Categorie: Alledag Pagina 190 van 301

23 april: Roodborstje. Everzwijn. Neushoorn.

Door Ada

Op 23 april 2019

Eerste Paasdag waren we te gast bij dochter Harriet in het kattenoppashuis in Enschede.
(Hoe dat zo komt? Lees ‘Bed & Breakfast’ maar dan anders’>>> uit 2016)
Frea , Jon en Wim waren er ook, Carlijn en Cees waren elders beschäftigd. We konden lekker buiten zitten en hebben genoten van het gezinssamenzijn. Iedereen nam wat mee en ervaring leert dat je dan altijd meer dan genoeg hebt. Frea maakte een frisse salade, Harriët kookte een pan heerlijke soep en ik had een hartige taart mee. Zonder spekjes, met oude kaas.

Zoever op vogeltjesjacht.

Wijntje, toastje, kaasje; we waanden ons weer in Italiaanse sferen.
Kat Zoever wentelde zich in de aandacht en scharrelde wat in en rond het huis.
’s Middags las ik de zaterdageditie van de krant en vonden we dat nog wel even moesten bewegen.
We haalden een Italiaans ijsje op de markt (yoghurt-passievrucht!) in Enschede, dat we opaten op de trappen van de Sint Jacobus kerk op het Marktplein. Bijna niets in Enschede is heel oud, omdat in 1862 bij een grote stadsbrand het hele centrum is verwoest. Maar oud of niet, ik wilde toch graag even naar binnen kijken. Wat me opviel was de lichtinval door kleine ronde ramen in een koepel op het dak. Het gaf een bijzonder effect: stralenbundels die naar binnen schijnen. Op Wikipedia>>> vind je een foto hiervan.

Met z’n allen om de grote keukentafel was het ouderwets gezellig. We haalden herinneringen op aan vroeger en benoemden het spelletje “laatste letter wordt eerste letter” Dat deden we wel eens met dierennamen.
Jon had geen idee wat we bedoelden; voor we het wisten zaten we er middenin.
Aap.
Paard.
Dromedaris.
Jon spreekt al heel goed Nederlands, maar bij dromedaris keek hij vragend rond. In het Engels kan een ‘camel’ één of twee bulten hebben.
Er passeerden heel wat dieren de revue waarbij Jon de wenkbrauwen optrok.
“This is a lesson for me.”

Bij de L probeerde ik hem een beetje te helpen: een blauw insect?
“Dragonfly? Dat is niet met een L.. ” Hij kent het woord libelle niet.

Op de terugweg in de auto werd het spel nog even voortgezet. Toen Jon voor de zoveelste keer een dier met een S moest bedenken kwam hij er niet meer uit. Frea opperde: “Weet je wat? Een fabeldier mag ook.”
“Sfinx!” riep Jon.
Mmmm. Een dier met een X.
“Een Xenotaurier Rex! Een dinosaurus die alleen maar vreemde dieren eet….”

Dat heb je dan op de achterbank zitten; toen we Frea, Jon en Wim op het station in Groningen hadden afgezet reden we in stilte naar Roden.
We zijn niet meer zo gewend aan kinderen op de achterbank…..

Reageren

21 april: Een krater.

Door Ada

Op 21 april 2019

In Alledag

Vorige week schreef ik over de bijzondere kerkdienst in Hoogersmilde. Toen vertelde ik “sinds december is Jan ernstig ziek; hij heeft een agressieve vorm van maagkanker en vecht voor zijn leven.”

Op woensdag 10 april was hij met zijn vrouw Lammie en twee van hun kinderen naar Keulen afgereisd voor een ‘laatste strohalm-behandeling’. Het zou zwaar worden, maar Jan had zijn hoop gevestigd op deze behandeling. Het is niet goed afgelopen; zijn lichaam kon de behandeling niet meer aan. In de nacht van woensdag 17 op donderdag 18 is Jan overleden.

