Categorie: Alledag Pagina 192 van 301

28 maart: ‘Laban & Jacob’-schapen.

Door Ada

Op 28 maart 2019

Stond er zomaar een hele kudde schapen in de Onlanden tussen Peize en Groningen woensdagmorgen!
Daar ben ik maar even voor van de fiets afgestapt.
Lammetjes vind ik altijd onweerstaanbaar, daar kan ik wel naar blijven kijken, maar meestal zijn ze te ver weg om ze goed te kunnen zien. Nu stonden ze pal naast het fietspad.
Hier links zie je een foto met een deel van de kudde, met op de achtergrond de mooie ochtendlucht in wit-blauw-grijze tinten; de zon was al een uur op toen ik daar gistermorgen langs fietste. (klik op de foto voor een vergroting).
Rechts zie je een uitsnede van het midden van deze foto waarop je drie lammetjes ziet.

De schapen stonden vredig bij elkaar en straalden een enorme rust uit.
Heerlijk om daar op de vroege morgen even bij te staan.

Meestal zijn lammetjes wit of zwart, maar deze zijn gespikkeld.
Als vanzelf gaan mijn gedachten dan naar het bijbelverhaal over het gestreepte en gespikkelde vee dat Jacob van zijn oom Laban als loon kreeg.

Laban vroeg aan Jacob „Wat zal ik U geven?” en Jacob antwoordde: “Uit uw kuddes al het gespikkelde en geplekte vee, al het bruine vee onder de lammmeren en het geplekte en gespikkelde onder de geiten.”
Jacob past dan een kunstgreep toe. Hij neemt roeden van groen populierehout en van hazelaar en kastanje; en hij schilt daarin witte strepen. Deze geschilde takken legt hij in de drinkbakken van het vee. Na het paren lammerde de kudde gesprenkelde, gespikkelde en geplekte dieren. Zo deed Jacob telkens weer en werden zijn kudden steeds groter.
Je vindt het hele verhaal in het bijbelboek Genesis, hoofdstuk 30. Hierbij een link naar dat gedeelte in de basisbijbel >>> Het verhaal over het vee begint bij vers 25.

Jacob zou handenwrijvend bij deze kudde hebben gestaan.
“Allemaal voor mij!”
Gek toch dat zo’n eeuwenoud verhaal meteen in mijn hoofd opplopt bij het zien van gevlekte lammetjes.

Achteraf is dat helemaal niet gek.
Er is zelfs een gevlekt schapenras dat ‘Jacob-schaap’ heet.
Echt waar.
Hierbij een link naar een website over schapenrassen>>> met meer informatie.

Reageren

27 maart: Een (voor mij) nieuw koor.

Door Ada

Op 27 maart 2019

In Alledag

Van de kerk en via de Cantorij Roden en het ‘Af&Toe-koor’ ken ik Tom en Willemien al sinds wij Roden wonen. Het zijn goede en fervente zangers, die bij meerdere koren zingen. Al een paar keer eerder hadden ze gevraagd of Gerard en ik mee konden zingen met het Vocaal Ensemble Roden, maar onze redelijk drukke agenda liet dat steeds niet toe.

Dit jaar had ik ook eigenlijk al weer ‘Nee” gezegd, maar toen ik alle oefen-data op een rijtje zette vond ik dat het eigenlijk moest kunnen.
Maandagavond was ik om 20.00 uur in het Akkoord aan de Klimop in Roden.
Het is een klein koor en eigenlijk waren het allemaal mensen die ik al kende van mijn omzwervingen langs verschillende koren en koor-projecten.
Het is de bedoeling dat we gaan zingen bij een herdenking bij ‘Appelbergen’ in Haren.
Meer hierover in een volgend blog.

Het Vocaal Ensemble Roden staat onder leiding van Viola Land, een dame met roots in Rusland. In vergelijking met de goedlachse en immer enthousiaste Thysia van de Cantorij Roden komt ze haast wat gereserveerd over, maar daar wen je snel aan. Bij het inzingen testte Viola de hoogte en laagte van onze stemmen. In de hoogte haak ik vaak al snel af: de ‘d’ komt er nog mooi uit, daarna moet er geld bij. In de laagte kon ik helemaal mee tot het laatste oefenriedeltje; de dirigente keek me veelbetekenend aan: “Dit is toon van bassen!”
Daarom zing ik ook altijd bij de lage alten.

