Categorie: Alledag Pagina 243 van 302

27 april: Koningsdag.

Door Ada

Op 27 april 2017

Het gebeurt niet vaak dat ik twee dagen achter elkaar over hetzelfde onderwerp blog, maar nu kom ik er niet onderuit. ‘Het interview’ was voor mij het meest waardevolle van de dag van gisteren. Verwacht van mij geen kritisch verhaal, dat laat ik aan de cynische, sarcastische pratende hoofden bij de vaderlandse talkshow over.

Een uur en een kwartier zat ik geboeid te kijken en te luisteren. Verbazing over het prachtige bronzen hoofdje van baby Willem Alexander, gemaakt door Beatrix en het beeldje van diezelfde Beatrix die, druk boetserend, met haar bovenarm haar haar uit haar gezicht veegt.
Luisteren naar het vermakelijke verhaal over Nelson Mandela die zichzelf uitnodigde op hun huwelijk en ook daadwerkelijk kwam.

Ik kan me niet herinneren ooit zo’n persoonlijk interview met een lid van ons koningshuis te hebben gezien.
Voor het eerst was het een echt gesprek, het kwam in ieder geval niet erg geregisseerd over.
Aan de hand van beelden nam Alexander ons mee zijn leven in. Hij vertelde openhartig over zijn puberteit, over de relatie met zijn ouders. Hilversum 3 kwam voorbij en Koot en Bie. Wat herkenbaar!

Later kwam het gesprek op moeilijke periodes in zijn leven. De ziekte en het overlijden van vader Claus, het drama met Friso en de ramp met de MH 17.
Moeilijk om te zien vond ik. Het trekken van zijn mond, het verbijten van de tranen; dat hij het laat zien zegt iets over hoe hij koning wil zijn.
Anders dan zijn moeder. Hij wil zichzelf zijn en daar horen ook emoties bij.

Als het over zijn gezin ging zag je hem stralen. Een trotse vader.
Aan het eind van het gesprek kwam Maxima ter sprake.
“Ik heb het geluk gehad dat zij haar leven met mij wilde delen.”
Voorafgaand aan het gesprek sprak Willem Alexander de wens uit dat in dit interview de nadruk op zijn persoon zou komen te liggen.
Wat mij betreft helemaal gelukt.

Dit blog schrijf ik in de uren na de uitzending.
Ik heb nog geen reacties gezien of gehoord.
Er is vast wel weer iets niet goed.
Te enthousiast. Of ‘over the top’. Of te veel effectbejag.
Of weet ik veel waar men nu weer over valt.

Morgen is het Koningsdag; de koning wordt 50.
Bij ons gaat de vlag uit!

Reageren

25 april: Kwintet; gelegenheidskoortje van PKN-gemeenteleden

Door Ada

Op 25 april 2017

In Kerk & gemeente

Gisteravond hadden we bij ons aan de keukentafel ‘kwintet-repetitie’.
Op 7 mei is er een Vesper die wordt georganiseerd door de ZWO en wij zijn gevraagd of wij met een gelegenheidskoortje mee willen werken aan die viering.
Al drie keer deden we dat als kwartet, maar niet altijd in dezelfde samenstelling.
(zie 21 maart 2016 >>>)
Vaste bas Jaap kon niet op 7 mei, maar gelukkig was Joop bereid om zijn plaats in te nemen. Verder vroegen we beide sopranen die al eens hadden meegedaan: Nienke en Piety. Die konden allebei, dus nu zingen we met z’n vijven, want Gerard zingt tenor en ik alt.