Met Jan en Lammie op onze reis naar Canada-juni 2017

Verslagen zaten we als broers en zussen op vrijdagochtend bij elkaar.
We stelden een advertentie op.
“Met verslagenheid hebben wij kennis genomen van het overlijden van onze geliefde, sterke broer, zwager en oom….” M’n maag deed pijn toen ik het bericht had uitgewerkt en zijn naam zwart op wit in de tekst zag staan.

Niet te bevatten.
Onze Jan.
Overleden.

Mensen die mijn blog volgen weten dat ‘familie’ een grote rol speelt in ons leven. In de advertentie hebben we de zin “wij zullen hem missen in onze familiekring” laten opnemen. Dat is mooi Nederlands voor ‘ zijn overlijden veroorzaakt een krater in onze familie, we kunnen hem niet missen. ‘

Het Paasweekend stond voor ons helemaal in het teken van Jan’s overlijden. Natuurlijk: de cantorij zong op Goede Vrijdag en Eerste Paasdag, Het waren mooie vieringen, maar m’n hoofd was ergens anders. We hebben met ons gezin bij elkaar gezeten en ons gerealiseerd hoe moeilijk deze Paasdagen voor Lammie en de kinderen moeten zijn.

Wat fijn dat we zondag de 14e die viering nog hebben kunnen opnemen. Die zondagavond hebben Jan en Lammie in Keulen die kerkdienst nog bekeken en beluisterd. Ze bedankten de initiatiefnemers er later voor, ze hadden het bijzonder gewaardeerd. Jan heeft de Paasviering niet meer mee mogen maken. Hij is gestorven in de vaste overtuiging dat in het huis van zijn Vader vele woningen zijn en dat er voor hem ook een plaats bereid was.

Wij moeten verder zonder hem; donderdag nemen we afscheid van hem in de kerk in Hoogersmilde. ‘De kerk waarin we al zoveel met elkaar hebben meegemaakt ‘ schreef ik vorige week.

Dopen, trouwen, begraven.

Momenten in ons leven die we markeren met een viering in de kerk.
Lachen, huilen, elkaar vasthouden; deze vorm van religie is voor ons van toegevoegde waarde in ons leven.
Menigmaal de waarde van de dag.

Reageren

19 april: Lanzarote 9 – All inclusive.

Door Ada

Op 19 april 2019

In Alledag

“Eigenlijk was onze vakantie helemaal niet zo toeristisch” mijmerde Carlijn op de terugreis naar Nederland.
“Nou….. die kamelen wel natuurlijk. ”
Dat moet ik even uitleggen.

Toen wij in de auto op weg waren naar de vulkanen, zagen we onderweg een plek waar je met kamelen een ritje kon maken door het vulkanisch gebied. Jon, Carlijn, Harriët en Cees vonden het leuk om dat een keer te doen, dus zij gingen met z’n vieren het ‘kamelen-avontuur’ beleven. Achteraf was het allemaal wel wat tam en voorspelbaar geweest, maar dan kun je toch zeggen dat je op een kameel een vulkaan hebt beklommen.

Even terug naar Carlijn die het nog wel mee vond vallen met het toerisme op Lanzerote.
“Trouwens, die markt in Teguise was ook wel toeristisch.
Maar verder niet.
Nou ja, bij die vulkaan met die bus…..
En het hele park waar we op zaten…..
En dat zwembad met glijbanen en golfslagbad….. ”

Ach kind, het was hartstikke toeristisch!
Alleen maar eigenlijk; maar wat was het leuk!
Met z’n achten de toerist uithangen; even de boel de boel laten, even niet politiek correct, even onbekommerd genieten. We hebben ons prima vermaakt en ons helemaal kunnen opladen.
Eenmaal terug in Nederland lag er weer genoeg op ons bordje en inmiddels hebben we alle maatschappelijke draden weer opgepakt. We kijken nog vaak naar de foto’s van Lanzerote en halen nog regelmatig de vakantiequotes aan en herinneringen op.