Tot mijn grote genoegen schoof ook collega-alt Ilse aan als gastzangeres; maar veel tijd voor onze gebruikelijke ‘opmerkingen en lol’ tussen de noten kregen we niet. Er werd namelijk hard gewerkt; je moet gewoon je best doen en goed opletten! Dat kunnen we natuurlijk ook wel, dus wij deden goed mee. “Is bekend?” vroeg de dirigente bij het zingen van een lastig lied? Nee, eigenlijk niet bekend, maar wel geoefend.

Om kwart voor negen was het al tijd voor koffie; toen mochten de gastzangers naar huis en praatten Ilse en ik bij de fiets nog even na. “Zo zingen we wel veel samen, hè”?
Naast de cantorij Roden en het Af&Toe-koor zien we elkaar dus nu ook bij het VER.
Eigenlijk zouden we ook nog mee kunnen zingen met een gezamelijk koor van verschillende kerken op Kerkendag op 5 mei, maar dat wordt net iets te veel van het goede. Je kunt ook overdrijven.

Reageren

25 maart: Een vervelend jongetje.

Door Ada

Op 25 maart 2019

In Alledag

Zoekend naar een oude foto van Carlijn om haar verjaardagscadeautje mee op te leuken, kwam ik in het fotoboek van 1995 een uitgeknipt artikeltje tegen uit de schoolkrant van basisschool ‘de Haven’. Er was ons als ouders gevraagd om herinneringen op te schrijven aan de kleuterschool/basisschool in onze jeugd. Een herinnering van mij was in die bewuste schoolkrant gepubliceerd.

Je kunt op de foto klikken voor een vergroting om de tekst te lezen, maar op sommige schermen zal dat niet groot genoeg zijn, daarom heb ik de tekst hieronder uitgeschreven.

“Toen ik in augustus 1967 in de eerste klas van de lagere school kwam waren er niet zoveel kinderen die ik al kende van de kleuterschool.
Er was namelijk maar één kleuterschool in het dorp en daar gingen ook de kinderen naar toe die later naar de openbare lagere school gingen. Het was toen nog niet vanzelfsprekend dat iedereen naar de kleuterschool ging, dus sommige kinderen in mijn klas waren voor het eerst op school.
Wat ik heel leuk vond was dat ik leerde lezen want ik was nieuwsgierig wat er in boeken zonder plaatjes stond. Later in de hogere klassen vond ik geschiedenis het allerfijnste vak. Gymnastiek vond ik het vervelendst (dat kwam omdat ik dat niet zo goed kon).
Bij mij in de klas zat ook een jongetje dat ik toen nog niet zo aardig vond maar waar ik later mee getrouwd ben.”

Dat laatste is vandaag 36 jaar geleden.

Nooit spijt van gehad.

Andere blogs over deze dag:

‘Ja!” 25 maart 2015
Hier wordt gewacht 25 maart 2017

Reageren

24 maart: Vrucht dragen.

Door Ada

Op 24 maart 2019

In Alledag

Vanmorgen hoorden we in de Catharinakerk de gelijkenis over de vijgenboom die in een wijngaard staat en geen vrucht draagt. De eigenaar is er na drie jaar flauw van en wil dat de boom wordt omgehakt, maar de tuinman vraagt de eigenaar om nog wat geduld te hebben.
Hij zal de boom wat extra mest geven en heel goed verzorgen, misschien dat die vruchten er volgend jaar toch komen.

Dominee De Poel (uit Drachten) vertelde ons vanmorgen dat wij die vijgenboom zijn.
En dat de vruchten die van ons verwacht worden niet rijkdom, aanzien en macht zijn, maar de vruchten die door Paulus worden genoemd in Galaten 5:

Liefde
Vreugde
Vrede
Geduld
Vriendelijkheid
Goedheid
Geloof
Zachtmoedigheid
Zelfbeheersing.