Vier repetitiemomenten hebben we afgesproken, gisteravond was de derde.
Het thema van de vesper is ‘Sterk en dapper’ en daarbij zingen we een aantal liederen.
Het moeilijkste en het mooiste is Gabriëla’s song uit de film As it is in heaven.
Dat hebben we al eens eerder gezongen; we vinden het een prachtig lied.
(Op internet heb ik gezocht naar het stukje uit de film waarin Helen Sjöholm het zingt, ik kon het alleen vinden met een Duitse ondertiteling, klik hier >>> voor die uitvoering.
Heb je die film nog niet gezien? Foei.)
Het is een moeilijk lied om in te studeren. We oefenen met een keyboard en een blokfluit; vooral in het begin is het zoeken. Niemand van ons is dirigent, maar we kunnen allemaal noten lezen, dus samen komen we er wel uit.

Het kost een hoop energie, het zingen met een klein groepje, maar het is ontzettend leuk!
We zingen veel, maar we hebben ook plezier samen. Gisteravond betichtte ik Gerard ervan dat hij de verkeerde partij zong. “Je zingt met mijn altpartij mee, maar je moet lager!” Was niet zo…… ik zong de tenorpartij met hem mee!
Gisteravond hebben we alle liederen die we zingen helemaal doorgezongen en het ging al heel behoorlijk. Het is een afwisselend repertoire dat we brengen; de gospel “Go down Moses’ zingen we bijvoorbeeld, maar ook het mooie Taizé lied “Laudate Dominum’, waarbij Piety en ik gitaar spelen en Nienke een mooie bovenstem zingt.

Benieuwd naar het resultaat van onze inspanningen?
De vesper is op zondagavond 7 mei om 19.00 uur in kerkelijk centrum Op de Helte in Roden. Welkom!

Reageren

24 april: Oma won!

Door Ada

Op 24 april 2017

In Alledag

De verjaardagen van onze dochters vieren ze niet meer op de traditionele manier. Lees: geen koffie met gebak in een kringetje.
Ze vieren het met hun vrienden, soms in hun studentenkamer en soms in de kroeg.

Mijn moeder wil de dames nog wel graag een cadeautje geven en geeft mij dan een envelop voor de jarige.
Vorige week schreef ik al dat ik over de Paasdagen de ene dag dochter en de andere dag moeder was, gisteren was ik allebei. We hadden de dochters met hun aanhang én mijn moeder uitgenodigd voor een gezellige dag en ‘vierden’ met terugwerkende kracht de verjaardag van Carlijn (maart) en alvast die van Harriët (juni).
Vanuit Engeland stuurde schoonzoon Jon een app’je: “Waar is het feestje? Ver weg…”
Maar gelukkig is er skype, dus ook zij schoven nog even virtueel aan.
Verder speelden ‘de schermen’ gisteren amper een rol; na het middageten was het tijd voor spelletjes: klaverjassen en sjoelen.

Mijn moeder mag dan niet alles meer meekrijgen op het gebied van computers enzo, maar als het gaat om het spelen van spelletjes staat ze haar mannetje.
Ze genoot van het klaverjassen; dat deed ze vroeger heel veel met mijn vader, maar nu haar generatiegenoten om haar heen wegvallen speelt ze dat bijna nooit meer. Ze was het beslist nog niet verleerd!

Bij het sjoelen verbaasde oma iedereen, inclusief zichzelf. Ze gooide 103 en 108 en was daarmee de winnaar van de middag. Bij deze competitie staat iedereen te schreeuwen en worden er aanwijzingen gegeven in welk vakje nog iets moet; alsof de speler dat zelf niet weet. Eén schoonzoon bekogelde mij met een sjoelschijf , de andere raakte in zijn enthousiasme bijna mijn moeders bril.

Om 18.45 uur haalde de taxi haar weer op. Ze had er van genoten. De spelletjes op zo’n dag brengen verbinding tot stand tussen de generaties.
Maar om 19.00 uur moet het wel afgelopen zijn.
Studio Sport.
Tegenwoordig net zo spannend als sjoelen met drie generaties.

Reageren

23 april: Huwelijks-problemen?