All inclusive .
Inclusief het gedoe rondom het reizen.
Inclusief het prachtige eiland.
Inclusief het vakantiegevoel en inclusief de dankbaarheid voor 36 goede jaren en een warme gezinsband.

Heel erg toeristisch.
Heel erg bijzonder.

Hierbij een link naar Lanzarote 8 – Flora en (bijna geen) fauna >>>
Vandaar uit kun je doorlinken naar de vorige blogs in deze serie.

Reageren

18 april: Nog éven niet naar kantoor……

Door Ada

Op 18 april 2019

In Alledag

Als ik met de auto naar mijn werk ga vertrek ik rond 07.00 uur uit Roden om de files te vermijden.
Mijn werkdag begint officieel om 08.00 uur, dus ben ik bijna altijd te vroeg.
De auto parkeer ik bij de Lentisvestiging aan de Laan Corpus den Hoorn, ik maak een wandeling van ongeveer een kwartier naar het Heymanscentrum en dan is het meestal nog maar 07.45 uur.
Meestal ga ik dan alvast mijn mail doen: het is dan nog lekker rustig, word je nog niet afgeleid door collega’s en telefoon en schiet je lekker op.
Maar gistermorgen breidde ik mijn wandeling uit; het was zulk heerlijk weer!
Ik wandelde door het park naast het Heymanscentrum en zocht het Noord Willemskanaal op.
Stil is het in die omgeving nooit, omdat je vlak naast de snelweg zit.
Je hoort een constant dof geraas, dat je op den duur helemaal niet meer opvalt; het hoort gewoon bij de omgeving.

Rond deze tijd is er heel veel te zien tijdens zo’n ochtendwandeling!
Bovenin de populieren is het een drukte van belang. Daar woont een groep kraaien en die zijn druk bezig met hun nesten, eieren en jongen.
Loop je daar onderlangs, dan laten ze je wel weten dat je behoorlijk in de weg loopt en dat ze erg onrustig worden van jouw aanwezigheid
Ook andere vogels laten van zich horen, sommigen tetteren je de oren van het hoofd.
In de vijver zijn eenden en meerkoeten druk bezig met de voorbereidingen voor gezinsuitbreiding.

Alle bomen en struiken lopen uit en ik verbaas me altijd over de vele tinten groen die je dan ziet: van bijna geel tot heel donkergroen.
In het park stond een boom zo prachtig te bloeien dat ik hem op de foto heb gezet.
Ik weet eigenlijk niet eens wat voor boom het is (Rien dacht een krentenboom), maar het is een ‘lust voor het oog’.

Een lente-frisse ochtendwandeling, gisteren de waarde van mijn dag.
Om 08.02 uur zette ik mijn computer aan en snoof een vertrouwde geur op.
Koffie!

Reageren

15 april: De stille week.

Door Ada

Op 15 april 2019

In Kerk & gemeente

Palmzondag.
Twee kerkdiensten op één dag.
Doe ik eigenlijk niet vaak, maar soms komt het zo uit.
Voor de ochtendviering waren we uitgenodigd in Hoogersmilde door de oudste dochter van Gerard’s broer Jan.
Jan en Lammie wonen in Hoogersmilde en maken daar actief deel uit van de PKN-gemeente. Sinds december is Jan ernstig ziek; hij heeft een agressieve vorm van maagkanker en vecht voor zijn leven.
Jan luistert iedere zondag via kerkradio naar de viering vanuit de kerk in Hoogersmilde, maar hij had bij de predikant aangeven dat hij het contact met de gemeente zo miste.
“Ik zie de mensen niet die in de kerk zitten.”
De dominee had daarna het plan opgevat om een viering op camera op te nemen, zodat hij in ieder geval de gemeente in een zondagse kerkdienst kon zien.
Voor deze viering waren ook de kinderen van Jan en Lammie en familie uitgenodigd.