Door deze vruchten kunnen wij Gods aanwezigheid in deze wereld laten zien.
Ze liggen in ieders bereik; om Gods aanwezigheid in deze wereld te laten zien is een christelijke levensovertuiging of een kerkdienst geen voorwaarde.

Zo.
165 woorden.
Hier wou ik het voor vandaag maar bij laten.
Genoeg te doen.

Reageren

23 maart: Dun laagje.

Door Ada

Op 23 maart 2019

In Alledag

Vorig jaar om deze tijd lag ik in het Martiniziekenhuis onzeker te wachten op de uitkomsten van de onderzoeken van die dagen daarvoor.
Die weken van wachten, de hartoperatie daarna en de revalidatieperiode houden me deze dagen behoorlijk bezig. De verjaardag van Carlijn (a.s. zondag) en onze trouwdag (a.s. maandag) vierden we toen in het ziekenhuis.
Ogenschijnlijk heb ik het allemaal redelijk verwerkt, maar vrijdagmiddag kwam ik er achter dat het nog dicht aan de oppervlakte zit.

We stonden in een kring op FysiYoLates en Trijntje liet ons ‘kraai-oefeningen’ doen.
Best pittig; na vijf keer bukken en flink met de armen bewegen kwam ik licht duizelig weer omhoog. Mijn maag speelde op, ik was licht in het hoofd en ik zweette; bekende symptomen…..
“M’n hart!” flitste het door me heen en op dat moment golfde er zo’n paniek door me heen, dat mijn ademhaling op hol sloeg en ik nog misselijker werd.
Maar het was m’n hart niet, het was gewoon het gevolg van die oefening.

Ziek van de angst stond ik tegen de muur; mensen praatten tegen mij, maar het drong amper tot me door. Ik kreeg een stoel en een glas water; toen ik kreeg mijn ademhaling onder controle en werd weer rustig.
Een kwartier later, na de heerlijke ontspanningsoefening op het matje, was alles weer als vanouds. “Kun je wel naar huis fietsen?” Ja hoor. Na de les kon ik namelijk weer normaal denken en was ik eigenlijk verbaasd dat mijn lichaam en geest zo met me op de loop gingen.

Angst is een slechte raadgever.
Tijdens de revalidatie ben ik vooral bezig geweest met het overwinnen van angstgevoelens; want ik heb wel een omleiding gekregen, maar de vaatziekte is er nog wel.
Vandaag heb ik geleerd dat die angst onder een heel dun laagje vernis zit. Er hoeft dus maar íets te gebeuren wat lijkt op een infarct of de paniek slaat toe.
Wat dan helpt zijn lieve mensen om je heen die je helpen.
Je hartslag controleren en geruststellen.

Toen we na het aankleden aan de thee zaten kreeg ik een klein cadeautje van Trijntje: een doosje chocoladebloemen. Omdat ik in mijn ‘nieuwe leven’ nu bijna 1 jaar was en voor onze trouwdag. Wat een lief gebaar.
De chocolaadjes gingen gelijk de kring rond, lekker bij een kop thee; wat over was nam ik mee naar huis.
De rest van de vrijdagmiddag heb ik achter ons huis in de zon gezeten; bijkomen en nadenken.
Net als op de verkiezingsdag gingen mijn gedachten naar pa.
Ook hij heeft zo’n operatie ondergaan, maar bij hem ging het om het aanbrengen van een nieuwe hartklep.
Hem hoorde ik nooit over angst.
Hij ging rustig door met leven en genoot er van.
“Er zijn zo veel leuke dingen!” riep hij altijd.
Daarin lijk ik op hem.
Maar wat had ik hem vanmiddag in de lentezon graag even naast mij gehad om hem te vragen naar zijn gevoelens achter die opgewektheid.
“Was het bij jou ook maar zo’n dun laagje?”

Meer lezen over de avonturen bij Trijntje?
Hierbij een link naar het vorige blog over FysiYoLates >>>
Onderaan dat blog staat weer een link naar voorgaand verslag.

