Categorie: Alledag Pagina 217 van 301

Het woord ‘Event’ roept bij mij associaties op aan iets feestelijks.
Zoals je bijvoorbeeld op Facebook een ‘Event’ kunt aanmaken.
Gistermiddag had ik een afspraak bij de Event-poli in het Martiniziekenhuis, maar het woord feest paste daar niet echt bij.  Natuurlijk wist ik dat al wel. Op 10 november 2014 zat ik er ook al en ook al een paar keer daarvoor. Maar deze keer was het wel anders. De vorige keer waren er ‘alleen maar’ een paar stents geplaatst, nu had er een bypass-operatie plaats gevonden.

Autorijden mag ik nog niet, maar gelukkig had ik vriendin Bea bereid gevonden om met mij mee te gaan. Bijna een uur duurde het gesprek;  Bea had in die tijd vier tijdschriften uitgelezen….
Veel van wat ik gistermiddag hoorde was al bekend, maar ik was toch blij dat het gesprek plaatsvond; het was namelijk niet allemaal gesneden koek.
Geneest de wond wel goed? Is die licht-schrijnende pijn in mijn borstbeen wel normaal? Is dat borstbeen wel weer goed aan elkaar gegroeid? Om die vraag te beantwoorden moest ik met m’n rug tegen de deur gaan staan, waarop de cardio-consulent met beide handen druk uitoefende op de borstkas. Doodeng vond ik het! Ik schiet al in de stress als iemand mij wat onstuimig om de hals vliegt; maar het viel reuze mee. Mijn hoofd kon beide kanten goed op draaien, dus het borstbeen is goed geheeld. Ook de ‘ritssluiting’ van het litteken zag er goed uit.

Opgelucht liep ik de spreekkamer weer uit, blij dat mijn onzekerheden waren weggenomen.  De revalidatie wordt na Hemelvaart opgestart; er zijn twee voorlichtingsbijeenkomsten, één over voeding en één over psycho-sociale aspecten waarvoor ik ben uitgenodigd. De medicatie is gecontroleerd, de bloeddruk gemeten en mijn herstel verloopt volgens de consulente ‘zeer voorspoedig’.

Met mijn positiviteitsvoorbeeld Churandy Martina zeg ik: “Ben blij man! Kannie klage man!”

Al meer dan een maand ben ik nu al niet meer op mijn werk geweest.
Vorige week realiseerde ik me in een flits dat het al half april was en dat ik nog helemaal niets gedaan had aan de kwartaalrapportages van het 1e kwartaal van 2018. Dat moest in een nieuw format.
Op het moment dat ik het denk weet ik ook gelijk: O nee. Dat hoeft nou niet.
Op sommige data weet ik wat mijn managers op dat moment aan het doen zijn.
Dat de Vestigingsmanagers bij elkaar zitten  voor een overleg.
Maar dat is al steeds minder vaak, omdat ik al meer dan vier weken niets meer met die agenda’s heb gedaan.

… net als de hotemetoten…..

Soms moet ik op mijn werk “complexe afspraken” maken. Managers van Lentis en vertegenwoordigers van verzekeraars bijvoorbeeld, dat zijn altijd lastige opdrachten.
Nu ik thuis ben en tijd heb bedacht ik dat ik dit talent wel kon inzetten voor een andere complexe afspraak: de Waninge-schoonzusjesdag. We roepen dan al maanden tegen elkaar op verjaardagen ‘We moeten nodig weer een schoonzusjes-dag houden!”, maar het duurt altijd een eeuwigheid voordat we een datum hebben. Vorige week vrijdag maakte ik de groepsapp  ‘Schoonzusjesdag’ met de dames (we zijn met z’n zevenen) en begon opgewekt met het inventariseren.

De één heeft vrije dagen op woensdag en vrijdag, een ander op maandag en donderdag.  Vaste oppasdagen, werkdagen,  ziekenhuis afspraken, geplande etentjes: het was net zo lastig als met de hotemetoten op mijn werk.
En nog een overeenkomst: niet iedereen een reageert even vlot… .
Een datum in mei is niet gelukt,  maar begin juni vonden we wel een geschikte datum.  Woensdag 6 juni komen de dames met z’n allen koffiedrinken aan de Boskamp en daarna gaan we een paar leuke dingen doen. Woensdag is anders voor mij ook een werkdag. Langzaam wen ik aan het idee dat ik tot de zomervakantie alle dagen iets kan plannen. Alhoewel… .over twee weken begint de revalidatie.
Woensdag 6 juni kan ik in ieder geval niet!

Gisteravond zaten we met onze oude vriendenclub bij elkaar onder de rook van Beilen.  Die datum hadden we in november al afgesproken, samen met de feestjes van januari, februari, maart en mei. Die van maart liep ik jammerlijk mis.  Op 16 maart werd ik opgenomen in het Martini ziekenhuis, zaterdagavond 17 maart zat de vriendenclub bij elkaar.  Daar baalde ik toen wel van, maar ik zette me er over heen.

Woensdagmorgen 20 maart kreeg ik mijn eerste beterschapskaartje in het ziekenhuis; het was een fotokaart.  Voorop stonden de vrienden met allemaal een glas in de hand en binnenin stond de tekst “lieve Ada. We wensen je een spoedig herstel toe en hopen de volgende keer weer samen met je op het leven te proosten!! Lieve groet…..”. Wat een lief gebaar en wat een emotie bracht dat teweeg in het ziekenhuis.

Die ‘volgende keer’ was gisteravond dus.  Blij om elkaar weer te zien na de turbulente weken die achter ons liggen. De hartoperatie was wel even onderwerp van gesprek,  maar niet prominent.  Net als anders kwamen er veel verschillende dingen aan de orde. Er werd gezeurd, er werd gelachen en er werd gedeeld. Er was een heerlijke, zelfgemaakte bokkenpootjestaart, de ‘good old’ lagere school kwam nog even voorbij,  de  MAVO, Frans van Verkerk (Avez vous bien dormi?),  de gemeentelijke politiek,  kiezersbedrog,  het bruilofts-ABC van Roelof&Harm werd weer even van stal gehaald,  kortom: een avond onder vrienden.

Hemelvaartsdag is sinds 1980 Vriendendag en dit jaar is dat op 10 mei. “Kun je dan al wel meedoen met klootschieten?” Weet ik niet.  De operatie is dan 6 weken geleden.  De groep bedacht dat ik dan de punten- administratie mooi kon doen.  Van klootschieten breng ik toch al nooit veel terecht……

Een avond onder vrienden; goed voor mijn hart!