störtebeker – een bezoek aan de Festspiele in Ralswiek.
4. Eine Heilige Statte- over het hunebed ‘Königsgrab
5. Buchenwald – een blog over een beukenbos.
6. Noordelijkste puntje – Kap Arkona
7. Gerookt Aaltje – Een stadswandeling in Stralsund
8. Gids of geen gids – Een stadswandeling in Lübeck
9. Kapotte klokken en een muisje – twee ‘Mahndenkmahlen’ in de Mariënkirche in Lübeck.

Reageren