Reageren

22 maart: Voor de klas.

Door Ada

Op 22 maart 2019

In Alledag

“Maart is meertmaond – dialectmaond. Wil jij dan een gastles geven in mijn klas?”
Deze vraag kreeg ik van nicht Lianne; zij is onderwijzeres op basisschool ‘Het Krijt’ in Assen.
“Kind: met alle soorten van genoegen!”

Wat doe je dan? Daar moest ik eerst over nadenken, Er zijn bestaande lesprogramma’s, maar ik ben geen juf, ik ben ambassadeur voor onze streektaal, dus ik besloot dicht bij mezelf te blijven. Een verhaal voorlezen, Daniël Lohues, een woordenspellletje met korte anekdote’s en natuurlijk: zingen!
Gistermorgen werd ik om 11.30 uur verwacht.

Voor mij zat een groep 6 met ongeveer 25 kinderen.

Nedersaksisch taalgebied.

“Wie van jullie kan Drents praoten?”
Niemand. Ik was al blij met een kind dat vertelde: “Papa praat Fries met zijn ouders en mama praat Grunnings met haar ouders.”
“Kunt jullie mij zo wel verstaon?”
O ja hoor, geen probleem.
Eerst vertelde ik iets over het Nedersaksisch, de taal van het Hanzeverbond uit de 13e, 14e en 15e eeuw. Meer weten over Hanzesteden en dit verbond? Klik hier voor een link naar de website van de canon van Nederland: ‘de Hanze: handel en samenwerking>>>”

Daarna las ik het kerstverhaal voor van Pieter. Als je dit verhaal aan volwassenen voorleest ontlokt het altijd een glimlach aan het eind, maar kinderen reageren anders.
Die weten hoe het is om in zo’n toneelstukje te spelen en als iemand dan opeens iets heel anders zegt dan wat is afgesproken is dat heel vervelend.
Menig gezichtje gleed dan ook uit ‘Oooh…!’
Maar ze hadden het allemaal, op een paar specifieke woorden na, goed kunnen volgen.

Het taalspelletje dat ik had bedacht pakte goed uit. De klas werd verdeeld in twee groepen. De ene groep kreeg een briefje met Drentse woorden, de anderen kregen de vertaalde Nederlandse woorden. Een leerling uit de Drentse groep riep bijvoorbeeld: “slieve”; dan zochten de kinderen in de andere groep uit hun lijstje het goede woord er bij. Als het woord dan geraden was probeerden we er een zin van te maken.
“Siepèls” werd er geroepen, met de klemtoon op pèls. De anderen dachten dat dat aardappels waren. Uien lijkt natuurlijk ook helemaal niet op siepels…..
Bij het woord ‘knieperd’ bedacht een jongetje dat oom Dagobert er één was.
Gloepens, oelegie, krooje, skutteldoek: het was vermakelijk om de combinaties die de kinderen bedachten te horen.

Vervolgens liet ik een foto van Daniël Lohues zien.
“Wie is dit?”
Ik kwam tot de onthutsende conclusie dat niet één kind wist wie dat was.
Een voetballer misschien?
Toen ik vertelde dat hij vroeger de zanger van Skik was keken ze me bevreemd aan.
Skik? Toen ik zong ‘Wie döt mij wat, wie döt mij wat, wie döt mij wat vandage….” kwam het de kinderen vagelijk bekend voor en de tweede keer zongen ze allemaal mee: “Ik zol haost zeggen, jao, het mag wel zo!”

Als dank: tulpen en ‘Krijt’-drop. Zeer toepasselijk!

We sloten de les af met het lied ‘Hier kom ik weg’,
Er staat een zin van dit lied op een viaduct in Assen. Klik hier >>> voor een link naar een artikeltje in het Dagblad van het Noorden uit juni 2009.
We vertaalden het lied en daarna zongen we het met de hele klas.
“Hier kom ik weg, veur mien hiele leven. bin’k met dizze horizon verweven…”

“Wat heb je geleerd van deze gastles?” vroeg juf Lianne na afloop aan de klas.
“Ik heb Drentse woorden geleerd.” zei de één.
“Ik heb een Drents lied geleerd.” zei de ander.
“Ik heb geleerd dat je trots kunt zijn op waar je vandaan komt.” zei een meisje.
Missie geslaagd.