Foto: Wikipedia >>>

We vulden een bank met broers en zussen in de vertrouwde kerk van vroeger waarin we al zoveel met elkaar hebben meegemaakt.
Het thema van de viering was ‘Feest! Of niet….’
De voorganger vertelde dat Jezus een paar dagen voor zijn dood op deze palmzondag nog de tijd nam om feest te vieren.
Dat was ook de strekking van het verhaal: in het leven zit je niet altijd alles mee.
Het is de kunst om niet te lang te blijven hangen in ziekte, leed en verdriet, maar om ook te kijken naar waar je dankbaar over kunt zijn en als je kunt: de hoogtepunten blijven vieren.

Het was een ontroerende en verbindende viering.
Na de dienst was er koffie in het jeugdgebouw en het is altijd weer hartverwarmend om te merken hoezeer wij nog verbonden zijn met de PKN-gemeente in Hoogersmilde.
Meer weten over onze vroegere kerk? Hierbij een link naar een pagina met informatie en foto’s op de website van Hoogersmilde >>>.

Gisteravond was er een vesper in de Catharinakerk: Erwin Wiersinga op het historische Hinsz-orgel en Theo van Beijeren op de preekstoel.
Daar wil ik graag bij zijn, ook als dat betekent dat ik dus twee kerkdiensten op één dag heb.
‘Orgelvesper op de drempel van de Stille Week’ stond voor op de orde van dienst.
Het was een viering in de stijl van de Abendmusiken van Buxtehude in Lubeck >>> aan het eind van de 17e eeuw.
Een vesper met veel mooie orgelmuziek van o.a. Brahms, Reger en Bach, gemeentezang en stilte voor bezinning.

Aan het eind van de viering wensten we elkaar ‘een goede week’.
Dit was in ieder geval een goed begin daarvan.

Reageren

14 april: Lanzarote 7 – Waninge’s in een resort.

Door Ada

Op 14 april 2019

In Alledag

“Je hoeft het park niet af!” zei iemand bij wijze van positieve aanprijzing toen ik zei dat we op Lanzarote ‘all inclusive’ gingen.
Dat leek me nou helemaal niks en ik kon me er ook niets bij voorstellen.
Als je voor het eerst op zo’n bijzonder eiland bent ga je toch niet de hele dag alleen maar bij het zwembad liggen?

En zo zwart/wit was het ook niet. Je bent te gast op het park, maar het plastic bandje om je pols wil gelukkig niet zeggen dat je het park niet mag verlaten; dat deden we dan ook veelvuldig. Maar ook op het terrein van Club Playa Blanca was het prima toeven.
We hebben heerlijk met elkaar in grote ligstoelen aan de rand van het zwembad in de zon gelegen: boek, puzzelboekje, borduurwerkje, het echte vakantiegevoel. Koffie, thee, hapje, drankje, je hoefde alleen maar even naar de bar te lopen voor een bestelling en je kreeg het mee. Het buffet bij ontbijt/lunch/diner was ook goed verzorgd. We kregen iedere dag iets anders voorgeschoteld.

Als je met je gezin op vakantie bent, dan kun je als groep zo’n ontzettende lol hebben om typische gezinsdingen.
‘Mag ik de zonnebrand”? Cees vindt dat fout; je moet zeggen ‘zonnebrandcrème’. Je moet ook niet zeggen “Hij gaat naar de middelbare.” Het is middelbare school.’
Ja Cees.
Als naderhand iemand vroeg naar de zonnebrand waren er altijd wel twee of drie monden die er “CRÈME!” achteraan riepen.

Jon kocht een grote plastic zwembril met een snorkel. Frea reageerde enthousiast, maar Jon was duidelijk: “Niet voor jou. Jij bent een meisje. Dit is alleen voor jongetjes. Het is trouwens ook een blauwe bril, niet rose. Alleen voor Wim en mij. ”
Wie onze kinderen kent weet dat deze uitlatingen haaks staan op hoe zij in het leven staan….. vergelijk het met Jesse Klaver die de ideeën van Thierry Baudet omarmt.