Door Ada

Op 23 april 2017

In Alledag

Ieder jaar op 25 maart halen we het fotoboek met onze trouwfoto’s voor de dag.
Afgelopen jaar voor de 34e keer. Als we het boek netjes in de kast hadden laten liggen, dan zag het er nu waarschijnlijk nog keurig uit.
Maar dat deden we niet. We haalden met het boek herinneringen op. We bladerden met de kinderen door het boek op onze trouwdag en zij keken hun ogen uit naar familiefoto’s uit een tijd dat zij er nog niet waren. Opa Boelen en Opa Boer (de vaders van onze moeders) hadden het leuk samen. De groep Waninge-kleinkinderen was nog overzichtelijk. Mijn ouders, destijds oud in onze ogen, waren jonger dan wij nu.

losbladig systeem

Door al het geblader is het boek uit elkaar gevallen; het was een los-bladig systeem geworden. Zonde. Ik ging op zoek naar iemand die het boek weer in elkaar kon zetten. In onze PKN-gemeente is een amateur-boekbinder. Hem vroeg ik om raad, maar hij kon ons niet helpen. Hij was duidelijk: “Dit is een vreemd systeem met dubbele bladen met een lijmrandje er tussen, hier kan ik niks mee. Dan moet ik het helemaal uit elkaar halen en dan moeten we maar hopen dat we het weer in elkaar krijgen.”

diepte-investering

Maar het gaat natuurlijk niet om het album, het gaat om de foto’s. Wat zou er verloren gaan als ik de foto’s uit het boek haalde en in een ander album zou plakken? Niets. Een soort behangboek zonder stalen, dat toch al uit elkaar lag.
Bij Het Goed kocht ik een splinternieuw, groot fotoalbum, het zat nog in folie. Een diepte-investering van € 2.50.
Een hele middag zat ik te fröbelen met een schaar en lijm.
Foto’s lostornen uit het boek.
Mooi passe partoute’s er heelhuids uit proberen te krijgen.
Dat lukte niet altijd……..

Het leuke was dat ik nu ook de volgorde van de foto’s wat kon aanpassen.
De fotograaf wist natuurlijk niet welke families van de bruid en welke van de bruidegom waren: er zaten een paar verkeerde combi’s bij.
Ook overviel een me een wat melancholiek gevoel: wat waren er toen nog veel ooms en

… jonger dan wij nu…..

tante’s! Ze waren er allemaal.
Van onze ouders, onze huwelijksgetuigen, is alleen mijn moeder er nog.

Inmiddels ligt het ‘Trouwalbum Revisited” te wachten op onze 35e trouwdag.
Het kan weer jaren mee.
Net als ons huwelijk!
Ben je benieuwd of je nog iets herkent op de foto’s?
Klik er op voor een vergroting.

Reageren

21 april: Secretaressedag.

Door Ada

Op 21 april 2017

In Alledag

Gisteren was het secretaresse-dag.
Maar ik was vrij, dus het was mij ontgaan.

Vanmorgen had ik om 09.00 uur een werkoverleg met manager Inge, dus ik had op haar kamer haar computer alvast opgestart en zat met de rug naar de deur het werkoverleg voor te bereiden.
Toen ze binnenkwam riep ze “Goedemorgen!” en ik riep iets terug in de trant van “Ik ben nog even bezig…”
“Kijk, ik heb iets voor je.”
Toen ik me omdraaide had ze een enorme bos bloemen in de handen.

Voor mij. Want secretaresse-dag. Met een warme omhelzing.
Natuurlijk krijg ik wel vaker bloemen, maar zo’n verrassing doet een mens goed.
Er zat een aardig kaartje bij.
Ze zijn blij met mij.

Als ik om me heen kijk in Secretaresseland ben ik me er terdege van bewust dat ik ook heel blij mag zijn met ‘mijn’ managers. Deze bloemen zijn niet de enige vorm van waardering voor mijn werk die mij in de loop van de jaren ten deel is gevallen. Als er iets niet goed is gegaan, dan wordt dat besproken, maar er is ook regelmatig een compliment voor de dingen die wel goed gaan. En dat is best veel. Er is wederzijds respect en, heel belangrijk: we delen hetzelfde gevoel voor humor; we lachen heel wat af. Een goed team vorm je samen.