Reageren

21 maart: Die ouwe zuil….

Door Ada

Op 21 maart 2019

In Alledag

Gistermorgen dacht ik regelmatig aan mijn vader. Dat kwam omdat het gisteren ‘verkiezingsdag’ was en ik met mijn vader altijd zo heerlijk kon zeuren over politiek. We waren het natuurlijk nooit eens, maar hij bleef ijzeren-heinig zijn stemadvies doorgeven.
Toen was ik er wel eens flauw van en wilde ik het er met hem niet meer over hebben, gistermorgen bedacht ik met weemoed hoe graag ik nog eens met hem zou willen bekvechten.
Ook ik geef een stem-advies aan mijn kinderen, dat wil zeggen, ik stuur de club een app-je met GA STEMMEN! Eén schoonzoon reageert dan bijdehand: ‘je bent drie letters vergeten’ omdat hij vindt dat we allemaal op de VVD moeten stemmen.
Hij lijkt in meerdere opzichten op mijn vader.

Gistermorgen op kantoor noemde ik bij mijn collega’s het gemis van pa op dit soort dagen en als vanzelf ontstond er een gesprek over politiek. Ik vertelde dat ik de stemwijzer had gedaan en dat ik uitkwam op Groen Links, maar dat ik eigenlijk vind dat je als christen op een christelijke partij moet stemmen. Nou, dat hoefde volgens Jan helemaal niet.
“Als je je kunt vinden in hun ideeën en zij staan niet afwijzend tegenover jouw geloofsbeleving, dan kun je toch rustig een linkse stem uitbrengen?”

In mijn gedachten zag ik beelden uit mijn jeugd. Wij waren hervormd dus wij stemden CHU. Geen idee wat dat voor partij was? Hierbij een link naar meer informatie >>>.
Mijn vader was actief voor die club, dus wij kregen stickers en folders om rond te brengen in de buurt. Dat was in de tijd dat Nederland nog onderverdeeld was in zuilen: een protestants-christelijke, een rooms-katholieke, een socialistische (sociaal-democratische) en een liberale zuil. De CHU-ers vielen onder de eerstgenoemde, maar die waren onderling ook nog weer zeer verdeeld qua geloofsopvatting.

Dat hervormde CHU-meisje huist nog altijd ergens diep in mij, maar de vrouw die ik inmiddels ben geworden denkt al lang niet meer zo; voortschrijdend inzicht heet dat.
Het gesprek met de collega’s hielp mij om de standpunten op een rijtje te zetten.
Gistermiddag stond ik in het stemhokje en mede door het gesprek op kantoor in de ochtend aarzelde ik niet.

Reageren

19 maart: Nederlands maar dan anders (10)

Door Ada

Op 19 maart 2019

In Alledag

Deel 10 al weer!
Hierbij een bloemlezing van wat mij de afgelopen maanden weer ter ore kwam:

Vriendin van Carlijn had iets voor zichzelf verpest.
“Heb ik mezelf weer zout in de schoenen gestrooid!”
Een wonderlijke combinatie van roet in het eten, zout in de wonde en schuld in de schoenen.
Een andere vriendin van Carlijn wilde het randje van de kous weten.
Volgens een broer van weer een andere vriendin was iets ‘kaatsrecht’.
Hij stond naar eigen zeggen ‘stomversteld’.

Cas, deelnemer aan het programma Heel Holland Bakt kon ingrediënten ‘uit zijn losse mouw schudden’.

Ex-collega Gineke let ook altijd goed op:
“Net gelezen op de app van TVNoord: “uitgangskleding” i.p.v. “uitgaanskleding”.
Het scheelt maar één letter; maar kleding alleen voor bij de uitgang heb je nou eenmaal niet veel.
Gerard en ik waren aanwezig bij een symposium waar verschillende workshops werden gegeven.
De voorzitter maakte een mooie combinatie van inschrijven en opgeven: “Schrijf je op!”