Het animatie team kreeg in de gaten dat wij Nederlanders waren; om ons een plezier te doen draaide de discjockey André Hazes met ‘Bloed, zweet en tranen! ‘
Zucht.
Waarom toch.
Wij zongen bij het refrein met z’n achten onze gezinsversie van het lied: “Met BIER, KOEK en KNAKWORST!” Het leverde zeer verbaasde gezichten op bij de ons omringende Engelsen en Spanjaarden.
“Want vrienden….. de koek is op!” Doe het niet, zou ik zeggen.

Het animatieteam organiseerde soms in de ochtend een stretch-setting.
Dochters: “O leuk, gaan we doen!” De kleine Spanjaard die ons les ging geven werd op meerdere onderdelen overklast door onze lange dochters. Hij kon niet met z’n handen bij zijn voeten komen, de dames vouwden hun vingers om hun voetzolen.
Ze legden probleemloos hun benen over elkaar en bogen soepel in lastige houdingen. Beetje sneu wel.
Toen de les was afgelopen en de instructeur afdroop gingen de dames nog even door……

Zon, zwembad, tevreden kinderen.
Net als vroeger eigenlijk, maar toen moesten wij als ouders overal voor zorgen.
Nu was er voor mij ook tijd voor mijn boek.
En mijn borduurwerk.
Eerlijk gezegd had ik dat nog wel vijf dagen volgehouden.

Hierbij een link naar Lanzarote 6- Tijd vergeten. >>>
Vandaar uit kun je doorlinken naar de vorige blogs in deze serie.

Reageren

13 april: …..und verschied. Stilte.

Door Ada

Op 13 april 2019

In Alledag

De Matthäuspassion.
Vorig jaar had ik 16 maart kaarten voor de Oosterpoort, maar toen belandde ik in het ziekenhuis. Het geld kregen we terug in verband met de uitzonderlijke omstandigheden en daarvoor kocht ik kaarten voor de uitvoering van het Noord Nederlands Orkest>>> in Assen.
Vrijdagavond zat ik met dochter Harriët en broer Henk in de Nieuwe Kolk.
De dirigent was Peter Dijkstra en het kinderkoor kwam uit Drenthe: het Roder jongenskoor.

Het begin is altijd een kippenvelmoment.
Het is helemaal stil en dan die eerste tonen van het orkest bij het openingskoor…. hoe mooi de uitvoeringen op Spotify ook zijn, niets haalt het bij een life uitvoering.
Bij zo’n klassiek stuk ben ik altijd heel benieuwd hoe de solisten zijn: dat maakt namelijk heel veel uit. Het was allemaal weer een streling voor het oor. Het enige punt van kritiek was wat mij betreft de bas; dat was namelijk geen bas, maar een bariton.
Een bas heeft een stem zoals Joop die achter mij zingt in de cantorij.
Deze bas kon de laagte niet helemaal goed halen en dat is jammer, maar meer ook niet.

De altpartij werd vertolkt door een Zuid-Koreaanse counter-tenor. Eerst vond ik het jammer dat er geen vrouwelijke alt was, maar gedurende het stuk heb ik me er mee verzoend. Het duet ‘So ist mein Jesus nun gefangen’ was heel mooi. De stemmen van de twee solisten pasten erg goed bij elkaar en samen met de fluiten was het een prachtige, verstilde uitvoering.

Het mooiste moment van de avond kwam van het koor, in dit geval het Noord Nederlands Concertkoor. Als Jezus sterft zingt de evangelist: “Aber Jesus schriee abermal laut, und verschied.” Daarna boog de dirigent het hoofd en was het secondenlang doodstil.
Toen begon het koor heel zacht:
“Wenn ich einmal soll scheiden, so scheide nicht von mir!
Wenn ich den Tod soll leiden, so tritt du dan herfür!
Wenn mir am allerbängsten wird um das Herze sein,
so reiss mich aus den Ängsten kraft deine Angst und Pein.”
Eén zakdoekje was niet genoeg.