De bloemen bepaalden mijn waarde van de dag: daar kan ik nog een poosje van genieten!

Reageren

20 april: Nachtvorst en spoken.

Door Ada

Op 20 april 2017

In Streektaol

Moes-appel

De ofgelopen dagen beluusterde Gerard met een bezörgde blik de weersberichten.
“Lichte tot matige vorst” weu d’r veurspeld.
Zien zörg betröf de fruitboompies in oonze tuun.
As een echte fruitteler was hij van de weke ’s aomnds al drok in de weer met de tuunsproeier.
De vorst trekt dan in het water en niet in de bloesem. Zegt men.

Stoofpeer

Woensdagmiddag kwam e thuus met 10 meter ‘Anti-vorst-doek’: heel dun doek da’j um een boom of een struuk hen kunt doen as bescherming tegen de vorst. Met ’n beiden drapeerden wij het doek um de bomen hen en met kniepers zetten wij het vervolgens vaste. Het was maar goed dat ’t niet hard weide, want aans hadden de bomen meer te lieden had van het doek in de wiend te wapperen dan van de vorst.

…. witte wieven…..

Het zag d’r hiel gek uut.

Toen ik gisteraomd om 23.00 uur vanuut de kamer de keuken in leup schruk ik.
Deur de glazen pui achter in onze woonkeuken ontwaarde ik wat ongewoons: groot en wit.
Hiel eem dacht ik an Witte Wieven (zie >>>) maor nao twee seconden wee ‘j dan: o ja, de inpakte bomen.

Vanmörgen drunk ik kovvie met de Witte Wieven.
Uut de wiend in de zunne, achterthuus.
Ze wollen gien kovvie um 10 uur.
Gien Drentse huusvrouwen dus.

Reageren

19 april: Reacties.

Door Ada

Op 19 april 2017

In Alledag

In de rechterkantlijn van dit blog staat een rubriekje ‘recente reacties’.
Daar komen de reacties te staan van mensen die een berichtje achterlaten op deze website;
dat doen ze door te klikken op de zin ‘een reactie plaatsen’ onder aan ieder blog.
Dat zijn er niet zo veel, heel af en toe reageert er eens iemand.
Er zijn ook lezers die reageren via mijn mail.
Of ik krijg een reactie tijdens het winkelen bij de Jumbo of voor/na een kerkdienst.

Het bericht over ‘de Paascyclus-moeheid’ van afgelopen maandag deed kennelijk nogal wat stof opwaaien. Er reageerde iemand van de Op de Helte-cantorij die het jammer vond dat ik die lange psalm niet mooi vond: zij had daar juist zo van genoten. Een gemeentelid vond het een ’technisch stuk’ waar hij niet veel plezier aan beleefd had.
Die reactie van het cantorijlid snap ik dan ook wel weer. Als ik eens een ingewikkeld lied zing met de Catharinacantorij en Gerard vind het ‘saai’ of ’te moeilijk’ dan ben ik daar ook teleurgesteld over.

Iemand uit gemeente was het eens met wat ik had geschreven, zij had het net zo beleefd.
Via de mail kreeg ik weer een andere reactie:’Hoezo duurde de paaswake te lang? Die viering is al sterk ingekort!”
Die hoort oorspronkelijk van zonsondergang op de zaterdag tot zonsopgang op de zondag te duren en daarin kunnen ook nog ‘doop’ en ‘belijdenis’ plaats vinden. Nog meer van het goede dus. Ze stuurde een hoofdstuk uit een boekje mee dat helemaal gewijd was aan die paaswake. Klik hier De 3 dagen van Pasen voor een PDF met de tekst.
Bij de Jumbo trof ik iemand die het verhaal van het zoeken naar de niet verstopte eitjes prachtig vond. Zo haalt iedereen iets anders uit zo’n blog. Zoveel hoofden, zoveel zinnen.