Deze serie op deze website maakt mij natuurlijk een levende schietschijf als ik zelf iets verkeerds zeg. Als ik mij ergens erg op verheug dan zit ik mij in mijn eigen bewoordingen te verkneuteren.
“Fout!” vonden mijn dochters.
“Het is verkneukelen. Kneuterig is iets heel anders.”
Ze hadden groot gelijk.

Harriët hoorde een discjockey op de radio een stad veranderen in een figuur uit de bijbel: “Dat is zo oud als de weg naar Methusalem.”

Soms verspreken mensen zich gewoon, maar dan klinkt het zo komisch dat ik er toch maar even een aantekening van maak.
Een collega in Zuidlaren had iemand aan de telefoon die ze wegwijs maakte in een bepaald computerprogramma.
“Heb je al op die klink gelikt? Hè? Eeeh….. ik bedoel heb je al op die link geklikt?”

Onze Engelse schoonzoon Jon blijft zorgen voor prachtige vertalingen van het Engels naar het Nederlands. “Ik ben het er niet mee eens. Ik ga een klaag indienen!”

Van onze vrienden die in Japan waren (zie ‘de lezer van de maand januari >>>) hoorden we ook een komisch ‘vertaal-verhaal’.
Zij maakten toen ze in Japan waren regelmatig gebruik van Google-translate.
Ze voerden dan op hun telefoon een Engelse tekst in, die dan op die website werd vertaald in het Japans.
Zij lieten hun telefoon dan met die Japanse tekst aan de mensen daar zien en meestal begrepen die heel goed wat zij bedoelden.
Eén keer hadden ze per ongeluk een Nederlandse tekst ingetoetst, maar de google-translate pagina stond ingesteld op Engels-Japans.
De tekst werd vertaald, maar de Japanse meneer die de Japanse tekst las moest onbedaarlijk lachen. Het bleek dat google-translate van hun tekst had gemaakt “Wanneer was u voor het laatst zwanger?”

Klik hier >>> voor het blog Nederlands maar dan anders deel 9, daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 8. Kijk ook nog even op het instagram-account Treintaal. altijd genieten. Daar lees je o.a. dat de spreekwoorden zich als vanzelf aanpassen aan de moderne tijd: “een echte dief van zijn eigen pinpas…”

Reageren

18 maart: Boordevol.

Door Ada

Op 18 maart 2019

In Alledag

We wonen al sinds 1989 in Roden.
Toegegeven: het kostte me in het begin veel moeite om Hoogersmilde los te laten, maar al na een half jaar had ik me er mee verzoend en zag ik ook de voordelen er wel van in. Na dertig jaar ben ik blij dat we destijds de stap hebben genomen om te verhuizen van de Smilde naar Roden. Dat ik erg gecharmeerd ben van havezathe ‘Mensinge’ is geen geheim, maar ook het Lieversche Diepje heeft regelmatig mijn aandacht.

Even een stukje aardrijkskunde: het Lieversche Diep is een beekje in Noord Drenthe.
Het riviertje ontstaat even ten zuidwesten van het dorp Lieveren door het samenvloeien van het Groote Diep met het meer oostelijk gelegen Oostervoortsche Diep. Het Lieversche Diep gaat ten oosten van Roden over in het Peizerdiep.

Het is een klein riviertje en ’s zomers stelt het qua stromend water ook niet heel veel voor, maar het landschap waar het stroompje door heen kronkelt is prachtig. Regelmatig fiets ik er langs en geniet in de verschillende jaargetijden van de wit/grijze wintertinten, het lentegroen, de uitbundige zomerkleuren en de mooie herfsttinten.
Als het veel heeft geregend (zoals de laatste maand) dan moet ik af en toe even kijken hoe het met het diepje is. Afgelopen donderdag was het bij het fietsbruggetje voor Lieveren al boordevol, het water stond gelijk met de naastliggende weilanden. Gistermiddag ging ik met Gerard even fietsen en natuurlijk zoeken we dan ook de rivier even op. Deze keer fietsten we door Lieveren heen en zagen dat het kleine stroompje van afgelopen zomer een meer was geworden.