Zat ik vroeger met een tekstboekje in de zaal, tegenwoordig neem ik mijn eigen partituur mee, het groene boek dat ik ooit op de kop tikte bij de Roderboekenmarkt.
Al een aantal keren heb ik meegedaan met een ‘Matthäusscratch’ waarin we delen van het stuk zongen, dus de meeste altpartijen kan ik meezingen. Doordat ik die stukken ken, gaat de koormuziek tijdens zo’n uitvoering veel meer voor me leven. In mijn hoofd pak ik de altpartij op en probeer die te volgen in de ingewikkelde stukken waarbij alle stemmen door elkaar en achter elkaar aan zingen.

De partituur gaat eerst weer in de kast, in de hoop dat ik hem nog een keer weer nodig ben voor een scratch of een andere meezingversie van de Matthäus.
Weet jij waar zo’n scratch wordt georganiseerd? Geef het even door!
Want hoe vaak je hem ook hoort of zingt: het verveelt nooit.

Reageren

11 april: Lanzarote 6 – Tijd vergeten.

Door Ada

Op 11 april 2019

In Alledag

Met het feit dat ik tijdens onze familiereis op Lanzarote geen museum van binnen zou zien had ik me al verzoend. Maar ergens op vakantie gaan en dan geen stadswandeling? Voorzichtig gooide ik wat balletjes op in de groep.
“Zullen we nog even bij de oude haven kijken?”

“Zouden we ook naar dat oude Castilio kunnen wandelen? ”
Niemand reageerde.

Toen er plannen werden gemaakt voor een middag zwemmen op een afgelegen strand zag ik mijn kans schoon.
“Ik ga met mezelf de stadswandeling uit het ANWB-boekje maken.”
Niemand protesteerde en niemand wilde mee.

Schilderij in de eetzaal

Wat had ik een heerlijke middag. Het was een fikse wandeling maar hij voldeed ruimschoots aan mijn verwachtingen. In de eetzaal van ons hotel hing een schilderij van het havenplaatsje dat Playa Blanca vroeger was. Er waren nog een paar dingen uit die periode: het bastion tegen de piraten, twee ruïnes van windmolens, een drietal kleine vissershuisjes en de oude haven. Ik nam ‘a big English tea’ op een terras aan de boulevard, maakte een strandwandeling en ondertussen vergat ik de tijd.

Vlak bij het eindpunt van mijn route kreeg ik een app van Frea. Of ik een lift wilde, want zij waren op de terugweg van het strand. Nou graag…. ik was naast de tijd ook de terugweg naar het park een beetje vergeten. We luisterden naar elkaars verhalen en bekeken elkaars foto’s. Zij waren naar de beroemde Papagayo stranden geweest, (zie foto, gemaakt door Frea) waar het ook heel mooi was. Klik hier voor een link naar het reisblog ‘Follow my footprints’ >>> voor meer informatie over die stranden.

Paradijselijk Playa Blanca op Lanzarote.
Inmiddels is het helemaal gemodelleerd naar de maatstaven van het West-Europese toerisme. Het lijkt in niets meer op het schilderij in de eetzaal.
Als je je verdiept in de geschiedenis van het eiland stuit je op kolonisatie door de Spanjaarden, onderdrukking, uitbuiting, rampen en beroerde levensomstandigheden.
De rol van toerist paste me niet altijd als een handschoen; het paarse plastic bandje van ons vakantieverblijf zat los om mijn pols, maar figuurlijk knelde het soms.