Via de mail kreeg ik een reactie op de twee koralen van Bach ( 13 april>>>).
Iemand van InBetween mailde: “Wil je na de klassiekers als de Mattheus en Johannes Passion ook wel eens kennismaken met een requiem uit de twintigste eeuw? Dan is dit wat voor jou!” Ze stuurde mij informatie over de Herdenkingsconcerten 2017 van de Nederlandse Bach Academie in Roden, Westerbork, Coevorden en Hoogeveen. (meer info zie >>>).

Dit blog over ‘Reacties’ sluit ik af met een leuke reactie van de eigenaresse van Achterpand. (zie 14 april >>>). Die schreef: “Wat een goeie grap, een terrasje pikken!”
Zij doelde op de diefstal die was gepleegd in haar winkel en vond het ’terrasje pikken’ een leuke woordspeling.

Dat was mij nog helemaal niet opgevallen…..onbedoelde humor.
Zoals je soms van die krantenkoppen ziet staan:
– Blinden zien niets in Braille-theatergids
– Naaktloper in de kraag gegrepen
– Verduisterde maan slecht zichtbaar
Zoek maar eens via Google op ‘onbedoelde humor’……..

Reageren

18 april: Het verschil tussen de generaties.

Door Ada

Op 18 april 2017

In Alledag

Op de eerste Paasdag waren we op bezoek bij mijn moeder in Hoogersmilde. Zo’n dag verloopt altijd volgens een vast stramien: koffie met iets lekkers, borrel met kleine hapjes, lekker eten, kopje thee en dan gaan we weer naar huis. Breiwerkje, we snuffelen in ‘de bladen’ of Humberto nou echt iets heeft met Dionne, we praten uitgebreid bij en we hebben het erg gezellig.

Tweede Paasdag reden Gerard en ik ’s morgens naar Enschede. Dochter Harriët paste wederom twee weken op twee katten (zie 25 juli 2016 >>>) en had zus Carlijn met vriend Wim en ons uitgenodigd om bij haar te komen.
Op zo’n dag hebben we geen idee wat we gaan doen. We nemen een tas vol boodschappen en een tas vol spelletjes mee. De boodschappen werden in dank aanvaard en voor een groot deel opgegeten en opgedronken. De spelletjes bleven onaangeroerd in de tas zitten. We maakten een wandeling door Enschede, liepen over de Paaskermis en haalden voor het avondeten taco’s en tortilla’s op bij de Mexicaan Los Poncho’s.

Op eerste paasdag was ik dochter. Mijn moeder heeft geen computer, geen tablet en geen smartphone. Wij gebruiken onze telefoon bij haar alleen om wat foto’s te laten zien.
Op tweede paasdag was ik moeder. Bij onze kinderen is de telefoon c.q. het internet prominent aanwezig. Dingen opzoeken, app’jes van zus Frea, filmpjes, zelfs de menukaart van Los Poncho’s wordt geraadpleegd via de mobiele telefoon.

Op internet vond ik een foto die het verschil tussen de generaties heel mooi in beeld brengt. (klik op de foto voor een vergroting.
De foto werd door fotograaf John Blanding gemaakt tijdens de première van de film Black Mass in Boston.

Op de foto is een menigte te zien die met smartphone in de lucht foto’s en filmpjes maakt. Een oudere dame met paarse bril vooraan doet daar niet aan mee. Zij lijkt volop te genieten van wat er voor haar afspeelt, zonder paraat te staan met smartphone of fototoestel.
Dat zou mijn moeder kunnen zijn.
Ze mist het niet eens.

Reageren

17 april: Een trompet!