Fascinerend.
Ieder jaar weer sta ik verwonderd op het bruggetje te kijken naar de watervlakte met op het netvlies nog de beelden van de zomer.
Klik op de foto voor een vergroting en neem van mij aan: een foto vangt nooit wat ik heb gezien. Je moet op die brug staan met de wind in je haar en de zon op je huid.
Zo mooi….

Dus: stap op die fietse en gao hen kieken.

Reageren

17 maart: Een optelsom van ‘anders dan anders’.

Door Ada

Op 17 maart 2019

In Kerk & gemeente

Een ‘Ik zie jou’-viering in onze PKN gemeente is altijd op z’n zachtst gezegd anders dan anders.
Vanmorgen begon dat al met de votum en groet.
“Onze hulp is in de naam van de Heer die…… enzovoort enzovoort enzovoort”.
Al vanaf mijn kindertijd hoor ik dat bijna iedere zondag; het gevaar is dat je zo’n tekst zo vaak hoort, dat je er niet eens meer bij stilstaat.
Vanmorgen werden alle kinderen die in de kerk zaten naar voren geroepen om Ds. Walter Meijles te helpen met het in de goede volgorde zetten van de tekst van deze ‘votum en groet’. Er lagen grote kartonnen dozen klaar en op iedere doos stonden maar een paar woorden.

Iedere doos werd besproken.
“Onze hulp is’ – ‘in de naam’ – ‘van de Heer’ en bij iedere doos kwam ook even een kleine uitleg in Jip-en-Janneke taal.
Bijvoorbeeld bij het woord genade. Wat is genade?
Uitleg: als je moeder zegt dat je pas mag buitenspelen als je je kamer hebt opgeruimd en de vaatwasser hebt leeggepakt. En als jij dan zegt: “Ja, maar mam, als ik dat allemaal heb gedaan dan is het al donker!” en dat je moeder dan zegt “Nou, toe dan maar. Doe ik die klusjes voor je”. Dat is genade.
Ineens realiseer je je hoe bijzonder het is dat wij iedere zondag aan het begin van de viering worden herinnerd aan Gods trouw.

Het kyriëgebed was vanmorgen een lied van de popgroep Queen: ‘This could be heaven’.

De schriftlezing was een video met lego-poppetjes die de verheerlijking op de berg uitspeelden. Inclusief wolk.

De preek was een verhaal over de eekhoorn en de mier.

De samenzang werd begeleid door Arjan Schippers op piano en Monique Evertz op dwarsfluit en het ‘Af&Toe-koor’ zong ‘anders dan anders’ liederen, o.a. een versie van Onze Vader uit de Rooms Katholieke liturgie en een lied over de vruchten van de heilige Geest van Elly & Rikkert Zuiderveld. Over die geest gesproken: wat had ik mij een zorgen gemaakt over ‘Heaven is a place on earth’ (zie 15 maart >>>).
Vrijdag kreeg ik over mijn zorgen nog een app van de voorganger: “Houd moed! Er is ook nog de Geest die in beweging zet bij klank en samenzang…”
Vanmorgen speelde Arjan mee en het liep als een tierelier.
Nog niet helemaal gelijk, maar het stond als een huis.

Tijdens de avondmaalsviering was de Geest zelfs voelbaar.
We zongen het Taizé-lied ‘O Lord hear my prayer’ . Iedereen had tijdens de voorafgaande gebeden in stilte wel aandacht gevraagd voor iemand in het bijzonder; een zieke broer, ouder wordende ouders, kinderen, de naderende dood. Het zacht en meditatief zingen van het lied bracht ontroering teweeg en niet in de laatste plaats bij koorleden en musici zelf.
De app-woorden van de predikant “Er is ook nog de Geest die in beweging zet bij klank en samenzang’ echooden nog na in mijn hoofd.
Klik hier voor een uitvoering van het Taizé-lied>>> op You-Tube.

Een optelsom van ‘anders dan anders’.
De uitkomst was een heilzame viering.

Reageren