Met meerdere mensen heb ik het er naderhand over gehad.
“Het is zoals het is. Zo zit de wereld nou eenmaal in elkaar.”
“Men verdient behoorlijk veel aan het toerisme op Lanzarote; als er geen toerisme zou zijn zou men op het schrale eiland in bittere armoede leven.”
Even een weetje: 87% van de werkzame bevolking op Lanzarote werkt in de toeristenbranche.
“Aan de kusten van Spanje, Italië en Turkije is het niet anders, hoor.”
Allemaal waar, maar de dubbele gevoelens blijven.

Wat je als individuele toerist kan doen is: vriendelijk en beleefd zijn tegen het bedienend personeel, niet dronken worden en badmeesters in het water gooien (zoals een Engelse meneer bij ons in het park), de plaatselijke normen en waarden respecteren en niet in aanstootgevende kleding een kerk binnen gaan; kortom, je gedragen.

Hierbij een link naar Lanzarote 5- Chocolademelk. Eeehm…..saus. >>>
Vandaar uit kun je doorlinken naar de vorige blogs in deze serie.

Reageren

10 april: Lanzarote 5 – Chocolademelk. Eeehm….. saus?

Door Ada

Op 10 april 2019

In Alledag

In ieder informatieboekje en iedere folder van Lanzarote staat dat je op zondag naar de markt in Teguise moet; die wordt daar gehouden van 09.00 – 14.00 uur.
Daar wilden wij ook heen en wel op zondag 31 maart.
“Daar moeten we dan op tijd zijn” vond Gerard op de zaterdagavond daarvoor na een boom klaverjassen en een potje Kolonisten in de bar. Met bier en sangria.
“8 uur ontbijt!”
We realiseerden ons pas midden in de nacht, toen we de wekker zetten, dat we die nacht in verband met zomertijd een uur minder hadden.
Niemand heeft er over gemopperd, maar iedereen zat met kleine oogjes aan het ontbijt.
Boven ieders hoofd stond in de gedachtenwolk: “Waarom zo vroeg? Het is ja vakantie….”

Iedere toerist met informatieboekjes en folders gaat dus op zondag naar Teguise en dat betekent dat er op ons werd gerekend.
In de buitenwijken stonden al parkeerwachters driftig te zwaaien met vlaggen en te gebaren dat we daar moesten parkeren. Maar Cees reed voor ons en die stopt pas als hij niet meer verder kan en dat was waar een hek de toegang tot de stad versperde. Ook daar was nog wel parkeerplaats genoeg. We waren mooi op tijd (Gerard had natuurlijk wel gelijk) en met prachtig weer wandelden we de stad in.

Hoe langer we er waren, hoe drukker het werd. Halverwege de markt bekroop me het ‘Rodermarkt-gevoel’: te druk, te veel mensen en te veel kramen met tassen, riemen, portemonnee’s en zonnebrillen (die je ook hebt in Parijs en op de kerstmarkt in Bremen).
Gelukkig waren er ook veel kramen met handgemaakte spullen: bewerkte schaaltjes, gebreide en gehaakte poncho’s, bewerkt leer en sieraden.

Op het marktplein danste eerst een flamingo-danseres en later kwam er een koor met een orkestje. Dat was wat mij betreft het mooiste van ons bezoek aan Teguise. Het waren voornamelijk oudere mensen; de mannen speelden allemaal gitaar, de vrouwen zongen en klapten en één man was de solist. Ze stonden daar zo trots hun eigen muziek te zingen!

In het hectische marktgebeuren ontdekten we een binnenplaatsje bij een bodega. We vonden een plekje met zon én schaduw voor 8 personen en bestelden iets te drinken.
Harriët en Jon kozen voor warme chocolademelk, maar dat ziet er bij Spanjaarden anders uit dan bij ons.
“Is dit het? Het lijkt meer op chocoladesaus!” Het maakte Jon niet uit, die lepelde zijn kopje helemaal leeg; voor Harriët bestelden we een cappuccino.
Maar dan staat zo’n kopje warme chocola op tafel.
Bij de familie Waninge.
We hadden een paar plakken zelfgebakken cake en koek besteld en de familie bedacht dat je brokjes daarvan ook lekker kon dippen in de warme chocola.
Ik kijk nergens meer van op; ik heb ze immers zelf opgevoed.