Door Ada

Op 17 april 2017

In Kerk & gemeente

Zaterdag had ik het over een ‘over-dosis’ Catharinacantorij, gistermorgen tijdens de viering op Eerste Paasdag overviel mij een ‘paas-cyclus-moeheid’.
Eigenlijk was het allemaal wat te veel van het goede.
Vier diensten op vier dagen achter elkaar, door het zingen met de cantorij voorafgegaan door repetities en veelvuldig zingen van dezelfde liederen.
Vieringen, die allemaal net iets te lang duurden door ‘opgerekte’ liturgieën.
Steeds meer rituelen worden er toegevoegd in deze Stille week.
Op Witte Donderdag het Heilig Avondmaal én een voetwassing, op Goede Vrijdag bloemen leggen bij het kruis, op Stille Zaterdag het Heilig Avondmaal én het herdenken van je doop bij het doopvont: steeds momenten waarbij de hele gemeente langsloopt, waardoor de vieringen stuk voor stuk langer worden.
Vrijdagavond zongen we een lied van maar liefst 20 coupletten en gistermorgen zongen we een hele lange bewerking van Psalm 118; een Glorialied voor de Paasmorgendienst.
Veel te lang en veel te moeilijk. Er zaten best veel kinderen in de kerk; voor hen was het volgens mij ook niet heel spannend om naar te luisteren….

Wat wel spannend was was het prachtige verhaal dat dominee Meijles aan de kinderen vertelde over Magnus en Opus, twee Romeinse soldaten die met elkaar praatten over de gebeurtenissen bij het graf van Jezus.
Daaraan voorafgaand was er trouwens nog een hilarisch moment in het gesprek met de kinderen.
“Wie heeft er vanmorgen eitjes gezocht?”
Eén jongetje stak zijn vinger op.
“Hoeveel eitjes heb je gevonden?”
Hij had nul eitjes gevonden.
“Ik had wel gezocht, maar papa en mama hadden geen eitjes verstopt….”
De voorganger vond dat de kinderen maar eens een goed gesprek met hun ouders moesten hebben in de trant van “Papa en mama: wordt het niet eens tijd voor een nieuwe traditie? Chocolade-eitjes verstoppen met Pasen!” Wat een wereld-idee.

Er was ook iets waar ik heel blij van werd in de viering van gistermorgen: een trompet!
Eerst werden we al verwelkomd door een aantal blazers van Oranje die bij de deur stonden paasliederen te spelen. Bij het orgel stond vervolgens een trompettist die bij drie liederen meespeelde. Bij het laatste lied: “U zij de glorie” bezorgde hij me kippenvel.
Dit slotlied verdreef de Paas-cyclus-moeheid; de boodschap van gistermorgen in een notendop.

U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immermeer.
Alle menselijk lijden, hebt Gij ondergaan
om ons te bevrijden tot een nieuw bestaan.
U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immermeer.

Reageren

16 april: Creatief met eieren.

Door Ada

Op 16 april 2017

In Alledag

Met Pasen staat er bij mij altijd een glazen accu-bak vol in het verleden geschilderde eieren voor het raam.
Toen de kinderen nog thuis woonden maakten wij op de zaterdag voor Pasen tijd om eieren uit te blazen en te verven. Wat niet stuk is gevallen heb ik bewaard en dat zijn er nog best veel.

Toen de kinderen ouder werden (en dus beter konden tekenen) waren dat soms ware kunststukjes. Er is zelfs een ei met een stripverhaaltje er op:

(klik op de foto’s voor een vergroting)

Toen aten onze kinderen ook nog niet veganistisch…..van het struif bakten we een omelet of ik bakte een cake.
Frea tekende in die tijd soms een stripfiguurtje van zichzelf:

Soms was een ei al mooi uitgeblazen maar dan brak er een stuk af.
Zonde. Maar zelfs dan wisten ze er nog iets van te maken:

“Voorzichtig met dit ei” staat op de andere kant “een soortgenoot heeft het al eens laten vallen…..”
Ik ben er heel voorzichtig mee geweest, want ik heb het nog steeds!

Reageren