Meer weten over de zondags markt in Teguise?
Hierbij een link naar een reisblog van Laura op ‘de Vakantie Discounter’>>>.

Hierbij een link naar Lanzarote 4- Bezit uw ziel… >>>
Vandaar uit kun je doorlinken naar de vorige blogs in deze serie.

Reageren

9 april: Partir, c’est mourir un peu

Door Ada

Op 9 april 2019

In Alledag

De tiende Franse les van het seizoen, de laatste les, kleden we altijd feestelijk aan.
Iedereen neemt wat lekkers mee (Piet: ik neem iets vloeibaars mee) en na het nakijken van het huiswerk doen we nog een spel.
Gisteravond kwamen we heel laat aan het huiswerk toe.
Ruud, die het afgelopen half jaar niet aanwezig was geweest, was er weer er had mooie verhalen over Frankrijk en Spanje.
Ik mocht vertellen over Lanzarote en ik had nog iets anders op mijn hart: ik ga stoppen met Franse les.
Daar liep ik al een tijdje mee rond.
Mensen die mijn blog lezen vragen me wel eens: waar haal je toch de tijd vandaan om al die dingen die je beschrijft te doen?
Nou…… die tijd is wel eens op.
In weken waarin we ook druk zijn met het ‘Af&Toe-koor’ is er soms geen tijd voor mezelf over.

Eigenlijk was niemand echt verbaasd.
We kennen elkaar goed in het Franse klasje en mijn medeleerlingen weten hoe mijn leven er uit ziet en ze snappen het wel.
Dat helpt. Een beetje. Want ik vind het moeilijk.
Soms kun je opgelucht zijn als je ergens niet meer heen hoeft, maar dat is hierbij geenszins het geval. Het kost me moeite om het los te laten, we hebben zulke fijne jaren gehad met elkaar. Partir c’est mourir un peu.

We hebben afgesproken dat ik nog niet helemaal weg ben.
We gaan nog een keer met elkaar uit eten en ik kom nog een keer een muzikale gastles geven.
Ik heb de club uitgenodigd om bij mij een keer ‘de tiende les’ te organiseren, zodat ik er bij het gezellige deel nog een keer bij ben.
Goede voornemens.
Gaan we allemaal doen.

Veertien jaar Franse les heeft opgeleverd dat ik een aardig mondje Frans spreek; met de app Duo Lingo ga ik het Frans proberen bij te houden.
Daarover schreef ik in 2015 ook al een eens blog: Frans. En Engels.>>>.
Toen hadden we er als klasje 10 jaar opzitten. Nu dus veertien jaar.
Ik word alweer weemoedig nu ik dit zit te schrijven……
Een beetje sterven is misschien wat overdreven, maar een beetje beroerd ben ik er toch wel van.

Partir c’est mourir een peu. Waar komt dat eigenlijk vandaan?
Het komt uit het gedicht Rondel de I’adieu (1891) van de franse dichter Edmont Haraucourt (1857 – 1941).

Partir, c’est mourir un peu; c’est mourir à ce qu’on aime.
On laisse un peu de soi-même en toute heure et dans tout lieu.
(Afscheid nemen is een beetje sterven; sterven aan dat waarvan men houdt.
Men laat een beetje van zichzelf achter in ieder uur en elke plaats.)

Het gedicht eindigt met de regels:
C’est son âme que l’on sème,
Que l’on sème à chaque adieu
Partir, c’est mourir un peu…
(Het is zijn ziel die iemand zaait, elke keer als men afscheid neemt.)

Wat een mooie gedachte.
Ik laat wat van mezelf achter in de groep, maar ik draag ook stukjes van de leden van Franse lesgroep met mij mee.
C’etait fantastique.

Reageren